Dionne Warwick - Uit het leven gegrepen
Een iconische figuur die de tand des tijds heeft doorstaan … Een dame die nog steeds ijzersterk in haar schoenen staat. Dat kunnen we zeggen van het optreden van de Amerikaanse legendarische zangeres Dionne Warwick (***).
We wisten dat het geen normaal concert ging worden, maar eerder een documentaire rond haar leven, met een rits songs die ze live bracht met een verdomd goed spelende band rond haar.
Het begon met een video met enkele bekende muzikanten als Elton John en Carlos Santana, die hun lof uitspraken over Dionne Warwick.
In een interview met haar jongste zoon Damon werd haar leven meer dan drie kwartier lang uit de doeken gedaan; met beelden op het scherm, over haar verleden als go-spel zangeres, de sterke familieband en hoe ze als zwarte vrouw, wat in die tijden niet evident was, toch haar stempel wist te drukken.
In het eerste deel van de set werden amper twee nummers gebracht, “Don't make me over” in het begin van de set en op het einde “I Say a Little prayer”, met de sublieme vocale support van haar oudste zoon David. Het viel op hoe al vóór de pauze heel wat mensen de zaal verlieten. Zij die gekomen waren voor een muzikale avond met enkele hits, waren er al aan voor de moeite. Het traag gebabbel over het verleden was een beetje teveel van het goede om te blijven boeien.
In het tweede deel van de set leek alles wat op hetzelfde elan door te gaan, ondanks het treurige verhaal rond haar nichtje Whitney Houston , met enkele beelden rond de zangeres zelf en haar begrafenis, die de gevoelige snaar raakte.
Ook haar introductie met Snoop Dogg zorgde voor heel wat hilariteit. In die gesprekken en de beelden zat zeker wel een boeiend verhaal, we zagen een ijzersterke grand dame, die heel wat respect afdwingt.
Meer nog, we waren al langer fan van deze ondertussen 84 jarige zangeres, en na deze documentaire is ons respect voor haar zelfs nog gegroeid.
We kwamen echter ook voor de muzikale omlijsting, die ontbeerden we toch tot op het laatste moment - toen waren er al meer dan twee uur verstreken.
In de laatste rechte lijn kregen we eindelijk haar stem te horen, de hoge noten haalt ze niet meer maar de oprechte emoties op “Never Love this way again” en “Heartbreaker” raakten ons hart. Ze wist ons muzikaal ook diep te ontroeren. Het mooiste moment kwam met het magisch mooie “Alfie”, “What the world needs now is Love” en het samen met haar zoons gebrachte “That's What Friends are for”, de apotheose van de avond . Eerlijk gezegd , het mocht iets meer zijn van dit …
Het was bijzonder fijn om de charismatische persoon Dionne Warwick nog aan het werk te zien. De gesprekken, beelden en anekdotes brachten heel wat gevoelens, emoties los. Zeker hoe ze steeds is blijven strijden, en oog had voor nieuwe strekkingen als disco (zie o.m. haar samenwerking met Barry Gibb van The Bee Gees) en rap (o.m. met een Snoop Dogg).
Familie is belangrijk voor haar , dat hoorden we ook. Haar zoons kunnen vocaal tornen aan haar; de appel valt dus niet ver van de boom. Ook haar kleindochter Cheyenne Elliot bleek uit hetzelfde bijzondere hout gesneden te zijn.
Dit optreden van Dionne Warwick mocht iets meer zijn in de muzikale omlijsting. Ze heeft zestig jaar aan hits, nu bleef het beperkt tot amper acht songs. De verhalenlijn, die wel boeiend was , was toch iets te lang, wat de aandacht deed verslappen. Iets meer muzikale pit en dynamiek was dus graag meegenomen. Hoedanook, diep respect voor deze Grand Dame van de Amerikaanse soul muziek, uit het leven gegrepen!
Set I: Intro //(Video Introduction) Don't Make Me Over (Burt Bacharach cover) Interlude (Part I 45 minute interview with her son Damon, with videos on screen) //I Say a Little Prayer (Burt Bacharach cover) (With her oldest son David)
Set II: Interlude (Part II 40 minute interview with her son Damon, with videos on screen) Walk On By (Burt Bacharach cover) //I'll Never Love This Way Again (Richard Kerr cover) //Heartbreaker (Bee Gees cover) //Do You Know the Way to San Jose? (Burt Bacharach cover) (Followed by band introductions) Alfie (Burt Bacharach cover) //What the World Needs Now Is Love (Burt Bacharach cover) //That's What Friends Are For (Burt Bacharach cover) (With her sons)
Organisatie: Greenhouse Talent
Na het voorprogramma door de Brit Jon Allen was het de beurt aan Dionne Warwick om het beste van zichzelf te geven. En het moet gezegd , de 77 jarige zangeres staat er nog altijd na een carrière van 55 jaar. Dit optreden dat ook meteen het laatste was van haar tournee, duurde liefst 2 uur. Na een ietwat te lange monoloog over wat we konden verwachten begon ze eraan. Alle grote hits passeerden de revue. Van “Walk on by” tot “I’ll never fall in love again”. Ze bracht in totaal 35 nummers. Dit gebeurde grotendeels in medleyvorm waardoor iedereen wel het nummer hoorde waarvoor hij kwam. Maar voor je het wist was je nummer dan ook alweer voorbij …
Op deze avond had ze ook 2 duetpartners. Haar oorspronkelijke versie van “I Say A Little Prayer” kan bijvoorbeeld op veel enthousiasme rekenen: met een ietwat andere timing dan de latere hitcover van Aretha Franklin is het voor sommigen even wennen, maar het wordt er niet minder mooi van. Drummer en zoon David Elliott blijkt bovendien een prima duetpartner tijdens deze vertolking.
Een andere duetpartner voegt zich aan het einde van de avond bij het gezelschap: kleindochter Cheyenne Elliott. Samen zingen ze onder meer het Whitney Houston-duet “Love Will Find A Way” en “That’s What Friends Are For”. Een leuke toevoeging aan de avond, maar de zangstijlen van Elliott en Warwick staan te ver van elkaar af om van een echt geslaagde combinatie te spreken.
Toch kreeg ze een staande ovatie aan het einde van het concert. Ze verdween gracieus van het podium. Het mag gezegd, het is na al die jaren nog altijd een grote dame.
Setlist
Don't Make Me Over / Walk On By
Anyone Who Had A Heart
Reach Out for Me / You'll Never Get to Heaven (If You Break My Heart)
(There's) Always Something There to Remind Me
One Less Bell to Answer / Message to Michael / Trains and Boats and Planes / (They Long to
Be) Close to You
I Say a Little Prayer
Do You Know the Way to San Jose
This Girl's in Love With You / I'll Never Fall in Love Again / Make It Easy on Yourself / Promises, Promises
Then Came You / Deja Vu
Heartbreaker
Brazil (Aquarela do Brasil)
Here I Am / The April Fools
Raindrops Keep Fallin' on My Head / Arthur's Theme (the Best That You Can Do) / (Theme From) Valley of the Dolls / The Look of Love / A House Is Not a Home
Alfie
Love's (Still) the Answer
99 Miles From L.A.
I'll Never Love This Way Again
Love Will Find a Way
(with Cheyenne Elliott)
Let There Be Love
(with Cheyenne Elliott)
What the World Needs Now Is Love
That's What Friends Are For
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Sedert 1963 rijgt Dionne Warwick de hits aan elkaar. Haar prachtige alt schitterde in de songs van het beroemde componistenduo Bacharach en David. In de sixties was iedere nieuwe song van Dionne een aangename verrassing. Haar repertoire was geen gospel, geen jazz, geen blues, geen soul, maar een aangenaam mengsel van al die stijlen.
Ze werd ouder in stijl: de nu zeventigjarige dame, die in het Kursaal in Oostende op het podium stond, straalde enorm veel ervaring en levenswijsheid uit.
Vijf begeleiders zetten een perfecte set neer: enkel rasmuzikanten en echte vaklui horen thuis op het podium met Dionne Warwick. Een basgitarist, percussionist, drummer en maar liefst 2 keyboardspelers werden strak geleid door een autoritaire tante, die prachtig piano speelde.
De diva kwam het podium op in jeans om een prachtige, mooie, fantastische man aan te kondigen. Iemand die voor altijd haar hart gestolen heeft, vertelde ze: haar zoon David Elliot.
En inderdaad: de bijna volledig in het wit geklede David ziet er uit als de ideale schoonzoon. Hij zong een drietal nummers om de zaal op te warmen. Daarbij was hij niet altijd even toonvast en zijn doorzichtige trucjes om het publiek op zijn hand te krijgen werden probleemloos geslikt door een zeer volgzaam publiek.
Maar toen kwam Dionne, die ondertussen omgekleed was, stijlvol het podium opgestapt.
Wat volgde was een opeenvolging van de bekende hits in een soms iets anders kleedje. Ze zong soms alleen, soms samen met zoon David.
Een greep uit de titels: “Walk on by”, “Anyone who had a heart”, “I’ll never fall in love again”, “Message to Michael”, “This girl’s in love with you”, “I say a little prayer”, “Alfie”. Bij haar recentste hit “Heartbreaker” (uit 1982) liet zij het publiek mee zingen. Het duurde even voor dit goed wou lukken, maar uiteindelijk bezweek zowat iedereen voor het vriendelijke verzoek van de lieve dame en zong ongegeneerd mee.
Toen kwam een Braziliaans uitstapje met o.a. nummers van Antônio Carlos Jobim.
Allemaal zeer relaxed.
Een nieuwe lading hits volgde. “Do you know the way to San Jose?”, “I’ll never love this way again”, “What the world needs now” en “That’s what friends are for” besloten dit gezapig voortkabbelende concert.
Al bij al duurde dit concert niet lang genoeg (zeker als je er rekening mee houdt dat niemand gekomen was voor drie solonummers van David Elliot). Voor mij speelde Warwick hier wat te veel op veilig: overwegend grote hits in een tamme uitvoering, een garantie voor succes. Haar begeleidingsband speelde vlekkeloos, zijzelf zong heel behoorlijk.
Alle ingrediënten dus voor een geslaagd concert. En dat was het ook. Maar toch liet het mij wat onvoldaan achter: het concert raakte mij nooit echt: het was té geprogrammeerd, té voorspelbaar, té vrijblijvend. En ik was niet de enige die er zo over dacht …
Organisatie: Kursaal Oostende
Nederlands 
Français 
