Ashtoreth zit met z’n muziek in pure duisternis, Zonlicht is nergens te bespeuren binnen de projecten van Peter Verwimp. De donkere ambient klanken doen evenwel geen pijn, maar bieden ruimte van warmte en intimiteit.
‘Pilgrimage To Pleroma’ is het nevenproject van Mechelaar Mattias M. Van Hulle, die we kennen van Pothamus. Zijn sound sluit perfect aan bij Asthtoreth. ‘Pilgrimage To Pleroma/Ashtoreth - UR (split album)’ is uit via Consouling Sounds. De schijf van de twee muzikanten bevat maar twee songs, maar voelt aan als een full album.
‘Pilgrimage To Pleroma’ zijn duistere soundscapes, geïnspireerd op de schoonheid en de grillen van de natuur. Het is een donkere, intensieve trip, die je door de overweldigende sound, verweesd doet achterblijven.
"Apeiron'' is een twintig minuten durende tocht, donkerweg, in je onderbewustzijn door de klanktapijtjes , hard en zacht tegelijk klinkend.
Peter (Ashtoreth) en goede vrienden Stratosphere (Ronald Mariën) - Marko Neumann (Dark Buddha Rising) zijn aanwezig op “Phobos & Deimos” . De beklemmende soundscapes van vroeger werkzijn ook hier aanwezig. “Phobos & Deimos” durft alle geluidsnormen te overschrijden in een intiem en dreigend kader. De vocals, crescendogewijs, huiveren. Ashtoreth zit hier tussen licht en duisternis, weg weliswaar van pijn en smart, maar die innerlijke gevoelens durven omarmen.
Vijftig minuten intensief genot, een confrontatie tussen licht en duisternis. Wat een split album.
Ambient
UR/Pilgrimage To Pleroma
Ashtoreth
Tracklist:
PILGRIMAGE TO PLEROMA - `Apeiron` 20:35
ASHTORETH / MARKO NEUMAN / STRATOSPHERE - `Phobos & Deimos` 29:58
Er zijn nog zekerheden in het leven. Als Ashtoreth iets aanraakt , verandert dat in pure duisternis, zelfs op een zonnige zaterdagmiddag en zeker op een winderige zondag. Zonlicht is nergens te bespeuren binnen projecten van Peter Verwimp. Maar is het wel geen duisternis die pijn doet, eerder voelen de donkere ambient klanken die Peter binnen al zijn projecten naar voorbrengt aan als een warm, donkere deken tegen koude winternachten. Dat was in het verleden zo, dat is anno 2019 nog steeds het geval.
Via Cyclic Law brengt Ashtoreth wederom een parel van een Dark Ambient schijf uit die aan onze ribben kleeft op een donkere wijze, zoals enkel Peter dat kan. We gaven 'Rites I&II' enkele intensieve luisterbeurten, tot we compleet zen en tot intensieve rust waren gekomen.
Ook al blijft hij tijdens de circa 21 minuten lange 'Rites I' uit datzelfde vaatje tappen als voorheen, de man verstaat de kunst u als aanhoorder letterlijk te hypnotiseren en mee te laten drijven naar zijn bijzonder donkere wereld boordevol gemoedsrust en weemoed.
Weemoed die je tot tranen toe bedwingt, zonder klef te klinken, maar eerder dankzij die onaards aanvoelende intensiviteit die zijn muziek ook anno 2019 nog steeds uitstraalt, en ergens heel gevoelige snaren weet te raken. Binnen die twintig minuten varieert Peter zodanig, zijn er zoveel tempo wisselingen merkbaar, dat u zich trouwens geen seconde verveelt. En dat is toch buitengewoon indrukwekkend te noemen. Ashtoreth haalt naar goede gewoonte alles uit de kast om u binnen een intimistische atmosfeer zodanig diep te raken dat je er compleet stil van wordt. Om naderhand, door middel van verschroeiende klanken en vocalen de haren op je armen te doen recht komen, en je in een vervaarlijke wervelstorm te doen terecht komen, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Niet dat we dat willen feitelijk.
Dezelfde rituele aanpak die letterlijk aanvoelt alsof klauwen u de strot dicht knijpen, zonder je dus pijn te doen, maar wel zodanig op jou inwerkende dat je prompt vertoeft in heel andere atmosferen, vinden we eveneens terug op 'Rites II'.
Ashtorerth blijft voort borduren en begane donkere paden verder bewandeld. Aan u om die trip mee te ondernemen, we raden aan van wel. Want deze schijf doet een gemoedsrust over ons neerdalen, vergelijkbaar met de rust die je vind in donkere bossen waar bevreemdend aanvoelende geluiden je in eerste instantie wat angst inboezemen maar waardoor je ondanks alles ook compleet zen en één met de natuur lijkt te worden.
Besluit: Binnen Dark Ambient kringen is Ashtoreth geen onbekende meer. We zijn onze tel over het aantal reviews, verslagen en recensies ondertussen een beetje kwijt geraakt. Ondanks de grote aantal daarvan, vervelen we ons nooit en doet Ashtoreth ons ook nu weer met verstomming geslagen achterblijven in een donkerste hoek van onze kamer. Ashtoreth zijn muziek heeft dan ook een steeds terugkerende verslavende invloed op onze gemoedsrust, telkens opnieuw en opnieuw.
Kortom: Ambient is een muziekstijl die een enorm intensieve inwerking heeft op de geest, en Ashtoreth voegt daar naar goede gewoonte een donker kadertje aan toe, waardoor duisternis niet aanvoelt als iets gevaarlijk of dodelijk. Wel mysterieus en verdovend. En eerder doet die deugd aan ons donker hart. Zoveel malen voorgedaan door Peter binnen dit en zoveel andere projecten, maar ook anno 2019 blijft de man ons dus nog steeds raken op diezelfde gevoelige, duistere plaats in ons hart.
Tracklist:Rites I 20:58 Rites II 16:5
Ambient
Rites I&II
Ashtoreth
Cyclic Law
Even voorstellen. Ashtoreth is het project rond Peter Verwimp - een ware drone en ambient virtuoos die door experimentele projecten grenzen verlegt tot het oneindige. Toen We Ashtoreth in 2016 zagen aantreden in Het Bos (Antwerpen) schreven we daarover: “Omgeven door en donker doom sfeertje, met op de achtergrond enkele Ambient klanken tot intensieve drones, zorgde ASHTORETH ervoor dat we in een diepe trance terecht kwamen, die ons wegvoerde naar de duistere kant van onze ziel. Als in een walm van rook en vuur leek het wel of we uit onszelf zouden gaan treden, om de diepe kerkers van de hel zonder opkijken binnen te gaan'' .
De man bracht eveneens enkel tot de verbeelding sprekende meesterwerken uit, al dan niet in samenwerking met andere artiesten. Deze keer gaat Ashtoreth de samenwerking aan met Grey Malkin. Bekend van het project The hare and the moon. Deze laatste is vooral bekend dankzij hun mysterieuze Dark Folk. Muziek waarbij sage en legendes letterlijk tot leven komen. 'Pilgrim' is dan ook de perfecte kruisbestuiving tussen lichte en duisternis, tussen immens verdriet en diepe vreugde.
Dat er een dunne lijn is tussen vertwijfeling en geluk valt al op bij het circa vijf minuten lang “A Am The Story”. Rustgevende soundscapes worden vermengd met oorverdovend aanvoelende drones die de aanhoorder koude rillingen tot de bot bezorgen. Echter zonder de trommelvliezen te doen barsten, eerder door gevoelige snaren diep te raken. Beide artiesten tonen niet enkel hun talent als tovenaars met intensieve klanken, bovendien wordt heel bewust gekozen om voortdurend te improviseren, waardoor je al bij die eerste song van de ene naar de andere aangename verrassende wending wordt doorverwezen.
Ook op 'Pilgrim' gaat het duo op diezelfde weg door, de aanhoorder op het verkeerde been brengen en een duister pad aanbieden waarbij er toch licht schijnt op het einde van de tunnel. Eens omgeven door die walmen van eerder vernoemde intensiviteit word je, willen of niet, onder diepe hypnose gebracht en komt in een droomwereld terecht waar diezelfde duisternis en het licht vredig naast elkaar leven. Dichter bij de realiteit van het leven zullen we niet meer geraken.
De Dark Folk van Malkin past perfect bij die typische donkere drones van Ashtoreth. Samen zorgen ze voor een uitzonderlijk sprookjesachtige tot spookachtige trip in een wereld waar mystieke wezens je enerzijds dreigen te verscheuren, anderzijds je met een zachtmoedige hand doen neervlijen in het zachte gras. Ook bij “The Stars Turn Towards Theire Ending”, “Bone, Leaf & Moss” voel je de aanwezigheid van het mysterieuze. Meteen doet het ons denken aan eenzame avondwandelingen in de natuur, waar je prompt begin te fantaseren over wezens die in dat bos leven; enerzijds doet het ritstelen van de bladeren je verschrikt opkijken, anderzijds laat de intense stilte een diepe indruk achter waardoor de gemoedsrust in je hart wederkeert.
Schipperend tussen vele uitersten, met oog voor experimenteren en improviseren, levert Ashtoreth & Grey Malkin uiteindelijk een vijftien minuten lange kers op de taart af in de vorm van “The Shivering Mountain”, waardoor je prompt een ander mens wordt.
Besluit: Net zoals Pelgrims reizigers waren, met een vooral religieuze achtergrond, voelt 'Pilgrim' aan als een reis naar een onbeschrijfelijk mooi bedevaartoord. Een lange reis over hobbelige wegen, vaak geconfronteerd met gevaren waarbij je de dood strak in de ogen kijkt. Maar telkens vind je via deze schijf het einde van de tunnel terug, en word je meegezogen naar het lichtpunt waardoor je er prompt weer tegenaan kunt gaan.
Ashtoreth & Grey Malkin breken geen geluidsmuren af, maar spelen heel bewust met al uw emoties. De muziek op deze bijzondere schijf doet een gevoel over jou neerdalen vergelijkbaar met het bereiken van die top van de berg. Wanneer je - na deze bijzonder gevaarlijk tocht, compleet buiten adem - de immense natuur rondom u aanschouwt. Een indrukwekkend gevoel dat niet onder woorden valt te brengen, maar je vooral moet voelen in plaats van beluisteren.
Tracklist:
1. I Am The Story 05:41
2. Pilgrim 08:27
3. The Stars Turn Towards Their Ending 08:13
4. Bone, Leaf & Moss 06:05
5. The Shivering Mountain 15:41
Nederlands 
Français 
