Na “Know That” is “When The Storm Ends” al de tweede nieuwe single dit jaar voor Cathubodua. Deze Belgische epic symphonic metal band werkt dus naar een nieuw album toe, de opvolger wordt dat van ‘Interbellum’ uit 2024.
“Know That” was een leuke single, maar op “When The Storm Ends” worden echt alle registers opengetrokken. Lekker agressief en krachtig bij momenten, dan weer filmisch en meeslepend. Spanning, passie en huivering in een notendop van een paar minuten. Zo moet dat.
De bijhorende clip werd opgenomen op het Na Fir Bolg-festival eerder dit jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=GCcwzZO7RxI&t=2s
The Whitest Boy Alive - Twintig jaar later nog raak
De Duits-Noorse band rond Erlend Øye bracht sinds hun ontstaan slechts twee albums uit, maar wist met hun uitgeklede mix van indiepop, funk en minimalisme een trouw publiek op te bouwen. Voor de jubileumtour van de twintig jaar oude debuutplaat ‘Dreams’ streek de band neer in de Ancienne Belgique. Zonder voorprogramma, waardoor het publiek meteen de hoofdact afwachtte.
Met een doek met een afbeelding van het heelal op de achtergrond begon de band nog eerder ingetogen aan hun set. Met “Keep a Secret” zat de zang meteen goed en kwam ook het publiek snel op gang. “High on the Heels”, “Timebomb” en het geweldige “Golden Cage” volgden vlot en toonden vooral hoe strak de vier moeiteloos op elkaar zijn ingespeeld. Erlend Øye is naar goede gewoonte een echte sfeermaker en liet daarbij geregeld zijn gitaar even voor wat het was om het publiek aan te porren of zelf wat te dansen. Ook “Fireworks”, met een stevige gitaarsolo, en “Intentions” werden luidkeels onthaald.
De temperatuur in de zaal steeg ondertussen snel en ook op het podium begon het zweet rijkelijk te vloeien.
De band bleef het hoge tempo volhouden. “Above You” kreeg een klein spacey intermezzo van de toetsenist, dat vlot overging in het hoogtepunt “Burning”. Nog op diezelfde climax volgde “1517”. Hun ontmoeting in een club deden ze alle eer aan met een funky versie van “Show Me Love”, waarbij een kartonnen bord uit het publiek plots het sluitstuk van de song werd.
De reguliere set vloog voorbij, maar onder oorverdovend applaus kwamen ze nog terug voor twee nummers, met “All Ears” als rustiger moment en “Courage” als funky afsluiter. Met een kleine dance circle in het publiek werd de avond heerlijk neergelegd.
Een eerder sobere show, maar wel een bijzonder sfeervolle avond waarin muziek en samenspel centraal stonden en die bij momenten bijna een festivalsfeer kreeg.
The Whitest Boy Alive heeft na twintig jaar duidelijk nog niets aan aantrekkingskracht verloren. De combinatie van eenvoudige nummers, sterke grooves en vier muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld, bleek meer dan voldoende om de AB in beweging te krijgen. Het was warm, zweterig en bij momenten behoorlijk uitbundig, maar vooral erg gezellig.
Een geslaagd jubileumconcert zonder veel franjes, precies zoals de band zelf.
Setlist: Keep a Secret - High on the Heels - Timebomb - Golden Cage - Fireworks - Intentions - Serious - Figures - Above You - Burning - 1517 - Island - Show Me Love (Robin S cover) — All Ears – Courage
Organisatie: Odessa Maison d’artistes
Turbonegro - Great Gigs In The Park 2026 – Een brok graniet
Er zijn zo van die bands die alle stormen, uit een diep dal kruipen en volle zalen hebben. O.m. door het opbouwen van een trouwe fanbase. De Noorse rockers van Turbonegro is er een mooi voorbeeld van. De Turbojugend (‘Turbojeugd’), de internationale fanclub van Turbonegro, heeft verschillende afdelingen over heel de wereld, die de band al sinds het prille begin op de voet volgen.
Actief sinds 1989 brengt de band een soort 'Death Punk', een wilde combinatie tussen hardrock, punk en rock-'n-roll. Intussen zijn er al wat line-up veranderingen geweest, en is de oorspronkelijke zanger Hank Von Hell overleden. De band staat er, onder leiding van bonkige frontman Tony Sylvester , ook bekend als ‘The Duke of Nothing’, echter nog steeds stevig als een huis. En hun fans waren er ook op Great Gigs In The Park. Al het ware vanuit alle hoeken van de wereld leken ze afgezakt naar Sint-Niklaas om er een wervelend rockfeestje van te maken. Turbonegro is nog steeds springlevend, zoveel is zeker!
The Sha-La-Lees (****) waren de support-act . Toen het optreden van Turbonegro last instant vorig jaar werd afgelast , waren ze ook voorzien. Er was al aardig wat publiek. Ze hebben ook al een pak fans.
The Sha-La-Lees werden in 2014 opgericht door gitarist en zanger Cedric Maes, eerder actief bij El Guapo Stuntteam en The Sore Losers en ook dj bij Radio Willy. Pure rock-'n-roll met een folky inslag. Een aanstekelijke sound , een energieke zang en de mondharmonica zorgen voor een zekere swing en zwier. Fijne opener.
Turbonegro (*****) vlogen er meteen in. “Hurry Up & Die” en “Back to Dungaree High” waren al twee uppercuts. Party. Het duurde niet lang of de eerste mosh pits en crowdsurfers ontstonden. Het publiek ging volledig overslag op het daarop volgende “Part III : Rock n Roll Machine” en “All My friends are dead”. Songs die nog steeds weerbarstig en speels werden gebracht als in de beginjaren.
Een band die speelt vanuit het buikgevoel. Los van het feit dat de oorspronkelijke zanger Hank Von Hell feitelijk onvervangbaar was, staat ook brulboei The Duke of Nothing als een brok graniet op het podium, te molenwieken met zijn armen of te zwaaien met een vlag. Turbonegro heeft er duidelijk zin in. Op “City of Satan”, “Boys from Nowhere” en “Prince of the Rodeo” ging het tempo nog meer naar omhoog. Even vreesden we zelfs dat het prieeltje letterlijk in elkaar zou stuiken.
Wat een energiebommetjes. Het gaspedaal bleef ingedrukt tot “Get it On”, die de set overweldigend besloot. We kregen nog “Special Education” met een korte toespraak in de bis, gevolgd door het door honderden meegebrulde “Fuck the world” en “I got Erection”. Als “The Age of Pamparius” maakte het plaatje compleet.
We waren op voorhand een beetje sceptisch hoe Turbonegro in deze bezetting er zou vanaf brengen, maar wat een chaotische 'deathpunk'-energie kregen we hier door de aanstekelijke mix van glam, hardrock en strak muzikaal vakmanschap.
Ze slagen er ook op Great Gigs In The Park in door ironische theater te combineren met een verpletterend liveoptreden. Een brok graniet zondermeer!
Setlist: Hurry Up & Die // Back to Dungaree High // Part III: Rock n Roll Machine // All My Friends Are Dead // Sell Your Body (To the Night) // Hot for Nietzsche // Selfdestructo Bust // City of Satan // Do You Do You Dig Destruction // Boys From Nowhere // Prince of the Rodeo // Get It On //
Encore: Special Education // Fuck the World (F.T.W.) // I Got Erection // The Age of Pamparius
Pics hoempag @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Dressed Like Boys – Blender - Entertainend, bevlogen, geëngageerd en muzikaal hoogstaand
Dressed Like Boys, Cisca Cisca
De locatie waar Blender zich bevindt is werkelijk mooi. Het is gelegen naast de Leie en de plaats zelf bestaat uit een tuintje en een overkapte buitenplaats. Het was ook niet grootschalig en dus overzichtelijk. Dus dat zat al goed.
Opener Cisca Cisca was afgezakt met enkel haar bassist die de bas inruilde voor een piano, omdat één van haar bandleden ziek was. Dit vingen ze beiden goed op en het maakte meteen ook duidelijk welke ferme zangstem ze heeft. Het was een ingetogen en intense passage dat een overgroot deel van het vroeg opgekomen publiek wist te smaken. Alleen een beetje jammer van de onrespectvolle luide babbelaars achteraan bij de toog.
Ze maakte ook nog reclame voor haar debuutplaat die in september verschijnt en waarvan ze nu reeds 9 exemplaren mee had in de merchandise stand.
Tenslotte was het de beurt aan Dressed Like Boys. Zanger Jelle Denturck begroette iedereen in het West-Vlaams. Voor hem was het bijna een thuismatch aangezien hij van het naburige Ingelmunster afkomstig is. Hij sprak ook een Britse fan toe die speciaal uit London was afgezakt voor dit concert.
Er werd geopend met “Nando” en daarna het prachtige “Healing”. “Agony Street” was een volgend ijkpuntje waarbij hij zingt over de gewelddadige en intense relatie van de Franse dichters Rimbaud en Verlaine. Zijn bindteksten tussen de songs waren duidend, zoals bij o.a. “Jaouad” en zinvol.
Een solomomentje van Jelle was er tijdens “And Then i Woke Up” waarna de registers opengetrokken werden voor “Lies” en “Pinnacles”. Die laatste werd naar het einde toe voorzien van een fantastische muzikale finale. Te vroeg was het concert gedaan.
Gelukkig kwamen ze terug voor twee songs. De eerste was “Margrietje”; een ode aan Johny Turbo en een heerlijk meezingmoment. Tenslotte werd er geëindigd met “Stonewall Riots Forever” waarbij Jelle de titel uitlegde ( inzake het Queer-gebeuren in de States in 1969).
We kregen een fantastische muzikale avond voorgeschoteld in deze gezellige setting.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Delta Bombers - Great Gigs In The Park 2026 - Wat een energie, een ware tsunami
De Casino organiseert regelmatig rockabilly/rock’n’roll/hillbilly avonden. Met succes! Ook tijdens de GGITP komt het rockabilly genre aan bod. Vanavond met The Delta Bombers. Het park was goed gevuld, en hier hadden we de indruk dat het volk er vroeg bij was om vooral die support-act aan het werk te zien , The Bridge City Sinners.
Hoedanook de energie droop er van af, een ware tsunami!
The Bridge City Sinners (****1/2) is een Amerikaanse band die de rauwheid van het genre combineren met folk en punk, en voegen er wat zwarte humor aan toe. Een brede aanpak die boeit. De aanstekelijke banjo geeft net die folk inslag en is telkens de aanzet tot een wervelend feestje. Weerbarstig, eigenzinnig, overtuigend klinken ze. Het publiek geniet en laat zich gaan op hun muziek.
Een leuke boel dus. De zangeres zoekt telkens haar publiek op, wat uitermate werd geapprecieerd. Niet te verwonderen dat er heel wat volk aan de merchandise stand stond. Een fijne response voor de band.
The Delta Bombers (****) komen uit Las Vegas. Dit is rockabilly die swingt en stampt, maar de band moest hier vanavond inspanning leveren om het publiek voor zich te winnen … We kregen stevige uppercuts in hun kenmerkende rockabilly (vanuit die jaren 50), gekruid door delta blues, rock’n’roll en punk.
The Delta Bombers brachten dus een stevige, energieke en opwindende set. De rauwe zang, de dynamische podiumprésence van frontman Pip Hancox (Guana Batz) en de enthousiasmerende band zorgden net voor ontspannende, hitsende , opzwepende, stomende momenten.
Ze toonden aan dat rockabilly nog even springlevend is.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
De Belgische band Cathubodua (epic symphonic metal) heeft een nieuwe single uitgebracht. Bij deze “Know That” hoort ook een leuke lyric video. Vermoedelijk is “Know That” de voorbode van een nieuw album. Dat zou dan de opvolger zijn van ‘Continuum’ uit 2019 en ‘Interbellum’ uit 2024. Cathubodua heeft nog steeds Massacre Records als label.
“Know That” heeft flink wat drama en emotie en klinkt symfonisch op een moderne manier, een beetje anders toch dan de klassieke voorbeelden in dat subgenre.
Cathubodua kondigde zopas nog het vertrek aan van bassist Peter. Die was sinds de start bij de band. Van de originele line-up blijft voortaan enkel nog zangeres Sara over.
Cathubodua speelde zopas nog in Duitsland en staat later dit jaar op Na Fir Bolg-festival in Vorselaar.
https://www.youtube.com/watch?v=Uie0SWFx3Ok
Belpop Bonanza XXX – Leuke en minder leuke schandaalverhalen Belpopverhalen
Belpop Bonanza XXX
Jan Delvaux en Jimmy Dewit (DJ Bobby Ewing) gingen weer grasduinen in de Belpop. In deze Belpop Bonanza XXX laten ze horen en zien waar wij, kleine Belgen, een belangvolle rol in hadden van (pikante) schandaalverhalen op welk niveau ook …
Tekst, uitleg, muziek kregen we anderhalf uur lang van de twee, die sterk op elkaar ingespeeld waren, informatief, verrijkend, verrassend en entertainend …
Een nieuwe aflevering dus kregen we over dit luik van de nationale popmuziek, Belpop Bonanza XXX, de opvolger van de Bonanza Superstar. De nieuwe show van de twee zit bol van majesteitsschennis, censuur, godslastering, vuilbekkerij, plagiaat …
Het is opnieuw een boeiende voorstelling waarvan ze met hun kennis en passie diep in ons rijkelijk Belgisch oeuvre hebben zitten snuisteren. We zitten nu in schandaalsferen van wat de voorbije halve eeuw heeft beroerd. Seks & drugs & rock-'n-roll & sensatie en hoe de mensen nieuwe golven van de Belgische popscene ervaarden en verteerden, allemaal in fijne weetjes en full entertainment, typisch Belpop Bonanza in beeld, geluid en humor. Het gaat over de muziekcultuur. En jawel ook over onze intrigerende volksaard.
In deze zoveelste aflevering lijkt het erop dat de twee nooit uitverteld zullen geraken.
Een greep van de verhalen …
Het begint met de platenhoezen, sexplaatjes van uit de jaren 50 -60 die eerst in Nederland hoogtij vierden en hier uitwaaiden, van Zangeres Zonder Naam, Normaal, Doe Maar naar een Eddy Wally Zwarte Lola, Tony Vorsari, Deurzakkers en ga zo maar door. Johnny Hoes en Johnny Blenco waren hier groot ondernemers, producers, die de smartlapperij, ambiancemakers en aangebrande nummers een plaatsje boden.
We hadden ook Bad Boys. Op wereldniveau kun je niet omheen Kanye West, maar hier bij ons kon je even stilstaan bij Kaye Styles die de anthem uitwerkte van ‘Prison break’; verder een Bobby Prins of Juul kabas, schlagerkoningen en meer van dat bij uitstek . Het reilen en zeilen, allemaal in een geestige, ontspannende verteltrant.
En de twee switchen naar het politieke landschap in de 80s in ons landje, met de song over VDB’s ontvoering door Patrick Haemers, verder een knipoog naar de CCC van Pierre Carrette, wat muzikaal omlijst werd door de BSR (Brussels Sound Revolution), waarbij VDB ‘pas crevé’ was …
Een ander luik dat werd aangesneden, onze cultuur eind 70s begin 80s , met de golfbeweging van de punk en wave . Hier hadden De Brassers uit Limburg een belangvolle input in het kleine dorpje Hamont-Achel; hoe deze stille, mooie gemeente werd overwoekerd door hun muziekbeleving. Ohja deze Brassers hielden er echt onlangs mee op , na 40 jaar eindigde het in 2024 …
Algemeen kregen de jeugdhuizen een nieuwe outfit met deze golfbeweging … Schitterende (niet-) prettige verhalen kregen we te horen. Net als over Jazz Bilzen iets verderop, toen The Damned en The Clash er o.m. geprogrammeerd stonden en het uitmondde in een ‘battle of Bilzen’ … of het verhaal van The Sex Pistols in de opkomende Effenaar, net over de grens.
Heerlijk genietbaar ontwrichtend hoe de schandaalsfeer door het gewone volkje werd ervaren, van de gitzwarte verhalen naar de ‘ambassadeurs van het Vlaamse platteland’ tot Humo’s Rock Rally, waar een andere Limburgse band in die jaren met de hoofdprijs ging lopen, Noordkaap. Ook kon je niet omheen de invloedssfeer van een 2 Belgen, Nacht und Nebel, Siglo xx, Red Zebra, Aroma di Amore, TC Matic, Arbeid Adelt! en ga zo maar door … in die jaren.
Een harde overgang dan naar de Vlaamse muziek en de Vlaamse beweging, de tekstueel genialiteit van een Raymond en het songschrijversverhaal van de broers van Passal. Of over de Eurovisie inzending van Micha Marah met “Hey Nanah” (79), nooit definitief door haar ingezongen toen, maar nu pas met de serie ‘liefde voor muziek’ hebben ze haar kunnen overhalen. Mooi.
Terug iets meer aangebrand kwam het dan met The Lords Of Acid rond Maurice Engelen (Praga Khan later). Hier de grenzen opzoeken, de cultuur een schop onder de kont geven , een beetje de ‘Benny Hill van de SM rock’ werd het omschreven.
We werden dus leerrijk ontspannend, leuk heen en weer geswitcht in de verhalen van onze twee virtuozen over hoe het eigenwijze, eigenaardige, hobbelige parcours toch een geplaveide weg kreeg. Laat je dus gerust meeslepen in hun unieke kijk …
Toch even dit nog - Het Belpop Bonanza archief
Belpop Bonanza XXX is de vijfde theatertournee en reeds het veertigste (!) podiumproject van de twee. De voorstelling is een zoveelste bewijs dat de geschiedenis van de nationale popmuziek een onuitputtelijke bron van rijkdom en inspiratie is. In 2028 gaan ze nog een maat groter. Wordt vervolgd dus.
Belpop Bonanza (°2013) is de noemer waaronder Jan Delvaux en Jimmy Dewit de nationale muziekgeschiedenis uitspitten. Ze doen dat in theatershows, televisie, radio, boeken, quizzen en wandelroutes. Met kennis van zaken en met een knipoog.
Belpop Bonanza XXX is het 40ste podiumproject van het duo. Ze bedachten 5 reguliere theatervoorstellingen, maakten specials over Will Tura en Zjef Vanuytsel, vierden de verjaardagen van 4 festivals (Blues Peer, Gladiolen, Lokerse Feesten en Rock Herk) en 1 concertzaal (Ancienne Belgique), gingen de Nederlanders bedanken (Merci Nederland) en maakten 26 voorstellingen op maat van gemeenten en regio’s (Belpop Bonanza City Specials).
Belpop Bonanza XXX is de opvolger van Belpop Bonanza Superstar (°2024), goed voor 70 voorstellingen en 30.000 toeschouwers.
Maw deze twee zijn nooit uitverteld!
Over de Makers
Jan Delvaux (°1962) is op jonge leeftijd in een vat met verhalen over de Belgische popgeschiedenis gevallen. Hij schrijft er boeken over, hij was de externe harde schijf van Belpop op Canvas en hij is - al 20 seizoenen - elke zaterdagmiddag te horen op Radio 1. Volgens Bart Peeters weet hij meer over Belpop dan Wikipedia.
Jimmy Dewit (°1971) is muziekmaker, muziekkiezer en muziekprater. Hij maakt soundtracks voor reclamespots en televisiereeksen en draait platen als DJ Bobby Ewing en met Discobar Galaxie.
Organisatie: Working class heroes ism CC De Spil, Roeselare
Lilith & The Noise Boys - Psychobilly uit het land van Tadej
Meestal baseer ik me op de albums of, als ik weinig tijd heb, op de recensies daarvan om te beslissen of ik een groep ga zien. In dit geval was het koffiedik kijken want het Sloveense Lilith & The Noise Boys heeft nog geen volwaardige plaat uitgebracht (ze zijn er naar verluidt druk mee bezig), en baarde enkel een viertal singles die alleen digitaal verkrijgbaar zijn. Vooral de eerste daarvan, "Hearts on Fire", klonk veelbelovend, maar het was toch vooral hoe ze hun muziek zelf omschrijven - garage rock-'n-roll - die me naar Waardamme lokte. Dat ik daarbij de onvermijdelijke koffietafel op paasmaandag kon ontwijken was mooi meegenomen.
Lilith & The Noise Boys is ontstaan uit de restanten van Clockwork Psycho (uit Ljubljana), de allereerste Sloveense psychobilly band met een frontvrouw. Tevens een groep met een stevige reputatie en een viertal platen op het conto. Een erfenis die Lilith & The Noise Boys niet konden wegmoffelen maar gelukkig werd er vaak genoeg naast de pot gepist want psychobilly kan me slechts in beperkte doses boeien.
Het viertal nam een eerder makke start met twee hillbilly-achtige songs. Daarna werd het rock-'n-rollgehalte gevoelig opgedreven en sloeg het vuur in de pan. De nummers werden afwisselend gezongen door Lilith Clockwork en gitarist Jure Lenarcic, een man met in whisky gemarineerde stembanden.
Daarnaast ging Lilith met veel enthousiasme tekeer op haar contrabas. Ze moest haar poging om wat acrobatieën met het instrument uit te halen echter staken door te veel feedback. Een derde bepalende factor was leadgitarist Choo Lee, zonder twijfel een virtuoos, maar niet altijd even gelukkig in zijn tussenkomsten, die soms te veel naar metal neigden.
Af en toe liet de band horen meer in haar mars te hebben dan psychobilly zoals in "Marusya", een Oekraïens volkslied of in "Murphy", het enige nummer waarin het tempo werd gedrukt en dat blijkbaar over een hond ging.
Verder viel er ook een obscure cover te noteren: "Bad Habit" van Dypsomaniaxe, een Schotse, volledige vrouwelijke psychobilly band die in 1992 haar enige album maakte.
Hét hoogtepunt zat helemaal op het einde van de set: "Cattin' around", pure rockabilly, strak en kurkdroog gespeeld zoals het hoort. Ook de behoorlijk rock-'n-roll klinkende bis ("Rock Around"?), die we eigenlijk al eens eerder in de set gehoord hadden, was zeker het onthouden waard.
Lang niet alles was even beklijvend, toch hoorde ik voldoende moois om me te laten uitkijken naar die eerste plaat die eraan zou moeten komen. Dit was hun laatste dag van een zeven dagen durende tour door Europa.
De volgende dag stond de terugreis van veertien uur gepland om dan nog een dag later opnieuw te gaan werken. Rock-'n-roll!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Dressed Like Boys - Kwetsbaarheid als statement
Het concert van Dressed Like Boys in de Gentse Ha Concerts voelde als een zorgvuldig opgebouwde emotionele reis: klein en breekbaar in aanzet, maar gaandeweg verrassend groots in impact.
Vanaf de ingetogen Intro en het daaropvolgende “Nando” werd meteen duidelijk dat Jelle Denturck hier niet de flamboyante frontman van zijn vroegere werk wilde zijn, maar een verteller die zijn publiek dicht bij zich trok. De 70’s-invloeden uit zijn debuutplaat waren live nadrukkelijk aanwezig: warme pianoklanken, subtiele arrangementen en een licht rafelige DIY-esthetiek die de nummers net extra karakter gaf.
Met songs als “Healing” en “Finger Trap” werd de toon gezet: kwetsbaarheid als kracht. Denturcks stem balanceerde voortdurend tussen breekbaarheid en beheersing, wat de thematiek rond identiteit, liefde en zelfacceptatie tastbaar maakte. Het publiek luisterde opvallend aandachtig, een zeldzame stilte die alleen ontstaat wanneer een zaal echt mee is. Een eerste hoogtepunt kwam er met “Agony Street”. Diezelfde oprechtheid zat ook in “My Friend Joseph” en “Jaouad”, nummers die duidelijk geworteld zijn in persoonlijke verhalen en daardoor des te harder binnenkomen.
Halverwege de set zorgde “Questions” voor een verstilde kern. Hier viel alles weg behalve stem en emotie, en precies daarin schuilt de kracht van dit project. Denturck durft ruimte te laten, en die ruimte zegt vaak meer dan eender welke grootse productie. Naar het einde toe werd het geluid iets voller met Lies en Pinnacles, zonder ooit zijn fragiele essentie te verliezen. Het publiek werd als het ware zachtjes meegenomen naar een bisronde die volledig tot ontplooiing kwam.
De encore was ronduit indrukwekkend in zijn opbouw: “And Then I Woke Up” voelde als een intieme biecht. “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, was het emotionele zwaartepunt van de avond: breekbaar, eerlijk en zonder franjes. Met “Stonewall Riots Forever” kreeg het geheel een uitgesproken, bijna strijdvaardige, ondertoon, waarin queer identiteit en engagement duidelijk naar voren kwamen.
De afsluiter, een tapeversie van “Over the Rainbow”, was een bijzonder mooi gekozen slot: een klassieker die perfect aansloot bij de thematiek van verlangen, identiteit en hoop die doorheen de hele set sijpelde.
Wat dit concert zo sterk maakte, was niet alleen de kwaliteit van de songs, maar vooral de coherentie van het geheel. Alles (van setlist tot performance) stond in dienst van een duidelijke artistieke visie. Denturck bewees dat hij als Dressed Like Boys een totaal ander, maar minstens even overtuigend hoofdstuk heeft aangeslagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
Dressed Like Boys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9517-dressed-like-boys-02-04-2026?Itemid=0
Frans Kalf
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9516-frans-kalf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
Remy Bond - De ‘Backstage at the Tropicana’ tour voelde wel heel erg backstage aan
Remy Bond
Op Werchter 2025 (Klub C) nog net gemist, een plotse regenbui hield het publiek net iets te lang vast in the Barn. Zonde, het optreden vaanvond in de altijd charmante Brusselse Botanique moest instaan als herkansing. De New Yorkse Remy Bond is nog maar sinds 2023 muzikaal actief maar zette haar eerste stappen in de schijnwerpers al als kind-actrice in NBC-series en later als reality-persoonlijkheid in onder andere ‘Masterchef USA Junior’ samen met zus Olivia. Die laatste, Olivia Bond, verzorgt nu 10 jaar later ook haar voorprogramma, schattig!
De Rotonde was, ondanks haar intieme karakter (amper 300 plaatsen) 2 minuten voor show-aanvang nog niet voor een derde gevuld, wat voor een ietwat koele publiekssfeer zorgde. Het gigantische roze Fabergé-ei (zie foto), waar Remy overduidelijk 2 minuten later uit tevoorschijn zou komen tijdens intro ‘Sunset Claws’, was een welgekomen afleiding.
‘Skin Tight Jeans’ en ‘Simple Girl’ brachten al snel wat punten van herkenning in de set. Remy heeft veel geïnvesteerd in haar vintage esthetische branding en image, van uitgebreide music video’s tot een artificiële kloof tussen haar voortanden en tache de beauté boven de lip.
Een image is anno 2026 belangrijker dan ooit voor een startende artiest, maar de live-act en présence mogen ook niet ontbreken. Of het aan de soundmix lag was onduidelijk, maar het begin van de set neigde meermaals naar playback en oogde zo een tikkeltje energieloos. Jammer, want zo gingen beide nummers, die op plaat wel wisten te overtuigen, een beetje aan de zaal voorbij…
We mogen niet vergeten dat de New Yorkse nog maar een dikke twee jaar aan haar muziek-avontuur aan het timmeren is en proberen de moeizame start dan ook snel te wijten aan onwennigheid of zenuwen. Met “Don’t Go Back To Paris” spreekt ze voor een eerste keer het intieme publiek aan en verschijnt ook een eerste lachje, mooi om zien, het begint zo ook iets oprechter aan te voelen. Met een toegift aan het publiek: “No One” in zijn volledige originele lengte, overtuigt ze met de band nu voor het eerst ook live.
Tijdens het nog-niet-uitgebrachte “You Don’t Say”dat live dan weer allesbehalve overtuigend klonk, vroeg ze het publiek speels of ze het wel moest uitbrengen ‘I shouldn’t release this right?, It’s bad right?’. Ik zal maar niet toegeven dat ik volmonds ja had willen antwoorden. Naast het – sinds het begin – te lage microfoonvolume, viel nu ook het gebrek aan zelfvertrouwen van Bond sterk op. Met momenten dwaalde ze wat verdwaald rond op het podium en staarde ze soms minutenlang licht angstig voor zich uit richting de techniekers.
Over “American Wedding” verklapte ze dan weer dat het haar volgende single zou worden. Na een onwennige korte bandintro, die omwille van luide instrumentals onverstaanbaar was, klonk de toekomstige single live toch een stuk sterker dan vorige nummers, mede door het catchy gospel-geïnspireerde refrein. Een duidelijk ingestudeerd huwelijksaanzoek door een ‘fan’ deed de oprechtheid dan weer volledig teniet. Snel doorspoelen dit vreemde interactiemoment, met grootste hit ‘Summer Song’ bijvoorbeeld! Met meer dan 20 miljoen streams het grootste herkenningspunt in haar set. Het sterke nummer met duidelijke Lana Del Rey invloeden bleef live wel overeind, oef!
Na 45 minuten kwam Remy met een slappe lach het podium terug op, ze kon “Sugar Man” niet inzetten voordat haar vriendin vanuit het publiek een plakkaat met de lyrics zichtbaar hield. Je zou het haar kwalijk kunnen nemen, maar het publiek vond het schattig en het rustige nummer kwam uiteindelijk wel tot z’n recht. ‘Sorry guys, I love this song but I don’t know the lyrics’. Tijdens het op ABBA geïnspireerde “Moviestar” kwam zus Olivia gezellig meedoen om uiteindelijk af te sluiten met “Red White and Blue”.
Een zeer matig optreden, maar vervelen deed het nooit.
Setlist: Sunset Claws – Skin Tight Jeans – Simple Girl – Don’t Go Back To Paris – No One – Orlando – You Don’t Say – American Wedding – Summer Song – Hawaiian Dream – Star Shaped Baby – Cherry Red Balloon – Walk Like An Angel – Moviestar – Red White and Blue
Organisatie: Botanique, Brussel
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
NABOU is als trombone speelster uitgegroeid tot een topper binnen de jazz scene. Op Brussels Jazz Festival zagen we haar nog live. We waren onder de indruk van haar wervelende mooie performance. ''NABOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending aan, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium'', schreven we over haar optreden.
Eind januari bracht ze een nieuwe plaat uit 'Indigo', die dezelfde veelzijdigheid, weemoed en warmte uitstraalt.
Qua sound is er in navolging van de vorige albums niet zo veel veranderd, songs als “Consent” is best emotioneel beladen, als ode aan Stijn; of “Flux Bloom” laat de virtuositeit, weemoed en warme klankenpracht horen.
NABOU laat zich omringen door muzikanten die haar live, maar dus ook op plaat, meer dan zomaar aanvullen. Ze leggen er evenveel gevoel in, en dat maakt de plaat overtuigend fijn. NABOU heeft, door allerlei verlieservaringen een moeilijke tijd achter de rug en dat sluipt ook in haar songs die opvallend meer emoties van pijn en vertwijfeling bevatten.
Maar verder is dit gewoon de NABOU die we al zovele jaren kennen, en daar is totaal niks mis mee. Songs als “Unpersuadable Extern” en “Echo” weten te raken. De instrumentatie spreekt tot de verbeelding.
NABOU is een voorname parel binnen de jazzscene. De weemoed sluimert in haar materiaal. “Light blue shwal is opnieuw een ode aan Stijn. Op “Lost 'Soul” horen we net die kenmerkende warm klank die een zekere gemoedsrust uitstraalt, in een wereld van vertwijfeling.
NABOU blijft haar roots trouw, maar de virtuositeit, de intensiteit en de improvisatie van de songs sieren. Eentje om te koesteren.
Tracklist: Consent (for Stijn) 02:31 Parallellepipedum 05:27 Flux Bloom 06:05 Unpersuadable Extern 07:26 Echo I 01:32 Torch 06:00 Light Blue Shawl (for Stijn) 04:41 Lost Soul 03:03 Echo II 02:14 Johanna 06:04 Echo III 01:00 Ruin & Redemption 02:15
Dead Bees in Bourbon is een relatief nieuwe Duitse band die postpunk brengt. De bandnaam intrigeert, maar we kunnen er weinig van maken.
Zo mysterieus of vergezocht de bandnaam is, zo eenvoudig is de muziek van Dead Bees in Bourbon. Dit is een heel degelijke mix van zweverige postpunk, gothic rock en indie. De band heeft een klassieke bandbezetting met bas, drum, gitaar en zang, verrijkt met elektronische soundscapes. De bandleden zaten eerder reeds in andere bands en die ervaring hoor je wel terug in de muziek.
De sound is donker, maar niet helemaal negatief of über-melancholisch. Wel een beetje dreigend of sinister, af en toe. Ze halen inspiratie uit het donkerste van de jaren ’80 en ’90, maar doen er hun eigen ding mee. De vocalen van Yen Atzenberger zijn de grootste troef van deze band.
Het album omvat elf tracks met samen bijna een uur aan muziek, met veel variatie en diepgang. Een paar tracks vallen op. “Quiet Pulse” is een kabbelende stroom van tristesse. “Song From The Abyss” is een brok melancholie. “Rooftops of Zion” heeft een pittig tempo en klinkt dansbaar. “Pleasures” – met veel synths - doet mij wat denken aan hun landgenoten van Oberer Totpunkt.
De tracks die mij het meeste konden bekoren, dat zijn “Quiet Pulse”, “Pleasures” en “Fire”. Als je fan bent van pakweg Face Your Fears, Beata Beatrix, Faith and the Muse, D:Zine of Diva Destruction, dan moet je misschien ook eens naar Dead Bees in Bourbon beginnen luisteren.
https://echozone.bandcamp.com/album/crystals
Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot
Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.
Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.
De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.
Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0
Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Depot, Leuven
Dressed Like Boys - Hartstochtelijke droom
In volle ontbolstering groeit Jelle Denturck – beter bekend als Dressed Like Boys – uit tot een totaalartiest. Waar hij ooit zijn eerste stappen zette bij Protection Patrol Pinkerton en zijn wilde energie ontketende bij DIRK, toont hij nu zijn meest authentieke zelf. Met zijn soloproject verkent hij de grenzen tussen melancholie en hoop, tussen kwetsbaarheid en kracht.
Na een zomer vol concerten, met Pukkelpop als hoogtepunt, stond hij vanavond in een bijna uitverkochte Ancienne Belgique om zijn langverwachte debuutplaat eindelijk voor te stellen.
De aftrap was voor het Antwerp Queer Choir, een dertigtal zangers die de zaal in een mum van tijd inpakten. Hun enthousiasme, gedragen door piano en cello, was aanstekelijk. De set begon met Robyns “Dancing on My Own” en vloeide moeiteloos over in “Smalltown Boy” van Bronski Beat – twee nummers die meteen de toon zetten: fier, krachtig, open.
In hun eigen nummer “Some Parts Heal” lieten ze zien dat ze meer zijn dan een koor: dit was een groep mensen met iets te zeggen. De zang was raak, de tekst eerlijk, de uitstraling vol warmte. Met “Christine” brachten ze een subtiel eerbetoon aan queer-icoon Will Ferdy, waarin hun verschillende stemkleuren prachtig samensmolten. Het breekbare “When the Party’s Over” van Billie Eilish deed de zaal verstillen, waarna afsluiter “Pink Pony Club” de energie weer deed oplaaien. Wat een heerlijke, trotse opener.
Toen Jelle daarna het podium opkwam, keurig in beige wit kostuum, was de sfeer al perfect in balans tussen ontroering en verwachting. Hij ging rustig zitten achter de vleugelpiano, glimlachte even, haalde diep adem – en begon aan “Questions”. De eerste noten waren voorzichtig, maar zijn stem klonk meteen vol overtuiging. Een nummer over moed, twijfel en keuzes, dat hij zong alsof het enkel voor dat moment bestond. Er was iets ontwapenends aan hoe hij speelde: gecontroleerd en toch broos.
Vanaf “Finger Trap” kwam zijn vierkoppige band erbij, samen met vier leden van het Antwerp Queer Choir. Het geluid werd voller, rijker. “Healing” bracht gelaagde harmonieën en een subtiele gitaarsolo die elegant door de melancholie sneed. Tussen de nummers door sprak Jelle met openhartige rust. Al glimlachend vertelde hij dat hij in een droom beleeft dat plots weleens gedaan kan zijn.
Die dromerige sfeer zette zich verder door in “Our Part of Town”, waarin hij zijn roots eerde. De song begon experimenteel, bijna progrockachtig, maar ontplooide zich tot een weelderige wals waarin geluk en nostalgie elkaar vonden. De glimlach van de bandleden sprak boekdelen. Daarna barstte “Agony Street” los: Jelle liet de piano even achter zich en ontpopte zich tot een geboren frontman. Hij grapte dat hij crowdsurfen met een vleugelpiano ‘niet volledig uitsloot’, maar de speelsheid werkte aanstekelijk. Het publiek lachte, danste, leefde mee. Het contrast met het daaropvolgende “Lies” kon nauwelijks groter zijn – Jelle deze keer met gitaar, zijn stem breekbaar en oprecht. Een lied over het goedmaken van oude leugens, gezongen met zoveel eerlijkheid dat de zaal het precies kon voelen.
Halverwege de set groeide “Pinnacles” uit tot een sonisch hoogtepunt, met langgerekte gitaarsolo’s en een intens crescendo. Daarna mocht het Antwerp Queer Choir aansluiten voor “Nando” en “My Friend Joseph”, twee nummers waarin alles samenviel: muzikaal, thematisch en emotioneel. Hun samenzang vulde de zaal met warmte, en de glimlach van Jelle sprak boekdelen – dit was zijn familie, op het podium én in de zaal. Het was een feest van herkenning en aanvaarding, een moment van licht in een wereld die dat soms vergeet.
Dan sloeg de sfeer om, maar niet zonder reden. Met “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, haalde Jelle even van streek – niet om te imponeren, maar om los te laten. De spanning in zijn stem, de aarzelende pianotonen en de stilte tussen de woorden maakten het nummer verpletterend mooi. Geen groot gebaar, geen theatrale emotie, maar pure menselijkheid. Even slikken, ook voor hemzelf.
De bisronde begon met “And Then I Woke Up”, een nummer dat hij solo bracht, zichtbaar ontroerd. Daarna volgde “Pride”, zijn ingetogen maar krachtige reactie op de gewelddadige feiten in de Gentse Overpoort. Geen woede, wel verdriet, en vooral hoop.
Voor de finale kwam iedereen nog één keer samen op het podium: band, koor en cellist. “Stonewall Riots Forever” deed de zaal ontploffen – een hymne van trots, strijdlust en liefde, gezongen met vuur en overtuiging. Het publiek, voldaan van geluk, applaudisseerde minutenlang.
Dressed Like Boys bracht in de AB een avond die verder ging dan muziek. Dit was een concert over eerlijkheid, aanvaarding en de moed om jezelf te zijn. Jelle Denturck liet zien dat zijn kwetsbaarheid geen zwakte is, maar zijn grootste kracht. Hij zong met zijn hart op de tong en een dankbaarheid die je onmogelijk kon negeren. Het voelde alsof hij eindelijk thuiskwam – en ons daar allemaal mee naartoe nam.
Setlist: Questions - Finger Trap - Healing - Our Part of Town - Agony Street - Jaouad - Lies - Pinnacles - Nando - My Friend Joseph - Gregor Samsa — And Then I Woke Up - Pride - Stonewall Riots Forever
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jelle van Dressed Like Boys is in Vlaanderen - naast de dames van Kids With Buns - zowat de posterboy van de LGBTQIA+-gemeenschap. Op zijn nieuwe single “Stonewall Riots Forever” brengt hij een eerbetoon aan de rellen in het Stonewall-café in New York in 1969, wat beschouwd wordt als het beginpunt van de Pride Beweging. Het is als single bovendien een leuke teaser voor zijn aankomende debuutalbum (29 augustus).
Jelle’s trefzekere pianospel en de zwierige cello van Frederik Daelemans (van onder meer Tamino en Meskerem Mees) maken van “Stonewall Riots Forever” een indringende, meeslepende protestsong. Een beetje theatraal en een tikkeltje ernst, ergens tussen Elton John en KD Lang in.
In New York ging Jelle op zoek naar getuigen en zielsverwanten van de Stonewall Riots — een zoektocht die hij vastlegt in een persoonlijke documentaire, video en reportage in De Morgen.
Dressed Like Boys speelt deze zomer op o.a. Pukkelpop, Gent Jazz en Dranouter Festival. Hij doet dit jaar zijn eerste Europese headlinertour en gaat in maar liefst tien landen spelen met stops op Europa's voornaamste showcasefestivals zoals Reeperbahn (Hamburg), MaMA (Parijs) en Live At Heart (Örebro, Zweden).
https://www.youtube.com/watch?v=NLDhzcqUQ9A
Faith and the Muse was in de jaren ’90 één van de betere Amerikaanse bands in postpunk (en gothic rock). De band verkocht ook in Europa flink wat albums en kwam regelmatig op tournee en werd in Vlaanderen op handen gedragen. Ze speelden vaak, onder meer in The Steeple, de Twieoo en de Vooruit. Daarvoor zaten William Faith en Monica Richards (die we dan als ‘the muse’ mogen bestempelen) elk in een andere band. Nu de activiteiten bij Faith and the Muse op een laag pitje staan, pikt Monica Richards de draad op van Strange Boutique, haar pre-Faith and the Muse-band.
Het is niet enkel dat Fait hand the Muse op een laag pitje brandt dat meespeelt. Er is ook het overlijden van de originele Strange Boutique-gitarist. Fred Smith overleed in 2017. Als herdenking na zijn overlijden kwam de band in 2019 samen om ‘oude’ nummers te brengen. Smith werd daarbij vervangen door Dennis Kane, één van zijn poulains. Dat beviel de band zo dat er daarna nog meer Strange Boutique-concerten met Dennis Kane volgden. En nu is er dus ‘Let The Lonely Heart Sing’, een album met nieuw studiomateriaal. Het eerste in meer dan 30 jaar.
Voor de fans van het eerste uur zal het meteen duidelijk zijn dat ‘Let The Lonely Heart Sing’ een andere versie is van de band. Niet enkel is er een nieuwe gitarist, de overige bandleden zijn intussen ook een stuk ouder geworden. Tegelijk klinkt deze sound heel vertrouwd, ondanks de verschillen. Waarschijnlijk heeft Monica Richards bewust of onbewust wat kennis en ervaring uit haar Faith and the Muse-periode meegenomen in de nieuwe composities en lyrics.
Op deze nieuwe release horen we een fris postpunk-geluid met echo’s van This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance. Er hangt – voor mij – ook een sluier van de jaren ’90 over het geluid en de songstructuren. Of dit nu een volbloed Strange Boutique-album is, dat laat ik aan de puristen, maar voor mij is dit een heel aangename comeback. Mysterieus en meeslepend. Donker in melodie en lyrics.
Mijn favoriete nummers op ‘Let The Lonely Heart Sing’ zijn “Twelve Chimes”, “Under Surface” en “Whistle, And I Will Come To You”. “Jet Stream” vind je enkel op de vinylversie van het album. Het is een heel degelijk nummer, maar misschien niet onmisbaar voor wie geen platenspeler meer in huis heeft.
In de Verenigde Staten zijn voor Strange Boutique alweer een paar optredens gepland. Hopelijk kunnen we deze fijne postpunkband ook in ons land eens op een podium zien.
https://strangeboutique.bandcamp.com/album/let-the-lonely-heart-sing
Dressed Like Boys (Jelle Denturck) - Ik hoop dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen; mensen een beetje zachter kan maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan
Dressed Like Boys is het solo project rond DIRK. zanger en bassist Jelle Denturck. ‘Vocaal zorgt hij voor kippenvelmomenten. Hij heeft enthousiaste muzikanten rond zich en de aanwezigen kunnen lekker swingen, of er is die groovende weemoed te horen. Hun speelsheid siert en oorstrelend klinkt die piano en gitaar’, schreven we over het optreden van Dressed Like Boys op Les Nuits Botanique, Brussel.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98865-les-nuits-botanique-2025-jay-jay-johanson-efterklang-michelle-gurevich-groovy-sounds-van-weemoed-en-melancholie
Er schuilt een interessant verhaal in dit project, waar we graag het fijne wilden van weten. We hadden we een fijne babbel met Jelle.
Waarom dit solo project? is het een soort uitlaatklep?
Ik ben al heel mijn leven, op een of andere wijze, creatief bezig. Ik was al bezig met muziek sinds ik mijn eerste gitaar heb gekocht en twee akkoorden na elkaar kon zetten. Ik heb me , wat inspiratie betreft, altijd laten leiden door het moment. Bij DIRK. Was dat een ‘90s grunge invloed. Ik had wel het gevoel dat ik dit niet altijd zelf in de hand had. De muziek komt, en ik volg. In 2022 heb ik besloten even mijn job stop te zetten om tijd te steken in ‘de grote vragen des levens’. Hoe wil ik mijn leven invullen? Hoe wil ik verder gaan in mijn leven? Het zijn vragen die ik mezelf nog nooit echt heb gesteld. Ik heb me daar een half jaar mee bezig gehouden, dat is ondertussen een jaar geworden. In die periode heb ik veel gelezen, heel veel filosofie bestuderen. Door mezelf op een heel andere manier te bekijken kwam er ook wat andere inspiratie naar boven drijven. En dat is Dressed Like Boys geworden. Vermoedelijk was dat ergens van binnen al lang aan het sluimeren, en is het nu pas echt naar boven gekomen.
Is het ook rechtstreeks verbonden met uw geaardheid, is die uitlaatklep nog nodig? Is er de dag van vandaag nog steeds een probleem rond homoseksualiteit; persoonlijk merk ik helaas van wel …
Het is meer nodig dan pakweg tien jaar geleden zelfs. We zijn zelfs tien stappen achteruit aan het zetten tegenwoordig. De cijfers liegen er niet op, ik als ‘Gay man’ ben verboden in 64 landen. Dat is 1/3. Ook in Polen is nu een nieuwe president verkozen die daar tegen is, de laatste tijd is er meer slecht dan goed nieuws rond de Holebi gemeenschap. Ik ben gisteren in België geland, ik kom van New York , ik ben daar naar Stonewall geweest en dat is de plek waar Pride is begonnen. Ook hij vertelde mij dat we tien jaar achteruit is gegaan, maar hij blijft strijdvaardig. Ik vond dat dit persoonlijk verhaal niet thuis hoorde bij DIRK. , we schreven ook alles samen. Het was daar het medium niet echt voor, daarom ben ik met dit solo project begonnen.
Je haalt de inspiratie o.m. uit de gebeurtenissen van de New Yorkse gay bar ‘Stonewall’ in 1969 (toen was ik vier jaar). Kun je erover wat meer vertellen?
Pride is daar in 1969 begonnen, en heeft 72 uur geduurd. Mensen die daar aanwezig waren zijn later de eerste Pride Parades georganiseerd. En dat was om Stonewall te herinneren , het is steeds groter en groter geworden. En nu heb je wereldwijd Pride parades.
Wat me opvalt is dat de jeugd (in het algemeen) er nog steeds door geïnspireerd is. Het is opmerkelijk, heb je een verklaring?
Voor mij persoonlijk? Sinds ik wat actiever bezig ben met mijn eigen seksualiteit dat verkennen en daarover leren. En de geschiedenis uitspitten van die Queer comunity geeft me een zekere verankering , een groepsgevoel. Dat doet me deugd, dat ik weet dat ik er niet alleen voor sta. De eigenaar van Stonewall zei op een bepaald moment ‘’it’s important you know you history, or you may not have a future’. Ik he ook altijd wel interesse gehad in de geschiedenis. Maar ik vind het ook belangrijk om de geschiedenis te bestuderen en daar dan wel iets mee te doen. om dat vast te pakken, er iets van jezelf in te verstoppen, en door te geven aan de volgende generaties. Ik hoop dat het gehoord kan worden , en tot nu toe heb ik het gevoel dat het goed gaat. De steun die ik tot op heden al heb gekregen is enorm. Ik sta er soms zelf van versteld.
Ik las onlangs ‘when we strapped our breasts down and dressed like boys again. Ze gingen terug naar huis waar ze weer zouden doen alsof ze normale mensen waren.’ Er is niets ‘abnormaal’ aan homo zijn toch?!
Natuurlijk, maar je moet dit kaderen in de tijdsgeest. In die tijd kon je zelfs je job kwijt geraken als bekend werd dat je homo was. Het moest in het geniep gebeuren, in vaak lelijke brakke pubs, goed verstopt voor de buitenwereld. Je kon ook niet hand in hand lopen op straat. De mensen die toen zijn beginnen vechten voor Queer rechten. Hebben daar de gevolgen van gedragen, en daarom vond ik het ook belangrijk om daar een eerbetoon rond te maken. Op basis van getuigenissen van mensen die er toen bij waren. En ik vond het ook belangrijk om daadwerkelijk naar daar te gaan.
Een ander inspiratie is Jaouad Alloul. Ik heb een interview met hem gehad. Een bijzondere persoonlijkheid. Je hebt een song aan hem gewijd. Hoe groot is die band tussen jullie?
We hebben samen gewerkt voor de video clip. Ik heb hem via een bevriende muzikante leren kennen in een toneelstuk. Zij had de muziek gemaakt voor een theater stuk. en Jaouad zat ook in de productie. Ik vond het een heel tof, bevrijdend stuk Hij was daarin een dragqueen in die show en leefde zich compleet in die rol in. Het was een heel toffe en verfrissende voorstelling, ook veel gelachen. Die voorstelling was een grote inspiratie, hij heeft ook bepaalde dingen gezegd die bleven nazinderen. Ik schrijf graag over de dingen rondom mij , en dat stuk boeide mij dus enorm. Ik heb de demo ook doorgestuurd naar Jaouad. Hij was vereerd. Het is een schone mens.. veel respect!
Het interview bleef me bij. Hij had het ook over zijn geloof, spiritualiteit, met de link dat homo-zijn over het algemeen niet wordt aanvaard. Hoe ervaar jij het tegenover geloof en je geaardheid?
Over religie en seksualiteit heb ik weinig te zeggen. Ik ben als kind gedoopt maar heb me laten ontdopen. Ik zoek en vind mijn heil meer in het Boeddhisme en Taoisme dan in enige andere religie. Wel studeerde ik een jaar Islam toen ik in de kunstschool zat en kon kiezen. Puur uit interesse. Maar ik heb niet genoeg kennis van eender welke religie om er veel over te kunnen zeggen.
Ik merk in het live optreden in de Bota de energie van DIRK. Ondanks de intieme plaat, hoe maken we de link naar het gedreven live karakter?
Muzikaal is het inderdaad een heel stuk rustiger. Maar was is energie? Roepen en tieren is ook energie. Energie kun je echter op veel manieren uiten. In het begin zat ik wat achter mijn piano me af te vragen ‘is dat niet wat te statisch’ maar als je in de schwung zit komt dat gewoon vanzelf. Ik zat me, met mijn topmuzikanten rond mij, gewoonweg te amuseren. Als mijn gitarist een solo bovenhaalt, ik zit gewoonweg mee te genieten met het publiek. Geweldige ervaring was dat in Brussel.
Er is inderdaad een enorm contrast tussen de intimiteit op plaat en de live performance. Bewust gekozen?
Ik noem het een muzikaal zelfportret. Zelf onderzoek voor gedaan, veel in de spiegel gekeken. Ik wil dat ook niet doen om mijn eigen ego te strelen , of mezelf interessant vind, ik vind het gewoon interessant om te leven en om mens te zijn. We zijn zo complexe wezens. We kunnen elkander zoveel leed aandoen, maar ook veel leed verdragen. Het feit dat we zelfbewust zijn maakt van ons unieke wezens. En dat gaat nooit stoppen met me boeien, en net daarover wil ik schrijven. niet over mij , maar over de mens, alleen doe ik het via ‘mij’
Het contrast is wel vrij groot…
Je ziet soms met muzikanten dat ze even een solo uitstap doen, en dat het wat in diezelfde lijn een beetje blijft liggen met was ze bij hun band deden. Bij mij is het inderdaad een dag en nacht verschil, maar dat is ook wat hoe ik in elkaar zit. Ik verveel me niet graag, als ik in iets interesse heb kan ik me daar helemaal instorten. Dat was met DIRK. Ook zo hoor. Als ik daarmee bezig was heel mijn wereld DIRK. En nu is mijn hele wereld Dressed Like Boys. Het ziet er helemaal anders uit, maar het is en blijft gewoon ik die bezig ben.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Mensen sturen me berichten , vaak ellenlange berichten over waarom bepaalde songs hen diep hebben geraakt, en hoe dat komt en dat daar een andere geschiedenis aan vast hangt. Wat ik heb geleerd, als je op goudeerlijke muziek durft maken, zullen mensen ook in hun reacties gewoon open en goudeerlijk zijn.
Is er ook een keerzijde van de medaille? Kijk maar naar sommige reacties op sociale media van een Red Sebastian? Hoe ga je ermee om als je zo’n reacties krijgt dan?
Vandaar ook het woord ‘kwetsbaar’. Je stelt je kwetsbaar op, als je u dan willen slaan gaat het echt pijn doen. vroeger zou ik dat niet hebben gedurfd omdat ik bang was van die haat reacties. Nu sta ik veel sterker in mijn schoenen om eventueel haat reacties of reacties van onbegrip te kunnen plaatsen denk ik. En van mij af te schuiven. Als er mensen zijn die vinden dat mensen zoals ik niet zouden mogen bestaan dan is dat hun probleem dan, niet het mijne. Ik hoef me daar dan ook niet mee bezig te houden. als zij dat vinden is dat bijzonder jammer voor hen, want zij ontzeggen zich liefde.. ontzeggen zich schoonheid in het leven. Ik heb ook het geluk in een land te leven waar ik zonder schaamte mezelf kan zijn. Soms gaan er wel alarmbellen op, onlangs was er een jongeren enquête in HUMO en daaruit bleek dat 4 op tien jongeren homofoob is. Maar we moeten gewoon verder.
Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben vertrokken voor zeker vijf jaar.. de plaat komt uit op 29 augustus. Maar ik heb nu al voldoende songs voor de volgende plaat , wanneer die er dan gaat komen weet ik nog niet, maar volgend jaar gaat er al zeker nieuwe muziek uitkomen van Dressed Like Boys. En ik ben zelfs al met een derde plaat bezig, maar dat zal eerder een zijsprong zijn waar ik nog niet zoveel kan over vertellen. Ik heb gewoonweg veel inspiratie, er is in mij iets wakker geworden en ik ben de vogel in mij vrij aan het laten. Maar wat de nieuwste plaat betreft, staat er ook heel veel op de planning.
We gaan die plaat voorstellen in de AB in oktober. https://www.abconcerts.be/en/agenda/dressed-like-boys/a10Qw000007DvEBIA0
We gaan ook in een groot deel van Europa toeren. Op het moment staan er shows op de planning in België, Nederland, Duitsland , Frankrijk, Tsjechië, Oostenrijk, Finland en Zweden en er zullen er zeker nog bij komen. We zijn aan het bouwen aan iets, waar het gaat eindigen? Geen idee. Maar dat we nog niet aan dat einde zijn, daar ben ik heel zeker van…
Vrees je niet een beetje dat de mensen komen kijken naar‘de zanger van DIRK.’, en niet naar Jelle zijn project?
Ik merk dat dit lichtjes aan het veranderen is nu. In het begin was dat inderdaad ‘dat is dienen van DIRK.’ (haha). Maar dan schrikken ze toch omdat die muziek compleet anders is. Ik snap dat mensen , als ze DIRK. Kennen, ze even daaraan moeten wennen. En dat er mensen zijn die gaan zeggen dat ze DIRK meer hun ding vinden… DIRK. Zat ook wel in zijn eigen niche , het is niet dat iedereen daar naar luistert. Het is ook niet het gevoel dat me dit remt of tegen houdt. Dressed Like Boys is toegankelijker en meer voor een ruimer publiek, dat merken we aan de streams en radio feedback.
Nu we over DIRK. bezig zijn … Komt er in de toekomst nog iets uit van DIRK.?
Volgende week (de week na dit interview) gaan we nog eens gaan eten samen, omdat het een tijdje geleden is dat we elkaar gezien hebben. Ik heb hen wel al moeten zeggen dat het zodanig druk aan het worden met Dressed Like Boys dat de pauze rond DIRK. wel iets langer zal duren dan gepland. ik ben niet zo goed in steeds opnieuw van petje verwisselen, en op het moment ben ik teveel met mijn solo project bezig. En wil ik me daar helemaal op focussen. Ze hadden daar alle begrip voor. Maar ik sluit het zeker niet uit dat we er nog eens zullen invliegen, maar ik ga geen beloftes maken en zeggen ‘wanneer’’.
Je hebt al op veel podia gestaan, grote en kleine. Ook festivals. Zijn er nog doelen, ambities? De wereld veroveren?
De wereld veroveren niet direct (haha). Waar ik wel van droom, ik zou ooit eens in het Koninklijk Circus in Brussel willen staan. Dat is een ongelofelijk mooie zaal. Dat is geen sportpaleis, maar dingen als Sportpaleis en Vorst spreken me sowieso minder aan. Ik vind dat op die grote zalen de focus meer ligt op entertainment dan de essentie van de muziek zelf… Koninklijk circus is een vrij grote zaal waar je die intimiteit nog kunt bewaren, dat is zeker nog een doel dus, daar eens spelen.
Hoop je met het project ook iets te veranderen in het leven, waardoor mensen anders gaan denken of doen? Of is het wat te ver gezocht? Wat is je hoofddoel met dit persoonlijke project?
Ik wil dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen. Ik hoop het de wereld, ons land of Europa een beetje toleranter kan maken. Een beetje zachter maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan. En meer naar elkaar kijken en luisteren , i.p.v. eerst te oordelen en dan te spreken. Het zou fijn zijn moest deze plaat mensen wat begripvol, zachtmoediger maken. Maar los daarvan, als ik muziek schrijf ben ik enkel daar mee bezig en niet met het effect dat het kan teweegbrengen. Ik hou me bezig met de muziek, uiteraard met een boodschap van tolerantie, muziek die het leed in de queer comunity erkent, en ik hoop dat ik dit leed op die manier een beetje lichter kan maken.
Bedankt voor het fijne gesprek, veel succes met alles wat je doet, we blijven het met plezier op de voet volgen.
Bonnie ‘Prince’ Billy - Het concert was veel beter dan de plaat
Met Will Oldham gaat tegenwoordig alles prima, zeker nu hij naast zijn ruim dertigjarige muzikale carrière intussen ook de rol van echtgenoot en vader heeft opgenomen. Die nieuwe status als familieman laat wel wat sporen na op de grillige Americana van zijn nom de plume Bonnie ‘Prince’ Billy. De weinig toonvaste DIY zonderling van weleer lijkt op de jongste paar platen baan te hebben geruimd voor een keurig articulerende vijftiger die hoop boven wanhoop verkiest. En alsof dat nog niet genoeg is sloeg de songwriter uit Louisville vorig jaar zijn tenten op in Nashville om er met ‘The Purple Bird’ een gepolijste country plaat in te blikken.
Welke richting Oldham ook uitgaat, zijn publiek blijft hondstrouw en wordt bovendien steeds talrijker. Omdat De Kreun te klein leek voor zijn doortocht in de Vlaamse ‘Wild West’ werd uitgeweken naar de nabijgelegen Depart zaal, maar ook die locatie hing al snel het ‘sold out’ bordje uit. Wie net als ondergetekende een beetje had gevreesd voor de stereotiepe clichés van het genre werd meteen gerust gesteld: in Kortrijk vielen geen cowboyhoeden, geruite hemden of line dancers te bespeuren. Integendeel, het openingsnummer “Boise, Idaho” stond mijlenver van de netjes afgeborstelde classic country van de nieuwe plaat. We kregen nauwelijks toonvaste vocals, jankende gitaren en rommelige percussie - kortom, alle ingrediënten die van lo-fi dé meest ontwapenende muziekstroming van de jaren ’90 maakten. Alle vooroordelen overboord dus: dit was de onversneden versie van Oldham zoals we hem kennen sinds zijn begindagen als Palace (Brothers/Songs/Music), en waarmee hij nog altijd stevig verankerd zit in onze topcategorie ‘eigenzinnige treurwilgen’.
Die treurnis zit overigens vooral in de teksten, niet in de performance. In Kortrijk treffen we een bijzonder goedgemutste versie van Bonnie ‘Prince’ Billy, die dolt met het publiek en maar wat graag de artistieke kwaliteiten van zijn drie begeleiders bewierookt. Met multi-instrumentalisten Jacob Duncan en Thomas Deacon heeft Oldham zowat een halve brassband mee op tour. Door hun injecties van klarinet, saxofoon, trompet en dwarsfluit krijgen de sobere Americana liedjes niet alleen een andere vorm, maar ook flink wat meer glans.
Het resultaat neigde de ene keer naar etherische Anglo-folk (“Downstream”), een andere keer naar een dronkenmanwals (“Guns Are For Cowards”). Het typeert Oldham ten volle dat hij in dat laatste nummer een heikel onderwerp als het recht op wapendracht in zijn thuisland aankaart met - jawel - een kermisdeuntje.
Het werd zo mogelijk nog gezelliger in Depart toen ook het Australische voorprogramma Mess-Esque zich bij Oldham & co op het podium voegde. Het Dylanesque “Strange Trouble” - in Kortrijk fraai aangekleed met backing vocals van zangeres Helen Franzmann, die onvermijdelijk deden denken aan Emmylou Harris - rekenen we zeker tot de hoogtepunten van de set.
Uiteraard was er herkenningsapplaus toen de back catalogue van Palace Music in een zoete countrysaus werd gedoopt met “New Partner” en “Brute Choir” - beiden uit Oldham’s samenwerking met wijlen Steve Albini, ‘Viva Last Blues’ (’95) - en met de monumentale single “Gulf Shores”. En ook zijn wellicht enige pensioennummer - met dank aan Johnny Cash - spaarde Oldham niet op tot de encores. Tijdens een verstilde, bijna onherkenbare versie van “I See A Darkness” hoorde je elke bierbeker vallen.
Net voor het doek definitief viel, werd het publiek nog verwend met een versie van Sally Timms’ en Jon Langford’s alt.country classic “Horses”. Toen iemand als ultieme uitsmijter om ‘A song for Gaza!’ riep, repliceerde Oldham gevat ‘They all were! Weren’t you listening?’.
En zo viel na anderhalf uur alles ineens op zijn plaats: de krakkemikkige treurwilgmuziek van Bonnie ‘Prince’ Billy is als een pleister op de wonde voor alle miserie in de wereld.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Bonnie ‘Prince’ Billy Entertaint het Depot in Leuven
Bonnie ‘Prince’ Billy
Will Oldham, de man achter het alter ego Bonnie ‘Prince’ Billy, bewees opnieuw waarom hij een van de meest charismatische en intrigerende artiesten van zijn generatie is. Het optreden was een uitgebreide reis door zijn discografie, met een sterke nadruk op het laatste album ‘The Purple Bird’.
Het concert begon met de ingetogen en atmosferische tonen van “2/15/New Partner”, een track die zijn roots in het vroege werk van Oldham toont. De donkere, reflectieve sfeer van de opening werd naadloos gevolgd door het optimistische en ietwat luchtigere “London May”, dat het publiek meteen in de juiste stemming bracht. Het was duidelijk dat Oldham en zijn band, met onder meer de legendarische Mick Turner op gitaar, de juiste balans zochten tussen zijn vroege, meer sombere werk en de nieuwe, meer uptempo richting die zijn recentere albums kenmerkt.
Het geluid was rijk, vol, maar tegelijkertijd heel intiem. De akoestische gitaar en de subtiele toetsen gaven het geheel een warme sfeer, terwijl Oldham's stem, zoals altijd, een mysterieuze diepgang toevoegde.
Een van de meest krachtige momenten kwam met “Guns Are for Cowards”. Oldham introduceerde het nummer als een reflectie op de vaak gewelddadige Amerikaanse cultuur, een thema dat zich als een rode draad door zijn werk slingert. Het nummer, dat hij beschreef als een commentaar op de manier waarop geweld vaak genormaliseerd wordt, bracht sommige aanwezigen aan het gniffelen. Ook het onmiskenbare “The Brute Choir” en “West Palm Beach” (beide Palace covers) kwamen langs, met Oldham die zijn bandleden uitnodigde om de energie van de muziek volledig tot zijn recht te laten komen. Het publiek reageerde met een mengeling van verstilde bewondering en enthousiaste bijval.
Tijdens het optreden waren er ook verschillende nummers van het nieuwe album ‘The Purple Bird’, die opmerkelijk goed werkten in de live setting. “Strange Form of Life” en “Lay and Love” straalden een frisse, bijna countryachtige vibe uit, wat het publiek meteen meekreeg in een zonovergoten sfeer. Die sfeer verschoof naar een intiemer gevoel tijdens nummers als “I See a Darkness” en “So Everyone”. Oldham’s stem, die zowel fragiel als krachtig kan zijn, kwam perfect tot zijn recht in de kleinere, meer ingetogen nummers. Het was alsof je een privé-optreden bijwoonde, zo dichtbij en persoonlijk voelden de uitvoeringen. Dit was de Bonnie ‘Prince’ Billy die fans kennen en waar ze van houden: een man die zijn ziel blootlegt door muziek.
De afsluiter, “Shorty’s Ark”, een cover van zijn nummer met Matt Sweeney, was een perfect moment om de show af te ronden. Tijdens dit soort optredens is het altijd een evenwicht zoeken tussen zijn melancholische verleden en zijn vernieuwde geluid. Van de duistere, reflectieve momenten tot de opzwepende, meer feestelijke nummers, het was een knappe afspiegeling van wat zijn muziek de laatste jaren geworden is: een rijke, veelzijdige mix van stijlen en emoties.
Organisatie: Depot, Leuven
Bodem - Muziek die je moet ondergaan om het verhaal echt te begrijpen.
Bodem (****) is een trio rond saxofonist Adia Vanheerentals, gitarist Willem Malfliet en drummer Anke Verslype. De vrij jonge formatie liet het eerst van zich horen met het album 'Kleine Mars' in 2023, met een sterke respons tot gevolg.
Voor ons was Bodem één van de ontdekkingen van het voorbije jaar. Over hun optreden op 'European Jazz Conference in De Centrale, Gent schreven we: "Op het podium voelen we de speelsheid en is er de zin voor improvisatie. We krijgen variaties en verrassende wendingen, die het allemaal spannend houden."
Lees gerust .
Met hun nieuwste worp 'Lush And Alive' blijft Bodem een boeiende sound brengen, waarbij de vrije improvisatie centraal staat. We bleven echter met nog wat onbeantwoorde vragen zitten, want Bodem is een band die ook nu weer niet te snel in z’n kaarten laat kijken.
"Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.", vertelde Adia ons in een interview begin dit jaar. Dat is ook hoe we het optreden beleefden …
In eerste instantie bleek alles op een milde toon uit te draaien, van enige uitspattingen zou je Bodem bezwaarlijk kunnen betichten. De verrassende wendingen volgen echter op onverwachtse momenten. Een spanningsveld wordt opgebouwd, het gaat verschillende richtingen uit en gaat tot een zekere climax. Je wordt stapsgewijs meegesleept in hun muzikaal verhaal, die heel wat verrassingen biedt dus; want onder die ogenschijnlijke eenvoud in aanpak, zijn er zoveel laagjes, die een inspanning vergen.
De experimentjes in klank, de toon en de melodie vormen de voornaamste exponenten. Het sprankelende “Slaapwandel” van het trio was een mooi voorbeeld.
'Lush and alive' is een echt plaatje om te ontdekken. Op speelse wijze een puur geluid creëren, met ruimte voor klankexperiment en talloze verrassende wendingen op je buikgevoel. Het siert hen! Een inspanning de moeite waard.
Check gerust Bodem op https://bodem.bandcamp.com/album/lush-and-alive
Organisatie: HA Concerts, Gent ism JazzLab
Bob Wayne - Rauwe onvermengde country
Wat kan ik nog kwijt over Bob Wayne … Sinds ik hem ontdekte op de Paulusfeesten in 2009 zag ik hem nog talloze keren en ontgoochelen deed hij nooit. Dit keer zag ik de zingende stoomfluit samen met een Italiaans-Amerikaanse versie van The Outlaw Carnies in een uit zijn voegen barstende Cowboy Up.
De sfeer zat er meteen in en de 'oooh-ooohs' en de 'hell yeahs' waren niet van de lucht. Het behoorlijk lange optreden bestond uit drie delen. Eerst kregen we de greatest hits met songs als "Hell yeah", "Till the wheels fall off", "Fuck the law", "Mack" en "Chatterbox". Mooi maar toch enigszins voorspelbaar.
Daarna werd het een stuk interessanter met een hele reeks nummers uit ‘13 more truckin' songs’, de nieuwe plaat die intussen bijna drie jaar in de steigers staat. Het wordt hoogtijd dat er iemand bereid gevonden wordt om die plaat uit te brengen want hier zaten behoorlijk wat parels tussen. "Space trucker", "Truckaholic", "Psycho trucker" en een paar erg gesmaakte tearjerkers waarvan ik u de titel schuldig moet blijven.
Het laatste deel speelde hij enkel requests uit het publiek. Naast songs als "Love songs suck" en "Kiss my ass God bless the USA" leverde dat verrassend veel akoestische songs zoals "The hangin' tree" op. Deze onverwachte keuzes maakten duidelijk dat Bob Wayne zoveel meer is dan een uitbundige entertainer en te vaak ondergewaardeerd wordt als songschrijver. Sommige van die pure, rauwe countrysongs, en ik hoed me voor heiligschennis, kwamen aardig dicht in de buurt van de ongenaakbare Johnny Cash.
Uiteindelijk werd er traditioneel afgesloten met "Spread my ashes on the highway".
Tot een volgende keer, Bob!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
Airbourne - 100% onversneden hard rock’n’roll
Als geen ander draagt Airbourne de boodschap uit dat je in de rock’n’roll niet alles te serieus moet nemen, het is een band die op een podium vooral veel lol beleeft en die de clichés van de hardrock ongegeneerd aan elkaar rijgt. Een band die meer naar AC/DC ruikt dan AC/DC zelf en daarmee toch steeds wegkomt, ze hebben er immers een hele carrière op gebouwd.
Maar Airbourne is geen tribute band, op covers zal je hen niet betrappen, hoogstens een paar flarden van andermans songs, zoals een stukje “Dog Eat Dog”, een brokje “Satisfaction” en zowaar een hap “Ghostbusters”.
Net als bijvoorbeeld The Darkness is Airbourne eerder een pastiche met een kwinkslag, maar dan wel een hele goeie en succesvolle. Een dag en nacht verschil met bijvoorbeeld het potsierlijke bandje Greta Van Fleet. Bij Airbourne is het net allemaal zo bedoeld, die aanstellers van Greta Van Fleet daarentegen nemen zichzelf zodanig serieus dat ze niet eens doorhebben dat ze een mislukte Led Zeppelin persiflage zijn en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maken.
Airbourne heeft niet echt nieuw werk te presenteren, het laatste album ‘Boneshaker’ dateert immers al van 2019. De Aussies trakteren ons in de Vooruit wel op een smaakvolle ‘best of’, waarbij geen enkele knaller ontbreekt.
Vanaf de eerste adrenalinestoot “Ready To Rock” zit de vaart er dubbel en dik in, Airbourne raast door onvervalste rock-anthems als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Back In the Game”, een uitgesponnen “Breakin’ Outta Hell” en de ode aan Lemmy “It’s All for Rock’n’Roll”. Hun formule is even simpel als efficiënt: een stevige portie straight-forward hard rock’n’roll die wordt gebracht met een flinke geut entertainment en show, inclusief een partijtje biergooien.
De riffs zijn zowat allemaal gejat uit het grote AC/DC boek, we hebben constant het gevoel dat Angus Young van achter de coulissen tevoorschijn kan komen. Maar Airbourne schaamt zich niet om die invloeden die er moddervet in gebakken zitten, hun songs staan immers als een huis en zetten de concertzaal in vuur en vlam, en dat is wat telt.
Frontman Joel O’Keeffe is duidelijk de hoofdrolspeler, hij is de aanstoker, het showbeest, de wildebras die een ganse zaal uit zijn handen laat eten en ondertussen zijn kenmerkende showelementen bovenhaalt. Op de schouders van een roadie al solerend doorheen de zaal floreren, als een halve gek alle kanten van het podium verkennen, Marshall versterkers bestijgen, bierblikjes op zijn hoofd kapotslaan, we hebben het hem allemaal al eerder zien doen maar het blijft een belevenis om het te aanschouwen.
In de bisronde rockt het uiterst energieke gezelschap aan een hoog voltagegehalte door een splijtend “Live it Up”, een bruisend “Rock’n’Roll For Life” en last but not least het geweldige “Running Wild”, de song waar het in 2007 allemaal mee begon.
Een Airbourne concert als dit mag dan al voorspelbaar zijn, je zal nooit ontgoocheld afdruipen. Ook nu weer gaan we glimlachend buiten met het gevoel van ‘godverdomme, die gasten zijn toch echt goed’, wat we eigenlijk al lang wisten maar gewoon nog eens bevestigd wilden zien.
En dat komt omdat Airbourne een band is die zich telkenmale volledig smijt en zich 100% overgeeft aan de fans.
I know, It’s Only Rock’n’Roll, but I like it.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7321-airbourne-12-03-2025
Organisatie: Democrazy, Gent
Bodem – We hebben op onze nieuwe plaat bewust gekozen om de klankenkleur uit te breiden, zonder onze eigenheid als band te verliezen
Bodem is een jonge band die puur muzikaal nog het meest aanleunt bij de pure jazz in combinatie met aanstekelijke pop. Het trio bestaat uit Anke Verslype (Aki, drums), Willem Malfliet (Woolvs, gitaar) en Adia Vanheerentals (saxofoon en composities). Met al heel wat ervaring binnen de scene.
Op het podium voelden we tijdens hun optreden in De Centrale Gent, in het kader van de European Jazz Conference, de diversiteit, de speelsheid en improvisatie. We kregen hier variaties en verrassende wendingen aangeboden, die het allemaal spannend houden.
Bodem bracht eerder een gesmaakt album uit ‘Kleine Mars’. In februari nu volgde ‘Lush and Alive’.
We hadden een fijne babbel met bezieler Adia Vanheerentals. Ook keken we naar de toekomst, en polsten naar de doelen en ambities.
Wie is Bodem, vertel wat meer over het mooie project?
Eigenlijk is het project Bodem ontstaan in het conservatorium in Antwerpen. Ook Anke en Willem zaten daar. Het jaar voor Bodem had ik een sabbat jaar genomen om muziek te schrijven. ik had een lijstje opgemaakt met mensen waarmee ik graag muziek zou willen spelen en zo kwam ik terecht bij Anke en Willem die eigenlijk op de top van dat lijstje staat. Daar is eigenlijk is de basis van Bodem ontstaan…
Ik zag jullie live op de European Jazz Conference, jammer natuurlijk van de matige belangstelling in De Centrale, maar ik zag een band die toegankelijkheid en avontuur opzocht.
Hoe waren de reacties. Heeft dit deuren kunnen openen ?
Die conference heeft nog geen deuren geopend, het is moeilijk om de impact daarvan in te schatten. Het is uiteraard altijd fijn in die line-up te mogen staan en ons op die manier te kunnen tonen. Echt resultaten zien we er niet van, maar dat is wel vaker bij zulke evenementen. Zeker direct daarna merk je daar niet zoveel van.
“Bodem balanceert tussen toegankelijkheid en een bevreemdende schoonheid”; schreef ik; klopt dit?
Ik denk dat die toegankelijkheid komt door de manier van schrijven, ik schrijf muziek aan de piano en zing erboven. Door zingende melodieën te maken kunnen die niet moeilijk of abstract klinken. Dus door een eerder singer-songwriter aanpak , klinkt het meer toegankelijker dan dat je dit puur instrumentaal zou doen. die eenvoud blijft ook hangen als we live spelen, alleen hebben we daar de vrijheid die elke jazz muzikant aanneemt. En dat is het verhaal anders interpreteren en ermee aan het improviseren gaan, wat dat bevreemdende dan weer onderschrijft.
Het viel me op dat het live intiemer klonk; het overstuurde karakter van de plaat was minder te horen. Hoe hoef ik het te interpreteren?
Dat is elk concert anders, soms gaan we overstuur en soms blijven we intiem en meestal doen we beiden
Jullie worden in het hokje van de ‘jazz’ geduwd. Maar wat jullie doen is buiten de comfortzone van de pure jazz, me dunkt. Wat denken jullie?
Ik vind het altijd grappig als andere mensen onze muziek omschrijven. Ik zou zelf niet weten hoe ik het moet omschrijven (haha) ik heb al veel termen gehoord, en die zijn allemaal waar. Het is onze bedoeling om ook op andere podia, buiten de jazz scene , te spelen. We hebben nu ook een boeker die dat gaat proberen te bewerkstelligen. Als je saxofoon, geen zang, drum en gitaar neemt dan is de connectie met jazz snel gemaakt. We worstelen daar wel een beetje mee, maar vinden het gewoon fijn dat we op een podium mogen staan met onze muziek.
Ondertussen brachten jullie het debuut ‘Kleine Mars’ uit, een plaat in avontuur en vertier. Hoe waren de reacties?
We hebben daar heel fijne reacties op gekregen, en dankzij dat debuut hebben we ook op heel wat mooie plekken kunne spelen. Voor mij was dit de perfecte manier om ons te tonen aan de wereld. Dat debuut heeft dus zeker wel deuren geopend. We hebben nu een jazzlab tournee met de nieuwe plaat die eraan komt. We hebben ondertussen al op fijne festivals kunnen spelen dankzij dat debuut. Dus ja, ik ben wel heel blij over de reacties die deze plaat ‘Kleine Mars’ teweeg heeft gebracht.
De nieuwe plaat ‘Lush and alive’ is een gevarieerd pareltje. De eerste twee songs zijn heel avontuurlijk, op “Fools” keren jullie iets meer terug naar de essentie van pure jazz. Die diversiteit betekent dat je nog wat zoekende b ent … of niet? Hoe interpreteer ik het best?
Ik heb niet het gevoel dat we nog zoekende zijn eigenlijk, integendeel. Op de tweede plaat hebben we net gevonden wat we echt willen doen. het komt er op neer dat we ons niet willen vastpinnen op een stijl, vandaar die overvloed aan diversiteit op deze plaat. Maar ik vind ook dat er zeker een verband is tussen mijn composities en er een zekere lijn inzit. Ik denk dus eerder dat we met deze plaat wel gevonden hebben wat we willen doen, laat het ons daarbij houden. zonder dat je ons binnen een stijl kunt definiëren.
“Experimenteren met ritme, toon, melodie en klank” heb ik nog gelezen over ‘Kleine Mars’. Is het bewust de bedoeling die lijn door te trekken op de tweede plaat?
Ja, ik denk dat we dit op de twee plaat zelfs nog meer uitpuren. We hebben bewust geprobeerd om ons klankenpallet uit te breiden. Door met overdubs te werken. Dat is dus zeker doelbewust, onze tweede plaat moest een tweede stap zijn. Zowel Anke als Willem zijn experts in klankkleuren beheersen. Ook daarom heb ik bewust ingezet om die klankkleur uit te breiden, zeker en vast. Zonder onze eigenheid als band te verliezen.
De overstuurde combinatie van uitbundig- en ingetogenheid en die donkerte blijven overeind op deze plaat. “Feisty” is een song die al deze elementen samenvoegt… Een bewuste keuze om dit pad te volgen; waarom?
Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.. Dat is niet altijd doelbewust. Ik had mezelf uitgedaagd om bij het componeren niet in één sfeer te blijven, maar verschillende atmosferen op te zoeken in een compositie. En ‘Feisty’ is daar dus een voorbeeld van. Een beetje Schizofreen of zo, maar heel spannend om te switchen tussen de verschillende sferen.
Het lijkt me wel een groeiplaat , waar op elke luisterbeurt iets te ontdekken valt. Eentje die prikkelt dus. Een bewuste manier van werken?
Het is, doordat ik hem heb gemaakt, beetje moeilijk om dat zelf de definieerden. . Ik heb niet het gevoel dat deze plaat minder toegankelijk is, maar als deze plaat meer prikkelt, na meerdere luisterbeurten, zoveel te beter natuurlijk.
Jullie hebben al live gespeeld; ik veronderstel ook de nieuwe nummers? Hoe zijn de reacties op de nieuwe songs?
Voor ons zijn de nieuwe nummers het meest spannend, maar als we ergens hebben gespeeld krijgen we nog de meest positieve reacties op de ouder nummers. Ik denk dat de nieuwe songs nog wat moeten groeien bij het publiek. Maar echt veel reacties zijn er nog niet, wel van vrienden die de single hebben gehoord.. die single is zelfs al op de radio geweest. Maar ik denk dat de echte reacties pas zullen komen als de plaat echt uit is. In de jazzlab tournee gaan we vooral de nieuwe nummers spelen. Dan pas zal ik zien wat het effect van die nieuwe plaat echt is.
Wat zijn jullie verwachtingen van deze plaat en wat willen jullie ermee bereiken?
Nog meer fijne concerten, sowieso. En ook wel wat meer ‘plaat verkoop’. Want vorige keer deden we CD’s en kregen we kritiek, niemand koopt nog cd’s. we hebben de plaat nu op vinyl uitgebracht, en hopelijk verkoopt die wel. Mensen kopen gewoon minder muziek, en als we met deze plaat wat meer fysieke platen zouden kunnen verkopen zou heel fijn zijn. Dus vooral veel fijne concerten kunnen doen, en dat we daar wel degelijk onze platen wat meer kunnen verkocht krijgen is mijn verwachting..
Mensen kopen minder … Waarom dan zoveel kosten doen en niet alles gewoon op YouTube en Spotify gooien ? Waarom een fysiek exemplaar?
Aan streaming verdien je als muzikant veel te weinig, daarom is het nog steeds nodig om ook iets fysiek aan te bieden.
Langs de andere kant is Spotify en de sociale media een goede manier om contacten te leggen, o.m. naar het buitenland toe; heb je er al iets van ondervonden?
Voor Bodem nog niet direct. Persoonlijk wel. Het internet maakt de wereld wel groter, ik denk niet dat direct een voordeel is voor ons.. dat kan nog komen, misschien.
Wat die JazzLab tournee betreft, waar mogen we jullie aanschouwen?
We beginnen de JazzLab tour in Single in Antwerpen op 22 maart. Verder ook Cultureel centrum Het Perron in Ieper op 27 maart. Op 3 april in NONA , 4 april staan we in Flagey te Brussel en 25 april in HA Concerts. En op 4 mei spelen we in Kortrijk.
Meer info: https://www.nona.be/nl/agenda/bodem-jazzlab
Naast die JazzLab tour, zijn er nog andere plannen?
In de zomer alvast een concert in De Nor.. Wat we nu concreet van plan zijn, is dat we binnen twee weken op residentie in de Single van Antwerpen mogen aantreden. We gaan daar repeteren en werken samen met Joris Perdieusde die voor ons visuele beelden gaat maken om tijdens onze concerten te gebruiken. Waardoor we die concertervaring van Bodem nog wat meer kunnen uitpuren. Vooral dan voor die JazzLab tournee.
Ik ervaar dat het toch ook filmische muziek is; geen plannen om er iets mee te doen?
Die visuele effecten zijn dus een toevoeging aan onze muziek, maar. het is belangrijk dat onze muziek op de voorgrond blijft Filmmuziek doen, waarbij de film op de voorgrond komt, is zeker geen ambitie nee. Voor nu wil ik dat vooral de muziek in de schijnwerper staat.
Jullie speelden ondertussen op We Are Open, dat ook een breed publiek bereikt; hoe waren de reacties? Kunnen er andere wegen mee worden ingeslagen buiten de jazz clubs?
Of het deuren gaat openen is nu nog moeilijk te zeggen, maar iedereen die ik naderhand tegen kwam zei me dat ze het een heel fijn concert vonden; ook via /via fijne reacties gehad. Iedereen in de zaaltje was muisstil, een zeer fijn publiek in dat ‘Venster’. Het zaaltje stond vanaf begin tot einde van het concert stampvol, dus ook dat is een goed teken. Een fijne en zeer mooie ervaring daar, zeker en vast.
Jullie zijn absolute top, maar Belgische muzikanten krijgen vaak te weinig speelkansen. Ondervinden jullie dat ook of niet?
Tot nu toe is dat eigenlijk allemaal nog goed meegevallen vind ik. Omdat we al direct kansen kregen via ons label, en daarna dus die JazzLab tournee. Dus tot nu toe zijn we zeer goed ondersteund geweest. Voor de rest denk ik dat ik als Belgisch muzikant binnen de scene best verwend ben. Want als ik verneem van Nederlandse collega’s hebben die het veel moeilijker om aan de bak te komen in eigen land. Er zijn zelfs geen radio die jazz draaien. In Frankrijk , is ook moeilijk om te knokken. Enkel de grote muzikanten krijgen daar kansen. Ik merk dus dat ik wel degelijk kansen krijg , dat Belg zijn is geen struikelblok voor ons , nee…
Wat zijn de ambities verder? Het clubcircuit (buiten de jazzscene) kunnen bereiken? Sportpaleizen uitverkopen (waarom niet?)?, of toch maar een naam worden binnen het gekende jazzcircuit zelf?
Voorkeur? De gewone clubs dan toch. In het algemeen, dus niet enkel de jazz clubs. Zou heel leuk zijn. Sportpaleizen? Dat hoeft zeker niet voor mij. De gewone clubs, niet alleen in Vlaanderen maar over het hele land. Als Benelux kan, nog beter. Als Europa kan, nog beter. Hoeft niet grootschalig zijn, maar mag wel het nationale of eventuele internationale ‘gewone’ club circuit zijn.
Je hebt natuurlijk nog een hele carrière voor jullie … Heb je een soort doel voor ogen dat je als muzikant of band absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Dat is een beetje moeilijk om daar op te antwoorden (haha). Ik heb vaak realistische doelen die ik meestal dan ook behaal. Ik speel nu met BODEM met een trio waar ik heel blij mee ben, moest ik daarmee nog heel veel jaren kunnen doorgaan met platen uitbrengen en optreden overal, dan zou mijn doel al zijn bereikt. Voor groter ensembles muziek schrijven en maken, is ook een doel. Maar dat is financieel vaak moeilijker. Ik heb vorig jaar in Rataplan een residentie gedaan met een kwintet Waarlijk . Ook daar wil ik meer mee experimenteren. Hoe groter de band, hoe leuker het schrijfproces. Maar dat is iets voor de verre toekomst.
Dus als ik het goed begrijp, doe je nog andere projecten naast BODEM?
Ja waarlijk dus. En ik doe ook een solo project waar ik een plaat mee uitbreng in het najaar.. Ik ben ook aan het werken voor een theatervoorstelling ‘Jassen voor beginners’, er is dus wel een beetje van alles aan de hand. Maar Bodem Is wel mijn hoofdproject, zonder meer.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Gender Reveal Atomic Bomb is een jong Vlaams punkbandje. Het is afwachten of ze zo ver zullen geraken als een Funeral Dress, the Kids of Belgian Asociality. Afgaand op hun andere songs op hun vi.be-pagina leg ik terzake de lat nog niet te hoog. Maar met hun nieuwe single “Girls To The Front” ben ik wel helemaal mee.
Deze rommelig ingespeelde ode aan de Riot Grrrls-beweging heeft alles in zich om uit te groeien tot een anthem: cathcy, direct meebrulbaar en puntig. Pers dit op 7” vinyl en het verkoopt gegarandeerd als zot bij de concerten. Voor fans van Clamm, We Hate You Please Die, the Mono Kids en Sprints.
Check deze jonge band zeker ook eens live. Ze zijn overal
https://www.youtube.com/watch?v=W5DTHV-lUmQ
The Belair Lip Bombs – Duizelingwekkend mooie stem …
Met dit optreden knoopte De Zwerver terug aan met een oude traditie: de matineeconcerten op zondagnamiddag. Ideaal om de kater na een alweer uit de hand gelopen zaterdagavond te verdrijven en de taart die op een protesterende maag bleef liggen alsnog te laten verteren.
De opkomst voor deze Australische groep, die toch een zekere faam geniet, was licht teleurstellend, al was het niet duidelijk of dat iets met het ongewone aanvangsuur te maken had. De afwezigen hadden in ieder geval alweer ongelijk.
De feestelijkheden begonnen om 17u15 en het was meteen boenk erop. De eerste band liet er geen gras over groeien en zoog onverwijld alle aandacht naar zich toe. Affaire is een duo uit Bilzen waarvan de leden voorheen actief waren bij de veelbelovende lo-fi rockband Boy Silly. Voor dit nieuwe project, waarvan er reeds een paar singles en dit jaar een EP, ‘International swing’, verschenen, gooiden de twee het roer drastisch om. Ze omschrijven zichzelf als een two-men-multiple-machines-act en dat liet zich vertalen in tonnen synths en drumcomputers en gelukkig ook een elektrische gitaar. Een opstelling die me meestal de gordijnen injaagt maar hier werkte die onconventionele fusie tussen elektronica en rock wonderwel.
Dat had vooral te maken met Michiel Ritzen, een erg charismatische zanger die bovendien zijn gitaar behoorlijk rock-'n-roll liet klinken. Zijn zang deed een paar keer aan Alan Vega denken - ze worden nogal eens met Suicide vergeleken - maar zijn uitstraling in combinatie met de gebrachte muziek riep bij mij voortdurend James Chance in gedachten. En nu die laatste sinds vorig jaar onder de zoden ligt, kon ik daar alleen maar blij om zijn.
Terwijl Nick Caers behendig de machines bediende, zorgde Ritzen voortdurend voor opwinding en entertainment. Zo zette hij even zijn gitaar aan de kant om als een ware crooner een sleper te kwelen om even later tussen de aanwezigen een troostende schouder te zoeken en ook te vinden.
Affaire zorgde voor een bijzonder aangename verrassing en legde de lat meteen hoog voor The Belair Lip Bombs.
The Belair Lip Bombs is de groep van Maisie Everett, een jongedame die me al een paar keer kon verblijden met Clamm, een hardcorepunk band waarin ze de bassiste is. Maar in deze groep, die in 2017 werd opgericht in Frankston, Victoria maar intussen Melbourne als uitvalsbasis heeft, is ze de absolute frontvrouw.
The Belair Lip Bombs, genoemd naar een set skateboard wielen uit de jaren '80, bestaat verder uit gitarist Mike Bradvica, bassist Jimmy Droughton en drummer Daniel Devlin die tot vorig jaar nog deel uitmaakte van Delivery, een groep die momenteel in de kijker loopt met de plaat ‘Force majeure’. Hun goed onthaalde debuut, ‘Lush life’, uit 2023 verscheen op het onafhankelijke label Cousin Will Records en werd later heruitgebracht op Jack White's Third Man Records. Naar verluidt zou de band volop bezig zijn met een nieuwe plaat, maar het overgrote deel van de nummers die we in Leffinge hoorden kwam toch uit ‘Lush life’.
Zoals "Look the part" en het ontvlambare "Gimme gimme", de uitstekende openingsnummers. Eigenlijk viel er niet zo heel veel te zien op het podium. De muzikanten roerden zich nauwelijks en leken zelfs wat bedeesd terwijl ze uitermate beleefd waren en ons om de haverklap bedankten voor onze komst. De muziek moest dus voor zichzelf spreken maar dat vormde geen enkel probleem want ze greep me meteen bij de kladden. Ergens te situeren tussen post-punk, alternatieve 90's rock en new wave waarin ik soms de melodieuze directheid van The Strokes meende te ontwaren.
De catchy songs werden strak en zonder franjes gespeeld, telkens voortgestuwd door die duizelingwekkend mooie, expressievolle stem van de bescheiden Maisie Everett. De machine was goed geolied, iets té want in de tweede helft van de set vond ik de songs soms net iets te glad en inwisselbaar worden. Maar zelfs dan bleef ik met handen en voeten gekluisterd aan die bedwelmende zang. Nochtans kon het ook anders zoals in "World is the one" waarin distortion de norm lijkt, maar dat nummer bleef helaas in de kast. Niettemin wisten ze dit kleine dipje weg te spoelen met een erg knappe finale aan waarin het weer wat rafeliger mocht. Eerst met "Say my name" waarin de, dit keer heerlijk haperende, zang van Maisie Everett me liet zwijmelen om te eindigen met het mij onbekende "Don't let them tell you it's fair" dat randjes had waaraan men de vingers kon snijden. Als dit één van de nieuwe nummers was, dan wordt het echt uitkijken naar die nieuwe plaat.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Rudeboy plays UDS – Speels, verbeten én nog niet uitgespeeld!
Al een goede twee jaar lang trekt Rudeboy op tour met z’n vroegere maatje DJ DNA om het materiaal van het Nederlandse Urban Dance Squad (UDS) uit de 90s op te stoffen. We kregen anderhalf uur lang een brok nostalgie, alive & kicking, te horen van hun interessante backcatalogue uit die jaren. We kregen, van dit combo rondom deze twee, een gebalde, gedreven, energieke, opwindende set met een Rudeboy, die nog steeds met z’n ADHD-DNA geen weg kan …
In de jaren 90 was de UDS een van de meest toonaangevende bands, hun crossover was een broeierige, dynamische mishmash van funkende rock, pop, soul, r&b, hiphop, omfloerst van verbeten raps met overheen een pak samples, scratches en beats. Het maakte hen een unieke band, die een hechte groepssound, creatief, avontuurlijk, dansbaar realiseerde, en die geïnjecteerd was van een dosis gepaste maatschappijkritiek.
We zagen hen voor het eerst op het gerespecteerde ontdekkingsfestival Futurama (evenzeer in de Brielpoort btw!)met hun debuut uit 89, zagen hen groeien in de mid90s, en zagen hen tot slot uitdoven , nét voor het millennium. Vijf platen, waarvan de eerste drie in het geheugen gegrift staan, nl. ‘Mental floss for the globe’, ‘Life ’n’ perspectives of a genuine crossover’ en ‘Persona non grata’; ‘Planet ultra’, die in de live sets volledig links wordt gelaten en het afsluitende ‘Antartica’ (99) waren al de mindere.
Live is de band nu ook een kwintet, weliswaar in een andere bezetting buiten onze twee, al van 2022 op tour; ze weten van zich af te bijten en zich te onderscheiden, in een hecht militante sound.
Meteen raak klonk het met de scherpe , compacte opener “Selfsufficient snake” uit het album ‘Persona non grata’ , dat straight-to-the-face, direct klinkt, door de (g)rauwe, ruwe gitaarlicks, de diepe ronkende bas, de bezwerende, opzwepende drums, de zwevende loops en die snedige, felle raps van de nog steeds afgetrainde, brulboei Rudeboy, die het nummer kleur en bijklank gaf door de talrijke handbewegingen en z’n kunstig benenwerk.
Het kwintet bracht ons wegwijs in hun goed gevulde oeuvre. De dampend rockende classic “No kid” en het zwierige “Bainstorm in the UDS”, met die kenmerkende groovy ritmes, volgden; ze waren de eerste herkenningspunten en werden warm onthaald door het publiek, dat met gebalde vuist en hoofdknik aangenaam genoot, heupwiegde en een danspasje waagde.
Hoedanook, in de vernieuwde bezetting gaat men vooral voor die doorleefde rockende sound, waar DJ DNA met z’n scratch’n’beats/bleeps en samples overheen zweeft. Ze sleepten ons mee in hun muzikaal verhaal van grungy rockend plaatwerk, met goed klinkende nummers als “Harvey Quinnt”, “Alienated, “Letter to da better” , “No honestly”, “Step off” en “Artantica”, die op voldoende bijval konden rekenen. Rudeboy , vocaal niet steeds even sterk meer, dropte z’n levenswijsheid, frustraties in een spervuur aan raps, wat het geheel levendig , dynamisch hield.
Het waren vooral de oude singles, goed verdeeld in de set, die iedereen in beweging bracht en ontroerde. Hun meest poppy single ‘Temporarily expendable’ uit hun laatste plaat, kwam niet aan bod. Middenin kregen we interessante kleppers “Good grief”, “Grand black citizen”, en verderop het intense “Deeper shade of soul” , “Happy go, f** off” en een hakkende “Demagogue” die het tijdloze van de band onderstreepten. Hier bleek duidelijk dat dit snedige kwintet kon wedijveren met de vroegere bezetting van de UDS.
Uppercuts kregen we nog het op het eind met “Fastlane” in versneld tempo gespeeld en het breed uitwaaierende “Bureaucrat of the flaccostreet” , één van hun meest originele nummers door die bezwerende psychedelische grooves, en de Oosters Indiase world tunes, die de inventiviteit van DNA in de spotlight plaatste.
Rudeboy en z’n UDS zijn nog niet uitgespeeld, integendeel, we kregen een speels, verbeten nostalgische trip van een amicaal combo en een uiterst vriendelijke Rudeboy. Een verrassend goed, eigentijds optreden dat ferm gesmaakt en goed bevonden werd …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7169-rudeboy-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Shirt.jac-Mambo is het zoveelste alter ego van Nederlander Michel Geelen die je misschien kent van zijn huidige punkorkestje The Mono Kids en nog een tiental andere, eerdere bands. Dit is zijn lo-fi-solo-uitstapje. Nou ja, lo-fi. How low can you go in the fidelity? Deze thrash-rock rammelt aan alle kanten en voor de vocalen kunnen wij enkel een roestige stofzuigersound als eerlijke referentie vermelden.
Maar leuk is het wel, deze collage van schijnbaar half uitgewerkte ideeën voor akkoorden en lyrics. De helft van de songs op ‘When A Cowboy Sings The Blues’ haalt niet de grens van de twee minuten en de akkoordenschema’s zijn vaak heel beperkt. Energetic low-fi fuzzrock met een punky DIY-attitude in het kwadraat. Ondanks de albumtitel hebben we nauwelijks invloeden van country of (klassieke) blues kunnen horen. Het dichtst in de buurt van die twee genres komt de retro-vibe in “Com’on My Little Darling”.
Er staat een cover op het album. “Foggy Notion” is een interpretatie van de gelijknamige song van de Velvet Underground. Het is zelfs één van de beste songs van dit album, en hij past hier ook helemaal perfect in het plaatje.
Op het vorige album van Shirt.jac-Mambo, het eerder dit jaar verschenen ‘Some Songs For All the Be-Bop Boys/Girls’, stond een cover van Captain Beefheart. Dan moet er op het volgende album wel iets van Frank Zappa langskomen, toch?
We moeten daar eerlijk in zijn: sommige nummers op dit album zijn best aardig, maar ze komen zelden in de buurt van Velvet Underground of Captain Beefheart. In dit project vinden we wel de experimenteerdrift en de nonchalance van de Velvet Underground en de Pixies, maar niet meteen de cool-catchyness van die bands. Bij “Watch It Go” dacht ik wel heel even dat dat misschien klonk als een lost tape die door Lou Reed was ingezongen. Als we zoeken naar Belgische referenties komen we uit bij de Vuilbak-releases van Sleath of bij Kloot Per W of King Dick, maar geen van die drie zit helemaal op exact hetzelfde spoor.
Er komen veel heel verschillende en sprankelende ideeën langs op dit album, maar die botsen niet genoeg met elkaar. Het zijn natuurlijk ook heel grote namen waar dit project zich aan spiegelt. Iconen waar 50 jaar later niemand in de buurt van kan komen, omdat we ze zo geïdealiseerd hebben.
Mijn favorieten op dit album zijn “Foggy Notion” (zou een onafgewerkt nummer van Eels, G Love And The Special Sauce of John Spencer kunnen zijn), “Ultra Gold Gold” (surreëele postpunk) en “Stay Around” met zijn wel heel roestige vocalen.
https://shirtjac-mambo.bandcamp.com/album/when-a-cowboy-sings-the-blues
Boy Minos is het alter ego van singer-songwriter Stanley Christiaensen, Deze Antwerpse verhalenverteller gaat vanuit zijn slaapkamer op zoek naar een plek waar hij kan ontsnappen aan de dagelijkse zorgen.
Het accentje in stem en de Engelstalige lyrics van Boy Minos op zijn gelijknamige EP klinken heel ‘British’ en we kunnen hetzelfde zeggen van de muziek. Met de heel aanwezige melancholie erbij horen wij op “The Riddle” en “Leave You Behind” raakpunten met Nick Drake en Elliott Smith of meer recenter Elbow en Bon Iver. Dat zijn grote namen om mee vergeleken te worden en dat is misschien wat vroeg voor Boy Minos. In eigen land denken we aan The Sands, The Me In You, Vito en Pauwel. Op “Delawhere” doet hij mij dan weer onwillekeurig denken aan The Kooks terwijl het een ode is aan de Drop Nineteens. Het zal aan mij liggen, maar als ik dit nummer hoor, ligt Delaware niet langer aan de Atlantische oceaan maar voortaan in het Engelse stadje Brighton.
Maar er is nog meer te vinden bij Boy Minos. De laagjes die hij over elkaar legt “In The Park” zijn een meer dan vette knipoog naar de psychpop van de jaren ’60 en ’70. Denk met de mellotron op overdrive aan het zomers-naïeve geëxperimenteer van Boudewijn De Groot op ‘Picknick’, maar misschien nog meer aan de Britse lsd-trippers van die tijd: Airbus, Web, Kaleidoscope, …
Muzikaal is dit absoluut ear candy, maar het gebeurt maar op één van de vier nummers van deze EP. Dit ene nummer is misschien te goed om verder niets meer te doen in die richting en tegelijk sluit het niet mooi aan op de andere, meer klassieke slaapkamerpop.
https://www.youtube.com/watch?v=UCJnp-6qph8
The Bollock Brothers - Nevermind de twijfelaars! Here are The Bollock Brothers!
Punk is verre van dood , nee met een rits jonge bands hebben we zelfs nu een sterke heropleving. Hoedanook de punkscene heeft verschillende decennia doorlopen.
Van de oudere generatie punk als Sex Pistols, The Clash, Ramones en Buzzcocks schiet er wellicht niet veel meer over. Sommige weten zich toch nog ergens een plaatsje toe te eigenen als UK Subs, CRASS en in ons eigen land The Kids of Funeral Dress. Ze staan nog steeds garant voor sterke optredens. Ook o.m. The Bollock Brothers die een sterke fanbase hebben en nauw verwant met België zijn, mede door drummer Pat Pattyn. De legendarische wavepunks startten in 1983 en stonden nu in een goed vol gelopen De Casino. Het weze duidelijk Nevermind de twijfelaars! Here are The Bollock Brothers!
De Belgische formatie The Priceduifkes (****) zijn al sinds 2003 in die scene aanwezig. Wat een energieke band in het genre. De band porde het publiek goed aan, maar response was wat zoekende. Toch was iedereen wel enthousiast en hoorden we enkel positieve feedback. De niet aflatende inzet en de puike kwalitatieve songs overtuigden ons zondermeer.
The Bollock Brothers (****) hadden wat tijd nodig om echt goed geolied te klinken. Maar eens op temperatuur, overtuigde het combo rond Jock McDonald moeiteloos. De inbreng van keyboard en harmonica zijn een sterk toegevoegde waarde aan die ‘groovende ‘ wave/punkrock sound. Een gretig spelend bandje kregen we hier, waarbij de immer charismatische zanger Jock de meeste aandacht naar zich toe trok. De speelsheid van de songs, ondersteund van grappige interventies en de talrijke kwinkslagen sierden.
We kregen hier dan ook een aangenaam wervelend wave/punkrockfeestje. Het publiek werd daarbij voortdurend bij de leest gehouden. Hits als “Harley David (Son of a Bitch)”, “Horror Movies”, “The bunker”, “The last supper” en “The 4 Horseman of the apocalypse” ontbraken niet. Kleppers die hard werden meegebruld. En we kregen er enkele covers bovenop “Rockandroll”, “Pretty vacant”, “God save the queen” en “Beats of love”. Sjiek!
Spontaan, leuk, ontspannend deze knetterende show van The Bollock Brothers. Verrassen doet het combo wellicht niet meer echt, maar hun nostalgische sound loste de hoge verwachtingen compleet in. Iedereen genoot dan ook met volle teugen van deze lekkere ‘old skool punk’ trip. Mooi.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
The Bollock Brothers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7043-the-bollock-brothers-25-10-2024.html?Itemid=0
The Priceduifkes
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7042-the-priceduifkes-25-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
