Charlie Cunningham - Harten breken door een glimlach op je gezicht te toveren
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel

Charlie Cunningham is een rijzende ster binnen het singer-songwriter gebeuren. In 2015 stond de man nog in Huis 23, dezer dagen omgetoverd tot Salon. Op zondag 13 oktober stond hij in AB Club. Ondertussen bracht Charlie Cunningham zijn tweede schijf op de markt 'Permanent Way'. Een bijzonder emotionele plaat, die gevoelige snaren raakt maar je niet in een tranendal doet belanden. Eerder tovert Cunningham een glimlach op de lippen. (Lees de recensie van deze plaat: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75032-permanent-way.html ) Dit laatste blijkt eveneens de rode draad te zijn van het concert van Charlie Cunningham in een compleet uitverkochte AB Club. In maart 2020 staat Cunningham in AB Box, wie nog moest twijfelen. Niet doen. Het loont de moeite!

De zaal compleet stil krijgen, daar slaagt een voorprogramma helaas zelden in. Echter was dit met Hamish Hawk (****) toch even anders. De man doorspekt z’n singer-songwriter talent met nodige folk elementen. Hij gooit bovenop toch zeer emotioneel gebrachte songs, de nodige dosis humor. En krijgt net door die bijzonder charismatische uitstraling, op zijn eentje met een akoestische gitaar, de handen moeiteloos op elkaar. Naast het uitdelen van enkele grappige kwinkslagen beschikt Hamish eveneens over een bijzonder warme stem, die ontroert en je al een eerste krop in de keel bezorgt op deze bijzonder fijne avond. De zaal werd er muisstil van, behalve dan bij het daverend applaus dat Hamish Hawk den deel viel, bij iedere song opnieuw. En neem het van ons aan, dat applaus was gemeend en vanuit het hart. Want deze man raakte alvast een snaar, waar een lach en een traan verfijnd met elkaar worden verbonden.  

Ook het optreden van Charlie Cunningham (*****) ligt een beetje in diezelfde verlengde als zijn voorganger. Enkel staat Cunningham niet alleen op het podium, maar laat zich omringen door drie muzikanten die een meerwaarde zouden vormen binnen het geheel. Charlie een begenadigde zanger die met zijn warme stem en uitstraling menig hart zodanig diep raakt, dat we mensen duidelijk geëmotioneerd en ademloos zagen staan kijken, luisteren en vooral genieten. Mannen trokken hun meisje wat steviger tegen zich aan bij songs als “Telling it wrong”, “Answers” tot “Headlights”.  Meisjes stonden in de zaal een traan weg te pinken, met een glimlach op de lippen. Ook wij hielden het niet echt droog. Wederom viel op hoe stil de zaal tijdens de volledige set bleef, om dat te verwezenlijken moet je als artiest zeer sterk in je schoenen staan.
Dat is dus niet enkel de verdienste van Charlie zelf, die bovendien een fijn potje gitaar speelt. Meermaals stokte onze adem als de trompet speler een solo naar voor brengt, die rillingen door de zaal jagen. Hij krijgt daarvoor een welverdiend, daverend applaus. Aansluitend daarop bleek de drummer van dienst zijn drumvellen te bespelen op een zalvende wijze, perfect passende binnen het concept dat Charlie aanbiedt. En zijn de piano klanken de ultieme kers op die taart, om het aangeboden gerecht compleet te maken. Door met een complete band aan te treden staat Charlie niet meer naakt op het podium, maar klinken de songs zoveel voller. Dat merk je ook aan songs als “Hundred Times” en “Permanent Way” die op heel wat herkenning applaus konden rekenen.
Op dit elan werd doorgegaan tot het prille einde met “Lights Off” in de bisronde. Niet alleen puur muzikaal raakt hij een snaar, de man is eveneens een charismatische frontman die voortdurend zijn publiek op een gezapige wijze aanspreekt. Charlie Cunningham loopt bovendien niet naast zijn schoenen, integendeel. Zo spreekt hij niet alleen zijn waardering uit voor zijn mede muzikanten. Ook de entourage, geluid en lichtman, tot de mensen van de merchandiser en de fans in de zaal krijgen van hem een pluim op de hoed. Zijn bescheidenheid siert hem.

Besluit: Zowel Hamish Hawk als Charlie Cunningham  blijken op deze bijzonder fijne avond in  de AB Club één voor één harten brekers te zijn die door een glimlach op je gezicht te toveren, je met een gelukzalig gevoel vanbinnen, en een krop in de keel huiswaarts sturen.

Setlist: Breather - An Opening - Telling it Wrong - Own Speed - Lessleg-Lines – Answers -Bite - Don't go to far - Headlights-Hundred Times - Permanent Way – Minimum - You Sigh -
Encore: Blindfold - Lights off

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

In tijden waar streaming soms ter discussie staat, zijn er artiesten die net bekendheid vergaren door bijvoorbeeld Spotify. Neem nu Charlie Cunningham, deze singer-songwriter kwam medio 2015 in de belangstelling dankzij 'Lights off' en gooide ook heel hoge ogen met zijn debuut EP 'Outside Things' en met zijn sprankelende debuut 'Lines' in 2017. Na 5 miljoen streams te hebben geklokt in de afgelopen twee maanden voor zowel de titeltrack als opvolger single “Sink In”, kondigt Charlie Cunningham zijn tweede album 'Permanent Way' aan, uitgebracht op Infectious/BMG. Cunningham verbleef gedurende twee jaar in Sevilla, en dat heeft - volgens we vernemen - invloed gehad op deze schijf.
Hoe de man het er met die zogenaamde moeilijke tweede vanaf brengt, vroegen we ons luidop af. Cunningham moet het hebben van zijn zeer broze en breekbare stem, in combinatie met akoestische gitaarlijnen die gevoelige snaren raken, op een eenvoudige maar doordachte wijze. "Cunningham maakt muziek die je kunt zetten naast José Gonzales en Damien Rice'', lezen we in een biografie. En dat merk je al bij die eerste song, “Permanent Way”. Eigenlijk liet Cunningham al dankzij die breekbare en verdovende single “Sink In” in zijn kaarten kijken. Het blijkt ook de rode draad op de volledige plaat te zijn. Ook “Headlights”, “Different Spaces” en het wondermooie “Bite” zijn omgeven door walmen van melancholie, gedrenkt in een sausje weemoedigheid en afgewerkt met zachtmoedigheid die je hart verwarmt. Cunningham blijft doorheen de gehele schijf met zijn aanstekelijke gitaargetokkel en zachte stem uit datzelfde vaatje tappen. Maar net doordat die gevoelige snaar wordt geraakt, op een eenvoudige wijze die beklijft, stoort dit allerminst. De synthesizer en drum doen het geluid wat voller klinken, maar het is toch die combinatie gitaar en stem van Charlie Cunningham dat ons het meest over de streep trekt. Song na song doet hij je wegdromen, en brengt je onder hypnose waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt.
Charlie Cunningham is het schoolvoorbeeld van een singer-songwriter die in drukke tijden een mens tot 'zen' kan brengen door eenvoudig gebruik te maken van een akoestische gitaar en een stem die zalvend je hart raakt. De man doet niet aan het optrekken van geluidsmuren, noch wordt intensief tewerk gegaan. Eerder schittert hij in eenvoud door deze aanpak, waarbij harten diep worden geraakt. Om die eerder gestelde vraag te beantwoorden. De moeilijke tweede is een pareltje geworden, waarmee Cunningham definitief zijn stempel drukt op dat typische singer-songwritergebeuren. We zijn er zeker van dat  de man menig festivalweide, of concertzaal zal ontroeren en in vervoering brengen door deze bijzonder emotionele aanpak.
Charlie Cunningham staat op 13 oktober in Ancienne Belgique. Als de nachten kouder worden zal hij zorgen voor een warme gloed door zijn stem en uitstraling. Op basis van deze schijf zijn we daar heel zeker van.

Tracklist: Permanent Way 04:12, Don't Go Far 03:39, Sink In 03:21, Headlights 03:32, Different Spaces 03:40, Monster 04:09, Interlude (Tango) 01:11, Bite 03:33, Hundred Times 03:09, Maybe We Won't 03:11, Force Of Habit 05:11, Stuck 03:46