Camille Camille stak haar neus aan het venster in 2019 toen haar single "Strawberry Moon" opgepikt werd voor De Nieuwe Lichting van StuBru. Daarna gebeurde er nog heel veel meer, maar dat gaan we nu niet allemaal oplijsten. Daarvoor bestaat wikipedia. We spoelen meteen door naar haar nieuwe single “In A Song”.
We herinneren ons Camille Camille van haar passage op Gent Jazz in 2022 (net na de coronapauze). We maakten toen vergelijkingen met onder meer Tori Amos en Clannad. Op deze nieuwe single mogen we die twee referenties opnieuw bovenhalen, aangevuld met misschien een luchtige versie van This Mortal Coil en de naïviteit van een Enya en een Heather Nova. Dat zijn vooral intussen oudere dames, maar zo krijgt u toch al zeker een idee. En in heel wat opzichten voelt “In A Song” helemaal anders dan “Strawberry Moon”, dat ook.
“In A Song” is een ‘kleine’ song. Eentje die zich niet wil opdringen en toch uitnodigend is. Die wel wat geduld vraagt en die zich dan mooi openplooit. Een beetje mysterieus (David Lynch-like). Een baken van rust in deze tijden van snel-snel. Etherisch in zang en muziek, maar daarom niet lichtvoetig in de lyrics. Als een song een vriend kan zijn, dan kan dit uw ‘bestie’ worden.

Pop/Folk

https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/87072-gent-jazz-2022-camille-camille-sohnarr-meskerem-mees-en-agnes-obel-alle-dames-aan-de-macht

https://www.youtube.com/watch?v=lWt0RF2mazA

Woensdag daalde een engel neer in Brussel, in de vorm van de frêle Camille, een drieëndertigjarige actrice-zangeres die vijftien jaar geleden haar eerste muzikale stappen zette in de rokerige jazzkroegen van haar thuisstad Parijs.  Opgegroeid in de intellectuele kringen van Saint-Germain-en-Laye, studeert ze ballet, literatuur en politieke wetenschappen, maar gaandeweg neemt de muziek terecht de bovenhand. In november vorig jaar kwam haar vijfde studioalbum uit, ‘Ilo Veyou’ (staat allicht voor “I love you”- absurde woordspelingen zijn één van haar handelsmerken).  Ik kende haar alleen van haar passage in Later with Jools Holland, waar ze een subliem optreden en een blijvende indruk naliet. 

Camille maakte haar entrée niet onopgemerkt, met een gloeilamp onder een licht doorschijnende tuniek in een volledig verduisterde Cirque Royal brengt ze het Keltisch aandoende “Le Berger”, begeleid door gitaar, contrabas en viool.  Haar loepzuivere stem legt de uitverkochte zaal meteen het zwijgen op, even wanen we ons – ondank de hitte – in de groene highlands. Verder spelend met de gloeilamp die haar bewegingen volgt in schaduw op een wit doek, brengt ze “l’Etourdie” en het speelse “Ilo Veyou”, waarin ze voor het eerst op wonderbaarlijke wijze toont welke kunstjes ze zoal in petto heeft: ze zingt, danst, klapt, slaat op de borst, stampt op de grond en klikt en klakt met een stem die van de bas tot de sopraan reikt.
Bij het prachtige akoestische “She was” plachtten we zelf de zaal te verlaten wanneer ze zo mooi “go, go, go away” zingt. “Mars is no fun” en “Bubble lady”  brengt de zaal weer op temperatuur, met uitvergrote danspassen en stampende voeten, als was ze een marionet gemanipuleerd door een onzichtbare hand ergens vanuit de coulissen.
Camille haalt ook de sfeer van ‘le vieux temps’ van onder het stof in het in draaimolens en volksfeesten gedrenkte “Message” en “La France”. “La France” is ondertussen een klassieker geworden bij onze zuiderburen, nochtans laten de lyrics er geen twijfel over bestaan: “la Chine excelle dans la textile, le Japon fait des automobiles… les anglais ont un humour exquis… La France, La France, des photocopies…”.
De andere bandleden vergezellen Camille in het a capella gebrachte “Ta douleur”, een nummer dat in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd. In “Cats and Dogs”, laat de zangeres – tot groot jolijt van het publiek - een aantal figuranten aanrukken die op knieën en met het gat omhoog een parendans imiteren. Ondertussen is de temperatuur in de zaal boven het aanvaardbare gestegen, maar Camille blust met het van alle ballast ontdane “Pâle décembre” –begeleid op piano – en het intieme “Au port”.
Als de mensenmassa na al deze indrukken in de waan vertoeft dat hen nu niets meer kan overkomen en iedereen terug in zijn stoel is neergestreken, wordt het licht plots volledig gedoofd en verrast Camille opnieuw: in complete duisternis kreunt ze “Pleasure”, een nummer dat we het best kunnen omschrijven als een ode aan de ‘zelfliefde…’.  Alsof dat nog niet voldoende was gaat ze languit op de grond liggen en brengt ze het sublieme “Wet boy”,  zonder meer één van de mooiste ‘love songs’ van het decennium – maar ook hier geven de lyrics niet echt uitsluitsel…
Voor de bisronde neemt Camille afscheid met “Le Banquet”, waarin ze subtiel wraak neemt op een vrouwverslaafde man en met “Tout dit”, waarin haar technisch perfecte zangtechniek voor een laatste keer in de verf wordt gezet: in dit nummer geïnspireerd op de Benedictijnse componiste Hildegarde, slaagt Camille erin – louter en alleen bij wijze van haar stem – de mystieke en bovenmenselijke sfeer van de Middeleeuwse liturgische gezangen en hymnen op te roepen.

Prachtig concert dus en geen wonder dat Jools Holland vol lof over haar sprak in zijn Late Nights.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camille-30-05-2012/

Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel