Rock Werchter 2014 - dag 1 – donderdag 3 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-03
Johan Meurisse

‘Thank you for being the best part of the band’, op die manier bedankte Eddie Vedder z’n publiek. Beter kon de succesvolle 40^ste editie van Rock Werchter  niet worden besloten.
2014 – was er zeer zeker eentje om terug van (na) te genieten . RW aast op vertrouwdheid en had oog voor wat er het afgelopen jaar te beleven viel .

RW kon opnieuw het bordje uitverkocht opplakken  . 88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 149.500 unieke bezoekers.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De prijs voor de beste bijrol ging  naar het WK Voetbal. Een Red Devil tenue of de Oranje shirts waren dan ook in overvloed op zaterdag …
Een opvallende nieuwkomer én blijver op het terrein was de  ‘North West Walls’, de installatie van van Arne Quinze. Hij vroeg aan vijf kunstenaars evenveel 'walls' tot leven te brengen. Volgend jaar zijn de North West Walls het canvas voor het werk van andere artiesten.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd.
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’  tot zelfs ‘variété’ ‘hip’ zijn  …
Om de vier intense dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!

dag 1 – donderdag 3 juli 2014
De eerste dag stond in het teken van de requests van Metallica , maar er was meer … Rocklegende Robert Plant mag dan al de gezegende pensioengerechtigde leeftijd hebben , hij gaf een intens boeiend optreden. Nieuwkomers London Grammar  en Warpaint waren fijne ontdekkingen en de Britpop wapperde fier door Miles Kane en Damon Albarn …

Het festival werd meteen sterk geopend met de broers Radke. Een goed half uur lang dolden ze gretig over het podium heen en kreeg hun rockend materiaal stevige push-ups door een snedige, strakke, spannende gitaarsound, een grommende bas en opzwepende drums. Rock Werchter heeft oog voor opkomend talent, Radkey maakt er nu deel van uit. Lekker Onstuimig Goed.

We kennen het uit Liverpool afkomstige Wombats met hun frisse, aanstekelige, springerige opwindende , leuke adhd pop . Er komt nieuw werk , “Animals” en “Your body is a weapon” boden al een voorsmaakje . Het trio mag dan wat rommelig klinken, ze hadden  er duidelijk zin in en dat werd door het  publiek - in grote getale al aanwezig -, ferm gesmaakt. De vroegere hitsingles “Kill the director”, “Jump into the fog” , “Techno fan”,  “Tokyo” en “Let’s dance to Joy Division” – sterk door de gitaarloops, – de riedeltjes, – de hooks  en de toetsen die meer op het voorplan durven komen,  zorgden ervoor dat de temperatuur steeg in de Barn.

The Dropkick Murphys lieten er geen gras over groeien . De Amerikaanse punkfolkies gunden de Belgen hun overwinning tijdens het WK en speelden als vanouds een hels gedreven , zwierige setje waarin  Keltische traditionals (o.m. “The wild rover” wordt praktisch nooit vergeten!) mooi verweven zijn . ‘We take you for dancing’ luidt hun motto , en een eerste moshpit was al het resultaat . Op een klein uur werden een pak nummers losgelaten . Hier gaat het publiek moeiteloos gewillig uit de bol , zingen luidkeels de hymnes en bouwden vroeg in de namiddag een leuk (wild) feestje. 

Bombay Bicycle Club heeft de kunst van popsongs schrijven goed onder knie en worden in het eigen UK landje dan ook sterk ontvangen . Bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . De band rond spil Jack Steadman is intussen uitgegroeid tot een zestal , en spelen een afwisseling van stevige, broeierige , dromerige poprock , met spannende , tintelende , aanstekelijke melodieën. De backing vocaliste zorgt voor dat ietsje meer . De muziek klinkt zeer zeker inwisselbaar; de lekker in het gehoor liggende singles “Shuffle” en “Evening/morning” vergaten ze niet.

Altijd een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding, pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. En hij is er eentje die vanaf nu zeker het hoofdpodium aankan . ‘Rock may rules’, even zomers als hij en zijn band er vandaag uitzagen, wisten ze ons moeiteloos te overtuigen. Iedereen hield van die uiterst genietbare,  broeierige , strakke , uptempo spring–in-t-veld nummers. “Inhaler” zette de toon en met songs als “Give up” ( knipoog naar The Stones, die hier vorige week waren) , “Don’t forget who you are”, “Rearrange” en “Come closer” kreeg hij de mainstage volledig mee . Miles Kane werkte gestadig z’n muzikale carrière in ons landje op , en van de talrijke sets stak er nog geen één tegen …

Je geraakte de Barn praktisch niet meer binnen om ons eigen Milow aka Jonathan Vandenbroeck te zien . Op deze zomerse dag kwam z’n feelgood pop goeduit . Met een praktische nieuwe band rond hem , klonk hij top en ontplofte de tent , zoals we wel konden verwachten . We kregen aangenaam luistervoer,  eenvoudig en treffend, van dromerige , sfeervolle , romantische , luchtige, onschuldige gitaarsongs , onder z’n zalvende warme stem . “Learning how to disappear” opende , op “You don’t know” , “Ayo technology”, “Little in the middle” en “You & me” dwarrelden de ‘oohs’ en de ‘aahs’ over ons heen . Altijd is er solo ruimte voor de man en zijn akoestische gitaar  . Het nieuwe werk van ‘Silver linings’ eiste zijn plaatsje op . Hij scoorde met zijn Fellaini kapsel . Hij ontroerde met zijn ‘aansteker’ muziek, zoals iemand me zei, de perfecte schoonzoon van de vele tienerhartjes …

Ook de Klub C zat afgeladen vol om één van de revelaties van het voorbije jaar te zien , het Londense trio London Grammar, die in de beste XX traditie een minimalistische zweverig hemels geluid groots hielden . Het is snel gegaan voor deze drie rond zangeres Hannah Reid … Van de Bota naar de AB tot Vorst Nationaal op 1 jaar tijd binnen het clubcircuit. De rustige, sfeervolle , mooie sound door de elektronica, sobere drums, bas, jambee en pianoloops, de  ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes en de  ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid maakten er een heerlijke trip van . “Hey now” en “Darling” zijn maar twee van die treurnis pareltjes ; de aanzwellende , forsere extraverte beats van “Wasting my young years” deden door de respons de tent daveren .
De set bleef van een constant hoog niveau: “Flickers” , “Metal & dust “ intrigeerden door de pakkende grooves en met een song als “Strong” , hun doorbraaksingle,  kon een plakkerig lichaam niet meer uitblijven …

We waren sterk onder de indruk van de laatste gig van White Lies in de AB, eind november, totnutoe  nog steeds hun beste optreden . Op de mainstage moest het gezelschap rond Harry McVeigh het vooral hebben van  ‘houdertjes’; dit waren “There goes my love again”, “Farewell to the fairground”  en “To lose my life” in het begin  . Dan zakte het wat ineen aan de mainstage en we ervaarden een sympathieke coolness. De dramatiek klonk minder scherp en venijnig , maar won aan sterkte naar het eind met “Death” en” Bigger than us” . White Lies blijft ergens bengelen op het festival tussen de tent en de mainstage …  Wisselvallig Goed …

Het was oudje Robert Plant, één van die rocklegendes,  die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters , ons vanavond van de sokken blies , een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek .Een muzikaal beleven dus, waar we ondergedompeld werden in de  kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. De songs waren spannend, bouwden op  en konden exploderen. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten,  kreeg voldoende ademruimte en werd ondersteund van samples, loops,  en percussie … Plant mag dan al  al de  pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt qua stemniveau , aan enthousiasme en gretigheid heeft hij nog niks ingeboet . De sound werkte aanstekelijk en het materiaal diepten ze  tot op het bot uit. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht . “Black Dog “, “Whole lotta love vs why do you love” waren gewoonweg schitterend. “Going to California” en “What is and what should never” hadden ze net als “Rock and roll” op het eind , opnieuw mooi ingekleed. De kenmerkende  Mississippi delta blues en Folky tunes drongen duidelijk door , die net als op het eigen werk,  “Rainbow” en “Little Maggie “ , allerhande genres probleemloos samenbalt. Album verschijnt binnenkort!  

Onvergetelijk klinken de heren van Placebo niet meer . De laatste platen raakten ons steeds minder en hebben maar een paar overtuigende nummers meer; ook live krabbelt het gezelschap rond Brian Molko maar, en klinken ze meer als een rustig voortkabbelende, matte  band  . Ze speelden een evenwichtige set, daar niet van,  maar we misten nét dat strakke live gevoel , die punches , dat ietsje meer, wat hen momenteel nu zo routineus maakte . Het publiek onderging zelfs “For what it’s worth” en “Every you every me” al vroeg in de set . “Song to say goodbye” kon ook niet echt begeesteren . Net als bij White Lies werd de aandacht maar aangescherpt naar het einde met o.m. “Special K” , “Meds”,” The bitter end “ en “Infra-red” . Ze waren al eens toe aan een time-out , maar op die manier solliciteren ze voor de burn-out …

Een ander hoogtepunt was Damon Albarn . Vorig jaar was hij hier nog voor een ‘Best of’ reeks van Blur . Deze veelzijdige ‘do-it-all’ entertainde z’n publiek opnieuw met werk van Blur naar Gorillaz,  The Good , The Bad , The Queen , Rocket Juice & The Moon tot z’n  broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’.
Vanavond kreeg je van elk project wel wat te horen . Hij verraste meer dan ooit . We hoorden allerhande varianten van sing/songwriting , Britpop, gospel en dubsounds. Een homogeen geheel, wat aanstekelijk werkte op de dansspieren. We hadden nog maar net Robert Plant verteerd, of dit was een even zinderend, wervelend optreden.
Elke song had z’n eigen (muzikaal) verhaal. Hij porde wave/bouncing moves aan op “Clint Eastwood” ( op melodica ingeleid).  “Slow country” en  “Kids with gun” vulden verder Gorillaz aan. Een soort swingjazz van “Photographs”  kreeg je,  ‘London calling’ van The Clash echo-ede  door op “Kingdom of doom” en er was de verstilde schoonheid van “Hostiles”, “Hollow ponds”  en Blur’s “Out of time”, in een bloedstollende pianoversie. De leuke, zwierige deuntjes van “Mr tembo” en “Heavy seas (of love)” maakten het (muzikaal) verhaal compleet.
Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band The Heavy Seas  presteerde.

Metallica by request,  een nieuwe  reden als  formule  om een vervolg te breien aan Werchter Boutique van 2012. Toen werd nog integraal ‘The Black Album’ gespeeld. Nu mochten de fans zelf de line up samenstellen. Soms voorspelbaar, soms verassend. Gelukkig was de set minder slordig samengesteld dan dat James en de zijnen eruit zagen. Alles was zoals we het al jaren gewoon zijn bij een optreden van Metallica: het podium, de begintune en vier rasechte metalhelden, die de jaren en elk hun problemen overleefd hebben. Een routine-concert zoals ze het al jaren doen waarbij ze blijven teren op het succes van ‘The Black Album’ en ‘And Justice for All’. Uit recenter werk wordt nauwelijks nog iets live gebracht. Maarja, het was de keuze van de fans. Het beste werd gekozen en het beste werd gebracht zoals iedereen het wou horen. Metallica is van plan nieuw werk uit te brengen, en stelden er zelfs iets van voor. Uitkijken dus in 2015. Graag! Maar dan wel met een beetje echt vuurwerk.
Playlist: Battery- Master of Puppets - Welcome Home - Creaping Dead – Unforgiven - Lord of Summer - Wherever I May Roam - Sad But True - Fade To Black - And Justice for All – One - For Who the Bell Tolls – Blackened - Nothing Else Mather - Enter Sandmen - Whiskey in the Jar - The Day that never come - Seek and Destroy. (dank aan Michaël)

De dames van Warpaint mochten het afleggen tegenover Metallica op de mainstage . Hun sound is dan ook van een andere orde , en spreekt een indiepop/wavend publiek aan . Ze hebben hun tweede cd uit en refereren naar het vroegere Futurama met hun zweverige, etherische sound, die bezwerend , broeierig, dromerig is, bepaald door een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang waait. “Keep it healty” en “Hi” waren er meteen zo twee . “Love is to die” werd zelfs in een commercial toegevoegd .  Op “Disco/groove” liet het kwartet zelfs diepere basslines en dampende funk doorklinken. Wat afwisseling was hier goed meegenomen en met een song als “Elephants”, die de set besloot , verrasten ze  des te meer door de muzikale weerhaakjes aan het nummer. Warpaint was goed!

Het nieuwe Franse elektronicawonder noemt Gesaffelstein , die meteen ook één van de headliners van I Love Techno is geworden in november . De elektrobreakbeats van Justice en ook wel een beetje van Daft Punk en Cassius zitten duidelijk verweven in ‘80s EBM/wave, drum’n bass , beats en noise. Een sober lichtdecor van donkere en witte spots injecteert het genre nog meer . De Franse DJ balanceert tussen subtiliteit en grilligheid, brengt melodie en avontuur samen en kan zacht zalvend en moordend hard klinken. Interessante ontdekking en elektro op z’n best . Je bent alvast gewaarschuwd voor ILT!

Arsenal rond de tandem Hendrik Willemyns – John Roan en met Léonie Gysel op de achterbank zorgen al zo’n tien jaar  voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. Live zorgen zij voor het Brasil feestje dat we dit weekend in Werchter moesten vieren . Brasil heerste alvast door de pompende beats’n’grooves , de danspasjes , de lachende gezichten en het handjes zwaaien .  Een paar gastvocalisten passeerden de revue vanavond . ‘Feelgood’ music dus, en dan waren nog kleppers als “Mr Doorman” en “A volta” opgeborgen . De set stond in het teken van de nieuwe cd ‘Furu’ met o.m. “Termul” en “Not yet free” , al vroeg in de set.
De tent ontplofte bijna als “Estupendo” en “Saudade”  te horen waren . Ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats . Variatie genoeg in hun zonnige ‘cocktail’music  , die je zomer kleurt met een “Longee” , “Personne ne bouge”; de closing final “Melvin” en “Lotuk” zorgden dan net opnieuw voor die ultieme extase …

Na Metallica  moesten we nog een tijdje wachten op Skrillex . Hij werd eerder in de namiddag al gespot in Leuven en het leek erop dat hij met de laatste trein in Werchter geraakte . Skrillex aka Sonny John Moore kon meteen meedingen voor een nieuwe Star Wars film met zijn geschifte futuristische electrohouse, posthardcore en dubstep . Een metaalachtig, duivels , scherp , venijnig , schrapend ‘duracell’ geluid dat trekt , knelt , knarst, knort , slaat, pompt, en ga zo maar door; af en toe durfde het wat toegankelijker te klinken . Hij stond aan de draaitafel op een soort spaceship en hitste zijn publiek op met oneliners “Werchter make some noise”, en “let’s get fucking crazy tonight” . Een Metallica t-shirt had hij al aan,  en het publiek dompelde hij onder zijn grillig ‘Skrillex’ geluid … Drie uur in de morgen en de oren goed gevibreerd … Het was genoeg geweest . Tot morgen ….

Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter