Rock Werchter 2016 – dag 4 – zondag 3 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2015-07-04
Johan Meurisse

Elke dag is er ruimte voor ouderdomsdekens en gerespecteerde artiesten Iggy , Beck en Skunk Anansie stonden naast de nieuwe ‘00’ - lichting The Last Shadow Puppets , Foals en Florence.  Uitdagers in de toekomst blijken Macklemore & Ryan Lewis te zijn, al meteen hoog op de affiche, die een feestje bouwden …

Er was al veel volk opgedaagd in de Barn zo vroeg op dag vier van Rock Werchter voor Alice on the Roof. De Bergense Alice Dutoit vertelde ons in perfect Nederlands dat ze het nauwelijks kon geloven toen ze twee jaar geleden begon met liedjes te schrijven dat ze nu voor zoveel mensen mocht spelen. Alice speelde op drumcomputers en keyboards een korte bloemlezing uit haar debuut ‘Higher’. De weemoedige single “Easy come easy go” mocht natuurlijk niet ontbreken en was hier het perfect festivalnummer: meezingbaar  en met een tempo dat slim crescendo rees, zodat de handjes in de hele tent meeklapten. Ook de frisse electropop van “Mystery light” mocht op herkenningsapplaus rekenen en het uptempo “Lucky you”. Een nieuw popprinsesje is opgestaan en ze komt uit Henegouwen (dank aan Nick)

The Strypes -  Rock’n’roll van jong lefgozers , die net twintig zijn en al toe aan hun tweede plaat . De Britarrogantie liet het Ierse kwartet achterwege. Ze speelden op de Mainstage een meer dan behoorlijke set . De oude sound van Arctic Monkeys en Black Keys zit goed gebed . Songs als “Get into it” , ”I don’t wanna know”, “Scumbag city” , alsook de Howlin’ Wolf cover “Smoke stack lightning” en de doorbraaksingle “Blue collar jane” staan voor potig, ouderwetse rock’n’roll, die een bluesy randje verdraagt en de melodie niet uit het oog verliest.

Nog een stukje Bear’s den meepikken , intussen een uitgebreid collectief geworden . Muzikaal zijn ze ergens te situeren tussen gevoelige , dromerige indiefolk en broeierige ‘70s retro. Het arsenaal aan instrumenten biedt een breed , intens , subtiel geluid . De samenzang verhoogt de emotionaliteit. “Agape” is er eentje om te koesteren, die op het eind werd gespeeld. Na Pukkelpop was de band even ontroerd door het warme onthaal .

Het is snel gegaan voor James Bay , de jonge Britse sing/songwriter die we begin vorig jaar nog in de Bota zagen . Hij heeft al een sterke fanbase , en daar zit die fijne , dromerige single “Hold back the river” voor iets tussen . Toen met twee , nu heeft hij een band rond zich . In het eerste deel kregen we de introverte kant, een ‘sunday afternoon delight’ , met o.m. “Craving”, “When we were on”, “Fire” en “Let it go”, het tweede deel was beduidend extravert en meer Mainstage waardig,  “Best fake smile” rockte , “Proud Mary” van CCR/ Tina Turner hitste de menigte op en “Hold back the river” was de meezinger, die in de namiddag de set uitwuifde. Goede set , zonder echte verrassingen .

Een klein half uurtje later hadden we Levende Legende Iggy Pop op de Mainstage , eigenlijk één verschrompelde spier die hardnekkig weigert in pensioen te gaan. En daar mogen we ons gelukkig mee prijzen, want na 70 jaar rock’n’roll functioneert die ene spier nog beter dan het verzamelde spierbundelarsenaal van een bende omhooggevallen voetbalbobo’s ook wel eens Rode Duivels genoemd.
Zijne Pezige Vlezigheid vloog er in met 4 hete brokken werelderfgoed “No Fun”, “I Wanna Be Your Dog”, “The Passenger” en “Lust For Life”. Een kolkende emmer muziekgeschiedenis die in een zinderend kwartiertje frontaal  over de weide werd gekieperd.
U mocht het misschien jammer vinden dat Josh Homme en zijn maatjes niet langer de begeleidingsband van Iggy vormen, maar daar hadden wij hoegenaamd geen moeite mee. Iggy’s huidige band stond namelijk even strak gespannen als zijn aderen (die hij overigens aan de buitenkant van zijn lichaam draagt). Het gezelschap raasde doorheen briesende versies van “Sixteen”, “1969”, “Real Wild Child”, “Some Weird Sin” en op het eind een uiterst explosief “Search And Destroy”.
The Godfather Of Punk ? Zeker weten, geen andere artiest die mag aanspraak maken op die titel, en al zeker geen van alle bands die hier dit weekend aanwezig waren (of wat had u gedacht? The Offspring ? rip off van een rip off).
Dat het niet allemaal recht voor de raap moest zijn, bewees Iggy met een mooie greep uit ‘The Idiot’, de fantastische plaat die hij in 1977 inblikte met zijn maatje David Bowie. “Sister Midnight” en “Nightclubbing” klonken uiterst fris en op Main Square in Arras kregen ze er nog een fenomenaal “Mass Production” als toemaatje bij (hebben we hem nog nooit live weten vertolken, en we hebben toch al zo een slordige 20 Iggy gigs op onze teller staan). En mocht u Iggy enkel kennen van “Gardenia”, dat op enig herkenningsapplaus werd onthaald, dan was u duidelijk naar Pop Werchter gekomen in plaats van naar Rock Werchter. Troost u, je was de enige niet. (dank aan Sam)

Een even stomende liveset hadden we het Britse Foals, goed acht jaar bezig en vier cd’s uit. Foals combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën. Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek, die hun nummers met splinterbommen bestookt , de rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Jawel , ze klinken speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats van hun oud en nieuw werk. De set was vergelijkbaar met deze in Vorst , het gekende “My number” zette al vroeg het vuur in de pan. Frontman Yannis is eentje die houdt van zijn publiek, een  podiumbeest , gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte en is dicht bij hen te vinden . “Mountain at my gates” , “Inhaler” en de titelsong “What went down” boden stroomstoten, dartelend , twinkelend  door het lichaam. Dynamiet dus!

The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . Turner borg de koele James Dean look op van de vorige makke Arctic Monkey passage en ontpopte zich als een entertainer in een okerkleurig kostuum . Het gaf de orkestrale sixtiespop en Britrock elan.
Kane is de stevige ruige rocker , maar is even mooi opgestoft als de anderen in een witte poloshirt. Muzikaal een uitgebreid combo met violisten en tamboerijnspeler die een sfeervolle als zwierige tint geven aan de nummers . De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit.  “The age of understatement” werd naar een hoger niveau getrokken, “Bad habit” huppelt en heupwiegende moves zagen we op de broeierige “Miracle aligner” , “Aviation” en “Standing next to me”. Referenties werden gerespecteerd en Ere wie Ere toekomt, ze speelden The Fall (“Totally wired”) en David Bowie (“Moonage daydream”) . Een uiterst beheerste , afwisselende set , ideaal bij zonsondergang .

De veelzijdige , muzikale duizendpoot Beck Hansen , speelde net als andere doorwinterde artiesten op zekerheid tijdens het festival . Een ‘Back to Beck’, die z’n sing/songwriting op het achterplan duwt, en put uit zijn eclectische 90s –  early 2000 periode , een muzikale potpourri  met een straf , strak spelende band , zonder al te veel tierlantijntjes . “Devils haircut” , “Black tambourine”, “Think I’m in love”, “Mixed bizness” , “The new pollution”, “Loser”, “Sexx laws” en “E-Pro” ; elk nummer heeft een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts  en meezinggehalte . Het recente “Wow“ past perfect hierbij, maat werd zelfs links gelaten . Beck als sing/songwriter hoorden we in een intieme “Lost cause” . Even leek het erop dat het concert vroeg ging gedaan zijn , maar een uitmuntend , uitgediept “Where’s at”, waar de band werd voorgesteld en artiesten, net als bij TLSP, in een plezierige, aangename jam werden geëerd, o.m. Chic “Good times” – ”China girl” (David Bowie) – Prince’s “1999”. Het publiek ging ervoor en de heren amuseerden zich kostelijk . Safe en Good ...

Het West-Vlaamse Sx was van een ander kaliber na de flinke uptempo’s de voorbije uren. Sx verdiept zich nog meer in onderkoelde , mysterieuze, bezwerende electropop, die een donkere dreiging heeft . Een ijzingwekkende sound , die een bedwelmend , apocalyptisch , paranoïd sfeertje uitstraalt.
Meteen werden we in die sfeer ondergedompeld met nummers als “Under the skin”  en “Hurts” . De zangeres Stefanie Callebaut, in een aparte glitterhabijt,  lokt, slurpt je onherroepelijk in haar muzikale leefwereld als de Lorelei zeemeermin. Wat een indringend stemgeluid en - beheersing. De donkere basses trillen over je lichaam , alsof Sunn O))) zich opdrong met hun soundscapes. De hemelse, dromerige pop van “Black video” en “Gold” is nu beduidend grilliger geworden en neigt meer naar de slepende , slopende beats van James Blake . Het duo wordt intussen geruggensteund door Amatorski leden , wat die elektronica en drumbeats nog unieker maakt. 

De blanke hip hop hoop rust op de schouders van Macklemore & Ryan Lewis. Zeker nu Eminem bezig is aan een winterslaap die wel eens vijf jaar kan duren. Technisch gezien is Macklemore één van de grootste talenten als het op rappen aankomt. Niet veel zullen hem nadoen wat bij hem zo eenvoudig lijkt. Een vrolijke rapper uit Seatlle die het hoofdpodium van Rock Werchter krijgt als speeltuin. Sommigen zeggen: het moet kunnen, andere vinden het volstrekte onzin. Het is duidelijk, je bent voor of je bent tegen. Wij zijn er nog niet volledig uit. Toen halverwege het geluid helemaal de geest gaf dachten we van, jah nu krijgen we het. Maar Macklemore bleef er heel koel bij. Ik heb er al gezien die de helft van de boel kort en klein sloegen en vaarwel zeiden. Nee, volgende nummer en gewoon doorgaan. Chapeau! Waar we het dan minder voor hebben is de overbodige boodschappen van wereldverbeteraars. Nee dank u, daar hebben we al te veel van gehad. Muzikaal was “Downtown” een echt knaller. De weide bloeide helemaal open en iedereen leefde op. Wat één single toch allemaal niet kan doen! (dank aan Michaël)

Jamie XX  kon , net als op Pukkelpop vorig jaar , besluiten in één van de tenten . The Barn zat echt goed vol om deze techwizzard aan het werk te zien . Naast zijn productie- en percussiewerk bij The xx staat Jamie Smith aka Jamie xx voor sferische lounge en laat hij soul, funk , hiphop en Caribische tunes doordringen op het eigen werk , ‘In colour’.  Hier krijgen we een opwindende DJ set , waarin de eigen nummers met gelegenheidsartiesten en de zwoele, verleidelijke  tunes en voices van XX Romy Croft – Oliver Sin zijn verweven in een web van urban electro, dubstep , house , funky 70s disco en ga zo maar door .  Een swing’n’groove die de laatste nacht inluidde …

Florence & The Machine overtuigde vorig jaar al sterk op de Main stage . Zij wordt door de jaren enorm gerespecteerd . Op nog geen acht jaar tijd heeft Florence Welch zich ontpopt als een grootse artieste , een rasechte performster , een vertegenwoordigster om een boodschap van pure liefde te verkondigen (“all the love in the world for you”).
We ervaren ‘een unite gevoel’, die de slopende vierdaagse besluit. Nog 1 keer alles geven en ondergaan . De rosse elf , in een bloedrode licht doorschijnende jurk , floreert , huppelt op elegante wijze  van de ene naar de andere kant .  Zij geeft vol overgave de sfeervolle , licht groovende gotische pop een dynamische , opwindende boost met haar indringende , glasheldere stem . Wat een sirene! 
De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. De bombast , de pathos blijft binnen de perken. Het is melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot , door de  pak hits die we hier op zwierige, ontspannende wijze geserveerd krijgen; “Ship to wreck” was al meteen een knaller, “Rabbit heart”  en “Sweet nothing” (Calvin Harris cover) hielden het tempo hoog . Ook in een sobere omlijsting weet ze te charmeren , o.m. met “Cosmic love”. Ingenomen of extravert , Florence weet er raad mee, ze boeit en animeert haar fans. “Spectrum (say my name)”, “You’ve got the love” (Candi Station/The Source cover) , “Dog days are over” en het snedig rockende “What kind of men” zweepten een laatste keer op, en zorgden voor het obligate handjeszwaaien op het eind van het festival. Een beter positief gevoel kon je niet krijgen … Tot volgend jaar !

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter