Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-21
Johan Meurisse

Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major Lazer , Bastille, Christine & the queens of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …

Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . De Vlaamse kwam al in de spotlights met een nummer voor Netsky , “We can only live today”. Ze heeft nu zelf al een bescheiden hitje op zak “Give me the knife” . Buiten die aanstekelijke nummers , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal klonk het allemaal gewoontjes , onschuldig en drong haar doorsnee elektronische pop  nog niet echt door  …

We bleven verschillende keren haperen in de Wablief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos, gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , trashrock metal , drones, whatever het klinkt  donker , dreigend , repetitief slepend en durft te exploderen . Af en toe een verdwaalde vocal. Mauro schreef er zo zijn eigen perstekst van (zie de Pukkelpopsite) . Wat een intense spanning hielden ze aan  . Tja een link met Ufomammut of een Amenra is hier al gauw gelegd. Met een soort kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Bizar, apart, goed … Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trance-trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, opzwepende, hitsende  percussie keys, psychedelisch ontspoorde gitaarlijnen en ga zomaar door , die een ‘La guerre du feu’ sfeertje doen opborrelen. Een beredeneerde jamsessie met paranoïde  kantjes . Tja , hier gaat men naar het ‘oer’princiep. Niet voor niks heet de laatste plaat ‘Are animals different’ . En de lijn tussen mens en dier werd flinterdun. Jawel , een performance artiest deed zijn laatste rondedans , ontblootte zich en smeerde zich in met witte bodypaint . Naakt werd hij vergezeld door een andere heer en dame , ook ingewreven met witte bodypaint , die zich van in het publiek naar de stage verplaatsten . Ze dansten als schimmen hallucinant de laatste twintig minuten in  . Hier kwam de oude beleving van de Butthole Surfers naar boven die ook al met naaktdansers(essen) werkten . Swans en Battles  zouden zich erg goed gevoeld hebben bij deze band . Een performance die  verbaasde en kleefde op het netvlies.  Schitterend wat deze O-Vlamingen hier deden .
The soft moon aka Luis Vasquz wandelt op zijn recentste platen door de duistere krochten van de wave en industrial en trekt live alle registers open , de pedaaleffects ingedrukt en de vocals vervormd . In een mistig decor horen we een claustrofobische trip  van postpunk, no wave en shoegazelawaai . Ook hier is de sound van Swans niet vreemd door de repetitieve , onrustige, venijnige , verslavende  ritmiek . Alles lijkt letterlijk door een steen gruismolen gemaald … Psychedelisch donker , opzwepend en hitsend . Muzikaal paranoïde gekte ..
Gekte ook bij Fat white family , die  hun cluboptredens al wisselend afwerkten , en tot allerlei zottigheden en ongepast gedrag in staat zijn , hielden het hier binnen de lijntjes . Vurige , vunzige garage rock’n’roll , hardcore met wat psychedelica en hardcore , kortom een sound met een hoek af, start toegankelijk , ontspoort al gauw , brengt het combo in overdrive en maakt het geheel weird en geschift . .  Een onstuimigheid die hen muzikaal als in de act sierde .
Het Scandinavische Goat was de volgende in de rij , die zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte. In underground kringen worden ze legendarisch omschreven, iets unieks, magisch , een mélange van een psychedelische, funky, groovy, kosmische 70s retro worldtrip. Ze voerden je in een meeslepende trance naar hun  eigen beschaving. De inkleding maakt de sound nog intenser en bezwerend . De leden zijn gesluierd op z’n Touraegs of met boerka en de twee zangeressen/danseressen hebben een afromasker op.
Het ensemble creëert een hypnotiserende trance met die drums , bongo’s , galmende fuzzende wahwah gitaar golven, enz  - die ergens de Master Musicians Of Bukkake en Tinariwen doen opborrelen. Regendansjes, heksenpassen, projecties werden toegevoegd . Moeiteloos bewoog je. Wat een beleven. Een verslavende ‘Goat- slave’, net als de titel van één van hun nummers. Verbazend 
Wat een dagje in de Wablief, mensen …

- Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogtepunt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw,  melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes.  Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly .  Check “Small poppies” en  “Dead fox” maar eens . De gevoeligheid verhoogde door de ruimte die ze gaven aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
- Ervoor hadden we het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The Districts uit Lititz, Pennsylvania, die in hun indierock dynamiek en dynamiet brachten. De gasten gaan gretig te werk en  houden van wat smerig- en slordigheid , maar verliezen nergens de melodie uit het oog ; veertig minuten spelplezier.  “Peaches” en “bold” dreven  het concert omhoog , en een fel , snedig ontspoord “Young blood” (met fantastische solo’s) maakte je nog gelukzaliger …
- Ought stak onbevangen en speels spanning en intensiteit in hun sound door hakkende , zalvende repetitieve ritmes; ze weven moeiteloos The Fall , Pavement , Districts, Parquet Courts  en Thurston Moore aan de Nieuw-Zeelandse indie van The Clean en The Chills.
- Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die een ‘best of’ van drie platen in hun (korte) bestaan voorstelden . Hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop mag live aangenaam , lichtvoetig, eenduidiger zijn , toch brengt Little Dragon heel wat fijne vertakkingen , die af en toe meer trance en percussieve ritmes mee kreeg, maar niet meer dan een halve tent bereikte .

In de Marquee lieten we ons overspoelen door All Tvvins. De Ierse band is een samenraapsel van Adebisi Shank en The Cast of Cheers. Hun geluid is even poppy als van die vorige bands.  Al is het nu net iets toegankelijker en populairder. Ze speelden hier erg aanstekelijke , hoekige pop rock. Een heupwieg was niet vreemd. Een extra gitaar zorgt voor dat rockgevoel en ergens borrelt een Two Door Cinema Club op ; bandje  om in de gaten te houden! (Niels Bruwier)
De jonge wolven van Radkey brachten Living Colour en een Jimi Hendricks attitude in een stevig , snedig punky retrogeluid. Lekker onstuimig goed van de broers, maar dat ietsje meer ontbreekt. Ohja, vorig jaar waren ze op een even vroeg uur op Rock Werchter te zien …
The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende, retestrakke retrorock’n’roll. Hun laatste platen hebben niet meer de vitaliteit en spontaniteit van vroeger , maar live zijn ze en blijven ze sterk op dreef  met “American slang”, “45” , “The backseat” en “The 59 sound”. Een breed grijnzende Fallon verwelkomt zijn fans , die de band als vanouds op handen dragen . Het vuur is op het podium zeerzeker  nog niet uitgedoofd , maar een bezinningsperiode staat hierna voorop …
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks ; heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “Do you want to” , “Michael”, “Take me out” en “When do I get to sing my way” of  “This town ain’t big enough” . De ooit zo statische, koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . “Collaborations don’t work” , nee hoor … De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand . Wat wil je met het positivisme van de Ferdinands… Het sarcastische “Piss off” sloot een zinderende set af . Een overrompelende samenwerking! 
Chvrches hebben we niet kunnen zien , technische problemen nekten de set vroegtijdig ook al bracht  zangeres Lauren Mayberry vocaal  een pleister op de wonde . Nieuw werk zou worden voorgesteld , maar het zal uitkijken worden naar het concert dit najaar in de AB …
 
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer , staat als een blok en stopte wat progrock in hun sound , die het metaal rockend geluid minder straight forward maakt, maar iets  breder nu. Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn  publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Hij schreeuwde en gooide het van zich af . Zijn begeleidingsband The Rattlesnakes volgden de rosse Carter op de voet en zorgden voor een ruw , rauw , ongepolijst , stevig, strak geluid.  Met een knipoog naar de oude Rollins en Lightning Bolt.

En die mainstage .. zijn we niet vergeten hoor
Oscar is de artiestennaam van de 22jarige Oscar Scheller. Het is de eerste keer dat hij met zijn band op een podium speelt. De opkomst is bitter weinig, wat jammer is voor de groep. De man speelt de perfecte kamerpop om de dag te starten. Lekker rustige Mac DeMarco gitaren en een grote streep Blur. Britpop die een kleiner club verdiende , maar wel een leuke ervaring bleek voor de artiest zelf. (Niels Bruwier)

De jeugd van tegenwoordig gaf de Nederlandse no-nonsens hiphop vaste grond in ons landje. Zij zijn tien jaar bezig en bliezen hun kaarsjes uit om het jonge publiekje te vermaken en te verblijden . Ze zitten na al die jaren nog steeds in de lift , wat het succes van Ronnie Flex  & ‘lil Kleine (die hier gisteren waren ) verantwoordt. De beats, de bleeps en raps vlogen om de oren , eerst wat op gang getrokken met “Watskeburt” en “Hollereer” met de handjes in de lucht ; op dreef kwamen ze na de pianoloop van “Deze donkere  jongen komt zo hard” , en verder met kleppers als “Sterrenstof” en “De formule”. Een hitmachine die eens lekker gek mag doen op de vroege namiddag …

We pikten nog een deel Christine & the queens  mee. Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt . Ze veroverde na Werchter Pukkelpop nu. Het zijn sfeervol aangename, lekker in het gehoor liggende , dromerige  popliedjes waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinkt, soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. Die  muzikale eenvoud zet ze om in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie met vier dansers in o.m. “Christine “en “Saint claude”. Muziek en dans gaan hand in hand , wat sterk werd  geapprecieerd. Een grote madam!

Ook konden we nog een glimp zien van Ellie Goulding die de meisjesharten sneller deed slaan , maar evenzeer de jongens met hits als “Starry eyes”, “Anything could happen”, “I need your love”, “Lights” en “Burn” . In één adem te noemen met Emilie Sandé en Birdy bereikt haar electropop iedereen . De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads ; een artieste die je in optimale stemming brengt en de dagdagelijkse zorgen op het achterplan brengt . Mooi … 

Beetje heen en weer tussen Major Lazer en Jamie xx als afsluiters … Major Lazer kwam om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set als vanouds , met MC’s, danseressen , amusement en show . Hun kermistruukje blijft bewaard , maar was minder erotiserend dan op de vroegere sets . De ganse wei in beweging brengen, smileys alom , was het hoofddoel. Singles als “Get free” , “Watch out fort this” en het recente “Lean on” zaten verweven . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Jamie xx liet een presentatie van het eigen werk of van The xx links voor een disco , house breakbeat warme , broeierige opzwepende DJ set …

Dansend wuifden we op die manier de tweede Pukkelpopdag  uit …

Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit