Rock Werchter 2016 – dag 2 - vrijdag 1 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-01
Johan Meurisse

De verliescijfers van de Rode Duivels werden doorgespoeld en  met een flets modder gezalfd. Een groot publiek bereikte de doorbrekende bands Bring me the horizon , Oh wonder , Daughter en The 1975.  Robert Plant was de ouderdomsdeken , At the drive-in de weirde reünie, Trixie beet van zich af en Rammstein knalde , zoals verwacht, iets soberder dan vroeger.
 
De tweede dag starten we met het Britse beloftevolle Blossoms. Beloftevol is achterna wel veel gezegd over dit kwartet uit Manchester, ze zijn één van de zovelen zijn . Op een koele wijze hoorden we die 90s ‘Mad’chester hype in een opgestoft indiejasje . Inderdaad , je hoort die kenmerkende psychedelische tunes in Britpop ondergedompeld . De heren in ongeveer dezelfde outfit,  deden ergens denken aan tijden van Charlatans , The Verve en The Stone Roses , maar netter , cleaner . Tja, wij zijn intussen 2016 …

De laatste platen mogen minder bekoren , live wordt de kaart getrokken van gitaaradrenaline en – begeestering bij het intussen uitgebreide gezelschap rond Gary Clark Jr. Een heerlijk genietbare, dynamische , vertederende gitaartrip hadden we , likkebaardend voor elke doorwinterde rockliefhebber, van doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en een stevige portie Jimi Hendrix’ rock. “Travis country”, “Next door neighbor blues” en “Our love” waren om in te lijsten .
De tweede gitarist kwam van een vervlogen Indianenstam en de drummer verklaarde zijn voorliefde aan Band Of Horses . De bassist , wat op het achterplan geduwd op het podium , zorgde voor de repetitieve ritmiek. In die retrockrockende blues/soulrock werd pas na twintig minuten wat vaart geminderd . Die intense opbouw , spanning en explosies klonken alsof het een piece of cake was . Af en toe dook een Seasick Steve op in de bluesy riffs . “The healing” was er tot slot eentje om met een goed gevoel de Barn te verlaten .

Geen band in de namiddag in de Klub C, de zanger van het Australische Jagwar Ma had zijn vliegtuig gemist om één of andere reden . Nu,  de anderen losten het fijn op met een DJ set . De twee maakten er een nachtelijke psychedelica trip van . De sound van hen zit zeerzeker in deze sfeer , in de set voegden zr trance , beats en stijlverwanten van ragga , soul , hiphop toe, zoals we het kennen van The Orb, Leftfield en Orbital, wat aantrekkelijk, aanstekelijk werkte en een droomwereld creëerde .  Hier werd gretig teruggrepen naar die bepalende 90s en pikten we Caribou mee als huidige referentie …

Uit het Engelse Sheffield hebben we het mega populaire Bring me the horizon, die na tien jaar definitief doorbreken naar een breed publiek . Hun emo heeft de jeugd gevonden , die hun refreinen luidkeels , gebald meezingen . De ferm getatoeëerde groepsleden hadden de AB al plat gespeeld, komen nog naar Vorst in het najaar , maar eerst moeten de festival eraan geloven . Geen ruimte voor ballads in het genre , die laatste single “Follow you” lieten ze wijselijk opgebaard , maar een rits nummers in de stijl van hun single “Throne”, energiek, strak, en shreeuwvocals die letterlijk alle frustraties uitspugen. Een zanger die zijn publiek op kookpunt brengt en voor een welig vertier van moshpits zorgt! Bring me the horizon heeft er veel fans bij na vandaag .

In het voorjaar had het sympathieke Londense duo Oh Wonder, Anthony West en Josephine Vander Gucht, de AB al ingepakt met hun wonderlijke, dromerige , gevoelige popeletronica . Live met een drummer erbij hebben we een voller geluid . Het enthousiasmerende trio bracht een even hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound, en ze vallen op door hun samenzang . Ze waren ferm onder de indruk van de sterke respons . De innemende single “Drive” liet menig jong vrouwenhartje sneller slaan en op “Technicolour beat” , met z’n diepe donkere , dansbare beats , werd het trio letterlijk uitgewuifd . Die sfeervolle sound intrigeerde,  overtuigde en ging erin als zoetenkoek . Sterk!

Op de nieuwe plaat ‘Highway cruiser’ is het wat zoeken naar die brok vette garagerock als vanouds . Wat avontuurlijker en wat gas terug nemen doet ook de spanningsmeter dalen , en dit gevoel kwam hier ook  af en toe opborrelen. Twee souldames en een mellotronspeler hebben intussen de Black Box Revelation vervoegd . Geen nood , er is nog genoeg vuilbekkend materiaal die de Mainstage boeiend maakt. “High on the wire” en “War horse” openden , “Gloria” hotste doorheen de mindere momenten en het overtuigend slot “I think I like you”, “My perception” en “Set your head on fire” , niet vies van een solootje, zorgden voor die aantrekkelijke, slordige , rauwe rock .

Trixie Whitley pakten we nog te dele mee . Een grootse artieste is ze geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Meteen er in , kon niet anders, gezien ze wat later aan de set begon dan voorzien en het dus korter moest houden. Lichtjes geïrriteerd beet het tengere meisje van zich af , klonk zelfverzekerd en ging met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door de verschroeiende sound, evenzeer kenmerkt er een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verloor. Doorleefde rootsamericana en sing/songwriting zijn in elkaar verweven . “Never enough”, “Closer”, “Gradual return”, “Breathe you in my dreams” , “Soft spoken words”, “Pieces” , “Salt” en “Need your love” zijn een handvol songs die de diversiteit bevestigen . Nog veel meer wou ze haar kwaliteiten , met haar sterk op elkaar ingespeelde band,  tonen maar het te strakke tijdschema kon dit niet toelaten …

At the drive-in … Hardvochtige power, tomeloze energie, snedige hardcore, ziedende punkrock en de meest driftige indie-rock uit het beste Fugazi-hout gesneden … Stroomstoten van songs ervaarde onze redactie tijdens hun AB set . Wat een reünie! Blij dat we deze band konden  terugzien; legendarische band trouwens, die het scream/emogenre bepaalde en kleur gaf door het geweldige ‘Relationship of command’  uit 2000 , maar dan kort erna de brui gaven . Zanger Cedric Bixler-Zavala en Gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez onthouden we; ze hadden met Sparta en Mars Volta een even sterk vervolg. Hectisch , chaotisch klonk het vanavond . Als een dolgedraaide stier stoomde Cedric met zijn indrukwekkende rock’n’roll  afro-kapsel over het podium , de micro mocht er meermaals aan geloven.
De band is besteed aan een alternatiever publiek; er was veel ruimte vrij aan de Mainstage . Sommigen fronsten de wenkbrauwen als ze Bixler-Zavala aan het werk zagen en hij er nog een schepje bovenop deed in z’n gekte , “I was born to annoy you” . Openers “Arcarsenal” , “Pattern against user” en “Sleepwalk capsules” waren hyperkinetisch , fel en tekenden voor een geweldig, furieus, heftig setje , die verder nazinderde door songs als “Cosmonaut”, “Catacombs” en  de doorbraak “One armed scissor”.

Een andere rocklegende die we vanavond konden zien was Robert Plant die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters al een pak jaren bezig is; een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek horen we . Twee jaar terug was deze versmelting voor me een ongelofelijke ontdekking door zijn creativiteit , avontuur en gevoel voor melodische intensiteit. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten,  kregen voldoende ademruimte.
We genoten opnieuw ten volle van dit  muzikaal beleven; we werden ondergedompeld in de  kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. Plant mag dan al die pensioengerechtigde leeftijd hebben , en er meer afgeleefd uitzien dan McCartney , qua enthousiasme, gretigheid en stemniveau heeft hij nog niks ingeboet . De frisse sound werkte aanstekelijk en zeker toen de Led Zep klassiekers in een exotische tint werden gespeeld, “Black dog”, “Dazed & confused”, “Whole lotta love” en “Rock’n’roll”. Alsof de Rode Duivels al op voorhand hadden gescoord tijdens hun match tegen Wales … Even intrigerend , pakkend was het door flamenco gitaarspel beheerste “Babe, I’m gonna leave you”. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht.

De moed erin bij onze Rode Duivels terwijl de meisjesharten sneller bonkten in de Klub C bij hun idolen The 1975 . Zanger Matty Healy is hun idool , zondermeer , en de groep heeft het op korte tijd ver gebracht . Ze stonden in het voorjaar nog in Vorst . Melodieuze pop , met sfeervolle klanktapijten en een blazer, sieren hun materiaal . “Love me” deed al meteen ons landje juichen , maar bij hun grootste hits “Girls”, “Chocolate”, “The sound  en “Seks” was onze voorsprong al omgebogen. Onschuldig, leuk , onbezonnen , speels , aangenaam waren de elementen die opborrelden bij dit bandje, die de sfeer erin hielden. Geen hartenpijn hier , iets verderop bij onze supporters was het andere koek … 

We lieten de stijgende verliescijfers van onze Red Devils niet aan het hart komen en dreven mee op de tunes van de Parov Stelar Band , het alter-ego van de Oostenrijker Marcus Füreder , op een paar jaar tijd vaste klant in het clubcircuit en op de festivals . Twee jaar terug waren ze hier ook , en net als toen word je verzwolgen in hun aangename , dansbare sound , die de  stress , spanning , ontgoocheling en frustratie doorspoelt. Ze brengen een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden; de sensuele daspasjes , de jam battles , de beweeglijke sound zorgden voor een uiterst opwindend , wervelend optreden . En intussen was het kwaad geschied … De Belgen lagen eruit op het EK in Frankrijk , mar dat kon de pret in de The Barn niet bederven …

Tot slot Rammstein , het combo rond Lindeman (zang/performer) en spil Lorenz (keys/paino) . Ze zijn ook al een gevestigde waarde op Rock Werchter . In 2013 waren ze hier voor het laatst. Spektakel , muziek en acts zijn een hechte drie-eenheid . Eigenlijk wel een ideaal decor voor onze Duitse helden,  met het modderig parcours en de miezerige regen. Hun theater is strak geregistreerd en tot in de puntjes uitgewerkt , van rook , vlammen , vuurwerk, vuurspuwen en andere effects .
De Muziek: straffe, strakke , stevige Rammstein knallers , mokerslagen, een soort ‘stahlarbeit’, die luid mee gescandeerd en -gebruld kon worden . Een gimmick die met de jaren nog steeds werkt . Rammstein wil men zien , ondergaan . Nieuw werk zal er nog verschijnen , opener “Ramm 4”  is alvast veelbelovend. De hits “Reise reise” , “Keine lust”, “Feuer frei”; “Die riechst so gut” , “Mein herz brennt”, “Links 2-3-4”, “Ich will” , “Du hast” volgden in hun stuk.
Iets soberder dan vroeger was de show , maar niet minder goed. Als een soort Frankenstein in een lange witte jas zagen we Lindeman verschijnen.  Hun tenues en fragmenten waren opnieuw goed gekozen . Geen tijd voor sensualiteit en gevoeligheid . Geen orgas(ma)stische taferelen  als vroeger.
Het tempo was hoog en strak, anderhalf uur lang. “Sonne” , “Amerika” en “Engel”, waarbij Lindeman als een engel met gigantische vleugels in bidhouding werd omhoog gehesen, besloten het sterke optreden . Straf.  Met een vriendelijk oprechte ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter