Pukkelpop 2014 – vrijdag 15 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-15
Johan Meurisse

Op deze Hemelvaartsdag konden we opnieuw terecht voor een rits interessante bands en artiesten op dag 2 Pukkelpop.
Parcours dag twee.
Jong en oud waren verenigd bij Drenge vs Thurston Moore . De twee jonge wolven van Drenge (mainstage) gingen er gretig en vol overgave tegenaan op het vroege middaguur met ruwe, rauwe, smerige garagerock’n’roll, die naar eind meedogenloos , slepend, explosief en destructief  klonken. Moeiteloos werd je meegezogen in de ‘Drenge’ poel van de twee broers, die teruggreep naar het oude Nirvana.  Schitterende start van de dag …
Niels Bruwier: Voor een grotendeels lege weide moesten de twee broers bewijzen dat hun grunge en garagerock ook op een groot podium tot zijn recht kon komen. Dit gebeurde deels wel, met opener “Face Like A Skull” demonstreerden ze meteen waar ze goed in zijn: met enkel een gitaar en een drum een sound creëren die net tussen Nirvana en The White Stripes ligt. Toch lukte het hen niet om de volledige weide mee te krijgen. Het podium was te groot en de sound was te eentonig. Toen het begon te regenen bleef er zelfs bijna niemand meer over. Dit lieten ze niet aan hun hart komen en toen er middenin de set van gitaar werd gewisseld werd het concert alleen maar beter. Met “I Want To Break You In Half”, “Necromance Is Dead” en “Bloodsports” waren er verschillende hoogtepunten. Afsluiter “Let’s Pretend duurde acht minuten, en het waren ook acht minuten van echte Rock n Roll. Zanger Eoin Loveless haalde voor de gelegenheid zijn beste geschreeuw boven. Mooie afsluiter van een set die tegelijk rommelig en strak was.
Masja De Rijcke: Deze post grunge band wist van jetje te geven en aangezien er geen massale opkomst was voor hen doordat zij een vroege shift draaiden was er aan enthousiasme van het publiek geen tekort. We zien jullie graag nog eens terug jongens!

Thurston Moore (Club) op z’n beurt zorgde voor een Sonic Youth rewind , net als in de midden jaren 80 , met lekker ontspoorde noisy songs . Hij had o.m. Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine)  mee en dat weet je het wel , rauw, onversneden materiaal die avontuurlijke wendingen ondergaan , effectpedalen die ingedrukt blijven en boxen die onder hoogspanning staan . Het album komt in september uit , en zoals het nu klonk , kijken we hier toch sterk naar uit . In de nummers hebben we gitaarlagen over elkaar, heerlijk uit hun melodie ontrafeld en uitgesponnen; met de tekstvellen erbij of doodleuk instrumentaal. Chelsea Light Moving was al een Thurston in goede doen , dit is de overtreffende trap . De kaars van ‘Daydream nation’ knetterde …
 
Ook The National zorgde voor een stevig setje , snedig , strak en ‘zwart in het pak’ met eigenlijk niks anders dan prachtsongs die op de mainstage extravertie en emotionaliteit bevatten. Daarvoor hadden we een erg overtuigende band op scherp, met een frontman Matt Berninger, die op erg passionele wijze zijn publiek in een wurggreep hield . Wat een begeestering en devotie straalt hij uit rond z’n microstatief , beweegt van de ene naar de andere kant , dweept zijn band op en is tot slot bij zijn fans te vinden . En die band is ongenaakbaar en stuwt de temperatuur naar eenzame hoogtes . We werden meegezogen in die muzikale kolk , die door de blazerssectie nog intenser, kleurrijker en gevoeliger was . Een opvolging van onstuimig vertier zonder de melodie uit het oog te verliezen. Muzikale hoogstandjes dus!  Bij The National verandert water in wijn , van “Don’t swallop the cup”, “Bloodbuzz ohio”, “Mistaken for strangers” naar “Squalor victoria”, “Abel”, “Fake empire” tot “Mr November” , ”Terrible love”  of een intiemere “Slow show” en “ I need my girl” . Een uitermate sterk en bezield optreden van een band die hier de topacts van Rock Werchter naar huis speelde …  Onvoorwaardelijk respect voor The National!

Onder de indruk waren we evenzeer van War On Drugs en Kurt Vile & Violators (Club). Ok, samen zijn ze niet meer op het podium te zien, hoewel dat dit vandaag de ideale kans was , gezien ze op dezelfde stage stonden, wat dan ook gebeurde ... 
War On Drugs (Club) trok meer de kaart van die  aantrekkelijke rootsy psychepop van de laatste plaat ‘Lost in the dream’ . Adam Granduciel ontpopte zich als een meesterlijk songwriter , in de voetsporen van Tom Petty , Karl Wallinger’s World Party en  het oude Waterboys van Mike Scott .  De gitaar , keys , piano en drums  kregen voldoende ademruimte en tilden songs als “An ocean between the waves”, “Eyes to the wind” en natuurlijk de single “Red eyes” naar een hoger niveau . De  extra track “In reverse” namen we er al te graag bij! Klasse!
Kurt Vile heeft intussen met The Violators (Club) een prima band achter zich en zij speelden doorleefde broeierige ‘southern’ retrorock., waarbij we optimaal konden genieten van het gitaarspel van de heren met hun lange haren . Hun materiaal heeft een zekere verslavende werking en is een intens beleven waaronder het warme , boeiende “Girl called Alex”. Pur sang!

In onze ontdekkingstocht hadden we verder al vroeg in de morgen The Bohicas in de Club. Vier Britse mannen die een geweldig potje indierock-‘n-roll speelden. “XXX” en “Swarm” waren de enige nummers die ons bekend in de oren klonken, en eigenlijk meteen ook de beste. Dit was voor ons één van de verrassingen en we hopen hen zo snel mogelijk terug te zien in België! (dank aan Masja De Rijcke).

De dames van het New-Yorkse Lucius (Club) maken dankzij hun samenzang heerlijke muziek. Ondanks het vroege uur was de tent toch aardig volgelopen. Op het podium vielen veel drums te zien, vijf stonden er op het podium met ieder zijn eigen drum. Hierdoor kreeg de folkrock zijn eigen sound die je het best kan vergelijken met Haim.  In het begin van het concert werden “Don’t Just Sit There” en “Wildewoman” gespeeld. Hierdoor werden meteen alle melodieuze nummers gespeeld. Dit zorgde ervoor dat het concert in een dal viel. De twee blonde zangeressen probeerden alles te redden door enthousiast heen en weer te lopen, tevergeefs. Al moet toegegeven worden dat het lijkt alsof hun stemmen samenkomen in één stem wat ervoor zorgt dat het niet saai wordt. Op het eind kwamen ze nog even uit het dal gekropen door met “Turn It Around” toch een mooi einde te breien aan hun wat eentonige set.
(dank aan Niels Bruwier)

De sing/songwriting van Nick Mulvey (Marquee) intrigeerde … Warme , innemende gitaarpop , gebaseerd op akoestische gitaarklanken en zijn indringende stem. De songs waren de moeite door de subtiele uitwerking van  de reeks instrumenten van zijn band , waaronder “Cucurucu”, die het geheel nog oprechter, eerlijker maakte . Deze Mulvey speelde een boeiend interessant optreden,  vroeg op de middag …  

De aangenaam onderhouden folky/americana pop van Boy & Bear (Club) kent zijn doorbraak met de huidige ‘Harlequin dream’ waarbij  het bescheiden hitje “Bridges “ één van de hoogtepunten vormt in het genre . Het kwintet heeft al een reeks een reeks interessante songs uit met een knipoog naar The Veils , die balanceren van sfeervolle ingenomenheid tot frisse vrolijkheid, “Old town blues”, “3 headed woman” en “Parttime believer”, gedragen door een subtiele samenzang. Dit is nu muziek die lekker klonk en niet verveelde!

We konden later nog iets meepikken van de donkere romantiek van Sharon Van Etten (Club) die ingenomen , weemoedig , bezwerend tot dwars klonk. En toch straalde de gitariste nabijheid en warmte uit; moeiteloos lieten we ons meedrijven op haar aparte dreampop.

Het optreden van Cage The Elephant (Marquee) begon met 10 minuten vertraging doordat de band te kampen had met technische problemen. Ze lieten dit weliswaar niet aan hun hart komen en met “In One Ear” en “Aberdeen” vlogen ze er meteen in. De microfoon van de zanger had soms nog te kampen met defecten waardoor je hem niet altijd goed kon verstaan. Naarmate het concert vorderde kwam de micro erdoor, hetgeen geen verdere defectjes met zich meebracht. Zanger Matt Shultz is een brok adrenaline die al snel zijn T-shirt uitspeelde, waarna hij bleef rondspringen op het podium. Toen Matt voor het eerst van het podium kwam om in het publiek te springen bleef hij daar rondlopen. Wanneer de gitarist naar beneden kwam tijdens “Come A Little Closer”, smeet hij zijn gitaar gewoon weg om alle frustraties weg te werken. Het orgelpunt kwam er met “Shake Me Down”, voor een laatste keer gaven ze zich volledig wat resulteerde in nog maar eens een crowdsurfende zanger. (dank aan Niels Bruwier)
Cage The Elephant heeft hun set in de Marquee mogen opvoeren. Omdat zanger Matt Shultz meer in het publiek stond dan op het podium , hebben we deze schoonheid meerdere keren van dicht kunnen bewonderen. Helemaal niet erg als je het mij vraagt! Hun songs moet ik jullie waarschijnlijk niet leren kennen maar “Take Me Down” heeft deze keer weer de hoofdvogel afgeschoten. Well done guys! We zullen jullie niet rap vergeten! (dank aan Masja De Rijcke)

Af en toe zorgde een plensbui voor meer verkoeling en werd de aandacht verscherpt, zeker bij de snedige retrorock van de Neanderthalers van het baardige , opwindende trio Kadavar (Shelter) , uit Duitsland btw! In hun strak gedreven potige ‘hardorck’, kregen de instrumenten voldoende ruimte; de gitaren konden gieren , de bas kon grommen en de drummer mepte er op z’n Animals op los . Een heftig stomende, genietbare 70s retrotrip zondermeer …
Niels Bruwier: Om de gouden jaren van Black Sabbath te herbeleven moest je in de Shelter zijn, waar Kadavar het beste van zichzelf gaf. De Duitse hardrockers deden hun naam alle eer aan en speelden muziek alsof het net uit een doodskist kwam. Met hun lange haren en baarden kon je maar moeilijk afleiden hoe ze er effectief uitzagen. De tent was behoorlijk volgelopen, hetgeen ook te wijten kon zijn aan de hangende regenbui. Hoewel ze de gitaar goed behandelden klonk ieder nummer hetzelfde, veel creativiteit werd er dus niet gebruikt tijdens hun set. Hun drumtoestel stond ook helemaal vooraan waaruit bleek dat ook de drum een belangrijke rol speelde. De drummer was ook zeer enthousiast en door volledig in alle nummers op te gaan met zijn weelderige haardos, had dit wel een leuk effect. “Doomsday Machine” was een van de enige hoogtepunten, het klonk veel strakker dan op plaat en kwam dus veel beter over live. Op het einde bleven de gitaarsolo’s komen en ontbrak het aan melodie waardoor het leek alsof ze in de jaren ‘70 waren blijven steken zonder enige nieuwe inspiratie.

Ook de psychedelische stoner van het Zweedse Truckfighters in diezelfde Shelter overtuigde sterk .  Het trio ging even gretig , gemotiveerd en vol overgave te werk als hun voorgangers , deden Kyuss opborrelen door de korrelige, slepende ritmiek , de broeierige intensiteit , de snedige tempowisselingen en de ruimte aan de gitaarriffs en de gortdroge, logge drums . Door die donkere ondertoon kwam zelfs Tool even aankloppen . Ook hier een heerlijke trip dat het stof deed opwaaien . 
Kortom, desertmusic is terug ‘IN’!

We hielden van de dromerige folkycountrypop vol ‘positive vibes’ van de Zweedse zusjes First aid kit (Club). Hun recentste ‘Stay gold’ wordt ongelofelijk veel op radio 1 gedraaid; “King of the world” en “My silver lining” zijn  twee prachtsongs, het toonbeeld van vocale harmonieën aan een klankpalet van akoestische gitaar, pianootje, steelpedal  en drums. “Love interruption” van Jack White kreeg een rockend jasje toebedeeld en tot slot “Emmylou” onderstreepte de stemmenpracht.  De zomeravonden zijn nog niet voorbij als deze zusjes langskomen … Fijn gevoelig dromerig setje!

Evenzeer klonk de lieflijke arty/folkyrootspop van het Britse  Wild Beasts (Club) van Hayden Thorpe en Tom Fleming mooi . Emotionaliteit creëerden ze door dromerige, broeierige , spannende songs die getuigen van finesse, subtiliteit en verrassende wendingen . Centraal werd de nieuwe plaat ‘Present tense’ geplaatst . De falsetzang van Thorpe is een bepalende factor binnen de sfeerschepping. Hij kan soms hoog uithalen en wordt net op tijd opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming; op die manier verglijdt het niet in een theatraal aandoende sound.

The amazing snakeheads (Castello), in ontbloot bovenlijf , brachten intense garagerock’n’roll. Na hun set tijdens Les Nuits Bota , wonnen zij hier rockende zieltje met hun overtuigende set … Hun sluimerende gitaren en vrij donkere sound maakte hun set compleet. Ook het prachtige taaltje van zanger Dale Barclay mocht niet ontbreken. (dank aan Masja De Rijcke)

Balthazar (mainstage) uit Kortrijk - Eén van de enige keren dat we hen dit jaar aan het werk konden zien. Ze kregen een mooi kans toebedeeld en hadden  de ‘time of their life’ . Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, die elk een aparte zangstijl hebben; drie sterke groepsleden vervoegen hen en het is een band die op elkaar afgestemd is. De gretig spelende band had ingenieuze songs klaar en is niet vies van een grimmig dEUS randje , “Do not claim them anymore”, “Sinking ship” en het huiveringwekkende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro , zijn maar een paar voorbeelden . Balthazar is intussen groots geworden en dat kan maar door hun klasse …

Wat een comeback van Neneh Cherry, die 25 jaar terug van zich afbeet met haar debuut ‘Raw like sushi’ en ‘Homebrew’. “Buffalo stance” , ” Manchild” , “Inna city mamma” waren maar enkele krakers uit haar beginperiode . Verder waren er nog “Money love” , “Woman” en “7 seconds” met Youssou N’dour.  Ze mag nu intussen 50 zijn geworden , ze kwam na wel 17 jaar aandraven met ‘Blank project’ met de geluidskunstenaars van Rocketnumbernine , in de Castello. Nog meer dan op plaat overtuigen ze met die eigenzinnig nerveuze  als toegankelijk bezwerende trippy sounds. Cherry en haar begeleiding hielden je bij de leest door de intense spanning en kracht. Ze haalde er zelfs Robyn bij (later op de avond te zien met Röcksopp), een uniek samenzijn op “Out the black”. “Buffalo stance” werden in een vernieuwd jasje gestoken .  Sterk !

We zijn trots op onze Belgische bands. The Hickey Underworld (Wablief stage) heeft dit weer eens bewezen. Tijdens de nummers “Blonde Fire” en “Future words” kon ik alleen maar denken aan het feit dat ik trots mag zijn om Belg te zijn. Het was een wervelende show met alles erop en eraan. Een feest zoals deze wil ik zo vlug mogelijk opnieuw meemaken. Go Belgium! (dank aan Masja De Rijcke)

Op de mainstage trok de jonge sing/songwriter Ed Sheeran een even jonge volkje naar zich toe; stem en akoestische gitaar deden het , samen met de vooraf opgenomen gitaartunes en vocals. Hij is nog maar toe aan z’n tweede plaat en palmde eigenlijk – moeiteloos en alleen - de grote wei in. Hij entertainde z’n publiek met die formule en hij zorgde door vier grote gigantische schermen achter zich , met beelden van de performer en zijn publiek , dat zij nog dichter bij elkaar stonden en een ‘band’ – gevoel creëerden .
Wat een présence noteerden we door die wisselwerking; een uitermate boeiende set van opbouwende rocksongs en ballads, gedrenkt in zijn zang en rapzang. “Lego house”, “Give me love”, “You need me , i don’t need you”  zijn er al drie waar hij variaties instak . Hij en zijn publiek werden één en dat voelden we nog duidelijker aan de closing final “A team”; “I see fire” en “Sing” . Je moet het maar kunnen. Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .

Tot slot waren  Macklemore & Ryan Lewis (mainstage) niet te stoppen . Een hitmachine die natuurlijk de jongeren aanspreekt . Na Couleur café vorig jaar, zijn deze heren nog niet op de achterbank geraakt . Integendeel ook hier gaat performance, glitter & glamour , acts, muziek en publiek samen ...“Can’t hold us”, “thrift shop …Tja , je moet er voor zijn , maar duidelijk was dat het feestweekend verder kon worden ingezet.

We waren tevreden van die gevarieerde tweede dag , met talloze verrassingen.

Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit