logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (3 Items)

Baroness

Baroness - Sloop die muren met een fluwelen hamer

Geschreven door

Baroness - Sloop die muren met een fluwelen hamer
Baroness
Grand Mix
Tourcoing
2018-08-27
Sam De Rijcke

Tussen de zomerfestivals door (Pukkelpop en Dynamo zijn er geweest, Leeds en Reading zitten er aan te komen) neemt Baroness ook graag nog eens een cluboptreden mee, daarin zijn ze immers niet aan een strakke tijdstabel gebonden en kunnen ze een volwaardige set spelen voor een publiek dat volledig dat van hen is (dit is trouwens in een notendop de reden waarom wij zaaloptredens altijd zullen prefereren boven de festivals).

Het is overduidelijk dat een begeesterd Baroness vanavond met volle teugen geniet van deze clubset en ze smijten zich helemaal, wat van het publiek trouwens ook kan gezegd worden. We herinneren ons nog levendig hun wervelende passage in dezelfde zaal zo een twee jaar geleden, toen ter gelegenheid van het schitterende dubbelalbum ‘Yellow & Green’. U mag er gerust onze review van oktober 2013 terug bij halen, een copy paste is hier verantwoord. We komen tot identieke bevindingen :  zelfde gedrevenheid, beestige power afgewisseld met finesse, gitaren die melodie en brute stoomkracht in evenwicht houden en een massieve sound met subtiele ademruimtes.
Kortom, dynamische metal met ballen, brains én gevoel. Als geen ander kan Baroness zalvende intro’s laten overvloeien in granieten metalsongs die staan als een bunker. Het zijn mokerslagen van songs, maar dan toegediend met een fluwelen hamer, check onder meer “Eula”, “The Line Between”, “Isak” , “The Gnashing” en “Take My Bones Away”. Dit is nog zo een zeldzame metalband waar de songs even belangrijk zijn als de decibels die ze veroorzaken.

De setlist is in grote lijnen dezelfde als bij hun vorige Grand Mix doortocht met alweer een flinke hap uit dat fantastische ‘Yellow & Green’ album. De band zit nochtans op een nieuwe plaat te broeden (zou voor het najaar moeten zijn) maar laat het nieuwe materiaal zo goed als links liggen. Dat is het enige jammere aan de avond, we zijn uiteraard zeer benieuwd naar vers gerief en blijven wat dat betreft op onze honger zitten.
De band kondigt echter aan zo snel als mogelijk hier met een nieuwe tournee terug te komen, ons ticket is bij deze al gereserveerd.

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing

Baroness

Baroness - Massieve heavy rock met gevoel

Geschreven door

Het zware combo Baroness grossiert al enkele jaren in een metalvariant die niet zo hersendood is als vele van zijn genreverwanten. Het is een soort alternatieve heavy rock die ook wordt aangeleverd door bands als Kylesa, Torche en Mastodon, metal voorzien van spieren, ballen én brains. Baroness fans lusten bijvoorbeeld ook wel pap van een portie heftige postrock. Je vindt hen heus niet alleen op Graspop, ook op de Pukkelpop weide lopen er ettelijke honderdtallen rond.

Op de laatste plaat, het ambitieuze dubbelalbum ‘Yellow and Green’, laat de band beduidend veel rustige en melodieuze partijen indringen in hun massieve metal. Ook live is het af en toe ook nog smullen van die heerlijke rustige passages maar de akoestische gitaren van ‘Yellow and green’ hebben ze toch bewust op de tourbus laten liggen, vanavond ligt de nadruk op power. En die is er volop, hoewel niet ten koste van de finesse. Baroness weet de variatie van hun laatste plaat perfect neer zetten op het podium. In de aanzet van de songs schuilt er vaak een fijngevoelige melodie die dan prompt overgaat in een imponerende brok graniet waarin een niet te versmaden gitaartandem voor vonken zorgt. Songs als “March of The Sea”, “Board up the House”, “Green Theme” en “The Line Between” zijn daar een krachtig staaltje van. De heerlijke fijnbesnaarde ballads “Eula” (een song waar ze bij Metalica een moord voor zouden begaan) en “Cocanium” zorgen op hun beurt voor de mooie rustpunten van de avond.
Als het echt hard moet gaan dan grijpt Baroness terug naar hun meest gemene plaat, de verscheurende motherfucker ‘Blue Record’, met heethoofdige kleppers als “Jake Leg”, “Swollen and Halo”, “The Sweetest Curse” en vooral met het enorme “A Horse called Golgotha”. Ze verspreiden op hun meest roerige momenten een daadkrachtige en hondsbrutale sound die bulkt van de energie.

Dit is een bijzonder gretige band in bloedvorm, met een robuuste klank die ook de gevoelige snaar kan raken zonder daarbij in een walm van gezwollen sentiment te vervallen.
Baroness imponeert van eerste tot laatste minuut en laat de Grand Mix uit hun handen eten.
Een dijk van een optreden.

Ook van support act Royal Thunder kunnen we genieten. Hard rock met een flinke scheut grunge (er hangt wel wat Soundgarden in de lucht) en een zangeres/bassiste die een felle en soulvolle strot opentrekt. Potig !

Neem gerust een kijkje naar de pics
Royal Thunder - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4233
Baroness - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4232
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing

Baroness

The Red Album

Geschreven door

Wie al eens achtereenvolgens een plaatje opzet van Mastodon, Isis en Mogwai mag gerust dit hier eens proberen. Baroness begeeft zich ergens tussen postrock en metal en wisselt bonkig metalgeweld af met bedachte melodieuze instrumentale stukken. Een formule die ze zelf niet uitgevonden hebben maar die ze als geen ander beheersen.
Baroness raast de ene keer door als een bende bezeten bizons om de andere keer te gaan verpozen bij een sfeervol klanktapijt, en soms gebeurt dit in één en dezelfde song zoals in “Wanderlust”. De metal die ze spelen is hoegenaamd niet hersenloos en is voorzien van doordachte felle gitaarpartijen, hierin onderscheiden ze zich van de cliché metal van vele geestesgenoten. De finesse zit hem niet echt in de stem van John Baizley, want dat is meer een echte metal bruller, maar eerder in de fijne en verrassende songstructuren die dikwijls een postrock karakter hebben. Dergelijke combinatie herkennen we ook bij Isis, nog zo’n interessante band,  waar het geluid van deze Baroness nog het dichtst bij aanleunt.  Een vleug psychedelica is hen echter ook niet vreemd in “Wailing wintry wind” en met het korte maar sfeervolle “Cockroach en fleur” levert de band een mooie akoestische adempauze. Kleppers van dit album zijn opener “Rays on pinion”, hun visitekaartje waarin alle troeven van deze band in één song zijn samengebald, en de zwaar slepende instrumental “Grad”.
Als er iets bestaat als veelzijdige metal, dan is het dit wel. Knappe plaat.