Der Klinke - Euforisch dansen tussen de chrysanten
Voor de Schakelbox (CC De Schakel) wordt heel breed geprogrammeerd, van Stef Kamil Carlens tot OTTLA, maar in elk seizoen is er plaats om de new wave en gothic-hoogdagen van The Steeple te laten herleven. Of Der Klinke nog in dat illustere zaaltje gespeeld heeft, zouden we eens moeten uitzoeken, maar vandaag is dit een band die zonder veel moeite de fans van het genre uit hun kot kan lokken. De Schakelbox was goed gevuld met enkele honderden fans.
Er was geen support-band. Een opmerkelijke keuze, maar misschien ook een statement. De jongste jaren maken vooral Amerikaanse bands er een sport van om zelfs drie of vier supports mee te nemen op tournee en de fans laten die ‘diarree’ van supports vaak aan zich voorbij gaan en komen pas bij de hoofdact de zaal binnen en hetzelfde geldt steeds vaker voor lokale concerten. Dat is een beetje jammer voor de lokale organisator die wel met hart en ziel beginnende bands als voorprogramma zet omdat die echt de moeite van het ontdekken waard zijn. Het voor- en naprogramma bij Der Klinke in Waregem bleef beperkt tot DJ Blackwaver en het moet gezegd, hij bouwde zijn set mooi op, met een mix van nationale en internationale wave-klassiekers. Er werd vooraan al wat gedanst nog voor de band op het podium stond.
Spelen zonder supportband heeft het absolute voordeel dat echt iedereen in de zaal de nummers van de band op het podium kent. Een kwart van de mensen in de Schakelbox had ook nog eens zijn mooiste Der Klinke-shirt aan en misschien was het meegenomen dat er op een doorgaans trieste ‘feestdag’ als een 1 november toch eens iets anders te beleven was dan chrysanten meenemen naar he kerkhof. Frontman Chesko was alvast aangenaam verrast met de grote opkomst en hoopt dat zijn band voortaan op elke 1ste november naar Waregem mag afzakken.
Der Klinke zit al een tijdje op een goede golf. Bij de tiende verjaardag van deze band waren er nog twijfels om ermee door te gaan, wegens te weinig optredens, maar met de release van het album ‘Facing Fate’ vorig jaar heeft Der Klinke vertrouwen getankt. De optredens in eigen land lopen vlot en ze mochten concerten spelen in onder meer Duitsland en Bosnië-Herzegovina. Het hoogtepunt van die drukke agenda zou de voorbije zomer hun concert op het W-Festival worden in thuisstad Oostende, maar dat werd afgelast. Der Klinke spoelde die ontgoocheling snel door en inmiddels werden in Brugge live-opnames gemaakt die binnenkort uitgebracht worden als album.
De volle Schakelbox en het hernieuwde geloof in de toekomst van de band maakten dat het vierspan met niet te veel stress het podium opwandelde en al meteen een ontvangstapplaus in ontvangst mocht nemen.
De set werd geopend met de nieuwe single “Nearly Drowned” en daarna volgden Klinke-klassiekers als “Someone Who Smiles” en “Who To Deny” om dan al vroeg in de set te pieken met de absolute culthit van de band: “The Doll”. Strategisch was het een prima zet om die kraker al vroeg te brengen en zo het publiek op de juiste temperatuur te brengen.
Daarna volgden de beste nummers uit het verzamelde werk van de band. Hoogtepunten waren “You Look Good In An Elevator” en “Our Dance In Darkness”. Er werd gedanst en meegezongen op dit feest van de herkenning.
Der Klinke heeft sinds kort “White Rhythm” in de set, een cover van één van de vroege songs van Arno’s TC Matic. En dus leek het wel gepast om Arno’s broer Peter Hintjens mee op het podium te vragen voor deze cover (en nog een extra song). Peter zat onder meer in Thin Line Men en speelde mee op ‘Opex’, één van de laatste studio-albums die Arno opnam. Misschien symbolisch mooi; maar niet zo heel voor de hand liggend, want “White Rhythm” is geen Opex-nummer en Peter speelt sax en op het origineel is geen sax te horen. Maar Chesko en zijn band hebben hun versie zo vertimmerd dat het nog steeds een mooie ode was aan Arno en dat de sax van Peter veel tijd en ruimte kreeg. Het publiek smulde ervan en zong gretig mee, hoewel dit niet het bekendste nummer van TC Matic is. Op het videoscherm achteraan het podium komt dan in reuzenletters ‘Merci Godverdomme’, de leuze die Arno zelf gebruikte als bedanking.
De band was de hele avond goed op dreef en speelde strak en foutloos. Bassist Sam was heel enthousiast en zelfs gitarist Marco – die doorgaans braaf op zijn hoekje van het podium blijft – kon verleid worden tot een ‘duel’ met Sam. Toetseniste Sarah combineerde de hele avond leuke synthmelodieën met sensuele moves en frontman Chesko stond te zingen alsof zijn leven ervan af hing. Het geklede jasje ging al na enkele songs in de set uit en de bovenste knoopjes van zijn hemd losten hun greep naarmate het publiek enthousiaster reageerde.
De reguliere set werd afgesloten met “Still Alone” en in de bisronde kreeg het publiek nog het felle “Las Fabricas” en het lang uitgesponnen en luid meegezongen “The River White”.
Daarna probeerde de DJ nog wat danspasjes te ontlokken aan het publiek, maar dat was na een concert van anderhalf uur niet zo evident.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Sommige dingen nemen een speciale plaats in je geheugen of hart. Neem bijvoorbeeld Der Klinke. Ik was juist begonnen met schrijven en ik kreeg de aanbieding om Der Klinke te gaan interviewen, in hun repetitieruimte in Oostende, naar aanleiding van hun plaat ‘The Gathering of Hopes’. Als beginneling werd ik daar warm onthaald en maakte ik kennis met een band die ik op muzikaal vlak juist had ontdekt. Dat zijn van die dingen die je je hele leven bijblijven. Soms werd indertijd wat meewarig over de band gedaan maar ze deden gewoon verder op hun manier en tempo. En kijk: sedert enkele jaren worden ze nu juist geprezen voor hun eigenheid en omdat ze moeilijk in een hokje te plaatsen zijn. Hoe het kan verkeren.
Sedert juni werd ‘Facing Fate’ op de wereld losgelaten. Wanneer je de vinyl of cd in de hand neemt dan merk je meteen het professioneel ogende artwork op ( www.tikkels.be).
De vinyl bevat 8 tracks en op de cd versie staat als bonus de John Wolf-remix van “Who to Deny”. Die versie is ook terug te vinden op de gelijknamige single.
Er wordt meteen sterk geopend met “Dark Night March”. Een goed opgebouwd nummer met mooie synths en heerlijk baswerk. Vooral die warme en kabbelende bas doet de song leven. “The Shallow Shadow” (produced by John Wolf) was al gekend als single en bevat alle ingrediënten die we van Der Klinke mogen verwachten: dansbaar, een gothic aandoende bas, wave gitaren en synths. De mix van de vocals vind ik ook goed gelukt.
Op “Dancing Liberty” krijgen we terug een vintage Der Klinke te horen. Een nummer dat het op de wave-dansvloer goed zou kunnen doen. “Closing in” is iets donkerder dan de vorige twee tracks: fijn gitaarspel, synths en met guestvocals van Martin Bowes (Attrition). De man die ook ditmaal de mastering van het album heeft gedaan. “You’re Looking Good in an Elevator” is uptempo en catchy. Kortom een serieuze single-kandidaat. Een nummer waar Pat Pattyn (was drummer bij Nacht Und Nebel en momenteel nog steeds bij The Bollocks Brothers) aan de tekst meeschreef.
Ook op “All The Right Wrongs” passeert er een gast muzikant. Filip Heylens (o.a. zanger bij Wegsfeer) verzorgt hier de vocals en doet dat heel goed. Zijn stem past heel goed bij de eerder donkere sound. Ook heeft het refrein een catchy hook. “Absolutely Nothing” is een prima albumtrack. De “Who To Deny”-track zal bij de fans wel al goed gekend zijn en behoeft buiten wat complimenten nog weinig commentaar.
Hoeveel bands sluiten af met het titelnummer? Je kan ze op één hand tellen denk ik. Dat gezegd zijnde is “Facing Fate” wel een mooi opgebouwd episch nummer geworden. Een bas gedreven intro waar de andere instrumenten langzaam komen binnen gewandeld. Denk qua opbouw een beetje aan “Desintegration” van The Cure. Een toppertje waarmee een sterke plaat wordt afgesloten.
Het is een album dat mooi oogt en klinkt!
Darkwave/electro
Facing Fate
Der Klinke
Der Klinke test live nieuwe nummers van volgend album
Der Klinke + A Slice Of Life + D:Zine
Het New Wave Concept van Vzw Uitlaat in Beernem beloofde een leuke avond te worden: drie interessante bands die in elkaars verlengde liggen, die elk ruim de tijd krijgen om hun ding te doen, in een mooie zaal (OC Kleine Beer), met licht en geluid van hoog niveau en dat tegen – alles in acht genomen – schappelijke ticketprijs.
De hoge verwachtingen werden ingelost, op een paar schoonheidsfoutjes na.
D:Zine mocht de avond openen om 20.15 u. Deze band heeft een Beernemnaar in de gelederen en is nog niet zo heel lang bezig. Ze begonnen als coverband en evolueerden inmiddels naar eigen werk. Aan dat eigen werk moet hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar dit is een band met potentie. Op dit moment schiet het bijvoorbeeld nog bij elke song een andere richting uit, van gothic rock tot synthpop en songs met duidelijke invloeden van de (recente, trage) the Cure en de 80’s rock van Simple Minds. Zanger Kurt kan nog wat winst boeken in podiumvastheid en stembereik, terwijl gitarist Sammy met een gezond zelfvertrouwen stond te genieten op het podium. Van deze set onthielden we vooral “Mother And Father, “Crash” (over onze gsm-verslaving) en “Sleeping Giant”. Bijzonder en leuk: in “Action Poetry” speelde Kurt met het openingszinnetje van TC Matic’s “Putain Putain”, wat bij het publiek op heel wat gejoel werd onthaald. Met zijn stuwende bas en riffs die uit de pols van Jean-Marie Aerts hadden kunnen komen, was de TC Matic-connectie compleet. Nog beter werd het met de setafsluiter.
Deze band kon kiezen uit tientallen new wave-klassiekers om er één van als cover te brengen, maar ze verbouwden “The Man Who Sold The World” van David Bowie (en de bekendheid ingezongen door Nirvana op hun album ‘MTV Unplugged In New York’) tot een stuwende postpunk-track met een riffje geleend van the Cure. Fenomenaal goed gevonden en het publiek onthaalde deze versie terecht op een lang applaus. Hopelijk staat deze cover op de binnenkort uit te komen EP van D:Zine.
Tweede aan de beurt was A Slice Of Life. Zanger Dirk vroeg zich af tussen de nummers in openlijk af of hij met zijn Kempens accent wel begrepen zou worden in West-Vlaanderen, maar de provinciegrens is gelukkig nog geen taalgrens. Deze band kon vorig jaar in Vlaanderen en ook wat in het buitenland heel wat harten veroveren met hun tweede album ‘Tabula Rasa’. Dan is het maar de vraag of een band dat ook kan waarmaken op het podium. A Slice Of Life heeft met Dirk Vreys een absolute troef in handen. Hij is nog beter als entertainer dan als zanger en als zanger en tekstschrijver moet hij maar voor weinigen onderdoen. De rest van de band is een ander paar mouwen. De twee gitaristen en de bassist stonden de meeste tijd schijnbaar emotieloos naar hun snaren te staren. Het is nochtans gewoon een postpunkconcert en niet de Koningin Elisabeth-wedstrijd. Het publiek heeft er geen bal om mocht je eens een foutje spelen.
De set van A Slice Of Life bestond uit zowat het hele album ‘Tabula Rasa’, aangevuld met wat ouder werk. De catchy single “Seven Days” zat al vroeg in de set en werd op herkenningsapplaus onthaald. Op “Matterhorn” zong het publiek makkelijk mee en naar het einde van de set werd er voor het podium spontaan gedanst. Het moet al even geleden zijn dat A Slice Of Life nog zo’n lange set mocht spelen, want zanger Dirk kondigde na “Animal Instinct” al meteen de bisnummers aan, zonder dat de band al van het podium was gegaan. In die bisronde kreeg Beernem nog onder meer het prachtige “Liefde Is Oorlog”.
Het was al kwart voor twaalf toen pas de zaallichten doofden en de podiumlichten aangingen voor Der Klinke. Die band staat op het punt om een nieuw album uit te brengen en daarvan werden in Beernem reeds enkele nummers gebracht, zoals onder meer “The Dark Night March” (opgedragen aan een die dag begraven lid van de lokale ‘zwarte’ scène) en “The Shallow Shadow”. “The Right Wrongs”, nochtans een single die prima onthaald werd, zat niet in de set. Een ander nieuw nummer speelde Der Klinke al tijdens de soundcheck, maar volgens frontman Chesko hebben ze het nog niet genoeg in de vingers om het al officieel in de reguliere set te brengen. Maar het klonk toch al veelbelovend.
Voorts zaten er heel wat Der Klinke-klassiekers in de set: “Someone Who Smiles”, “Curtains”, “The River White” en “Who To Deny”. De band steekt altijd één cover in hun live-set. Een tijdlang was dat “She’s Lost Control” van Joy Division en ook “Night Air” van jamie Woon passeerde al de revue, maar in Beernem brachten ze “In Trans As Mission” van Simple Minds. Als kers op de taart werd de set afgerond met – uiteraard – hun grootste hit, “The Doll” en in de bisronde was er nog tijd voor onder meer “Our Dance In Darkness” en “My Frozen Heart”.
Der Klinke stond in Beernem op het podium met het vertrouwen van de grote dagen. Het geloof in de nieuwe nummers is groot en afgaand op de live-uitvoering ervan is dat terecht. En het zijn ook rasentertainers: Chesko als charismatische frontman, Sarah als verleidster (en op synths), Sam als stoïcijnse bassist en tweede stem. Enkel bij gitarist Marco is de entertainende factor wat beperkter, maar zijn muzikale bijdrage is dan weer omgekeerd evenredig van belang.
Der Klinke bewees in Beernem dat ze hun plaats aan de top van de Belgische new wave-scene nog niet snel zullen moeten afstaan. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was.
Afsluiten doen we met één werkpuntje voor de organisatie: de veel te lange pauzes. Bands hebben geen vol uur nodig om hun instrumenten op te zetten en te soundchecken. Die lange pauzes haalden de vaart uit de avond en een deel van het publiek was al op weg naar huis voordat Der Klinke aan de bisnummers begon.
Organisatie: VZW Uitlaat
Der Klinke scoorde een new wave-hit met “The Doll” en is vandaag nog steeds één van de sterkhouders in het genre. Voor de nieuwe single “All The Right Wrongs” werden de lyrics aangebracht door Filip Heylens van Wegsfeer en die mag zelf ook meedoen.
“All The Right Wrongs” is voor mij sterker en heeft meer catchyness en punch dan de vorige Der Klinke-singles (het drammerige “The Shallow Shadow” van eind 2021 en de EBM-track “Who To Deny” van 2019). Deze nieuwe single is alles wat je van postpunk of new wave wil verwachten: stuwende drums en de juiste sfeer dankzij de gitaren. En een knap, direct meezingbaar refrein. Nu we opnieuw mogen dansen op fuiven en optredens wordt dit geheid een nieuwe klassieker, al wordt het moeilijk om de cult-status van “The Doll” nog te evenaren.
DER KLINKE Ft. PHIL H: ALL THE RIGHT WRONGS (Videoclip) - YouTube
Café Barock was voor mij een eerste kennismaking. Dit rock café is gelegen in een woonwijk en is gevestigd in een woonwijk. Achteraan ligt er een concertzaaltje. Het Café is helemaal in horrorstijl gekleed. Overal hingen foto’s, werken, posters van Frankenstein, Nosferatu en rockhelden zoals Jim Morrison, Lemmy etc…
Hier kwam eerst Alk-A-Line en daarna Der Klinke de avond vullen. Aan de knoppen van de PA stond gitarist Didier Moens van La Muerte.
Eerst was het aan het Brussels duo Alk-A-Line. Zelf noemen deze twee dames zich electro-witches. Het was duidelijk dat ze zichzelf en het publiek wilden amuseren. Ze hebben présence en hun muziek situeert zich ergens tussen electropunk en clubmuziek. Zo wat tussen La Scaltra, Flesh and Fell en Vive La Fete in. Op het podium bestaat het instrumentarium uit synths en een rickenbacker basgitaar.
Daarna twee enthousiaste, halfgekke dames die veelal in samenzang werkten. Er werd al eens tussen het publiek gesprongen en gedanst. Tijdens “Mad Dogs” kwam er een man verkleed in een hond meedansen. Veel interactie dus met telkens een tape tussen de liedjes door. De song “Alk-A-Line” was heel goed, de cover “Planet Claire” van The B 52’s vond ik ook geslaagd. Het optreden was zeker niet slecht maar halfweg viel het wat in een zak om daarna sterk te eindigen.
Der Klinke is tien jaar oud. Momenteel is de band tot een viertal herleid en staat de drum op band. Maar live klinken ze wel als een goed geoliede machine.
De zaal was qua klank niet altijd perfect waardoor de bas soms overheerste en de gitaar minder goed doorkwam maar de band zelf speelde feilloos.
Er werd geopend met “Our Dance In Darkness”, “Someone Who Smiles” en “The River White”. Er werden veel songs uit ‘The Unexpected’ geplukt en er kwam ook een nieuwe song voorbij die nog nooit live werd gespeeld: “Who To Deny”. Een vrij donkere song dat zorgvuldig is opgebouwd en helemaal open bloeit in de tweede helft. Afgesloten werd er, hoe kan het anders, met “The Doll” dat op het laatst overging in “Psycho Killer”. Leuk gevonden. Voor de bisronde kregen we “The Unexpected” en de fantastische cover “Night Air” van Jamie Woon. Daarin kwam keyspeelster Miss Lollirot meezingen en dansen in een verrukkelijk lingeriesetje. “Liars” sloot de bisronde af.
Het publiek was nog niet helemaal uitgeblust en als tweede bis kregen we nog eens “The River White” te horen waarbij de organisator ook op het podium de microfoon ter hand mocht nemen en zowaar ook podium présence tentoon spreidde.
Organisatie: Barock, Brugge
Na enkele albums via het Duitse label Echozone werd voor dit vierde album gekozen voor het Belgische label Wool E-Discs. Voor grote veranderingen in het geluid heeft dit gelukkig niet gezorgd. Wel kunnen we zeggen dat ‘The Unexpected’ iets donkerder klinkt dan zijn voorganger. Wat ook te merken is aan het erg geslaagde artwork.
We kunnen het album opdelen in een aantal uptempo songs zoals bv “The River White”, “Liars” en “My Frozen Heart” en in een aantal trager, donker en sfeerrijk opgebouwde tracks zoals “Farewell”, “Tonight” en “My Grave”. De uptempo songs zullen zeker voor de nodige adrenaline zorgen tijdens de optredens.
“My Grave” is de albumopener en is een vrij filmische track. Het schept een donkere sfeer waarbij je je waant op een kerkhof ’s nachts dat omringd wordt door een hardnekkige mist. “Someone Who Smiles” is een typische Der Klinke song met de elektronische drums, de synths, een pratende baslijn en een heerlijk gothic gitaartje. Vanaf de eerste maat weet je dat zij het zijn. “Faith Healer” drijft op synths en beats waardoor die zo in een club gedraaid kan worden. Op “River White” zit er nogal wat afwisseling in de vocals die verzorgd worden door Chesko, Sam Claeys en Melissa Vandewalle. Dat levert een mooi resultaat op. “Unexpected” is een track dat enkel begeleid wordt door een synthsound en de bas. Daarboven op de spoken words van Chesko. Een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt. “Mr Pumpkin” lijkt mij hier en daar wat te wringen. Niet het sterkste nummer van het album. “Tonight” is terug heel cinematografisch. De single “My Frozen Heart” is door velen reeds gekend en zit al een tijdje in hun setlist. Terecht zou ik zeggen. “Farewell” is toepasselijk de afsluiter. Een nummer waarbij geen taal maar klanken gebruikt worden. Met zang van Sam Claeys en Melissa Vandewalle begeleidt door piano en wat synths. Een sterke afsluiter.
Highlights op dit album zijn o.a. “Liars”, “Unexpected”, “The River White” en “Farewell”. Maar echt mindere songs staan er ook ditmaal niet tussen. ‘The Unexpected’ klinkt donker, matuur, sfeerrijk en met de nodige variatie.
Terug een stapje vooruit voor Der Klinke. Het album is ook gelimiteerd verkrijgbaar in gekleurde vinyl. Een kwestie van er snel bij te zijn dus.
De Oostendse band Der Klinke heeft een nieuw album “The Unexpected” uit. Hun vierde reeds sedert ze het levenslicht in 2009 zagen. Ook een nieuw label: Wool E-Discs. Tijd om eens Geert Vandekerkhof alias Chesko aan de tand te voelen.
1. Er zat drie jaar tussen “The Gathering of Hopes” en “The Unexpected”. Wat zijn de voornaamste dingen rond de band die gebeurt zijn in die drie jaar?
Och, teveel om op te noemen… Ik heb een nieuw lief wat wel het meest positieve is aan die periode, jammer genoeg werd de soulmate vriendschap die ik koesterde met mijn ex compleet verwoest. Sam zijn dochter heeft moeten vechten tegen kanker, een gevecht die ze ongelofelijk moedig ook gewonnen heeft. Marco is getrouwd geraakt hahaha… Sarah afgestudeerd, een goeie job gevonden enz… Echt, er is onvoorstelbaar veel gebeurd in elk van onze levens gedurende die drie jaar.. En dan zou ik nog de reunie vergeten van Red Zebra waar Sam en Hazy bij spelen, en mijn terugkeer ook naar de Bollock Brothers.
2. Hoe zijn jullie te werk gegaan voor dit album? Anders dan voorheen? Wiens inbreng? Met een bepaald doel voor ogen?
Nee, we gaan telkens op dezelfde manier te werk, ik maak een nummer in grote lijnen, structuur, synths, tekst, en vocals.. daarna pas krijgen de anderen het nummer te horen en zo komt de bas en gitaar er dan bij, Hazy verbetert de drumstructuren en klanken, en soms kan zo’n nummer dan volledig groeien binnen de groep. Een mooi voorbeeld is “My Frozen Heart”… een nummer dat telkens op repetities een andere vorm kreeg. Hoe de nummers uiteindelijk zullen klinken weten we niet, het is echt spontane ingeving, altijd.. en daardoor ook altijd heel gevarieerd, iets waar ik wel van hou.. heb niet graag albums waarbij alle nummers hetzelfde klinken. Uiteindelijk wordt er dan op het einde geselecteerd, en ook hier hebben we dan vier nummers er uit gelaten die we dan wel afzonderlijk op cassette hebben uitgebracht.
3. Jullie zijn ook veranderd van label. Na een aantal albums met Echozone zijn jullie nu in zee gegaan met Wool E-Discs. Vanwaar die verandering?
Ja inderdaad, was deze verandering nog vergeten te vermelden daarjuist… ja, Echozone wou nog steeds met ons samenwerken maar Dimitri van Wool-E zat meer op onze golflengte, iemand die zoals ik ook echt leeft vanuit de passie voor deze muziek en ons dan ook wel goed weet aan te vullen, adviseren en steunen. Meer twee handen op één buik.
4. Persoonlijk vind ik “The Unexpected” op muzikaal vlak iets donkerder en iets meer neigen naar gothic, darkwave. Akkoord hiermee? Welke voornaamste veranderingen vinden jullie aan het nieuwe album ivg met het vorige?
Absoluut… “The Gathering of Hopes” was echt ook een heel sterk album, de wereld zal dat binnen hier en 10 jaar wel kunnen beamen.. maar deze ligt meer in het verlengde van “The Second Sun” ja, kijk, wij doen gewoon onze zin, en weten niet van tevoren hoe een nummer uiteindelijk zal klinken, we doen gewoon ons ding maar we zijn wie we zijn en met alles wat er bij ons gebeurt is is dit het resultaat geworden.
Ik ben zelf ook gegroeid, als mens, muzikant, en als producer.
Der Klinke is ons kind dat ook opgroeit, van speelsheid,verkenning naar volwassen worden, zoals wij zelf leeft dit kind ook in onzekerheid maar leert het deze onzekerheid te omhelzen, trots te zijn op het feit dat het uniek is.
Dat is ook hoe ik ben, hoe wij zijn, hoe Der Klinke is.
5. Zijn er songs die jullie wat kunnen toelichten of die een speciale uitleg verdienen?
Welja, kijk, ik heb graag dat de luisteraar zelf de nummers op zijn of haar manier interpreteert en invulling kan geven dus ik zal niet vertellen wat ze voor mij betekenen maar er staan inderdaad nogal wat songs op die je allicht niet instant van de eerste luisterbeurt zal goed vinden, wat ok is, want hoe meer je ze hoort, hoe beter je ze zal vinden omdat je er ook telkens nieuwe dingen in ontdekt. Mooiste voorbeelden hiervan zijn dus “Mr.Pumpkin” en “Tonight”. “Mr. Pumpkin “ hadden we al opgenomen tijdens de opnames voor ‘The Gathering’ maar pastte toen niet op dat album. Nu is de tijd er rijp voor.. en dan “Tonight”... luister eens naar de tekst, dompel je onder in de sfeer van dat nummer.. Lees de teksten en je komt binnen in mijn wereld.
6. Een aantal bandleden zitten nog in verschillende andere bands. Is dat een beetje gemakkelijk te combineren?
Tja, dat is professioneel met muziek bezig zijn natuurlijk. De agenda is hierdoor wel heel snel vol, dus we moeten organisators echt aanmanen ons zo vroeg mogelijk trachten vast te leggen, first come, first serve, is de gouden regel.
7. Oostende is blijkbaar een kweekvijver voor muzikaal talent. Recent kwam Jon Wolf met Your Life on Hold op de proppen. Maar we kunnen vele bands in verschillende genres opsommen. Een verklaring hiervoor?
Die Oostendse lucht hé… hahaha… nee, inderdaad, het grappige is dan nog dat we bijna allemaal in dezelfde buurt wonen. Jan Dewulf aka John Wolf is mijn achterbuur, en we brengen geregeld avonden bij mekaar door ook. Er leeft veel in Oostende, ongelofelijk veel talent en creativiteit, idd in de meest uiteenlopende genres ook, iets wat sowieso heel positief is, ook veel beeldende kunstenaars, fotografen, ja, Oostende heeft een heel eigen vibe en dynamiek en het lukt me ook gewoon niet om op een andere plaats muziek te maken.
8. Zijn er al data bekend waar we jullie met de nieuwe songs aan het werk kunnen zien?
We zijn opener op het Soulfields festival te Kortrijk op 25 November en daarna zullen we ons wat terugtrekken.. Werken aan een nieuw album dat volgend jaar al het levenslicht zou moeten kunnen zien. Wie ons volgend jaar live wil zien zal naar Duitsland moeten komen vrees ik, onderhandelingen voor enkele mooie festivals zijn alvast op dit moment bijna rond.
9. Het artwork is nu ook terug verzorgd en sterk. Hoe zijn jullie hiertoe gekomen of hebben jullie iemand van buitenaf hiervoor aangesproken?
Nee, kijk, ik ben naast muzikant en muziekliefhebber ook kunstliefhebber en koop heel regelmatig boeken over kunstenaars, fotografen, enz.. De foto van de hoes vond ik in een dik boek over ‘Erotiek in de fotografie’ en dankzij de moderne media kon ik in contact komen met de fotograaf in kwestie,Janez Vlachy uit Ljubljana met wie ik nu nog steeds heel frequent mailcontact heb.
10. Welke nummers gaan het live goed doen en zullen blijvertjes zijn denk je?
We hebben een heel dankbare en loyale fanbase die op vrijwel alle optredens aanwezig zijn, onze nummers ook door en door kennen dus voor hen zijn elk nummer dan ook een feest. We bestaan nu juist 8 jaar, en met 4 albums heb je al een ruime keuze om uit te kiezen van nummers hé
11. Als je kon solliciteren voor een festival of plaats om op te treden, welke zou dat dan zijn?
Och, ik kan sowieso ‘solliciteren’ en doe dat ook… dus we zien wel wat er uit de bus valt..
Der Klinke – ‘The Unexpected’ releaseparty
Der Klinke
B52
Eernegem
2017-11-01
Wim Guillemyn
Der Klinke had de B52 afgehuurd om hun nieuwste album ‘The Unexpected’ voor te stellen. Dit op 1 november, de dag waarop we de doden herdenken. Het optreden stond dan ook een beetje in het teken van twee kennissen van de band die onlangs waren heen gegaan. ‘The Unexpected’ is hun vierde album en komt drie jaar na ‘The Gathering of Hopes’.
iets na 21u en iets minder volk dan gedacht (1 november zal er wel voor iets tussen hebben gezeten) begon Der Klinke aan hun optreden. Het optreden was in twee delen. Het eerste deel bestond uit de integrale uitvoering van het nieuwe album. Chesko meldde alvast dat een aantal nummers voor het eerst en ook voor het laatst zouden gespeeld worden. Dit omdat ze guestvocals bevatten of omdat ze technisch moeilijk uitvoerbaar zijn live. Ze openden met “The Grave” en ze brachten in het donker Chesko naar voren in een doodskist. Kwestie van in de sfeer te blijven. Er werd daarna meteen een versnelling hoger gespeeld en we kregen twee snedige songs voorgeschoteld met “Someone Who Smiles” en “Faith Healer”. Voor “The River White” werd Melissa (heeft meegezongen op hun eerste album) naar voren geroepen. Een mooie versie en track. “Liars” en “My Frozen Heart” (reeds gekend als single) konden mij zeker ook live bekoren. “Mr Pumpkin” , met gastzanger Koen De Brabander, klonk chaotisch en minder overtuigend. Afsluiter “Farewell” was een hommage aan de eerder genoemde overleden kennissen. Hoewel er enkel met klank werd gezongen klonk het zeer verbaal.
Na een korte pauze was het tijd voor het bekende werk. Daar kregen we o.a. “The Second Sun”, “The Gathering of hopes”, “She Lost Control” (Joy Division), “Facts of Life”, het onvermijdelijke en nog steeds beresterke “The Doll” en “Las Fabricas” te horen. Er werd afgesloten met “Where it Ends”. Vanaf “She Lost Control” verloor ook het publiek een beetje de controle en werd er duchtig gedanst. Uiteindelijk werd er nog teruggekomen voor twee extra songs.
Der Klinke kon buigen op een geslaagde presentatie en we hoorden enkele sterke livetracks, die waarschijnlijk zullen blijven meegaan, tussen de nieuwe songs. Nu wachten tot ze ergens op een festival staan volgend jaar.
Organisatie Der Klinke + B52, Eernegem
Nederlands 
Français 
