Op 13 mei verscheen de EP ‘Lilith’ van Galine. Dit nummer is de derde single/videoclip eruit. De song staat tevens als laatste op die EP en heeft daardoor een bijzondere betekenis. Het staat voor de poort naar een nieuw hoofdstuk. Wat dat nieuw hoofdstuk zal inhouden hebben we vooralsnog het raden naar. De song zelf gaat over vast zitten en weten hoe je het kan oplossen, maar het toch niet kunnen bewerkstelligen. Je rekent erop dat de ander de moeilijke beslissing voor je neemt. Dat is voorwaar nogal een interessantere invalshoek dan ‘ik hou van jou’ en ‘ik laat je nooit meer los’.
“I Don’t Mind You Leaving” is een gevoelig nummer dat niet meteen laat zien wat het allemaal in petto heeft. Het komt langzaam op gang met piano/keys en zang; om dan voorzichtig open te bloeien tot een moderne popsong. Het werd samen met Daan Schepers geschreven die ook de mixing deed.
Zoals gezegd is het een mooie popsong met inhoud en waar je wat tijd voor mag nemen. Muzikaal wordt Galine ondersteunt door Ester Coorevits, Wouter Vandersype (I Will, I Swear), Sven Sabbe (Momoyo) en Thomas Van Caeneghem.
De bijhorende videoclip: https://www.youtube.com/watch?v=8JGmxaY42PE&t=1s
Galine is nog steeds één van de meeste veelbelovende nieuwkomers in het Vlaamse popwereldje. Dat bewijst ze nog maar eens op haar nieuwe single “Team”, het aperitiefje van de EP ‘Lilith’ die eind dit jaar uitkomt. Op “Team” hoor je treffende lyrics over rivaliteit, eenzame strijd en niet meegaan in een eindeloze of uitzichtloze competitie.
Muzikaal begint Galine op “Team” ergens op het kruispunt van lounge, clubby en melancholie en komt ze daarna uit bij SX en Lana Del Rey.
Ook de video is knap: aansluitend op de lyrics en tegelijk mysterieus door geen aaneengesloten verhaal te vertellen, maar slechts flarden van het verhaal. Een beetje zoals de lyrics voor mijn part.
https://www.youtube.com/watch?v=HkL-YtZuLQQ
Waar ze de artiesten blijven halen bij MayWay Records weet ik niet, maar feit is dat er de laatste maanden de ene na de andere veelbelovende artiest voorgesteld wordt. Maar ons hoor je niet klagen want de kwaliteit is steeds weer aanwezig.
Zo ook met deze band van de Belgisch-Nederlandse Galine Diana Kuyvenhoven. Ze geeft o.a. zang, koorzang en kunstgeschiedenis aan Academie Kunsthumanoria in Brugge.
Galine begon oorspronkelijk als een bescheiden soloproject maar het groeide al snel uit tot een volwaardige band. Esther Coorevits en Wouter Vandersyppe (beiden van I Will, I Swear) alsook Jan Verstraeten en Sven Sabbe (Uncle Wellington) werden vaste leden van de band.
In april 2018 bracht ze een EP uit die niet onopgemerkt voorbij ging waardoor ze ‘artist in residence’ werd in Het Wilde Westen-De Kreun. Dit in navolging van Mooneye. Eind vorig jaar kregen we de uitstekende single “Endless” en nu is er dus een nieuwe single “Gravity”. Hiermee bewijst ze al het goede van ervoor: een mooie en krachtige stem gegoten in moderne indiepop-songs. Haar stem is heerlijk warm en soulvol bij momenten. Het nummer is even sterk als haar voorganger. Catchy en met de nodige diepgang.
Met Galine is er bij het Kortrijkse label nog een klasse band aan boord. De tijd is rijp voor een full album lijkt mij.
Kodaline is een Iers jong kwartet en brengt een reeks sfeervolle , broeierige melodieuze popsongs . Toegegeven soms klinkt het ietwat te episch of te overdreven , maar nummers als “Love like this” en “High hopes” zitten knap in elkaar.
Kodaline dringt zich op en probeert in de toekomst een plaatsje te bemachtigen tussen U2 – Coldplay en verderop Snow Patrol , Elbow en Travis . Dit bandje heeft alvast een puik plaatje uit !
Het Amerikaanse Alkaline Trio uit Chicago timmert al tien jaar aan de weg met hun catchy intense punkrock. Ze konden rekenen op een goed gevulde AB Box, waaronder enkele
die-hard fans die de refreinen van een pak songs over de zes cd’s heen probleemloos meezongen. Inderdaad, ‘zongen’ en ‘niet schreeuwden’, zoals je bij veel van deze bands ‘het kunt’ bedenken. De band speelde persoonlijke en soms pijnlijke ervaringen letterlijk van zich af in drie minuten uptempo melodieuze rockers. Het trio haalde invloeden aan van ‘70’s The Clash en Ramones, haakte zich vast aan de melodielijn van Green Day en Jimmy Eat World, en was op zijn beurt invloedrijk voor de huidige, jeugdige punkrockrevivals Fall Out Boy en My Chemical Romance.
De snedige, puntige en opzwepende sound, de meezingbare refreinen en de hitsige drums, bepaald door de wisselende en/of hechte samenzang van Skiba- Doran, zorgden voor een leuke avond. De groep putte uit hun (al) rijkelijk gevulde carrière en plaatste enkele songs van hun recentste ‘Agony & Irony’ voorop als het broeierig opbouwende “In vein”, “Love love kiss kiss” en het gebalde “I found a way”. De fans waren nog meer te vinden voor het oudere werk, die voor vuurwerk zorgde: uit hun doorbraak’ From here to Infirmarcy’ hoorden we “Private eye”, die de anderhalf uur durende set opende, “Armageddon” en “Stupid kid”; de adrenalinestoten waren er op de snel vaardige, onder diverse tempowisselingen, “Nose over tail”, hymne aan een dierbaar overleden vriend, “Jacked on green beer”, “Mr Chainsaw”, “Goodbye forever” en “Clavicle”. De band had hun set zorgvuldig ingedeeld en opgebouwd naar “This could be” en “Radio”, die over een dosis meezinggehalte beschikten en de gevarieerde set overtuigend konden besluiten.
Alkaline Trio mag met de jaren een ietwat breder geluid hebben, toch staan ze steeds garant voor een puik live optreden.
Ook Broadway Calls hield het tempo hoog en strak met hun gebalde melodieuze powerrock, dito aanstekelijke refreinen. Niet ongemeend passeerden een Blink 182, Angels & Airwaves en (opnieuw) Green Day aan onze oortjes voorbij.
Alkaline Trio en Broadway Calls tekenden voor een avondje Pukkel Skate Stage, want al of niet in openlucht bewezen ze alvast duidelijk overeind te staan …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
