Benjamin Booker , een eigenwijs jonge twintiger uit New Orleans, debuteerde vorig jaar en verraste aangenaam met een evenwichtig brouwsel van southern rock’n’roll , blues , folk , country en soul . Net als Alabama Shakes en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft diep in de Amerikaanse wortels en doet een Blind Willie Johnson , T-Rex , Gun Club, Danko Jones , oude Black Keys  en Jack White opborrelen . Niet voor niks nam White hem mee als support act !

Met z’n drieën  klinken ze rechttoe – rechtaan zonder al te veel tralala ; we ervaren een onderhuidse spanning in de nummers . Hij heeft een apart stemgeluid, een schuurpapieren stem , rauw , raspend , hees , maar ook warm en zacht, wat mooi meegenomen is in het totaalpakket.
Vorig jaar was hij al te zien in de Bota Rotonde , vanavond heeft hij nog meer fans bijgewonnen in de Orangerie. De respons is al meteen dik ok als hij een paar intens spannende,  gruizige rockers op ons afvuurt , “Always waiting”, “Chippewa” , “Old hearts”, “Happy homes” en “Kids” , die overtuigen door de heerlijk rauw rammelende , slepende opbouw , de variaties en de erupties van gitaar/bas/drums. 
Hij hoest letterlijk een paar covers op , een paar stokoude folk’n’blues o.m. “Falling down blues” , “Shout  bamalama” en “Little Liza Jane” , waar mandoline en viool worden bovengehaald . De paar tragere nummers middenin de set als “Slow coming” hebben dezelfde intensiteit en behouden de aandacht.
De rem wordt naar het eind terug meer losgelaten , het tempo opgeschroefd op het gekende “Violent shiver” , “Have you seen my son” en “By the evening”. Op z’n Crazy Horse’s gaan ze in de soli er lekker tegen aan; de pedaaleffects worden ingedrukt en er is een beheerste dosis feedbackgeraas .

Bijna anderhalf uur lang doorleefd materiaal dus, dat gretig gespeeld werd . Benjamin Booker is terecht een ontdekking ; jawel deze frontman/muzikant horen we zeerzeker terug . De zomerfestivals lonken …

De support Wild Smiles  was ‘wild’ met hun korte , kernachtige , onversneden melodieuze grungy rock . Het kan en mag al veel gehoord zijn , de drie klonken als ‘schapen in wolfskleren’ woest , gedreven, aangenaam en leuk ; natuurlijk waren ze wel op die manier ergens te situeren tussen het breedspectrum van  Ramones en Nirvana in .

Organisatie: Botanique, Brussel

Benjamin Booker, een jonge snaak uit New Orleans, heeft  de rauwe rock’n’roll lucht al eens mogen opsnuiven in het voorprogramma van Jack White. Een postje waar hij zich maar al te zeer in zijn sas voelde, want de man heeft net als Jack White een voorkeur voor ruige, onopgesmukte blues en rauwe soul. Zelf haalt hij als invloeden The Gun Club, Blind Willie Johnson en T Rex aan. Daar is duidelijk iets van aan, maar wij zien er ook een halfbroertje in van Black Joe Lewis of een bastaardneefje van Gary Clark Jr.
Op dit veelbelovende debuut floreert Benjamin Booker  van felle, gruizige rock (“Violent Shiver”, “Have you seen my son”) naar diepgewortelde soul (“Slow Coming”) en integere blues (“By the evening”).  Van elke song gaan er ettelijke liters bezieling uit en Booker  stort er zijn hele hebben en houden in.
Een veelbelovend debuut van een talent waar de ruwe kantjes nog niet zijn van afgevijld. Houden zo.