Main Square Festival 2014 – zaterdag 5 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-05
Matthijs Maes

Na een met zon overladen metal-dag en een wisselvallige vrijdag, gaf de regenloze voormiddag op zaterdag ons de hoop dat we het vandaag enigszins droog zouden kunnen houden. We starten onze festivaldag met Yodelice, de artiestennaam van Fransman Maxim Nucci. Deze singer-songwriter, herkenbaar aan de omgekeerde driehoek onder z'n linkeroog, brengt rock met folkinvloeden, bluesgitaren en een sound die aan de Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand doet denken. Yodelice opent  hun set met een daverende bas die iedereen meteen wakker schudt. Deze fransman zingt in het Engels en wanneer hij het nummer 'Time' brengt, blijkt dit helaas ook de time te zijn voor de regen om weer van zich te laten horen. Yodelice rockt onverstoord verder met 'Sunday with a flu', zijn doorbraaksingle, die naar eigen zeggen zijn leven veranderde. Ongeacht hun Franse nationaliteit doet Yodelice bij nummers zoals 'Fade away' en 'Square eyes' heel erg Britpop aan. Nucci zegt te willen afsluiten met wat extra geluid van de blazers en met een Ennio Morricone-waardig westerndeuntje komt een einde aan dit fijne optreden.

Aan de Green Room kunnen we vervolgens terecht voor het schattigste optreden van dit festival. Alec Benjamin vierde nog niet zo heel lang geleden zijn 20e verjaardag en speelt hier zijn allereerste festival. Het is daarbovenop ook nog eens zijn eerste keer in Frankrijk en daar is Benjamin duidelijk heel enthousiast over. Dat er bijna niemand voor het podium staat interesseert hem duidelijk weinig en als een grote puber die zijn geluk niet kan geloven begint hij met de nodige fucks, shits en dopes aan zijn optreden. Knullig start hij met 'Collins house', een lied 'about my mate Collins house'. Zijn autotunestemmetje en z'n belletjespop doen ons aan Owl City denken, maar op andere momenten is het net Jasper Erkens die door de boxen klinkt. Alec houdt het publiek zeker geamuseerd, onder andere met het blik cola en half pakje kauwgom die het publiek kan winnen en de onvermijdelijk selfies voor z'n mama en z'n vrienden. Mainsquare is misschien nog iets te groot voor hem, maar met vrolijke liedjes zoals 'End of the summer', 'Brain song', '18' en '1994' en een grote dosis beginners-charme zorgt hij toch voor een genietbaar en amusant optreden.

De door de zon gebleekte haren van de Australiërs van The John Butler Trio doen al vermoeden dat deze mannen niet vertrouwd zijn met het gure Franse weer. Wat doen ze dan? Meteen een tokkelende banjo erbij halen en een feestje bouwen. Met nummers als 'Better than' en 'Blame it on me' brengen ze een geslaagde mix van rock, county en blues. 'I don't feel the need for unnecessary chit chat' liet Butler duidelijk weten en net als op Couleur Café brengt het trio in de eerste helft het stevigere werk. Wij waren aan het wachten op het instrumentale 'Ocean' dat ook hier weer inslaat als een bom en het publiek helemaal wild maakt. De tweede helft van het optreden is ietsje luchtiger, met nummers als 'Zebra' en 'Livin' in the city' waarbij het publiek lekker kan meezingen.

Terwijl Arsenal voor de Green Room de Belgische driekleur staat te verdedigen, blijven wij aan de Main Stage staan voor MGMT. We hadden uitgekeken naar deze band die enkele jaren geleden toch enkele fijne oorwurmen produceerde, maar onze verwachtingen worden allesbehalve ingelost. De zes New Yorkers die bekend staan voor hun psychedelische rock op een bedje van electro, openen met een zeer zwak eerste nummer, dat ze meteen daarna proberen goedmaken met hun hit 'Time to pretend' die al even hard teleurstelt. Het hele optreden is zeer statisch en het complete gebrek aan energie wekt de indruk dat deze jongens hier tegen hun zin staan. De hitjes 'Electric feel' en 'Kids' leveren de beste momenten op, maar de rest van het optreden krijgen we een soort trage zweverige sixties folk. Het lijkt wel Fleet Foxes met een depressie.

Nog een geluk dat we daarna een jong talent te zien krijgen die ons het schamele voorgaande optreden en de losgebarsten wolkbreuk kan doen vergeten. Allen Stone ziet er misschien uit als een  Brits theedametje, maar hij brengt soul waar Stevie Wonder en Marvin Gaye u tegen zouden zeggen. Met nummers als 'Voodoo' en 'Million' brengt Stone een sound die lijkt op wat Jamie Lidell enkele jaren geleden bracht. Een geslaagde cover van 'Is this love' van Bob Marley mag er ook zeker wezen en wanneer Stone 'Great future, the future is great' zingt haalt hij ons de woorden uit de mond, want we zijn er zeker van dat deze jongen nog veel moois te wachten staat. Ondanks de gietende regen zingt hij 'Celebrate tonight' en dat is dan ook exact wat het publiek doet. Stone brengt nog een goeie cover van Chaka Kahns 'Tell me something good', maar wij konden hem al lang vertellen dat we dit één van de betere optredens vonden die we dit weekend te zien kregen.

Dat de Rode Duivels deze avond niet voorbij Argentinië zijn geraakt, hebt u ondertussen wellicht al wel vernomen. De massaal aanwezige Belgische supporters op het Mainsquare festival kunnen dus best wel wat troost gebruiken en de ideale muziek daarvoor wordt aangeleverd door Jack Johnson. Met 'If I had eyes' en 'Bubble toes' brengt Johnson een beetje troost en zelfs een straaltje zonneschijn. Johnson heeft een pianist, drummer en bassist meegenomen, maar zijn muzikanten tonen al gauw dat ze over meerdere talenten beschikken, want de pianist neemt even de lead vocal over en verscheidene instrumenten zoals een djembe, een accordeon en een melodion worden aangerukt. Tegen een achterwand van grote houten planken, die het optreden trouwens een warm en intiem gevoel geven, zingt Jack Johnson 'Breakdown' en 'Better Together' van zijn album 'In between dreams'. Tijdens 'Banana pancakes' waagt hij zich zelfs aan een paar regels in het Frans, terwijl zeepbellen en opgeblazen condooms vrolijk boven het publiek dansen. Johnson zingt dus veel van zijn oude nummers, maar met 'Shot reverse shot' en 'I got you' krijgen we ook enkele fijne nummer van zijn nieuwe album, 'From here to now to you' te horen. Tijdens 'Whole lotta love' worden we nog op een rap van de bassist getrakteerd en met 'Good people' wordt dit feel good optreden mooi afgerond.

Op het podium van de Green Room weerklinkt ondertussen een vet Manchesters accent uit de mond van Matthew Healy, zanger van The 1975. Deze kruising van Brian Molko en Skrillex brengt met zijn band psychedelische indie-rock met een melodramatisch présence. Het optreden kent soms mooie samenzang, maar kan ons toch maar matig boeien. Het meeste volk staat ondertussen trouwens al te drummen om nog een goed plekje te bemachtigen voor Stromae. De zalige saxofoon van John Waugh bij 'Heart out' en frontman Healy die de mensen in de special area feliciteert 'for being so special' zorgen nog voor noemenswaardige momentjes tijdens een voor de rest weinig bijzonder optreden.

Het was al de hele dag duidelijk dat bijna elke aanwezige festivalganger hier vandaag was voor één man, onze nationale trots, Stromae. Wie beter om een hart onder de riem te komen steken van alle aanwezige Belgen. Voor een stampvol plein opent het Brusselse wonderkind dan ook met ons WK-lied, 'Ta fête' en de hele mensenmassa kleurt zwart, geel en rood. Samen met zijn band, die gekleed is als Stromae-kopiën met bolhoed, brengt hij 'Bâtard' en 'Peace or violence' en op 'Tous les mêmes' laat hij ons zijn beste dansmoves zien. Stromae brengt meer dan alleen een muziekoptreden; de performances tijdens de nummers zijn kleine stukjes theater en tussen de nummers door richt Stromae zich tot het publiek als een volleerde komiek. Ook van het decor en de belichting wordt knap gebruik gemaakt, zoals bij 'Ave Cesaria' en 'Quand c'est?' waar de kanker waar dit nummer over gaat ons onder de vorm van een akelige grote spin besluipt. Stromae zet even de Fransen op hun plek met 'Moules frites' en maakt hen duidelijk dat ze geen enkele claim op ons nationaal gerecht hebben. Op 'Formidable' doet hij de dronken act die we ook van de videoclip kennen en op het einde van het nummer wordt hij van het podium gedragen. Stromae keert terug met de steun van een heel leger op de tonen van 'Carmen' en de dansschijf 'Humain à l'eau', toepasselijk gevolgd door 'Alors on danse'. Als pop sluit Stromae zijn schitterende optreden af met 'Papaoutai'. Wie vooraf nog geen fan was, is vanavond ongetwijfeld gezwicht voor het dansbare luisterlied van deze Belgische held.

De Foals laten we even links liggen, al klonk de indierock van deze Britten op de achtergrond van onze avondlijke snack zeker niet slecht. De avond sluit af met Duitse techno- en electro-dj Paul Kalkbrenner en de elektropop van Disclosure. Na een lange vermoeiende en natte dag besluiten we om enkel deze eerste nog even mee te pikken. Kalkbrenner speelt een stomende set en voor zij die van dit soort muziek houden, barst het feest los. Kalkbrenner brengt stevige beats met theatrale franjes en heeft een opbouw van z'n nummer die we herkennen van bij Trentemøller. Op onder andere een geslaagde remix van 'Mad world' van Gary Jules dansen we moe maar voldaan de nacht in.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France