Cactusfestival 2015 – zaterdag 11 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-11
Johan Meurisse

Op de tweede Cactusdag en op onze Vlaamse feestdag kon het glas geheven worden met twee Belgische bands op de affiche . Al vroeg op de middag stond Het Zesde Metaal en als afsluiter klopte de organisatie aan bij hun West-Vlaamse vrienden van Balthazar . Na de desolate , rauwe , donkere sound van Timber Timbre en de amicale Nederlandstalige (West-Vloamsche) muziek van dat Zesde Metaal sloten we aan bij het Britse Mop Mop ft. Anthony Joseph .
Een ‘afternoon delight’ die al in de Cactus Club te horen was en hier heerlijk over ons heen waaide onder een stralende zon. Een chillout/afrolounge van exotisch zalvende ritmes , soul jazz en ga zo maar door . Langzaam nestelde deze sound zich , en er kon heupwiegend een danspasje gewaagd worden …

Binnen het rijtje van de UK trippop/postdubstep komt sinds vorig jaar Sohn aandraven . Muziek die het duister beter verdraagt dan een zonovergoten Cactus . Bon soit, het trio rond Christopher Taylor, zocht een evenwicht in hun donker dreigende elektronica en maakte het geheel bewolkt zonder dat het echt beladen of zwaar moest zijn; op die manier wisselden ze  subtiele geluidjes en een outtro acapella zang van een “Veto” af , naar de stuiterende electro van o.m. de single “Artifice” tot de aangename experimentjes van “The wheel”. Een ‘popnoir’ van dromerige passages, een collectieve trance , een breekbare intensiteit en extravertie.

De muziek van de heren van Black Rebel Motorcycle Club (BRMC)  staat nu niet direct te springen om het zonlicht te omarmen . De twee , Peter Haynes en Robert ‘Levon’ Been, gaan steevast voor leren jekkers , zwarte shirts en  zonnebril. Aangevuld met drumster Leah Shapiro , staat het trio garant voor doorleefde , gruizige, broeierige en slepende garage rock’n’ roll met emotievolle bluesy slides . Vuil, zompig , vettig , rauw kunnen ze nog steeds klinken, en dan kloppen we aan bij hun “Spread your love” , die in het begin van de set zat , en het afsluitende ”Whatever happenend to my rock’n’roll” , zowat uitgegroeid tot het statement van de Californiërs . Samen met “Beat the devil’s tattoo” , “Berlin” en “Six barrel shotgun”  is BRMC op die momenten messcherp , snijdend , hard. De blues dringt wat meer door en er wordt gas terug genomen , wat een zaalsfeertje aanwakkert om de aandacht te behouden ; “Shuffle your feet” en “Ain’t no easy way” zijn het sterkst . BRMC stagneert dan , heeft zo niet meer die echte ‘punch knock-out’ nummers , die je van je sokken doet blazen. Met de jaren zijn ze zwarter, maar minder rebels.

Jessie Ware mag soms uitschijnen dat ze een popdiva is , de op en top Britse zangeres staat met de beide voeten op de grond en is haar publiek eeuwig dankbaar voor de warme respons . Muzikaal houden we het bij die prachtsingles “Running” en “The wildest moment”, soulfulle r&b pop. We horen hier vooral lichtvoetige pop , mooi in elkaar gekunsteld , gedistingeerd en uitgebalanceerd, met af en toe een broeierig funky ritme en een aanstekelijke beat .
Als Q-Music er voor jou kan zijn , dan ook zeerzeker deze Jessie ‘for You’ , met haar sfeervolle, dromerige set van “Champagne kisses” , “You & I” ,”Say you love me” en “Want your feeling”.

Onder de indruk waren van de inmiddels ruim zestigjarige John Hiatt, die hier met z’n band een gretig, ontspannen set speelde .Een man die door z’n positieve ingesteldheid , vanuit z’n hart en muzikaal met zijn gitaar en stem , de mensen samenbrengt; rootsrock , die nog altijd het best klinkt met het materiaal van pakweg 20 à 30 jaar geleden. Een ‘best of’ van fijne, doorleefde rocksongs die hun emo-waarde hebben en behouden , vanuit een buikgevoel en ‘straight from the heart’ .
“Your dad did” opende op snedige wijze de set , daarna kwamen een reeks classics als de goedgemutste “Perfectly good guitar”, “Real fine love” en  “Tennessee plates” . Met z’n band ging het aangenaam verder door de gitaarriedels van “Cry love” en “Thing called love”. En dan volgden nog een “Memphis in the meantime” , “Are you ready for a thing called love”, “Riding with the king” , succesvolle kleppers met prachtig doorleefde en innemende gitaarmomenten, samen met die enige gevoelige hit “Have a little faith in me”, die hij na al die jaren nog even gemotiveerd speelt .
Kortom , met deze artiest en zijn band mocht Cactus een pluim in hun hoed steken …

Tot slot Balthazar , tweede dag op rij West-Vlamingen aan het roer om het festival af te sluiten. Door de jaren hebben ze hard aan de weg getimmerd en ze zijn nu één van die Belgische bands die kunnen aankloppen in een Vorst Nationaal . Ze stonden hier ooit nog op het middaguur . Zo zie je maar …
Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige, diepgrauwe zangpartijen. De band is sterk op elkaar ingespeeld en is erg professioneel bezig. Tav van een Hiatt ervaren we hier iets minder dat buikgevoel. Maar een straffe, strakke liveband zijn ze wel!
‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waaruit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar boven. Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig zijn en van finesse getuigen door het brede instrumentarium; overwaaiende , indringende vioolpartijen, experimentjes en huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes zijn kenmerkend.
In vooral blauwe spotlights kwam je uit op volgende reeks, “Decency”, “Leipzig” en “The boatman openers , dan de broeierige spanning van “The oldest of sisters”, “True love” . “Bunker” , “Fifteen floors” , “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.
Het valt op hoeveel sterke songs we terugvinden bij Balthazar, die terugkwamen met het ijzige  “Blood like wine” , de perfecte afsluiter waarop  we luidkeels ‘raise your glass to the nighttime …’ scandeerden.
Kijk in Balthazar is de nieuwe dEUS opgestaan .
De tweede Cactusdag zinderde na …

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)