Een heel bekend nummer coveren is een dubbeltje op z’n kant. Voor de ene luisteraar moet je er minstens zelf nog iets aan toevoegen, voor de andere moet je heel dicht bij het origineel blijven, uit respect.
Yerra Yerra kiest voor de eerste optie. “Mad About You” van Hooverphonic hebben ze zowat helemaal vertimmerd. Muzikaal dan toch. Aan de lyrics raken ze niet of nauwelijks. Wel zitten er blikken ritmes, dreigende synths, een riffje dat gepikt is van The Cure en – op het einde - een splijtende gitaarsolo in hun versie.
Misschien zal niet iedereen blij zijn met deze cover, maar Yerra Yerra zet deze song wel helemaal naar hun hand. Ze laten zien wat ze in huis hebben, lef en talent. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=I10VQzS-AoM
Diva Duke is een nieuwe Belgische band. Ze hebben een hoop invloeden, van Motörhead tot de Runaways, en kneden die samen tot nieuwe songs. Hun eerste single is “Again”.
De band bestaat uit zangeres Steffi Duprez, gitarist Jelle De Vos (ook van The Sonic Redemption) en de broertjes Warre en Ferre Heyvaerts aan bas en drums. Ze hebben geen groot masterplan, geen image consultants. Wel een oefenruimte, een gedeelde obsessie voor muziek die iets te zeggen heeft, en genoeg energie om iets in beweging te gaan zetten.
Ze hebben inmiddels hun eerste liveoptreden achter de rug. De invloeden komen uit hardrock, stoner, punk, rock en postpunk. Hun puike debuutsingle “Again” gaat over de kracht die je voelt als je stopt met uitleggen en gewoon doorzet. Rauw, direct en zonder omwegen. We horen een degelijke songstructuur, goede muzikanten en bakken energie. En de productie is prima.
Diva Duke is een bandje dat we binnenkort eens in een club willen zien.
https://www.youtube.com/watch?v=ARRl0ULhqro
Met roots in theater en het hart in muziek brengt Indra De Bruyn met haar nieuwe muzikale project Billie Congé verhalende songs met beeldende, rauwe teksten die naar de keel grijpen. Als Billie Congé zit ze ergens tussen donkere folk, americana en indierock.
Ze bezingt verlies, verlangen, vervreemding en de brandende wereld waarin we ons bewegen. De invloeden vond ze onder meer bij Julia Jacklin, Big Thief en Sharon Van Etten. Wij horen echo’s van Meskerem Mees en Heather Nova (de luchtige verpakking), Joni Mtchell (de ernst van de lyrics) en This Mortal Coil (de donkere ondertoon).
Deze “Thoughts of Jessica” is de eerste single van de debuut-EP die volgende winter verschijnt. Als daar nog een paar pareltjes als deze single op staan, wordt dat een EP om hard naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GxX6jQk8aCM
Victory Collapse is een Griekse postpunkband die al bestaat sinds 2004. Ze zijn vooral in Griekenland zelf actief qua optredens, maar ze speelden daar reeds als support van onder meer Wire, Savage Republic, Gang of Four en The Fall. Er was een pauze van 2018 tot 2024, maar nu zijn ze terug, met een nieuw album. En dat is een fijne ontdekking.
Er zijn in de geschiedenis van de band heel wat bezettingswissels geweest. ‘Non Player Characters’ is het eerste album van deze band waarop synths te horen zijn. Er zijn uiteraard ook nog songs waarop die niet of nauwelijks te horen zijn. Als geheel heeft Victory Collapse op dit derde album meer aandacht voor de melodie. Het is overigens het eerste album zonder externe producer. De productie was deze keer in handen van bassist Kostas.
Dit is postpunk met muzikaal een duidelijke Britse insteek (The Slits, Buzzcocks, Department S, Ist Ist, The Sound, Editors, …), nog benadrukt door de vocalen die een typisch accent/dialect laten horen (Manchester?). Toch liggen er ook vergelijkingen met Belgische bands voor de hand: Red Zebra, Subatomic Strangers, Gutter Smell, The Broken en D:Zine.
Een top drie van dit album omvat “Only Prisoners Have Time To Read”, “Fightin’ Someone Else’s Disease” (Red Zebra, Customs, ..) en “Industry of PhD’s” (beetje als The Breath of Life). Een leuke ontdekking, deze Griekse band.
https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters
The 69 Eyes is een Finse rockband die sinds 1989 veel glam en een beetje gothic combineert. Ze brachten zopas de leuke EP ‘I Survive’ uit.
De band is geen onbekende in ons land. Ze stonden reeds in de Trix in Borgerhout, als support voor Crashdïet en Hardcore Superstar, in de vroegere Biebob met Wednesday 13 en in het Depot in Leuven met Tiamat.
De titeltrack van deze EP is een knaller: lekker uptempo, makkelijk mee te brullen, niet te moeilijk qua inhoud, aanstekelijk as hell, … En op dit nummer speelt Steve Stevens mee, bekend als de gitarist van Billy Idol. Ook heel leuk is “Cold Sweat”, een cover van Thin Lizzy. “In The Misery” en “Devil’s Rose” zijn degelijke rocktracks. Op de laatste doet Ed Mundell mee, bekend als gitarist van Monster Magnet.
‘I Survive’ is een goed gedoseerde EP met enkel heel degelijke rocksongs volgens het beproefde recept van deze Finse rockband.
https://www.youtube.com/watch?v=R4IxXeXntCs
Draken is een Noorse band die met ‘Here Be Draken’ aan zijn derde release toe is. De band bestaat al sinds 2018. In dit powertrio zit onder meer Hallvard Gaardlos, die ook in Spidergawd en Orango zit. Draken brengt zijn eigen kijk op hardrock en stoner: brutaal en toch melodieus.
‘Here Be Draken’ vormt een frisse reboot voor deze band, na de twee vorige albums. Die verschenen op het Zweedse Majestic Mountain Records, terwijl de nieuwe worp uitkomt bij het Noorse Dark Essence Records (Taake, T.O.M.B., Panchrysia, Ravencult, …). Voor de opnames werden een nieuwe studio en producer gekozen: Kim Lillestøl (Kvelertak, Turbonegro, Ondt Blod, Motorpsycho, …). Dat zijn toch allemaal stappen of stapjes vooruit.
‘Here Be Draken’ is een leuk album. Het is misschien wel voor het eerst dat ik Entombed-inspired vocalen hoor bij stoner. Maar ook dat kan werken. Vooral omdat ze er ook nog wat doom en heavy hardrock in de mix gooien en het experiment niet uit de weg gaan. Ze omarmen zowat elke vreemde wending die ze in een track kunnen plaatsen. Het is dan ook moeilijk om zomaar een label te kleven op het eindresultaat. Het verrast mij een beetje zoals in de begindagen van Kvelertak, toen ik kennismaakte met hun punk’ned black/black ’n roll.
Voor luisteraars zonder vooroordelen over het overschrijden van genregrenzen zit er heel wat ear candy in dit album. De mix van grunts en psychedelische graveyard-blues op “Endtyme”, de vibe van “Roots Bloody Roots” in de intro van “Jolablot”, de cosmic doom van “Here Be Dragons”, de hairmetal-intro van “Serves You Wright”, de Steve Vai-gitaarsolo op “Wrath”, … Het gaat echt alle kanten uit. Dat sommige luisteraars horendol worden van een band die zo in de breedte gaat, zouden we helemaal kunnen begrijpen.
Maar deze band behoudt zijn identiteit na elke nieuwe bocht die ze genomen hebben. En er zit altijd een logica in, zodat het telkens ‘organisch’ van het ene naar het andere opschuift. De band speelt wat de song vraagt.
Dit is een album voor muzikale ontdekkingsreizigers die stoner als vertrekpunt hebben.
De wedergeboorte van All Them Witches: House of Mirrors
Dit is geen fata morgana in de verte en ook geen verlaten spookstad aan het einde van een stoffige woestijnweg. Dit is ‘House of Mirrors’, het langverwachte zevende studioalbum van All Them Witches. En hoewel er de voorbije jaren heel wat veranderde binnen de band, klinkt hun muzikale identiteit nog steeds herkenbaar: rauw, ongrijpbaar en doordrenkt van die kenmerkende mix van blues, psychedelica en zware rock.
Na het sterke ‘Nothing as the Ideal’ uit 2020 volgde een lange stilte. Die werd nog versterkt door het vertrek van medeoprichter en drummer Robby Staebler, waardoor zelfs de toekomst van de band onzeker leek. Met Christian Powers achter het drumstel vonden Ben McLeod, Charles Michael Parks Jr. en Allan Van Cleave echter nieuwe energie. Die hernieuwde dynamiek vormt het fundament van ‘House of Mirrors’.
De titel van het album blijkt treffend gekozen. De nummers draaien rond identiteit, verwachtingen en het zoeken naar een eigen pad in een complexe wereld. Tegelijk weerspiegelt de plaat ook het verhaal van de band zelf: een groep muzikanten die na een moeilijke periode opnieuw moest ontdekken wie ze waren en waar ze naartoe wilden.
Muzikaal blijft All Them Witches trouw aan het geluid waarmee ze een cultstatus hebben opgebouwd. De interactie tussen de muzikanten staat centraal en zorgt voor een organisch geheel waarin niemand de bovenhand neemt. Dat hoor je meteen in “Culling Line”, waar strakke gitaarlijnen en een dreigende sfeer de plaat krachtig op gang trekken. De productie van Eddie Spear houdt alles helder zonder de ruwe randjes weg te poetsen.
Toch kent het album ook een minder sterke middenfase. Hoewel de songs technisch verzorgd zijn en het samenspel indrukwekkend blijft, voelt een deel van het materiaal (te) vertrouwd aan.
Hier en daar lijkt de band terug te vallen op een formule die we ondertussen goed kennen. Daardoor mist ‘House of Mirrors’ soms de verrassende wendingen die eerdere albums zo spannend maakten.
Gelukkig zijn er uitzonderingen die het niveau opnieuw omhoogtrekken. “Angel on the Wayside” behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van de plaat, met zijn meeslepende opbouw en atmosferische gelaagdheid. Ook “The Welterweight” springt eruit dankzij zijn sterke spanningsboog en overtuigende uitvoering. Op zulke momenten hoor je een band die niet alleen herboren is, maar ook nog steeds in staat is om te verrassen.
‘House of Mirrors’ is misschien niet het meest avontuurlijke album uit het oeuvre van All Them Witches, maar wel een belangrijke plaat. Het documenteert een band die een moeilijke periode heeft overleefd en opnieuw plezier heeft gevonden in samen muziek maken. Dat hoor je in elke noot. Hoewel niet elk nummer even hard blijft hangen, levert de groep een solide en samenhangend album af dat bewijst dat All Them Witches nog lang niet uitgespeeld is.
Raymond Van Het Groenewoud - Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Onze jeugdidolen worden ouder, sommige zijn al naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Het is des te opmerkelijker als zelfs de Vlaamse idolen, zeventigers zijn geworden . Neem nu ons Vlaams icoon Raymond Van Het Groenewoud (****).
We herinneren ons de eerste keer dat we de man op het podium nog zagen levendig. Zes augustus 1987 op de Lokerse Feesten, met Elisa Waut, LSP Band en Soulsister. Waar is de tijd? Hoe hij het pleintje van de LF deed meezingen en dansen. Het staat in ons geheugen gegrift.
Nu, bijna veertig jaar later, stond hij in een uitverkochte Capitole in Gent naar aanleiding van theatertournee ‘Archivaris’. Dit concert stond in het teken van zijn 75ste verjaardag. Maar toch werd dit geen 'jukebox' of 'best of' concert, eerder een gedurfde avond met enkele verrassende wendingen. ‘Eeuwig Jong’, ‘Eeuwige Jeugd’, onze Raymond, zoveel is zeker.
Na een instrumentale intro werd de avond ingezet met “Primitivo' en het door iedereen meegezongen “Cha cha cha”. De eerste verrassende wending kwam al vroeg met “Ik ben God niet” en “Dit is mijn verhaal”, twee erg persoonlijke nummers, gebracht in een crooner eerste klas.
Ook bij “Twee meisjes” ontpopt Raymond zich tot een klasse verteller. Hij is ook altijd goed omringd door top muzikanten, Cesar Janssens op drums, percussie en kokosnoten, Wouter Berlaen op basgitaar en zang , Bram Weijters op keyboards, percussie, accordeon en zang Ward Snauwaert op gitaar en zang. Wat een ondersteuning. Hun inbreng zorgt ervoor dat Raymond zichzelf op het podium kan heruitvinden. Het bleek al bij die intro en de eerste songs. Verder die geoliede machine op “Maria Maria ik hou van jou” en “Je veux de l’amour”, door iedereen meegebruld.
Raymond weet z’n publiek te bespelen. Op “Liefde voor muziek” ging iedereen recht staan. Na een kort ingetogen extract uit “Dicht tegen je aan” volgde een pauze. Na die pauze kwam de crooner in Raymond boven op het 'groovy' klinkende “Brussels By Night”, waarbij hij aan zijn piano iedereen kippenvel bezorgde. Er zouden nog zo’n momenten volgen, zoals op “Gelukkig zijn” of “In mijn hoofd”. Songs die naast 'het feestelijke' ook de gevoelig snaar raken. Als hij met enkel de spots op hem en op pianist Bram gericht zo’n gevoelig moment inlast, moesten we onze tranen bedwingen.
Met knappe songs als “Aan de Meet”, “Machu Picclu (bij u wil ik zijn)” en “Ik zou je man zijn”, bleef hij dit veelzijdige pad bewandelen. ”Meisjes” bleek de apotheose. Op “Ik ben de man' boden zijn muzikanten elektronisch weerwerk, om dan te eindigen met het mooie “Maanlicht”, waarna ze terugkeerden naar de dagdagelijkse realiteit.
Een beetje tussen Vlaamse Chanson, crooner en troubadour, onze Raymond. Sing-soongwriting (gitaar, piano, mondharmonica) en Rock’n’roll met z’n band. In een uitverkocht Capitole deed hij iedereen mee dansen ,mee zingen en soms een traantje wegpinken. Wat een groots artiest, Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Organisatie: Show-Time
Circle Unbroken - Terugkeer door de grote poort
Circle Unbroken + Painted Scars
We kwamen nog niet eerder in The Crossover in Gent/Langerbrugge, maar met Painted Scars en Circle Unbroken op één avond, wilden we daar heel graag bij zijn.
The Crossover is sinds enkele jaren een vaste waarde in het clubcircuit. Bands roemen deze muziekpub om zijn degelijke licht en geluid en vanwege het grote, brede podium. En er zijn veel stamgasten die naar zowat elke band komen kijken en luisteren. Voor de twee bands van de voorbije vrijdag waren nog meer fans afgezakt, zodat de organisator het bordje uitverkocht kon ophangen. In het publiek waren heel wat collega-muzikanten vertegenwoordigd.
Painted Scars surft op een gunstige golf. De bezetting is bijna compleet (voorlopig werken ze met sessiedrummers) en er komt een nieuw album aan. Daarvan hebben ze zonet “Higher” uitgebracht als eerste single. Dat nieuwe album zou voor deze band de deuren moeten kunnen openen naar de iets grotere festivals en concertzalen. Sinds ik deze band voor het laatst zag, staan ze met meer maturiteit en met meer grinta op het podium.
De entertainmentfactor is enorm gegroeid en alles oogt een stuk professioneler. Het publiek in de Crossover is helemaal mee en zit enthousiast in de juiste vibe. Bij “Knock Knock” (uit hun debuut-EP ‘Kintsugi’) gaan de vuisten spontaan in de lucht. Zangeres Jassy Blue is uiteraard de grootste aandachtsmagneet, maar ook bassist Jens doet zijn duit in het zakje om het publiek op te zwepen.
Het pas uitgebrachte “Higher” zat achteraan in de set, samen met “Enough is Enough”, wat later de tweede single wordt.
Beide tracks hebben een pittiger tempo dan we tot nu toe van Painted Scars te horen kregen. Laat dat nieuwe album maar komen.
Setlist Painted Scars: Glow In The Dark / Won’t Give Up/ Life And Alive / Knock Knock / Freedom / Familiar Taste Of Poison (cover Halestorm) / On Top Of You / Liquid Gold / Enough Is Enough / Higher
Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky. Hij maakte naam bij onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem’s Prime. Met zangeres Marieke had hij de juiste sparringpartner gevonden om zijn bandconcept uit te werken. Met een volledige band erbij volgde in 2016 het album ‘Vincere’ bij het Nederlandse label Painted Bass Records. Dat liep een hele tijd goed en de band speelde volop concerten, maar dan kreeg Marieke een aanbod dat ze maar moeilijk kon weigeren: de nieuwe zangeres worden bij Lords of Acid. Met Lords of Acid nam ze ‘Pretty in Kink’ op en trok ze op tournee door Europa en de Verenigde Staten (van 2018 tot 2022). Nadien zat ze onder meer in Velvet Coven (met Tine van Scavenger) en in de coverband Impact, die het tot op het podium van Alcatraz schopte.
De comeback van Circle Unbroken stond dan ook zowat in de sterren geschreven. Omdat de vroegere bandleden niet langer in de muziek zaten of al in andere bands en projecten speelden, hebben Franky en Marieke een nieuwe band bij elkaar gezocht. Daar zitten toch een paar leuke namen bij, zoals de in België wonende Rus Vassili Moltchanov op bas van onder meer Iron Mask en Magic Kingdom, gitarist Rik Priem van Frozen Rain en Rik Priem’s Prime (waarvan binnenkort nieuw werk verwacht wordt) en drummer Kris Loris. Die laatste is misschien wel het bekendst van de ska-band Edje Ska, maar live liet hij horen dat hij ook in metal zijn mannetje kan staan. En hoe!
Deze 2.0-versie van Circle Unbroken stond er bij zijn comeback meteen als een stevig huis. Strak en foutloos, en met veel enthousiasme. Marieke leidde de ceremonie bij de intro (iets met een kroon, plastic rozen en een sluier) en nam daarna het voltallige publiek op sleeptouw. Wat een overgave, wat een talent, wat een vocale techniek en wat een professionaliteit. Al maakte ze zelf wat voorbehoud bij haar vocale prestatie. Net toen wij dachten dat alles prima verliep, vroeg ze aan de band om een track van de setlist over te slaan, wegens vocaal te uitdagend. En nadien verontschuldigde ze zich bij het publiek omdat ze met haar stem ‘struggelde’, hoewel niemand iets in de gaten had.
De set van Circle Unbroken was mooi opgebouwd met ‘oude’ nummers van ‘Vincere’ en al wat nieuwer werk van het nog uit te brengen volgende album. Er zaten ook drie covers in de set: een pompende metalversie van “Enjoy The Silence” (van Depeche Mode), Radiohead’s “Creep” (met enkel Marieke en Franky, zoals in de eerste versie van Circle Unbroken) en “Bad Romance” van Lady Gaga. Zoveel covers in één set, die tactiek hebben ze al eerder toegepast bij Circle Unbroken. Mogelijk gaan ze ervan uit dat er altijd wel een deel van het publiek is dat geen enkel Circle Unbroken-nummer kent en die zijn dan gecharmeerd door een cover van iets wat ze kennen ‘van op de radio’.
In The Crossover werkte deze tactiek alvast. Jassy Blue van Painted Scars mocht nog “Titanium” komen meezingen en in de bisronde ook nog lijflied “Circle Unbroken”.
Setlist Circle Unbroken: Oddyssey / In The Shadows Of My Bones / Enjoy The Silence (Depeche Mode) / Warrior’s Wife Lament / Damnatio / Salomé / Creep (Radiohead) / Vampire / The Call / Bad Romance (Lady Gaga) / The Incantation / Titanium / Last Goodbye / Black Fire / Circle unbroken / Portrait.
Circle Unbroken komt terug door de grote poort. Dit eerste concert in de nieuwe bezetting hebben ze geen ‘try out’ genoemd, maar dat was ook nergens voor nodig.
En het leukste is, op 23 juli doen Circle Unbroken en Painted Scars dit nog eens over op de Gentse Feesten, met namiddagconcerten (om 14 uur en 16 uur op de Korenmarkt, met daarna nog tributeband Magnetica).
Organisatie: The Crossover Music Pub, Gent
The Ex - Drie meedogenloze gitaren in de frontlinie
Het werd een heel mooie avond in De Zwerver hoewel ik toch wat meer volk had verwacht voor een monument als The Ex. Maar de groep uit Amsterdam was natuurlijk al enkele keren met exact dezelfde show, waar geen millimeter van wordt afgeweken, in het land te zien geweest.
De zaal werd dan maar geruild voor de foyer en dat bleek de perfecte setting: The Ex klonk er intenser dan ooit.
Maar eerst zorgde Frankie Traandruppel voor een gesmaakt aperitief. Frankie Traandruppel (genoemd naar het nummer "Frankie Teardrop" van Suicide) is het alter ego van Lee Swinnen, nog steeds de zoon van Guy. Met de succesvolle groepen Tubelight en Double Veterans haalde Lee Swinnen in de jaren 2010 de Belgische garagerock mee uit het slop.
Na de coronaperiode volgde een drastische koerswijziging en koos hij voor het slaapkamerproject Frankie Traandruppel. In zijn eentje maakte hij ondertussen drie albums waarvan ‘Translation is key’ uit 2025 de meest recente is, naast een hele reeks singles en EP's.
Live laat hij zich bijstaan door bassist Bart Weyens (Statue) en drummer Noah Melis ( Bed Rugs, Borokov Borokov, Olden Yolk, Shy Dog en The Porn Bloopers).
Een nonchalant ogende Frankie Traandruppel opende zijn set meteen raak met "It's alright (now)", een single van enkele jaren geleden. Het deed me denken aan The Velvet Underground en dat zou die avond zeker niet de laatste keer zijn.
Met hun drieën brachten ze heerlijk loom rammelende garagerock/pop waarin ik af en toe ook de slackerrock van Pavement hoorde sluimeren. In het van de recentste plaat afkomstige ‘Pop’ leek dan weer de geest van The Beach Boys rond te waren. Een enkele keer werd het gaspedaal wat dieper ingedrukt maar het punky "Working retail" kon toch moeilijk tot de hoogtepunten gerekend worden.
Slotsong "Sad trip" hoorde daar duidelijk wel bij. Als de stelling waar ik vroeger sterk in geloofde - dat een groep staat of valt met de kwaliteit van hun traagste song - enige waarheid bevat, dan zit het meer dan goed voor Frankie Traandruppel.
Vorig jaar zag ik The Ex nog op Les Nuits Botanique, waar ze zowel Mclusky als The Jesus Lizard het nakijken gaven. Daarvoor hadden ze niet eens een 'best of' nodig. Nee, ze speelden gewoon hun volledige pas uitgekomen plaat van begin tot eind.
Dat kunstje werd in De Zwerver nog eens overgedaan, waar opnieuw bleek hoe sterk ‘If your mirror breaks’ wel is. Deze muziek klinkt zo urgent dat een déjà vu gevoel geen kans krijgt.
Opnieuw werd het van de eerste tot de laatste seconde een feest voor wie houdt van punk, verrijkt met invloeden uit zowel noise, folk, etnische muziek als jazz.
De set werd geopend met "Beat beat drums", een explosie van ritmes met Bo Diddley als leidraad en waarin Terrie Hessels zijn aftandse gitaar te lijf ging met een drumvel. Terrie Hessels, de enige die er van bij het begin bij was en inmiddels de zeventig gepasseerd, dartelde nog steeds als een jong veulen over het podium. De tijd lijkt geen vat op hem te hebben en het aanstekelijke enthousiasme dat hij blijft uitstralen tref je zelfs bij jonge groepen zelden aan.
De rusteloze interactie tussen de drie gitaren was adembenemend. De bizarre, meedogenloos hamerende gitaren van Hessels en Andy Moor in combinatie met het wat conventionelere spel van Arnold de Boer, waarin af en toe wat Afrikaanse invloeden doorsijpelden, vormden een constante bron van vuurwerk. Opvallend daarbij was de afwezigheid van de gebruikelijke effectpedalen. The Ex blijft zweren bij het ambachtelijk creëren van geluidseffecten door de snaren op spectaculaire wijze met allerhande vreemde voorwerpen te manipuleren zoals ook Sonic Youth dat destijds deed. De zang van de Boer mocht dan al wat monotoon klinken, ze bleef mede dankzij de soms verrassende woordkeuzes een dwingende aanwezigheid.
Ten slotte was er nog Katherina Bornefeld, enigszins verscholen in het halfduister achteraan het podium, die met haar stuwende, non-conformistische drumspel de motor soepel draaiende hield. Toen ze haar drumstel even verliet om vooraan "Wheel" te zingen, leverde dat misschien niet het beste nummer van de avond op, maar het was haar van harte gegund en zorgde bovendien voor een welgekomen rustpunt.
Daarna ging het weer crescendo en raakte het publiek steeds meer in de ban, wat vooraan het podium leidde tot uitzinnige danstaferelen. Het kookpunt werd definitief bereikt met "Great", een toepasselijk getiteld en onontkoombaar anthem vol wervelende gitaren en drieste drums. Toen hield een dolenthousiaste Herr Seele het niet langer uit: hij stormde het podium op en hing zijn stropdas om de hals van Katherina Bornefeld.
Uiteraard kon een bisnummer in deze jubelstemming niet ontbreken. Eerst kregen we "The heart conductor", dat na lang aandringen gevolgd werd door "Soon all cities", twee nummers uit hun voorlaatste plaat ‘27 passports’.
Achteraf kon men zich nog vergapen aan een enorme merchandisetafel waarop minstens zestien verschillende platen uitgestald lagen.
The Ex lijkt momenteel werk te maken van een heruitgave van haar volledige catalogus op vinyl. Daardoor drong de vraag zich op waarom er geen nummers uit die heruitgebrachte platen op de setlist stonden. Jammer misschien, maar ook zonder die nummers bleef dit een imposante set.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Joan As Police Woman – Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Ik ben ook volwassen geworden, ik wilde nieuwe arrangementen van de nummers aanbieden
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verschijnt dit nieuwe album binnenkort op 12 juni via Reveal Records.
Het was een eer als grote fan een leuk, ontspannen gesprek te hebben met Joan over de twintig jaar muzikale carrière, waarom ze besloot dit album opnieuw onder de loep te nemen, haar ambities en toekomstplannen.
Ik zag je voor het eerst live in 2007 op Rock Werchter. Je had net je eerste album uitgebracht in 2006; ik was volledig onder de indruk. Wat is voor jou persoonlijk het grootste verschil tussen hoe je was in het begin en hoe je nu bent?
Ik heb tussen dat eerste album en nu verschillende platen uitgebracht. Ik voel me meer op mijn gemak nu ik weet dat ik iets heb wat mensen willen; ik hoef mezelf niet meer te ‘bewijzen’. Muziek maken en delen geeft me een gevoel van verbondenheid, en door de gevoelens die ik met anderen heb gedeeld, voel ik me minder eenzaam. Ik denk dat dat het grootste verschil is met twintig jaar geleden.
Als je terugkijkt op die tijd, zijn er zaken die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet
Daar hou ik me niet echt mee bezig. Ik heb niet zo’n gevoel van ‘hoe het had kunnen zijn’ en dat soort dingen. De dingen die ik als ‘fouten’ beschouw, maken het leven uiteindelijk tot wat het is. Daar kun je niets aan veranderen, maar je kunt wel proberen dingen nu te veranderen op basis van wat je nu weet. Anders zou het gewoon fantasie zijn. Dingen gebeuren zoals ze gebeurd zijn. Ik hou echt van de realiteit… De realiteit is voor mij magisch genoeg.
Er zijn alweer zo'n vijf jaar verstreken, maar: heeft de hele COVID-periode je als artiest op enige wijze beïnvloed?
Ik heb tijdens die COVID-periode eigenlijk een paar platen gemaakt – “The Solution Is Restless” in 2021 en daarna “Cover Two” in 2020.
Ik heb me steeds afgevraagd hoe je die dunne lijn tussen pop en alternatieve muziek kunt blijven bewandelen (net zoals mijn grote idool David Bowie het deed). Was het toen een bewuste keuze van je? En is het vandaag de dag nog steeds zo?
Geweldige vraag! Voor mij is ‘genre’ een heel verwarrend woord. Muziek is muziek. Ik begrijp dat mensen het leuk vinden om dingen te categoriseren en in verschillende hokjes te plaatsen om hun gedachten op orde te houden. Ik doe het ook. Maar bij muziek overlapt alles zo erg dat ik het moeilijk vind om de meeste muziek als slechts één genre te zien. Wat betekent ‘alternatief’ bijvoorbeeld? Dat gezegd hebbende, is het antwoord nee: ik heb nooit bewust gekozen om muziek op een bepaalde manier te laten klinken. Ik maak het gewoon zodat het voor mij goed klinkt. En ik ben het met je eens: David Bowie is een van de groten.
Je hebt besloten de nummers van je debuutalbum opnieuw op te nemen. Waarom precies? Hoe is het idee ontstaan?
Ik had besloten om een tournee te organiseren ter ere van het twintigjarig jubileum van mijn debuutalbum ‘Real Life’, waarbij ik het hele album live zou spelen. Ik vroeg me af of het opnieuw opnemen van de nummers ze toegankelijker zou maken, aangezien ik niet kon verwachten dat mensen het eerste album zomaar opnieuw zouden kopen. Het punt is dat deze nummers in de loop der tijd echt zijn veranderd. Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Maar ik ben ook volwassen geworden. Dus ik wilde nieuwe arrangementen van deze nummers aanbieden. Het voelde ook alsof ik mijn eigen nummers herontdekte door dat te doen.
Zijn er tegenwoordig ook meer technische mogelijkheden om nummers te ‘updaten’? In de studio kun je veel meer doen dan vroeger...
Ik heb nu mijn eigen opnamestudio, dus het is veel makkelijker, ja. Het is veel makkelijker om muziek te maken dan vroeger, met alle mogelijkheden die we nu hebben.
Wat die samenwerkingen betreft: het zijn allemaal indrukwekkende muzikanten, maar één springt er toch een beetje uit... Iggy Pop, een van mijn weinige vroegere idolen die nog in leven zijn. Ik vond dat hij klinkt als Nick Cave op dat nummer dat jullie samen uitwerkten (en dat is een compliment).
Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld ‘The Passenger’ zingt, zit er iets magisch in zijn stem. Zijn stem is absoluut een van mijn favorieten.
Ik hou van je debuut en ik vind de ‘herwerkte’ versie van het album net zo goed klinken, in zekere zin zelfs nog beter. Wat is volgens jou het grootste verschil?
Ik heb dit album in een kort tijdsbestek opgenomen. Ik heb het in twee maanden opgenomen. En aan het origineel heb ik waarschijnlijk meer dan een jaar gewerkt, terwijl ik op tournee was met Rufus Wainwright. Toen ik thuiskwam, ging ik de studio in, dus dat is misschien wel het grootste verschil... het tijdsbestek.
Denk je dat het moeilijker zou zijn geweest om naam te maken met dat prachtige debuutalbum als je het vandaag zou uitbrengen? De markt is er niet kleiner op geworden
Dit is een vraag die ik niet kan beantwoorden, want proberen de muziekindustrie te manipuleren is als proberen de loterij te winnen. Het is in feite onmogelijk. Er zijn zoveel variabelen die bepalen of iets succesvol is of niet. Tijd, plaats, trends, politiek, enzovoort, en daar heb ik geen controle over. Het enige waar ik controle over heb, is de muziek, en alleen de muziek.
Het voelt eerlijk gezegd alsof dit album ‘een nieuw begin’ is. Betekent dit dat er ook een nieuw album met nieuwe nummers op komst is?
Ik ben inderdaad bezig met het opnemen van nieuwe nummers en er komt binnenkort een nieuwe plaat uit. Dus ja!
Heeft de situatie in Amerika (en de wereld) invloed op de manier waarop je nummers schrijft? Ik las ergens van je dat het een beetje moeilijk is om nummers over ‘liefde’ te schrijven in deze tijden…
Alle nummers die ik heb geschreven gaan over de situatie waarin we ons nu bevinden. Het is pijnlijk om te zien hoe ons land (en de wereld) de mensenrechten met voeten treedt, hoe mensen verdwijnen en zo. Ja, daar ga ik zeker over schrijven.
Ik herinner me dat er tijdens de Vietnamoorlog overal protestliederen werden gemaakt. Nu gebeurt er regelmatig wel iets rond de oorlog in Iran … En toch heerst er stilte … Er zijn niet zo veel protestliederen. Wat denk je zelf?
Door het internet en sociale media zijn mensen meer van elkaar vervreemd geraakt. Over het algemeen voelen mensen zich ongemakkelijk bij interactie met anderen. En de reis waaruit het leven nu bestaat, is dat gevoel van ongemak, en het uitzoeken van het ‘waarom’ en, bovenal, het onder ogen zien ervan. Dat is de essentie van het leven. Meestal komt dit doordat je bang bent; angst is de basis. Het is de basis van het mens-zijn. Als je je angsten durft te confronteren, zul je een veel beter leven leiden. Maar er is een propagandacampagne gaande die ons vertelt dat we simpelweg bang moeten zijn voor mensen die we niet kennen. Toch zijn we in wezen allemaal dezelfde persoon. Het is absurd en onbeschrijfelijk wat er is gebeurd dat mensen tegenwoordig zo laf zijn; we hebben echt een golf van gemeenschapszin nodig.
En waar ben je op dit moment mee bezig?
Ik heb video's opgenomen met mijn trio https://www.youtube.com/watch?v=25cW-mONIW4&t=4s en we hebben de afgelopen maanden, in de aanloop naar het album, elke maand een video uitgebracht. En dat zijn echt prachtige documenten van wat ik live doe. Je kunt ze bekijken op: https://www.youtube.com/channel/UCWFttOTGTtbx613rd9NgTCQ . Op 12 juni brengen we het album uit en gaan we op tournee.
Ik zie ook dat jullie op tournee gaan. Gaan er artiesten met jullie mee op tournee? Zoals Iggy Pop? Wordt het trouwens steeds moeilijker om door Europa te touren?
Nee, dat zou onmogelijk zijn voor de andere artiesten om met ons trio mee op tournee te gaan. Wat je andere vraag betreft, het wordt inderdaad steeds duurder. Ik heb begrepen dat je mijn trio zelf ook in november in Brugge kunt zien. https://www.cactusmusic.be/NL/Concerten/Kalender/joan-as-police-woman
Wat zijn volgens jou de grootste verschillen vergeleken met 20 jaar geleden?
Er zijn tegenwoordig zoveel manieren om muziek te maken. Ook goedkope manieren om muziek te maken en in je eigen opnamestudio kun je een geweldig geluid bereiken. Qua communicatie kun je tegenwoordig alles via sociale media doen. Dat is ook makkelijker. Het is ook makkelijker om bestanden naar elkaar te sturen. Krystle Warren zingt bijvoorbeeld op het album en zij was in Parijs. Ik stuurde haar het nummer en ze kon thuis haar zang opnemen en de bestanden naar mij sturen. Dat is zeker een groot verschil met 20 jaar geleden.
Ben je niet bang dat AI in deze ‘snelle tijden’ de plek van echte artiesten zoals jij zal overnemen?
Daar ben ik niet bang voor. Weet je, ik hou ervan om muziek te maken. Ik hou ervan om emoties te delen, en van muziek die door mensen is gemaakt. Ik voel geen emoties bij de muziek die door AI wordt gemaakt. En ik voel er geen menselijkheid in. Menselijkheid en emoties zijn onvervangbaar, dus ik maak me persoonlijk geen zorgen dat AI dit zal overnemen. Het zal nooit hetzelfde zijn als kijken naar mensen die op het podium optreden.
Je hebt bijna alles bereikt en het lijkt erop dat je niets meer te bewijzen hebt. Heb je toch nog bepaalde doelen of ambities?
Ik ben nog steeds ontroerd door het proces van muziek maken. Het is magisch. Ik ben erg enthousiast over het uitbrengen van oude nummers, en ook over het uitbrengen van nieuwe dingen. Ik zou het geweldig vinden als mijn muziek de wereld zou kunnen veranderen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik dat kan. Ik kijk ernaar uit om te zien wat ik, en anderen, kunnen doen om ons door deze tijd heen te helpen. Samen… dat is een ambitie die ik nog steeds koester.
Natuurlijk is er nog tijd voor -je bent nog jong-, maar wanneer denk je dat je ermee stopt?
Ik heb geen idee, en ik denk dat ik het wel zal merken als het zover is. Leonard Cohen trad op tot hij ongeveer 80 jaar oud was. En Iggy Pop is nu 78 en staat nog steeds op het podium, dus ik ga ook door zolang ik kan en zie wel wat er gebeurt.
Bedankt voor het fijne gesprek… Ik kijk ernaar uit je eindelijk weer live te zien in België. Het is veel te lang geleden
Pics homepag @Judi Rosen
Check het album
Bandcamp https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/track/i-defy-feat-krystle-warren-real-life-evolution-version
'Real Life Evolution' album https://revealrecords.lnk.to/reallifeevolution
Spotify https://open.spotify.com/artist/6PBv8t9YTLggA9ZMwpeoqj
11 nov 2026 – Cactus Club, Brugge
www.cactusmusic.be
Benjamin Herman - Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat, zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt
Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective.
In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' … Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102768-the-tokyo-sessions
Naar aanleiding van deze release, zijn immense carrière en over wat ‘jazz nu in deze tijden betekent, hadden we een fijne babbel.
Uiteraard polsten we ook naar verdere plannen en ambities.
Je discografie telt meer dan vijftig albums met muziek die varieert van bebop, bigband, impro, surf, afrobeat, filmmuziek tot punkjazz. Het is duidelijk onmogelijk je muziek onder te brengen. Toch zit je onder ‘jazz’. Hoe komt het, denk je? Is het een probleem?
Dat komt gewoon door het instrument saxofoon, het jazz instrument bij uitstek. Ik vind het ook niet erg, en heb geen zin om er energie in te steken om te proberen een andere label op gekleefd te krijgen. Ik ben een vrij mens, en er van overtuigd dat ik nog steeds kan doen en laten in mijn leven. Als ik zin heb om een punkplaat te maken met Olav Van Den Berg waar ik zo naar opkijk? Een fantastische drummer met enorme staat van dienst. Dan doe ik dat gewoon - (Benjamin Hermnan’s Bughouse). En er zijn zowel aan de jazz als punk zijde mensen die zich in het hoofd krappen als ik dat doe, maar daar trek ik me lekker niets van aan.
Doorheen de jaren heb je al heel wat watertjes doorzwommen, een opsomming van hoogte- en dieptepunten is onbegonnen werk, maar zijn er dingen die je , weten wat je nu weet, anders had aangepakt en waarom ?
Het enige dat ik zou willen is dat ik de afgelopen vijfendertig jaar een beetje beter had opgelet wie de programmeurs zijn geweest op de plekken waar ik heb gespeeld. Ik heb meerdere boekers gehad die mijn optredens regelden en over de hele wereld gespeeld met mijn eigen groepen. Een boeker is natuurlijk super handig maar daardoor heb ik nu zelf helemaal geen netwerk. Maar goed, ik heb wel heel veel lol getrapt.
Je hebt ook meerdere prijzen gewonnen; recent de ‘Edison Jazz Oeuvreprijs’, zijn dat elementen die bepaalde deuren kunnen openen?
Er staan best veel prijzen in m.n. kast. Zichtbaarheid is ontzettend belangrijk om entreekaartjes mee te verkopen en te zorgen dat mensen je muziek gaan checken. Daarom ben ik altijd blij met aandacht. Die Edison Oeuvre prijs is harstikke leuk maar dat is gewoon een beeldje en een gratis maaltijd op een gala. Daar moeten ze eigenlijk een flinke smak geld bij cadeau doen vind ik. Dan kan ik daar weer iets bijzonders mee maken
Ik had in een interview gehoord ‘ik vind mezelf niet echt talentvol’; ik moet dit toch tegenspreken of hoe best in te kaderen?
Geloof me, er loopt zoveel talent rond. Pubers met absoluut gehoor, fotografisch geheugen, muzikale sponzen die alles moeiteloos assimileren. Muzikanten die zonder moeite op hun gehoor de moeilijkste dingen kunnen naspelen. Vergeleken met dat soort talenten ben ik een doodgewone sterveling. Ik heb altijd heel hard moeten werken voor m’n skills. Niks is me komen aanwaaien. Ik had het geluk dat ik op mijn dertiende doorkreeg dat als ik elke dag saxofoon studeerde er dan allemaal leuke dingen gebeureden in mijn leven. Daarom heb ik volgens mij een gezonde werk ethiek en ben ik gewend om met vallen en opstaan door te ploeteren. Het is niet per se een voordeel om extreem begaafd te zijn hoor. Je moet in het echte leven ook dingen aankunnen die niet moeiteloos gaan. Daar lopen die mensen vaak vast.
Wat is jazz nu, volgens jou?
Jazz is zo breed geworden, dat je daar eigenlijk geen passend antwoord kunt op geven. Je kunt evengoed vragen, ‘wat is pop muziek heden den dage’ daar kun je ook geen passend antwoord op geven. Het gaat net als bij alle genres in golvende bewegingen. En mode verschijnselen. We hebben nu een meer spirituele jazz hype die volop aan het opkomen is. Met mooie dingen met fluit en harp en zo. dingen uit het verleden komen terug, daar wordt muziek dan weer door beïnvloed. Wat ik leuk vind is dat de afbakening niet meer zo duidelijk is. Er zijn veel jonge mensen die in geïmproviseerde muziek geïnteresseerd zijn. je hebt er die meer het straight-ahead jazz spelen, meer Bepop spelen of in dat spirituele hoekje zitten. en ik heb de indruk dat jonge muzikanten daar veel minder moeilijk over doen dan vroeger. Die scenes zijn in Nederland geen aparte werelden meer en dat vind ik best wel een goede evolutie..
Er wordt inderdaad heel wat spirituele muziek gemaakt, terwijl mensen steeds minder gelovig zijn; eeft dit te maken met de tijdsgeest waarin we leven?
Het ligt ook heel parallel de jaren ’60 , toen was o.a. de Vietnam oorlog aan de hand en de protesten en zo.. het zijn nu, door al die oorlogen en zo om ons heen, ook onzekere tijden. mensen zoeken een houvast. Ik ben wel benieuwd wat er daarna op ons afkomt. Want eind jaren ’70 hadden de mensen dan weer genoeg van die spiritualiteit, als je met die dwarsfluit aankwam , kon dat plots niet meer. Toen kwamen The Lounge Lizards, James Chance en al die mensen uit de New Yorkse down Town scene. Super leuke tijd waar beslist geen hippies bijzaten
Ik ondervind als journalist ook dat de jeugd inderdaad houdt van ‘voortdurend geprikkeld worden’ en toch is het zo moeilijk voor de jeugd om overdie drempel heen te komen om jazz concerten te bezoeken; hoe komt het, denk je zelf?
Dat is helemaal niet zo, de jeugd vind die weg naar jazz wel. Maar het zijn de dure prijzen in concertzalen die jonge mensen tegenhouden om daadwerkelijk naar jazz concerten te gaan. Jonge mensen kunnen vaak geen 25 euro spenderen voor een jazz concert. In Amsterdam en Rotterdam zijn er echter kleine bars waar jazz gespeeld wordt. Of bepop tot experimentele muziek. Die goedkoop of zelfs gratis zijn, en daar komen heel veel van die jongen mensen wel op af. Het is dus het prijskaartje wat jonge mensen tegenhoudt, niet de desinteresse in het genre.
Over de plaat, de ‘Tokyo sessions’ … Die Oosterse cultuur is heel bijzonder, en spreekt al heel mijn leven tot mijn verbeelding; wat spreekt er jou aan in die cultuur?
Ik ben voor het eerst in Japan geweest toen ik 19 was, dat is ook al even geleden (haha). In de jaren ’90 ben ik daar weer naartoe geweest om er te spelen, en was enorm geobsedeerd door de cultuur en de muziek daar. Ook de jaren daarop ben ik er geregeld ook heen geweest, op vakantie of om er te spelen. Ik ben er ondertussen al een keer of twintig geweest. Wat me opviel is hoe groot die muziekcultuur daar daadwerkelijk is. De meeste mensen gaan naar Japan en denken aan lekker eten, wat ook fantastisch is. En een soort Oosterse spiritualiteit. Daar gaan de meeste mensen ook heen, als ik in Japan ben ga ik letterlijk onder de grond. Je moet weten, die gebouwen zijn allemaal aardbeving bestendig. En in Tokyo heb je honderden, om niet te zeggen duizenden , clubs onder die flatgebouwen. De ‘underground’ is echt heel extreem in Japan. Die spelen krankzinnig goed, en dat is niet alleen jazz. Impro, hardcore scene het zit er allemaal verstrengeld. Het is een aparte wereld, en een bron voor inspiratie. Op een gegeven moment heb ik dat ontdekt. Er zijn soms wel Japanse bands of artiesten die doorbreken in het Westen zoals nu Otoboke Beaver. Maar er zijn er zoveel , de underground scene is dus letterlijk onder de grond.
In de jaren ’80 tot ’90 zonder internet zou je kunnen begrijpen dat het onbekend terrein was, maar zelfs nu met sociale media, streamings enz, is het nog steeds ‘vrij onbekend’
Ik wil daar niet echt een oordeel over vellen of zo.. het is wel altijd raar dat mensen naar het Westen kijken als hun voorbeelden. Naar het Oosten, met onuitspreekbare namen, kijkt men amper op. Als ik het heb over Otomo Yoshihide beginnen mensen al te giechelen. Maar hij is een fenomeen die met zijn gitaar de hele wereld rond reist. Het is baanbrekend wat hij doet. Voor de doorsnee Westerling zijn de namen te ingewikkeld, terwijl de Amerikaanse namen – die uitspreekbaar zijn – hen wel aanspreken. En het vooroordeel dat Japanners alles goed kunnen namaken maar niks zelf kunnen verzinnen leeft ook nog steeds. Slaat nergens op. Denk maar an Yellow Magic Orchestra en Ryuichi Sakamoto. Maar dat is vooral met name met muziek, want Beeldende kunst uit het Oosten wordt hier dan wel weer naar waarde geschat. Zelfs Van Gogh was beïnvloed door Japanse beeldende kunst. Eten? Het hele westen is overspoeld met lekker Japans eten. Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt. Concerten beginnen daar om half zeven. De Hollanders zitten dan te eten. En als die klaar zijn met eten, is de muziek afgelopen. Als je er heen gaat? Zorg ervoor dat je niet enkel Sushi eet en tempels bezoekt is mijn tip.
Dank voor de tip. Er is op die plaat wel een opmerkelijke verbondenheid van de Oosterse en Westerse cultuur. Klopt dit?
ik heb samen gespeeld met een rits Japanse muzikanten. zoals Otomo Yoshihide, Tomoaki Baba en Akihito Obama. Ik wilde weten welk effect die Japanse muzikanten zouden hebben op het spelen van mijn trio. Ik ga ook nooit de studio in met een vast idee van de muziek die ik ga maken. Het is altijd een wisselwerking tussen de mensen die er zijn. je kunt als componist alles uitschrijven, en dat speelt iedereen wat jij hebt bedacht. Dat is ook een werkwijze, maar zo heb ik nooit platen gemaakt. We waren zes dagen in Tokyo in de studio, en die gasten kwamen één voor één binnen. Sommige dingen zijn gejamd of geïmproviseerd, andere hebben iets meer vorm. En drummer Jimmi Heuting was producer heeft bij terugkomst in Nederland alles in elkaar gezet. Samples, beats tot zelfs elektronica bij gevoegd. Het was de bedoeling om invloeden van zowel die Japanse als Westerse cultuur daarin te verweven, wat goed is gelukt. Van alle indrukken die ik heb gekregen in die 20 jaar en die reizen daar naartoe.
Het valt me op hoe die songs de fantasie voortdurend prikkelen, je maakt een reis met je altsax; was het de bedoeling dat de luisteraar die reis ‘mee maakt’?
Het is gewoon zo ontstaan. Het feit dat die gasten uit zoveel hoeken komen, zorgt ervoor dat de muziek verschillend aspecten bevat van die Japanse muziek scene. Het is leuk dat je het zo ervaart, maar het is zeker niet bewust de bedoeling. Het zijn allemaal indrukken. Er staat bijvoorbeeld een stuk op de plaat met saxofonist Tomoaki Baba. ‘Tokyo Moon’. Ik ben een enorm fan van de formatie United Future Organization uit de jaren 90. Ik had één van de leden van U.F.O. Toshio Matsuura het jaar daarvoor ontmoet. Een heel aardige man, heeft een radio show. Die heet ‘Tokyo Moon’. Ik heb met hem in gedachten die track bedacht. Die club jazz in Japan in de jaren negentig was super goed. Ik heb dus zeker geprobeerd om alles wat ik zo fijn vind aan Japanse muziek daarin te stoppen, vandaar dat je vermoedelijk het gevoel krijgt ‘die reis bewust mee te maken’.
Ik was ook onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”. Zoek je graag bewust die ‘chaos’ op? Of is het een natuurlijk proces?
Daar zit veel trompet in, dat is Shinpei Ruike, hij speelt met Shuya Okino van Kyoto Jazz Sextet en Kyoto Jazz Massive een Japanse funk/jazz formatie die een jaar of twintig terug redelijk bekend waren. Hij heeft nu zijn eigen club in Toky. Shinpei Ruike is een freejazz trompettist. Ik vond het wel leuk om die bepaalde energie in die track te verweven , en tegelijk die hint naar Shuya daarin te verwerken. En ‘Kazegafuku’ , dat stukje met die shakuhachi en de sho (twee traditionele Japanse blaasinstrumenten) gaat meer de spirituele richting uit. Als je het over ‘overstuurde ‘ hebt , daar hebben we wel op gemixt . zodat het dichtbij klinkt , als een pop productie , niet op de achtergrond verdwijnt.
Het is ook een zeer visuele plaat geworden, alsof ik in een Japanse film ben terecht gekomen. Is er een ambitie iets met film te doen?
Dat is ook zoiets fantastisch in Japan, en ik wou dat het hier in het Westen ook zo was. Er zijn heel veel Japanse artiesten die muziek maken voor games, TV-series en films muziek maken. Hier in het westen komt het zelden voor dat een band of uitvoerende muzikant gevraagd wordt om muziek te maken rond een film of serie. Je hebt daar echt heel veel aan. In Japan is het niet anoniem als je werkt voor film of TV. Bijvoorbeeld Yoko Kanno die de muziek voor Cowboy Bebop schreef in de jaren 90, California Shower van saxofoonlegende Sadao Watanabe dat in 1978 onder en tv reclame werd gebruikt en daardoor zijn best verkopende album ooit werd. Of in 2025 dat saxofonist Kamazi Washington de muziek maakte voor de anime Lazarus. Er zijn taloze voorbeelden Of het Japanse pianotrio Fox Capture Plan, die brengen platen uit maar vaak soundtracks, die worden daarvoor gevraagd. Al 15 jaar. Ook Otomo Yoshihide doet dat voor experimentele films. Het is alsof Triggerfinger muziek maakt rond een nieuwe TV serie. Of een band als dEUS, het is fantastisch dat dit daar gedaan wordt. Maar hier lukt dat dus helaas niet.. en dat is bijzonder jammer, en een kans die verloren gaat.
Voor Belgische muzikanten is het vaak moeilijk erkenning te krijgen in eigen land; heb jij daar ook last van als Nederlander? Heb je er een verklaring voor?
Nee, het is overal moeilijk. Of je nu Nederlander of Belg bent speelt daarin geen rol. Het is zelfs in Japan ook moeilijk om als artiest boven dat maaiveld uit te steken. Japan is een heel groot land. Het is als muzikant gewoonweg overal moeilijk om zichtbaar te worden. Nee, het is zeker niet land gebonden. Iedereen wil een stukje van de taart.
Er is ook een overaanbod…
Maar dat vind ik dan ook leuk, je hebt die druk niet meer van een grote platenmaatschappij. Als je vroeger niet bij een platenmaatschappij zat, was jet gewoon geen muzikant. Het DIY is dus zeker een goed ding. Het is alleen dus heel lastig om zichtbaar te worden.
Om terug te komen op dat zelf films maken. Ik zelf al vier soundtracks gemaakt in Nederland en heb ook zelf geacteerd. en vond het heel leuk. Ik hoop alleen dat ze in Nederland ooit de stap gaan zetten dat het normaler wordt dat doorsnee bands of artiesten gevraagd worden om soundtracks rond film of Series te maken, zoals dat in Japan dus ook gebeurd. Ik ben ervan overtuigd dat het voor alle partijen allemaal voordelen zou opleveren. .
Hoe waren de algemene reacties.
Iedereen is vrij enthousiast, ik ben dus heel tevreden over de reacties. Ik wacht eigenlijk op wat meer reactie uit Japan. Van daaruit heb ik nog weinig reacties gekregen. Zou leuk zij moest ie daar worden opgepikt. We gaan op NorthSea Jazz spelen met Japanse toetsenist BIG YUKI en in November met saxofonist Tomoaki Baba in Japan Finland en in Spanje en ook in Nederland.
Na al wat je hebt meegemaakt en erkenning hebt ervoor gekregen, heb je toch weer iets heel vernieuwends uit met de ‘Tokyo Sessions’; waar blijft je de inspiratie vandaan halen ? Zijn er nog ambities en doelstellingen?
Ik heb altijd ideeën, ik heb aan ideeën geen gebrek. Ik kom elke dag wel iets tegen waarover ik denk ‘kan ik daar niet iets mee doen’. of ik kom iemand tegen, en dan ontstaat wel iets. Om in de studio uit te proberen. Ik heb nooit gebrek aan ideeën, het is meer de tijd en de skills. Om uit te dokteren of ik goed genoeg ben om dat uit te voeren. Ik heb ook zo een boekje dat ik vol zet met ‘ideeën’. Als iets bij me opkomt, schrijf ik dat op. Ik gebruik dat elke dag, ik schrijf daar wat ik moet doen .Als ik een pintje aan het drinken ben in de kroeg, en er schiet me iets te binnen schrijf ik dat op. Ik lees dat vaak terug, en heb dus heel de dag wel ideeën. Dus ja, de inspiratie is nog steeds eindeloos. Maar de tijd ontbreekt soms, en sommige dingen zijn ook niet haalbaar.
Wat is nu de volgende stap, wat zijn de verdere plannen?
We gaan nu even dit doen, die promotie rond die Tokyo Sessions. Maar ondertussen ben ik met iemand bezig met een theaterstuk. Een plaat om daar een verhaal te proberen uit halen. Om er volgend jaar een theaterstuk van te maken. Ik ben met een paar muzikanten uit Duitsland bezig, met Hammond orgel. Wat ik in het verleden ook al heb gedaan. Ik ben ook bezig om bepaalde werken in bigband om te zetten. Ook weer iets voor volgend jaar. Of jaar daarop. En met New cool Collective gaan we, als alles goed gaat , volgend voorjaar naar Shanghai om daar muziek op te nemen. Samen met lokale muzikanten . er gebeurd van alles.
Wanneer stopt het dan? Wanneer zeg je ‘nu is het genoeg geweest’?
Je bent niet de eerste die dat vraagt (haha). Ik moet mezelf wel soms afremmen dat geef ik toe. Als ik iets leuk bedenk of zo, wil ik daar direct op vliegen. Als muzikant investeer je in een album, maar je verdiend het nooit terug. Af en toe, moet ik eens iets niet doen. Maar wanneer stopt het? Ik weet het niet. In Nederland heb je de uitdrukking ‘boem is ho! als je ergens tegenaan knalt moet je stoppen. Dat wil ik echt voorkomen. Ik speel regelmatig met drummer Han Bennink die is 84. Saxofonist Hans Dulfer wordt volgende week 86. En die gaat maar door, die is niet van het podium te krijgen. Ik zie vooral de oudere collega’s zijn voor mij een inspiratie naar de toekomst toe. Naarmate die ouder worden, wordt alles erom heen minder belangrijk. het draait steeds meer om de muziek. De Engelse pianist Stan Tracy waar ik jaren geleden een plaat me heb opgenomen (The London Session) Was in de jaren ’50 al bekend in die Londense scene. Hij was richting de 80 als ik met hem speelde. Als hij achter zijn instrument ging zitten, viel alles weg om zich heen. Hij was niet bezig hoeveel mensen er waren . of ie aandacht had, hij was alleen daar mee bezig. Ook niet wie de mensen zijn die komen kijken. Die mensen heb ik als voorbeeld, drummer John Engels (91) nog zo een. Pianist Rein de Graaff, ook in de 80.. dat zijn allemaal voorbeelden voor mij.
Pics homepag @Jonathan herman
Dank voor de fijne babbel, hopelijk lukt het wel om eens in België op te treden
Big Thief is al lang geen kleine cultband meer. Na het vertrek van bassist Max Oleartchik leek het in 2024 even onzeker hoe de toekomst van de groep eruit zou zien, maar Adrianne Lenker, Buck Meek en James Krivchenia vonden opnieuw hun evenwicht.
Hun nieuwste plaat ‘Double Infinity’ klonk als een herbronning: vertrouwd, maar tegelijk fris en avontuurlijk. Daarmee trok de band eindelijk opnieuw op tournee, inclusief een passage in Vorst Nationaal. Een interessante uitdaging, want waar Big Thief doorgaans floreert in intimiteit, moest die nu standhouden in een zaal van een heel andere schaal.
Ata Kak mocht de avond openen en bracht samen met zijn band een energieke mix van vroege house, funk en speelse elektronica. De Ghanese artiest kreeg de handen geregeld op elkaar en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg uit zijn schulp kroop. Niet elk nummer hield de spanningsboog even strak gespannen, maar de aanstekelijke energie maakte veel goed. Na een sterk slot was de zaal voldoende opgewarmd voor het hoofdprogramma.
Ook Vorst Nationaal zelf was voor de gelegenheid compacter gemaakt. Het podium stak verder de zaal in en de bovenste ring bleef gesloten, waardoor de ruimte verrassend knus aanvoelde.
Big Thief werd hartelijk aangekondigd door Ata Kak en koos vervolgens voor een bijzonder ingetogen begin met “Forgive the Dream”, Adrianne Lenkers “Bright Future” en “Understanding”. De zaal hing vanaf de eerste noot aan hun lippen. De sound was kraakhelder en gaf elk detail de ruimte om te ademen. “Change” zorgde voor de eerste vreugdekreten uit het publiek, terwijl “Los Angeles” en “Shoulders” meer dynamiek in de set brachten.
Hoogtepunt van het eerste deel was “Not”, waarin drummer James Krivchenia de band richting een lange, scheurende climax stuwde die op luid applaus werd onthaald. Ook gastbassist Joshua Crumbly bewees meermaals zijn meerwaarde, onder meer tijdens een prachtige uitvoering van “Mary”, waarbij Lenker haar gitaar even neerzat en het publiek voorzichtig probeerde mee te laten zingen.
Halverwege de set bracht Big Thief een ontroerende ode aan Tucker Zimmerman en zijn onlangs overleden vrouw Marie-Claire. Met “Slowin' Down Love” en “The Season” eerde de band een muzikale inspiratiebron van Adrianne Lenker, terwijl Vorst Nationaal muisstil luisterde.
Het was tekenend voor de hele avond: tussen de nummers door heerste een aandacht en respect die je zelden nog in een grote concertzaal aantreft. Vanaf dat moment kwam de band ook wat losser. Lenker maakte enkele bindteksten over het vreemde van mens-zijn en verwees met een glimlach naar het bijna stadionachtige gevoel van de zaal.
Muzikaal schakelde Big Thief een versnelling hoger. “Real House” groeide uit van een ingetogen vertelling naar een explosieve ontlading, terwijl “Vampire Empire” en “Spud Infinity” het publiek volledig meekregen. Bij dat laatste nummer vergat Lenker even een strofe, maar wist ze dat op zo'n charmante manier recht te zetten dat het alleen maar bijdroeg aan de spontaniteit van het optreden. Toen uit verschillende hoeken van de zaal om “Paul” werd geroepen, kon de band moeilijk weigeren. Het geliefde nummer werd uitbundig ontvangen en vormde samen met “Simulation Swarm” een van de absolute hoogtepunten van de avond.
De bisronde bleef beperkt tot “Incomprehensible”, een van de sterkste nummers van ‘Double Infinity’. Voorzichtig ingezet en luid meegezongen door het publiek vormde het een passend einde van een concert dat moeiteloos de verwachtingen inloste. Big Thief bewees dat hun muziek ook op grotere podia overeind blijft. Meer nog: de band slaagde erin om Vorst Nationaal aan te laten voelen als een intieme woonkamer waarin elk detail telde. Door de sterke setlist, het indrukwekkende samenspel en de uitzonderlijke aandacht van het publiek, groeide deze passage uit tot een van die concerten die nog lang blijven nazinderen.
Setlist: Forgive the Dream - Bright Future - Understanding - Change - Los Angeles - Shoulders - Not - Real Love - Mary - Slowin' Down Love (Tucker Zimmerman) - The Season (Tucker Zimmerman) - Real House - Christmas Day - Vampire Empire - Spud Infinity - Paul - Simulation Swarm — Incomprehensible
Lees gerust de review van 2 april in l’Aéronef, Lille: Big Thief – Pareltjes melancholisch hoopvol
Organisatie: Live nation
Aquiles Navarro & Olof Melander - Een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl
Aquiles Navarro & Olof Melander
Je moet het maar voor hebben, een vliegtuig boeken richting Brussel om er te mogen optreden. Alles tot in de puntjes geregeld, en dan te horen krijgen dat er een staking is uitgebroken in Brussels Airlines waardoor de vlucht wordt omgeleid.
De organisatie had alles in het werk gesteld om Moor Mother, die deze avond in de AB Club zou optreden, pas laat dan zou optreden. Maar ook dat lukte in laatste instantie niet.
We citeren het bericht op de website: ''Door een onaangekondigde staking die vandaag is uitgebroken op Brussels Airport raakt Moor Mother - ondanks verwoede pogingen via omleiding naar Amsterdam - niet in AB. Dit nieuws bereikte ons pas zonet (lees 18u51). Opener van deze double bill - Aquiles Navarro & Olof Melander - zullen wel optreden en een langere set spelen.''
Die set van Aquiles Navarro & Olof Melander (*****) duurde uiteindelijk bijna twee uur en was een lange trip voor wie houdt van een milde botsing tussen culturen, muziekstijlen en de arrangementen. Uitersten vinden elkaar.
Aquiles Navarro maakte gebruik van allerlei blaasinstrumenten , uitgestald op een kleurrijke tafel, zoals een soort Hoorn, of een schelp waar hij door blies en andere traditionele instrumenten, al dan niet gelinkt aan de Afrikaanse cultuur. Of percussie en Afrikaanse trommels, wat zijn talent als een grenzeloos multi-instrumentalist onderstreept.
Olof Melander gebruikte samples ervan, om die dan te mengen met een elektronische klankkleur.
Het klonk niet koud of clean, nee, je voelde de warmte over de hoofden waaien. Een intens gevoel van welbehagen overviel ons. Aan zijn mengpaneel, was hij dan ook een klankenwizard .
Het mooie was hoe beiden elkander voortdurend aanporden, ze hielden het publiek bij de leest in de bijna twee uur durende set. Een formidabele prestatie.
We kregen verschillende culturen en muziekstijlen op ingenieuze wijze over ons heen . De verbinding was er eentje van een 'groovy' improvisatie en experimenteerdrift.
Oeverloos, zonder enige pauze, bleef het duo maar doorgaan, tot een verstilde climax was bereikt die ons totaal verweesd achterliet.
Sommigen hadden zich ondertussen op de grond plaats genomen, om het intense gevoel nog meer te ervaren.
De Afrikaanse klanken kwamen er door een soort 'veldopnames' en werden gemixt tot een aanstekelijk geheel. Navarro & Melander hadden alvast een heel fijn alternatief klaar; de avond was hoedanook meer dan geslaagd, een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl. Uitersten die elkaar vonden!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Mattias De Craene & Black Koyo – Een magische cultuurbeleving, binnen de typische Gnawa traditie
Mattias De Craene & Black Koyo
Muzikanten die hun comfortzone aftasten en durven verlaten. We houden daarvan. En sommigen voegen er andere culturen aan toe. Neem nu saxofonist Mattias De Craene, gekend als saxofonist bij o.a. MDCIII en Nordmann. Met zijn nieuwste project zocht hij het buiten de grenzen. Hij kwam in de wereld van traditionele gnawa-muziek. Het bracht hem bij de formatie Black Koyo, grootmeesters in Afrikaanse muziek en rituelen.
Het resultaat is een best spannende plaat 'Makatan'. Met deze plaat trad hij op in de N9. Mattias De Craene & Black Koyo zorgden voor een avontuurlijke avond vol rituelen en Afrikaanse ritmes die ons deden zweven en wegdromen.
DJ Back To Mono (****) vergaste ons bij aankomst met aanstekelijke vinyl muziek. Met een knipoog naar de Afro-jazz stijl, pikte hij perfect in op de trip van deze muzikale avond.
Tussen de twee sets door, én na de hoofd act, bleef hij in diezelfde sfeer hangen. Mooi.
In het voorprogramma kregen we Imane Guemssy (****). Spelend op haar guembri en met haar fluwelen, emotioneel beladen vocals, wist ze iedereen diep te ontroeren. In de bio staat het volgende: ''In haar teksten viert ze eenheid, en brengt ze een boodschap van vrede en wijsheid.''
Wat ze zingt, voel je letterlijk aan. Het komt vanuit haar hart en het raakt iedereen dus. De zaal werd er stil van. Ze kon hoog uithalen. Die muzikale intimiteit over het leven van elke dag in een puur Afrikaans tintje, wist ons uitermate te boeien.
Het concert van Mattias De Craene & Black Koyo (*****) start met weelderige tunes van Mattias’ sax. Een mooie start van het nakende ritueel. Er op volgend komt Black Koyo met klagerige gezangen. De combinatie van bevreemdende instrumenten en traditionele tekenden een soort zachtmoedige cultuurschok.
Het muzikaal ritueel zet zich nog verder door met soort 'tam-tam' geluid, Guembri klanken en vocals die thuishoren bij Afrikaanse stammen. We hadden op het podium een soort Afrikaanse pot zien staan, en later in de set werd een vuurtje ontstoken; de walmen hadden een bedwelmende invloed op alles en iedereen om het potje heen. In dit ritueel werden de registers soms opengetrokken, wat de apotheose compleet maakte.
Het totaal pakket in de sax van Mattias en de sound van Black Koyo maakte deze performance bijzonder. De zes nummers van de plaat passeerden in een uitgesponnen versie de revue. Kleurrijke landschappen zagen we in de background, die we hier in onze Westers wereldje niet elke dag tegen komen.
In de walmen van rook, kwamen we prompt in een bijzondere wereld terecht, vrij onbekend voor wij in onze Westerse wereld, maar wie de Afrikaanse cultuur genegen is, kon hier zeker en vast zijn gading vinden.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen een mystiek klinkende sax, elektronica en de typische Gnawa traditie in een kleurrijke, dansbare basis. Het was een bijzondere beleving, een magische cultuur beleving, zonder meer!. .
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
16 Horsepower – Een unieke, bezwerende, mystieke set met een zegen van een goddelijke stem van Dave Eugene Edwards
31 mei + 1 juni 2026
Na meer dan twintig jaar stilte is 16 Horsepower eindelijk terug. De legendarische Amerikaanse band, die een hele generatie heeft beïnvloed met hun duistere, meeslepende muziek waarin rock, folk en alt-country versmelten, keert terug op het podium in een bijna mystieke uitstraling.
De oorspronkelijke muzikanten, David Eugene Edwards, Jean-Yves Tola en Pascal Humbert, worden vergezeld door Chuck French (Wovenhand) op gitaar. Hoewel de band in Denver, Colorado, gevestigd is, bevat de band twee Franse muzikanten, wat nogal ongebruikelijk is!
Twee jaar geleden bewees Edwards al solo, in dezelfde zaal, het publiek diep te raken. Het is geen wonder dat de twee concerten op 31 mei en 1 juni in een recordtijd waren uitverkocht.
Een onvergetelijk concert trouwens. De sfeer is zwaar, bijna verstikkend. Je waant je in de ‘Great Sand Dunes’-woestijn. Op het scherm verschijnt het logo van de band met een eenvoudige welkomstboodschap.
Vanaf de eerste tonen op "I Seen What I Saw" wordt de stemming bepaald, die van een wazig Amerika, waar Edwards zijn innerlijke demonen bestrijdt en de Almachtige aanroept. Zijn concerten zijn veel meer dan concerten; het zijn rituelen. Een unieke, bezwerende stem met een bijna mystieke ondertoon. Een zegen van een goddelijke stem, ‘The voice of God’, zou je bijna kunnen zeggen.
De muziek is iets unieks, met invloeden van de inheemse Amerikanen. Geen wonder, want Cherokee-bloed stroomt door zijn aderen. Zittend op zijn stoel, met zijn altijd aanwezige fedora op, lijkt hij bezeten. "Brimstone Rock" en "Straw Foot" krijgen live een nog meer onheilspellende dimensie mee, voortgestuwd door de contrabas van Pascal Humbert. Op het scherm flitsen beelden van slangen, paarden en witte vogels voorbij, ahw een soort verschijning in een sjamanistische droom.
De band wisselt van instrumenten en beweegt naadloos van lap steel naar accordeon, van banjo naar solid-body gitaar. De soundscapes zijn prachtig betoverend.
Klassiekers als "American Wheeze", "Haw", "Heel On The Shovel" en vooral "Splinters" en "Black Soul Choir" galmen door de zaal. Het geluid is kolossaal, krachtig en helder. Indrukwekkend Oorverblindend!
Soms zingt Edwards intro's waarin hij Engels en inheemse Amerikaanse talen combineert. Hij weet het publiek volledig mee te trekken in zijn verhaal, beheerst door zijn gebaren en vocals.
Tijdens de 'encore', behielden "Hutterite Mile" en "Blessed Persistence" een gotische spanning tot de laatste klap werd uitgedeeld met "For Heaven's Sake".
Twintig jaar later is16 Horsepower nog steeds iets unieks. We hebben opnieuw een onvergetelijk concert en moment beleefd, een schitterende ceremonie in een zeldzame intensiteit... Wat een bezwerende, mystieke set met Dave Eugene Edwards, een zegen van een goddelijke stem.
Setlist: I Seen What I Saw – Haw - Dead Run - Brimstone Rock - Straw Foot – Splinters - American Wheeze - Heel on the Shovel - Horse Head - South Pennsylvania Waltz - Sac of Religion - Strong Man - Black Soul Choir - Black Bush - Phyllis Ruth - Harm’s Way – Clogger - Poor Mouth
Encore: Hutterite Mile - Blessed Persistence - For Heaven’s Sake
(vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Fr review
Un retour en grâce, avec la bénédiction de la voix divine de David Eugene Edwards...
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9605-16-horsepower-01-06-2026?Itemid=0
Organisatie: de Roma, Antwerpen
Nebula - Stoner-rock protagonisten zijn nog niets van hun pluimen verloren
Nebula , Johnny Nasty Boots
De Mexicaan Johnny Nasty Boots, die zich al een tijdje in LA heeft gevestigd, profileerde zich als een explosieve rockgitarist met een uitmuntende ritmesectie achter zich, een powertrio zoals je die dezer dagen niet zoveel meer tegenkomt. Johnny Nasty Boots deed wel eens aan de jonge Leslie West van Mountain deed denken, zowel qua uiterlijk als qua speelstijl.
De man schitterde meermaals met splijtende en bij momenten freaky solo’s. Het trio maakte ruimte vrij voor psychedelische jams en daarin bleek meermaals dat hier een bijzonder sterke drummer aan het werk was. Het lange “Whiskey and Reeferblues” groeide uit tot een hoogtepunt, met een geestdriftig uit zijn voegen barstend middenstuk, een monsterlijke bluesriff en een stel striemende solo’s.
Johnny Nasty Boots, hou die naam alvast in de gaten, iets wat wij ook zeker gaan doen.
Nebula zijn survivors die hun neus al eind jaren negentig aan het stonervenster kwamen steken, hun legendarische debuutalbum ‘To The Center’ staat in onze platenkast nog steeds fier te pronken tussen ‘Welcome to Sky Valley”’ (Kyuss), ‘The Action Is Go’ (Fu Manchu) en ‘Dopes To Infinity’ (Monster Magnet). De band is het geesteskind van Eddie Glass die destijds uit Fu Manchu stapte om zijn eigen ding te doen. Na diverse personeelswisselingen is hij op vandaag nog de enige constante in Nebula.
Nebula overtuigde in het Wintercircus met in fuzz gedrenkte stoner-rock en psych-rock die voortdreef op Glass’ gruizige gitaarpartijen en een pompende ritmesectie.
Een sound die uiteraard gestoeld is op Sabbath- en Kyussfundamenten, maar die wel een eigen karakter heeft en ons bij momenten deed denken aan de wilde fuzz-rock van Ty Segall. Een zompige bluesy ondertoon vormde de fundering voor machtige slepers als “Aphrodite”, “Anything From You”, “To the Center” en “Wilted Flowers”. Snedige fuzzrock domineerde in de energieke stonerrockers “Giant”, “Highwired” en “Fall of Icarus”.
Nebula had nog een splijtende bisronde in huis met het wervelende “Let’s get Lost” en het kloeke space-rockmonster “Transmission From Mothership Earth”.
De band heeft ons een dik uur zonder oponthoud in een viriele stonermodus gewikkeld, het was zo voorbij, maar het was geweldig. Na al die jaren zijn ze nog geen greintje van hun slagkracht verloren en spelen ze nog steeds aan de top van een drukbezocht genre waarin men ondertussen bijna het bos tussen de bomen niet meer ziet.
Organisatie: Democrazy, Gent
Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB
Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.
Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.
Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.
Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
LA Jungle en Ronker Zetten Cactus Club in Lichterlaaie - Verschroeiend Dubbelgoud in Brugge
LA Jungle - Ronker
Het kwik steeg naar zomerse hoogten buiten de Cactus Club in Brugge. Zo warm zelfs, dat de concertzaal vlak voor aanvang nog angstwekkend leeg oogde. Het publiek stelde het betreden van de ‘sauna’ zo lang mogelijk uit en genoot buiten van de koelte. Maar zodra de lichten doofden, stroomde de zaal vol voor wat een memorabele, loeihete double bill zou worden.
Wie LA Jungle al eerder live aan het werk zag, weet dat het Waalse duo garant staat voor een sonische pletwals. Normaal gesproken klaren Rémy Venant (aka Roxie Rookie op drums) en Mathieu Flasse (aka Jim Frisko Binwette op gitaar/vocals) de klus met hun tweetjes. Deze avond brachten stonden ze als trio op het podium, geflankeerd door een gloednieuwe, tweede drummer genaamd Da.
Dit bleek een meesterzet. Het dubbele drumstel zorgde voor een waanzinnig stereo-effect dat door de zaal denderde. De synergie tussen de twee drummers was voelbaar; alsof ze elkaars gedachten konden lezen, stuurden ze elkaar met een enkele blik feilloos bij. Hoewel het Brugse publiek aanvankelijk nog een ietwat afwachtende houding aannam, was er al snel geen houden meer aan. Iedereen werd onverbiddelijk meegezogen in de hypnotische, repetitieve ritmes. Het resultaat? Een kolkende massa en een band die aan het einde van de set letterlijk druipnat van het zweet stond.
Na deze uppercut vluchtte het publiek massaal weer naar buiten om naar adem te happen. De organisatie van de Cactus Club had een uitstekende reflex door de grote poorten achteraan het podium wijd open te zetten, zodat er wat frisse lucht door de zaal kon waaien tijdens de podiumwissel.
De lat lag aartshoog, maar het Denderleeuwse Ronker liet zich niet intimideren. Onder de tonen van Justin Timberlake’s “Sexyback” bestegen ze het podium. Wie dacht dat de Cactus Club na LA Jungle verzadigd was, kreeg direct ongelijk. Ronker vloog erin als een duivel uit een doosje.
De sfeer explodeerde onmiddellijk: crowdsurfers, stagedivers (volop aangemoedigd door de band zelf) en een circle pit transformeerden de zaal in een georganiseerde chaos. Het zweet gutste opnieuw van het plafond. De muren van de Cactus Club leken zélf wel te transpireren. Het absolute toppunt van ironie was dan ook het moment dat de band de ronkende track “No Sweat” inzette, een titel die op dat moment werkelijk haaks op de realiteit stond.
De set kende bovendien een paar bijzondere wendingen. Achter de drumkit zat niet de vaste drummer, maar de last-minute vervanger Tommy Tommy. Hij deed dat met zoveel verve en brute kracht dat je het verschil amper merkte.
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg de band voor twee nummers versterking van niemand minder dan Cis Deman (gitarist van STAKE), wat de intensiteit naar een nog hoger niveau tilde.
Wat deze avond, naast de verschroeiende muziek, écht afmaakte, was de sfeer na de show. Geen gehaaste aftocht naar de tourbus voor deze bands. Zowel de heren van LA Jungle als Ronker namen uitgebreid de tijd om tussen hun fans te duiken. Er werd duchtig nagebabbeld, selfies werden genomen, handtekeningen gezet en de merchtafel deed gouden zaken. Een perfect, sympathiek slot van een loeihete avond topnotch Belgische herrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Ronker
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9602-ronker-28-05-2026?Itemid=0
LA Jungle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9601-la-jungle-28-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Channel Zero - Fucking hell, what a ride it was!
De fakkel van populairste zware jongens van eigen bodem mag dan al geruime tijd zijn doorgegeven aan Amenra, overal waar Channel Zero opduikt vliegen de metalen gensters nog altijd stevig in het rond. Met de aankondiging van hun ‘End of an Era Tour’ beslisten de veteranen twee jaar geleden zelf waar en wanneer ze definitief de stekker uit hun versterkers zouden trekken.
Afgelopen donderdag hield ’s lands metaltrots halt in de Gentse Ha Concerts, een zaal die met haar reputatie van muzikale verstilling en etherische schoonheid wellicht de meest opmerkelijke halte van deze afscheidstour vormt.
Twee overleden groepsleden en de exit van een derde wegens gehoorschade: weinig andere bands weten beter wat vallen en opstaan betekent dan Channel Zero. Voor sentiment over dat bewogen verleden is in Gent echter nauwelijks plaats. Het kerntrio Franky De Smet-Van Damme, Tino De Martino en Mikey Doling — aangevuld met twee sessiemuzikanten — oogt zichtbaar ontspannen en lijkt vooral dankbaar dat het de fans van het eerste uur nog een laatste keer kan laten meebrullen met een tsunami aan groove-metal classics. Sterker nog, in de levendige herinnering van de immer sympathieke Franky DSVD heeft hij zijn muzikale leven voor een groot stuk te danken aan het Gentse publiek. Een uitverkochte show in de Vooruit in 1995 maakte destijds indruk op de juiste boekers en bleek enkele maanden later dé springplank naar een openingsslot van Torhout/Werchter. De rest is geschiedenis.
Dat doorbraakjaar 1995 blijft onlosmakelijk verbonden met ‘Unsafe’, Channel Zero’s derde album waar vanavond gretig op wordt teruggeblikt. Prijsbeesten als “Heroin”, “Help” en “Bad to the Bone” hebben nog niets van hun glans verloren. Hun tijdloze weerklank zit verankerd op een metalen fundering, met extra smeedwerk uit grunge en cross-over punk, de genres waarmee respectievelijk Alice in Chains en Biohazard destijds letterlijk en figuurlijk een zware stempel op de mid-90ies drukten.
‘Komaan Gent, ‘t is de laatste keer!’; als een volleerd marktkramer zweepte Franky DSVD tijdens “Suck My Energy” de wat ingedommelde veertigers en vijftigers weer op. Met zijn zwoele, wat onheilspellende spoken word intro en monolithische Black Sabbath-riff blijft dit festival anthem wellicht dé onbetwiste evergreen uit de Channel Zero catalogus.
In de periode vóór hun succesvolle transitie naar groove-metal masters werd Channel Zero wel eens in één adem genoemd met hun Brusselse hardcore vrienden van Deviate. Het siert de band dat brutale mash-ups van hardcore en thrash als “No Light (At The End of Their Tunnel”, “Tales Of Worship” en “Succeed Or Bleed” uit prille beginjaren waarin de debuterende groep vrede moest nemen met het onveilig maken van jeugdhuizen en parochiezalen, ook hun afscheidstour hebben gehaald. Heerlijk om te zien hoe sessiedrummer Seven Antonopoulos hier zijn kans schoon zag om zijn virtuoze capriolen te etaleren.
Materiaal uit de reünie albums die Channel Zero 2.0 sinds 2011 met mondjesmaat ophoestte, vormde vanavond niet meer dan een voetnoot. “Hot Summer” en “Dead Passenger” blinken vooral uit in radiovriendelijkheid en bezorgden de band destijds een tweede leven, maar verraden ook de eerste symptomen van creatieve bloedarmoede. Het contrast tussen die wat gladjes ingelepelde singles en het uit een ruwe blok graniet gehouwen “Black Fuel” kon moeilijk groter zijn. Tijdens die ultieme afsluiter vroeg en kreeg Franky DSVD de waardering waarvoor hij en zijn maats zich anderhalf uur lang in het zweet hadden gewerkt. Een “Wall of Deat”h in de statige Ha Concerts? Yes, die kunnen we ook weer van onze bucket list schrappen.
Channel Zero maakte vanavond een moedig statement waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor fysieke aftakeling of artistieke meningsverschillen blijvende reputatieschade kunnen aanrichten, doet de groep binnenkort zelf het licht uit. Het laatste woord kwam uit het strot van Franky DSVD : ‘Fucking hell, what a ride it was!
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Fabriekspand, Roeselare op 31 mei 2026 met volgende bands Cobra The Impaler en Sign Of Algorithm
@Geert De Dapper (Org: Btfly)
Channel Zero
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9611-channel-zero-31-05-2026?Itemid=0
Cobra The Impaler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9612-cobra-the-impaler-31-05-2026?Itemid=0
Sign Of Algorithm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9613-sign-of-algorithm-31-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Democrazy ism Ha Concerts, Gent
EarthBall – Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar we met de muziek uitkomen, in de hoop het publiek mee te krijgen
EarthBall is een op Vancouver Island gevestigd, improviserend psychedelisch ensemble met een kernbezetting van vijf leden: Isabel Ford (zang, bas), Jeremy Van Wyck (zang, gitaar, trompet), John Brennan (drums, percussie), Kellan Maclaughlin (gitaar, talkbox) en Liam Murphy (saxofoon).
De band staat bekend om zijn spontaniteit in het uitwerken van hun composities en het uitbreiden van hun bezetting voor verschillende projecten. Ze hadden succes met hun album ‘It’s Yours’ en ook het derde album ‘Outside Over there’ opende enkele deuren.
We zagen ze live in AB Brussel, lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102653-earthball-een-rechte-lijn-vinden-in-een-chaotische-brij .
We hadden een leuk gesprek over dat concert, over de band, over de platen, over de plannen en de ambities van de band met drummer John Brennan en saxofonist Liam Murphy.
Zouden jullie ons allereerst wat meer over jullie kunnen vertellen? In een beschrijving van jullie muziek stond „psychedelische free jazz“
John: Ik denk dat het meer is dan dat. In zekere zin is er een invloed van free jazz, maar er spelen ook heel wat andere dingen mee. We hebben allemaal een andere muzikale achtergrond. Soms horen mensen er postpunk in, psychedelische rock, noise, krautrock… Ik bedoel, zelfs bands als Can zijn voor ons een relevant referentiepunt. Er zitten zoveel elementen in de muziek dat ik niet echt denk dat je er een strikt genre op kunt plakken.
Ik heb jullie live gezien in Brussel, en wat me opviel was de chaos (haha). Het gaat overal en nergens naartoe… Er is geen strikte lijn in jullie muziek ….
Liam: We proberen het niet expres moeilijk te maken of het publiek zomaar uit te dagen. Iedereen in de band probeert gewoon te doen wat hij of zij echt leuk vindt. We spelen de muziek die we zelf graag horen. Als sommige mensen het niet leuk vinden, is dat prima.
John: We weten eerlijk gezegd niet wat er gaat gebeuren als we het podium opgaan. We spelen ook nooit twee keer hetzelfde. Meestal is de eerste vraag voor een optreden gewoon: “Wie begint?” Veel hangt af van de zaal, het publiek, de energie, de akoestiek. We hebben eens in een kerk gespeeld en toen draaide het hele optreden om de interactie met de ruimte zelf. Het gaat er niet zozeer om iets met het publiek te doen, maar meer om dat we allemaal samen proberen te zijn en dingen op een natuurlijke manier tot stand laten komen. Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar de muziek uitkomt, in de hoop dat we het publiek meekrijgen
Ik had het gevoel dat er in alles wat jullie deden veel percussie zat… of is het verkeerd?
John: Als drummer denk ik daar eerlijk gezegd niet zo veel over na (haha). Ik zie mezelf vooral als iemand die ondersteunt wat de anderen doen en ritmisch ideeën inbrengt, waarbij ik dingen soms een andere richting op stuur. Het is voor mij als drummer makkelijk om de energie van iets vrij snel te veranderen. Maar ik zie mezelf dus niet echt als een entertainer of leider — meer als onderdeel van het ondersteuningssysteem voor de hele band.
Liam: Het is waar dat John de bus een beetje kan sturen, omdat drums van nature veel kracht hebben in de muziek, maar ik denk niet dat er echt een leider in de band is. Als iemand een goed idee heeft, volgen we dat, maar dat verandert voortdurend. Jeremy is ook drummer en hij springt soms ook op de percussie. Om maar iets te zegen. Dingen veranderen gewoonweg heel snel
“It’s Yours” (2024) was een succes. Was dat jullie eerste plaat, of heb ik iets gemist?
John: We hebben in 2020 eigenlijk al een DIY-album uitgebracht, ‘Go To Earth’, daarna een cassette genaamd ‘Fruiting Bodies’ in 2021 op Misophonia Records, en daarna nog een cassette, ‘Have One’, op Isolated Now Waves. De dingen begonnen in stroomversnelling te geraken nadat we in 2023 met Wolf Eyes in Vancouver hadden gespeeld. Daarna nam Chris van Upset The Rhythm contact met ons op en vroeg of we een plaat bij het label wilden uitbrengen. Dus ‘It’s Yours’ was onze eerste echte release bij hen, en dat was echt het begin van een opwaartse spiraal. Al onze studio-opnames zijn in feite geïmproviseerde jamsessies die zijn opgenomen in kelders en thuisstudio’s.
Ik hou van het experimentele karakter in de muziek. Sommige nummers hebben iets ‘griezeligs’, op een positieve manier, vooral het titelnummer “Outside Over There”. Was het de bedoeling?
Liam: Ik weet niet of ‘griezelig’ precies het woord is dat ik zou gebruiken, maar ik snap wat je bedoelt. We hebben vooral gewoon gevolgd wat voor ons spannend of interessant aanvoelde, en vervolgens geprobeerd het materiaal zo te arrangeren dat het als album klopte. Ik denk niet dat we er te veel over hebben nagedacht.
John: Er was veel heen en weer gepraat tijdens het maken van die plaat. Het meeste materiaal kwam rond september 2024 bij elkaar. We waren op zoek naar de juiste balans en sfeer. De eerste versie van het album was compleet anders – op een gegeven moment dachten we er zelfs over om er een dubbelalbum van te maken (haha), wat een vreselijk idee zou zijn geweest. Maar we bleven ons richten op bepaalde sferen en verbanden tussen nummers. Sommige oudere jams klonken ineens logisch naast nieuwer materiaal. Ik begrijp waarom mensen in sommige delen iets duisters of verontrustends horen, maar er zijn ook veel momenten op het album die een heel andere richting opgaan
Dus die plaat heeft deuren geopend?
John: Zeker weten. Daarna hebben we een reeks optredens gedaan in Café OTO, en dat heeft nog meer deuren geopend. De eerste tournee door het Verenigd Koninkrijk verliep heel goed, daarna kwam de volgende plaat uit en begonnen steeds meer mensen ons op te merken. Dus ja, ‘It’s Yours’ was echt de sneeuwbal die alles in gang heeft gezet.
In 2025 toerden jullie door Europa, met onder andere twee optredens op Le Guess Who? Hoe was die ervaring? En is het feit dat jullie door The Quietus werden uitgeroepen tot nummer 2 van de Album of the Year-lijst nog meer deuren geopend?
John: Ja, ‘Outside Over There’ heeft zeker meer deuren voor ons geopend, en dat we door The Quietus tot nummer 2 van de Albums van het Jaar werden verkozen, was eerlijk gezegd best onwerkelijk. Twee sets spelen op Le Guess Who? was ook geweldig. Veel mensen zagen ons daar voor het eerst, en de reacties waren heel positief.
Liam: John verwoordde het perfect. Het voelde echt alsof er een momentum aan het ontstaan was voor de band.
Wat ik live echt geweldig vond, was toen alle instrumenten perfect op elkaar waren afgestemd. Die momenten voelden bijna magisch aan
Liam: Ik denk dat dat precies is waarom deze band zo goed werkt. Iedereen is belangrijk. Iedereen is een stukje van de puzzel, en als alles op hetzelfde moment in elkaar valt, gebeurt er iets heel bijzonders. Dat is de magie ervan.
EarthBall speelde een erg filmische set zonder gebruik te maken van beeldmateriaal. Hebben jullie er ooit over nagedacht er iets mee te doen?
Liam: Dat is ons inderdaad al eens gevraagd. We hebben eens een lange improvisatie gedaan die iemand achteraf omschreef als een ‘filmische ervaring’. Ik zou dat graag eens doen, maar filmwerk kost ook veel tijd en energie.
John: We staan absoluut open voor het componeren van filmmuziek of het doen van geluidswerk voor videoprojecten. We hebben het er al eens over gehad. Als iemand ons zou vragen, zouden we zeker geïnteresseerd zijn.
Is het terecht om te zeggen dat ik in sommige zangpartijen (heel subtiel) een beetje David Bowie hoor? Of is het te vergezocht?
Liam: Een vriend zei onlangs dat hij invloeden van Bowie uit het Blackstar-tijdperk hoorde, en eerlijk gezegd hoor ik dat ook. Ik luisterde vroeger niet zo veel naar Bowie, maar nu ik die plaat opnieuw heb beluisterd, begrijp ik de vergelijking helemaal.
John: Ik denk dat we allemaal op verschillende manieren fan zijn van Bowie, vooral vanwege de diversiteit van zijn werk. Ik heb tijdens het maken van de muziek nooit bewust aan hem gedacht, maar de vergelijking klinkt logisch.
“And Music Shall Untune the Sky” voelt als een nummer waarin alles wat op het hele album gebeurt, samenkomt. Ben je het ermee eens?
John: Ja, eigenlijk wel. Er lopen zeker terugkerende ideeën en verwijzingen door dat nummer heen. Bepaalde drumpartijen sluiten aan bij eerdere nummers zoals “Helsinki”, en er zijn kleine rode draden die verschillende momenten op het album met elkaar verbinden. Dat was iets waar ik erg enthousiast over werd tijdens het samenstellen van de tracklist. Ik ben blij dat je dat hebt opgemerkt.
Jullie muziek is niet direct voor een breed publiek, en het is geen ‘easy listening music’. Ik vind het juist leuk, maar ik neem aan dat je waarschijnlijk niet op stadions mikken?
Liam: Eerlijk gezegd speel ik deze muziek omdat ik het oprecht geweldig vind om met deze mensen te spelen. Vanaf de allereerste jamsessie was ik al helemaal weg van wat iedereen in de band deed. Het is heel leuk dat andere mensen zich er ook in herkennen, maar wereldberoemd worden is nooit het doel geweest. Ik wil gewoon muziek blijven maken waar ik om geef, samen met mensen met wie ik graag speel.
John: Alles wat we doen is heel spontaan en eerlijk. Het gaat niet om roem. We bereiken op een natuurlijke manier meer mensen door dingen op onze eigen manier te doen, en dat voelt goed. We zullen waarschijnlijk nooit in stadions spelen, hahaha. Natuurlijk zouden we graag van de muziek kunnen leven, maar ik denk dat het belangrijker is dat de muziek mensen echt raakt. Vooral nu – mensen zijn op zoek naar iets echts. We proberen geen jazzband of rockband na te doen. Soms werkt het perfect, soms valt het helemaal uit elkaar, maar het is eerlijk. We vertrouwen elkaar, en we vertrouwen het publiek genoeg om die risico’s samen te nemen.
Experimentele muziek lijkt populair te zijn bij jongeren, maar een jonger publiek kan ook moeilijk te bereiken zijn. Wat denk je zelf?
John: Dat is moeilijk te zeggen. Toen we in Bergen speelden, kwamen er veel studenten van de muziekacademie naar het optreden. Een professor vertelde ons achteraf dat de studenten erg enthousiast waren omdat ze zoiets nodig hadden. Dus ik denk wel dat jongere mensen zich kunnen vinden in wat we doen. Maar over het algemeen varieert de gemiddelde leeftijd sterk van plaats tot plaats.
Liam: Ik ben zelf nog vrij jong – ik ben 25 – en ik vind het geweldig om in deze band te zitten met mensen die ouder zijn dan ik. In Bergen was het echt spannend om te zien dat er ook jongere mensen naar de shows kwamen. Iemand in het publiek merkte zelfs op hoe jong we waren voor dit soort muziek, wat ik grappig vond. Ik denk dat er wel een jonger publiek is, het kost alleen tijd om ze te bereiken.
België heeft een geweldige muziekscene, maar Belgische artiesten hebben vaak moeite om internationaal door te breken. Is het in Canada ook zo?
John: Zeker. Vreemd genoeg is EarthBall bekender in het Verenigd Koninkrijk en Europa dan in Canada. Waar wij wonen, aan de westkust, ligt alles erg afgelegen van de rest van het land. Door Canada toeren is duur en lastig. We hebben op festivals gespeeld in plaatsen als Montreal, maar het is veel moeilijker geweest om thuis momentum op te bouwen. Ondertussen heeft ons label in het Verenigd Koninkrijk ons echt geholpen om internationaal door te breken. Europa is eerlijk gezegd veel toegankelijker voor ons geweest dan de Verenigde Staten. De Amerikaanse grens oversteken is ingewikkeld en duur. We hebben talloze interviews gedaan in het Verenigd Koninkrijk en Europa en bijna geen enkele in Canada. Dit is eigenlijk ons eerste interview in België.
Liam: Ja, het is zeker een uitdaging. We zouden graag meer in de Verenigde Staten toeren omdat er daar zoveel geweldige plekken zijn, maar op dit moment is Europa gewoon makkelijker voor ons. Hopelijk verandert dat ooit.
Jullie hebben nu doorheen Europa en België getoerd. Wat staat er nu op het programma? Al plannen voor een volgend album?
Liam: We hebben een aantal spannende festivaloptredens op de agenda staan voor dit najaar.
John: Ja, we spelen op het Krakenhaus Festival in het Verenigd Koninkrijk, hebben nog een paar andere optredens in het VK en spelen op een aantal festivals in Oostenrijk en Polen. We werken ook samen met onze vrienden van PLF aan nieuw materiaal. Er zijn het Saalfelden Jazz Festival, het Unsafe+Sounds Festival en het Avant Art Festival. Wat een nieuw album betreft: we hebben al wat opnames gemaakt, maar we hebben nog niet echt gesproken over hoe het volgende album eruit gaat zien. We zullen zien hoe het vanzelf loopt.
Wat is het uiteindelijke doel voor EarthBall?
Liam: Eerlijk gezegd zou ik het geweldig vinden als deze band voor altijd zou blijven bestaan. Ik ben in de loop der jaren muzikaal miljoenen verschillende kanten opgegaan, maar deze band voelt goed. De muziek kunnen spelen waar ik van houd met mensen om wie ik geef – dat is echt de droom.
John: Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we allemaal ontzettend enthousiast zijn over dit project. Ons belangrijkste doel is simpelweg om hier zo lang mogelijk mee door te gaan. We maken behoorlijk vreemde en moeilijke tijden door, en het voelt belangrijk om eerlijke muziek met mensen te kunnen delen. Als we onszelf voldoende kunnen onderhouden om te blijven creëren, toeren en samenwerken – zonder dat we daarvoor enorm succes of materiële zaken nodig hebben – dan zou dat voor ons al alles betekenen.
Bedankt voor de fijne babbel en heel veel succes in alles wat jullie doen; we blijven het op de voet volgen
Folk/Jazz
White Paper
Tuur Florizoone & Anu Junnonen
Anu Junnonen en Tuur Florizoone werkten de voorbije jaren samen in verschillende muzikale contexten, onder meer in de groep aNoo, waarmee ze twee albums uitbrachten: ‘The Luckless Lands Of The North’ (Homerecords, 2007) en ‘Sinipiika’ (Provarecords, 2011).
Na het laatste concert van die band in 2013 bleven ze sporadisch samen spelen, terwijl het idee voor een duoalbum langzaam vorm kreeg.
Met 'White Paper' stellen Tuur Florizoone en Anu Junnonen een langverwacht eerste album voor. De plaat is het resultaat van 25 jaar vriendschap en muzikale samenwerkingen, en bundelt die gedeelde geschiedenis in twaalf gevoelige songs.
‘White Paper' ademt nabijheid, kwetsbaarheid en een sterke interactie die de afkomst van beide muzikanten doet vermoeden: jazz, world, pop en hedendaagse kamermuziek.
Tuur Florizoone kennen we van zijn indrukwekkend accordeon spel, dat hij van meer markten thuis is, dat wisten we ook. Zijn muzikale inbreng op deze schijf gaat dus meerdere kanten uit. Piano klanken voelen betoverend mooi aan, net als die prachtige kristalheldere stem van Anu. Die diep gewortelde folklore wordt over de hele lijn verbonden met dat sprookjesachtige, maar het duo schuwt ook het experimentele niet zoals bij cover “Vihma”, eentje die hun veelzijdigheid van deze twee iconen in hun vak onderschrijft.
Door buiten die comfortzone te treden, en zich niet in een 'muzikaal hokje' te laten duwen, houdt het duo onze aandacht over de hele lijn scherp.
Bij nog een andere cover “Everybody 's got to learn sometimes" zet het duo dit nogmaals in de verf. Er is , naast de inbreng van Tuur en Anu, ook wat drum en cello werk merkbaar.
Op “Deep Cut” horen we een opvallend drumwerk van Etienne Plumer terwijl Jörg Brinkmann een hoge cello meerwaarde vormt bij “Earth People” en “Kâvelin”, waarmee deze plaat in schoonheid wordt afgesloten.
Twee vrienden die elkander vinden, en aan het 'jammen' slaan, om tot een parel van een veelzijdige schijf te komen, waarbij ze op avontuur trekken, en hun eigen comfortzone meermaals durven verlaten zonder gezichtsverlies te lijden; het vormt nu net 'White Paper', een samenwerking die trouwens smaakt naar meer!
https://www.youtube.com/watch?v=uy8ZEnmtwac
Tracklist: 1. Earth People 2. White Paper 3. Jos Mie Saisin 4. Invitation 5. Vihma 6. Go And Tell 7. Laundry Day 8. Deep Cut 9. Animal With A Funny Name 10. Everybody's Got to Learn Sometime 11. Monster Car 12.Kävelin
We waren al enthousiast over de single “Vincent” en dus waren we ook benieuwd naar hun debuutalbum ‘Freak Show’. Gemixt en geproducet door Damien Vanderhasselt (o.a. Millionaire, Sons, ILA…). Met ‘Freak Show’ weerspiegelen ze een wereld die uit de hand loopt. Het drijft ons verder van alles, alles gaat steeds sneller en toch blijven we doorgaan. Het album confronteert ons met deze chaos, maar ondanks dit alles willen we er iets feestelijks aan geven en blijven dansen aldus de band.
Er wordt geopend met het broeierig en nerveuze “Down The Rabbit Hole”. Puntig en catchy zoals The Strokes, Sons, The Hives ook zijn. Live moet dit een killer zijn. “Misleader” leunt op een lekkere bas en kent een goede opbouw. De vocals zijn goed en genuanceerd, wat diepte en accenten legt in het nummer. “Misery Hounds” begint donker. Het is een stevige song met een heel bijpassende tekst net als “Glorified” trouwens.
“Waiting For Love” is het eerste tragere nummer en qua zang doet het wat aan Beck denken. Er zijn slechtere muzikanten om mee vergeleken te worden. Heerlijk nummer trouwens. De mix is trouwens goed en niet te proper zodat het nog wat smerig blijft klinken.
“Vincent” is een fantastische song die we natuurlijk al kennen. “Don’t Wanna” is ook de moeite en catchy as hell.
Net als op de meeste songs opent “Out of My Skin” met een lekkere baslijn. Het nummer doet mij wat aan The Killers ten tijde van “Hot Fuzz” denken. Afsluiter “Everywhere i Go” begint met een iets langere en rustige intro om daarna open te barsten.
Er valt veel te beleven op “Freak Show”. Deze jonge honden hebben energie en steken gecontroleerde branie in een slimme mix waardoor we hier een dystopische sound, opzwepende ritmes en catchy zanglijnen krijgen voorgeschoteld. Dit is een plaat die opvalt en een stukje boven de middelmaat uitsteekt.
Album artwork @Barth Decobecq
Noise/Rock/Indie
Freak show
Empty Head
Review
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102589-vincent-single
Linken
https://vi.be/platform/emptyhead
https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=HUbtVWGuThSjGFj5ujE1gQ
Dark Beach is een recent project van Gioia Podesta en Nick Symoens (o.a. Maquillage) dat vorig jaar ontstond. Hun bandsnaam hebben ze ontleend aan het gelijknamig nummer van de producer Pastel Ghost.
Terwijl Maquillage vooral bestaat uit dreampop en shoegaze wordt er met Dark Beach eerder donkere en dansbare synth pop gemaakt. In maart verscheen er een EP ‘Obsession’ en nu is er een nieuwe single “Omg”. Die begint met een zware intro dat industrial/EBM elementen bevat om dan over te gaan naar dark wave/synth pop. Referenties: The Soft Moon, Twin Tribes, …
We hebben een sfeervol wave gitaarlijntje, mooie zang van Gioia en sterk op de achtergrond gemixte zang van Nick. “OMG” bevat een mix van gekende elementen uit EBM, darkwave en synthpop die ze proberen te kneden tot iets dat fris en nieuw klinkt.
Uit hun EP ‘Obsession’ heeft vooral “Words Unsaid” het meeste raakvlakken met deze single: uptempo, dansbaar en iets harder dan de andere songs op ‘Obsession’.
Een nummertje dat live zeker als opzwepertje zijn dienst zal kunnen doen.
Dark Synth Pop
OMG –single-
Dark Beach
OMG - song and lyrics by Dark Beach | Spotify
“Timmy” is de eerste veelbelovende single van Stereo Taxi. We volgen dit combo al van toen ze nog Old Town Louis heetten. Vorig jaar vonden ze zichzelf terug uit met een nieuwe naam Stereo Taxi. En nu dus hun eerste single "Timmy".
Een meezinger waar we al bij verschillende live optreden de keel hebben op schor gebruld. ‘The wauws’, waar de song mee begint en ook het nummer weet te bepalen, zijn hier op hun plaats en worden gebracht door de bassist.
De ietwat nasale stem van de zanger, en tevens schrijver van het nummer, klinkt wat duister op de achtergrond maar toch voldoende hoorbaar en verstaanbaar om nieuwsgierig verder te luisteren.
Het volledige nummer ligt goed in het gehoor en nodigt uit om al na korte tijd om mee te zingen.
Het is nog altijd zeer duidelijk waar ze de muzikale mosterd haalden , o.m. Gaslight Anthem en The Boss) en daar zijn ze terecht fier op!
Een zeer geslaagde eerste single ! We kijken reikhalzend uit naar meer !
Timmy
Review 2025
Stereo Taxi – Uitgebreid beloftevol combo speelt een energiek vinnige rockset
Momenteel is het tweede solo album 'Short Stories' van Willem Heylen uit op het Australische label Ramble Records. De muziek is ergens tussen jazz, folk en vrije muziek, in een mix van korte songs, improvisaties en texturen. Invloeden van gitaristen als Ralph Towner, Lenny Breau en Robbie Basho zijn te horen. Maar ook folksongs van artiesten als Bob Dylan en Joni Mitchell zijn een inspiratiebron.
De vrij korte songs als “Zomergloed” en “Ochtendblauw” kabbelen voorbij als een stil water in een landschap, dat tot verbeelding spreekt. Met een lichte experimentele 'touch' houdt Willem Heylen je voldoende bij de les.
De sferische songs ademen een zekere rust uit. Net door die muzikale weerhaakjes die te vinden zijn op een “Droogte” en “Traagheid”, blijft het spannend.
Het materiaal doet ons even wegdromen in de rush van het leven en zorgt voor een zekere 'zen' toestand.
Best is de plaat in één ruk te beluisteren. Het is letterlijk een meditatie oefening, een filmische wereld vol zachtheid.
De twinkelende gitaren zorgen voor een breed, veelzijdig geluid, waarin blues, americana en folk te horen is. Mooi.
In de gejaagdheid van het leven biedt Willem Heylen een manier aan om tot een zekere gemoedsrust te geraken. Een kampvuur- of huiskamer gevoel, fantasieprikkelend, en wat tot de verbeelding spreekt, gezien het instrumentaal is. Een ‘short story’ op z’n best.
https://www.willemheylen.com/
Tracklist: Zomergloed 02:59 - Breathwork 02:29 – Ochtenddauw 02:57 - Zwaanboot 01:34 - Fast 03:37 - Cadade 02:03 - Patmos 02:10 - New place, New Space 02:09- Love Theme 01:49 - Visions 01:49 - Nomad 02:42
Folk/Jazz/Instrumentaal
Short Stories
Willem Heylen
Velvet Jesus is de band rond Anton Fannes. In 2024 kwam hun debuutalbum ‘Qatar’ uit. Ter promotie speelden ze daarna in unieke locaties zoals in de oude cinema Roxy en in een met zand gevulde kerk in Berchem. In het najaar komt er een volgende plaat uit met Koen Gisen als producer.
Deze single is een sfeervol, melancholisch nummer geworden met een warme sound. Dit in schril contrast met de tekst die gaat over mensen die een (lands)grens opgelegd krijgen met alle gevolgen vandien.
De ritmesectie start veelbelovend waarna de warme stem en dito gitaarlijnen erbij komen. Er is een mooie opbouw en het is simpelweg een fantastisch nummer! Ik zie er Radio 1 materiaal in. Liefhebbers van o.a. Millionaire, Calexio, Mooneye… zullen hier zeker van houden.
Bekijk zeker ook eens de knappe videoclip:
Velvet Jesus - The Endless Border (Official Videoclip)
https://velvetjesus.bandcamp.com/track/the-endless-border
Indie/Post-rock
The Endless Border -single-
Velvet Jesus
Vive La Fête - Vrolijk huppelen op soms donkere synthwave
De electroclash-iconen Vive La Fête hebben zopas een fotoboek uitgebracht over de geschiedenis van de band. Om dat boek aan de man te brengen, is de band op tournee. Later dit jaar staan ze op de Lokerse Feesten en in Spanje, maar wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox (CC De Schakel) in Waregem.
Een voorprogramma was er niet. Dat opende mogelijkheden voor een extra lange set van Vive La Fête en daar hebben ze op ingespeeld met een set van ruim anderhalf uur en zowat 20 nummers. De zaal was niet uitverkocht, wel goed gevuld. Enkele fans hadden net zo’n zwarte balk als de bandleden op hun gezicht ‘geschilderd’.
Van deze band rond Els Pynoo en Danny Mommens verscheen vorig jaar de EP ‘Les Sauvages’. Dat was het eerste nieuwe studiowerk sinds jaren. Wie hoopte dat de EP integraal gespeeld zou worden, die was eraan voor de moeite. Sinds enkele jaren zit Vive La Fête in een soort van ‘Greatest Hits’-modus als het over concerten gaat. Van ‘Les Sauvages’ speelden ze enkel “Notre Planète” en niet de single/titeltrack “Sauvage”. Een beetje jammer is dat toch wel, want zo zit er maar weinig variatie in de set voor wie deze band regelmatig gaat zien.
Singles en hits bij de vleet. Dat dan weer wel. In de reguliere set was er plaats voor onder meer “Tokyo”, “Schwarzkopf”, “Hot Shot”, “Touche Pas”, “Mots Bleus”, “Liberté”, “La Verité” en “Jaloux”. Enkel “Je Ne Veux Pas” ontbrak misschien, naast enkele van hun bekende covers, maar achteraf kon je geen ontevreden fan bespeuren. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en voor het podium werd volop gedanst en meegezongen.
Iedereen in de band gaf zich voor het volle pond. De eeuwig lachende en dansende frontvrouw nam de hele zaal op sleeptouw vanaf de eerste noot die gespeeld werd.
De toegift was zo mogelijk nog leuker, met superhit “Maquillage”, hun lijflied “Nuit Blanche”, een medley met “Noir Desir” en “Attaque Surprise”, hun cover van de Moog-klassieker “Popcorn” en “2005”.
Setlist: Tokyo / Schwarzkopf / Hot Shot / Mon Dieu / Machine Sublime / Touche Pas / A Paris / Exactement / Pousse Pas / Mots Bleus / Notre Planète / Liberté / La Verité / AC / Jaloux / Nuit Blanche / Maquillage / Noir Desir-Attaque Surprise / Popcorn / 2005
Reviews
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99314-vive-la-fete-great-gigs-in-the-park-2025-balancerend-tussen-pop-elektro-wave-en-alternatief
https://musiczine.net/index.php/nl/item/96973-sauvage-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/94298-vive-la-fete-vive-la-fete-mag-nooit-met-pensioen-gaan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/93777-vive-la-fete-al-25-jaar-explosief-in-feestjes
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Automatic Lovers - Punk 'n roll uit Madrid
Keeper Volant uit Brussel werd aangekondigd als een punktrio maar veel punk heb ik niet gehoord en ze oogden al helemaal niet als een punkband. Dit zou ik eerder catalogiseren als vuile (pub) rock. Voor hun Franstalige nummers vonden ze inspiratie bij vooral vrouwen, auto's en voetbal.
Tijdens het nummer "Erling", ongetwijfeld een ode aan Erling Haaland, sterspeler van Manchester City, bleek de band ook een mondje Duits meester te zijn. Hoogstaand zal het niet geweest zijn en ook muzikaal bleef het een wat rommelige bric-à-brac. Soms klonk het als een zwijmelende Jacques Dutronc na een stevig nachtje stappen en dat mag gerust als een compliment worden opgevat. Ik hou wel van dit soort kaduke rock-'n-roll die elk ogenblik lijkt te kunnen ontsporen. Die slordige aanpak, gecombineerd met de weinig toonvaste zang van Samuel Durt deed me tijdens een traag nummer zelfs even denken aan Cheater Slicks, toch een van mijn favoriete groepen. Bassist Wilfrid Morin, met een sardonische grijns op het gezicht gebeiteld, deed er alles aan om de schwung erin te houden maar na een tijdje begon Keeper Volant toch tekenen van metaalmoeheid te vertonen.
In een te lange set werden de mooie momenten te vaak afgewisseld met onuitgewerkte probeersels. Met wat snoeiwerk had dit een boeiende set kunnen zijn, nu werd het vooral slepen richting eindmeet.
Het verschil met Automatic Lovers was immens. Hoewel de Madrilenen heel wat jonger waren, leken ze over tonnen meer ervaring te beschikken. Dit was pure dynamiet verpakt in strakke songs vol pakkende melodieën.
Het openingsnummer was de B-kant van hun debuutsingle: een cover van "Who cares if tomorrow never comes" van Kirk and The Jerks, een mij totaal onbekende groep uit Pennsylvania uit de jaren '80.
Daarna volgde zowat het volledige pas verschenen debuutalbum in exact dezelfde volgorde als op de plaat. Daarmee stonden meteen ook de enige twee covers en toevallig ook de beste nummers van die plaat, zonder het eigen werk tekort te willen doen, helemaal vooraan in de set.
Eerst "High degree", dat zo mogelijk nóg obscuurder was dan die eerste song. Het nummer verscheen in 1977 op de B-kant van de enige single, met op het hoesje in grote letters 'English rock 'n roll', die Next, een Britse groep die in het Franse Toulouse resideerde, ooit uitbracht. Het blijft me een raadsel hoe een stel jongelingen uit Madrid hier ooit op is uitgekomen maar het is verdomd een fantastische song. Het nummer wordt op gang geknald met een uitgesproken Chuck Berry-lick waarna het ergens tussen Dr. Feelgood en The Flamin' Groovies voortdendert.
De tweede cover klonk een stuk vertrouwder: "Pushin' too hard" in de versie van The Vibrators, die het op hun beurt haalden bij de Amerikaanse sixties oergarageband The Seeds. Automatic Lovers lijken trouwens iets te hebben met The Vibrators, want hun groepsnaam haalden ze naar alle waarschijnlijkheid ook bij een single van die Britse punkband uit de jaren zeventig.
Britse seventiespunk, gemixt met Amerikaanse garagepunk, vormde het recept voor hun van rauwe energie barstende sound.
De bijzonder snedige gitarist Arthurr Crash (né Arturo Rodriguez) absorbeerde subtiel invloeden uit andere genres waarbij soms een zweem Angus Young opdook.
Zanger Passedout Kid had een gemene snauw die aanvankelijk nauwelijks hoorbaar was maar dat werd gelukkig snel rechtgezet. Een geboren frontman van wie ik vermoed dat hij nogal wat jonge meisjesharten wat sneller kan doen slaan. Deze keer stond wel wat vrouwvolk vooraan, al waren het eerder dames van rijpere leeftijd maar dansen deden ze in ieder geval vol overgave.
Ondertussen hielden bassist Whisky David en drummer Juan Sinovas het tempo ongenadig hoog.
Tijdens het eindoffensief dook de zanger, terwijl zijn lijf parelde van het zweet, het publiek in, waarna de gemoederen met een Spaanstalig nummer nog verder werden verhit.
Na die zinderende finale sloot Auromatic Lovers stijlvol af met een instrumentale outro die duidelijk schatplichtig leek aan "Purple Haze" van Jimi Hendrix.
Het was weer al een tijdje geleden dat een jonge debuterende band me nog zo bij de kladden greep.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
The Green Mean Machine - De grenzen van jazz opzoeken
The Green Mean Machine (****) is en jazzfusion kwartet, opgericht in 2019 door oud-studenten van het Conservatorium van Gent. Bekend om hun speelse energie en onverschrokken improvisatie, zijn ze vooral bezig met zichzelf live te tonen in uiteenlopende clubs.
Hun vorige plaat 'The Engine' kon op heel wat bijval rekenen, mede door de voortdurende muzikale dialogen die ontstaan. De band brengt in september een plaat uit, ook iets om naar uit te zien. Ze kwamen op zondagnamiddag in zeer goed gevulde de Casino en toonden wat ze echt in hun mars hadden.
Werend Van Den Bossche (alt saxofoon), Warre Van de Putte (tenor saxofoon), Marcos Della Rocha (drums) en Zjef Van Steenbergen (contrabas) halen hun inspiratie bij Miles Davis Quintet, Keith Jarrett & The Bad Plus. Bands die, net als zijzelf, graag die grenzen van wat jazz betekent, opzoeken. Het kwartet gaat in oogpunt daarvan, zeer ingenieus tewerk. Uiteraard zijn het één voor één talenten. De versmelting tussen tenor saxofoon en alt saxofoon, zorgt in het begin van de set al voor magie. Eens alle instrumenten samen komen, genieten we van de diversiteit in aanpak. De improviserende wijze siert.
We kregen een tipje van de sluier in de toekomst. Hoewel het op bepaalde momenten wat neigt naar hapklare jazz, waar niets mis mee is, zijn het die groovy momenten die zorgen voor enig soelaas. Op het einde van de set brengen ze één voor één een aanstekelijke, groovy solo en eens de drums, al even intens aansluit, gaan plots alle registers compleet open. Een wervelstorm van hun jazz virtuositeit krijgen we, die smaakt naar meer van dat.
Er volgt nog een bisnummer, in het verlengde van hun boeiende sound.
The Green Mean Machine doet de jazz liefhebber watertanden, en durft ook wel eens buiten de lijntjes te kleuren voor de avontuurlijke liefhebber. Waardoor iedereen op zijn wenken wordt bediend.
Hun sterkste punt? een explosieve energie creëren , waarbij de strakke jazztradities in ere worden gehouden, gecombineerd met die speelse, vrij vloeiende improvisatie-elementen die het publiek geboeid houden.
'De grenzen van jazz opzoeken', ze slagen er met met brio in . Er zitten zelfs nog groei mogelijkheden in, waardoor we nog meer uitzien wat de nieuwe plaat te bieden zal hebben.
Binnen de jazz scene klinken ze kleurrijk en zijn ze een pareltje om te koesteren.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Phosphorescent mag dan al jaren meedraaien binnen de indie-folk en americana, toch blijft Matthew Houck een artiest die vooral op gevoel lijkt te varen. Zijn laatste plaat ‘Revelator’ uit 2024 laveerde opnieuw tussen dromerige melancholie, persoonlijke twijfels en warme arrangementen. Sindsdien werkte hij ook aan een soundtrack, maar in Trix leek het vooral een avond te worden waarin hij rijkelijk uit zijn eigen repertoire kon putten. Geen grote verrassingen dus, wel een nieuwe liveband en hopelijk opnieuw die typische warme sfeer waar Phosphorescent ondertussen om bekendstaat.
De opwarming werd verzorgd door Rich Ruth, die later op de avond ook mee op het podium zou staan bij Phosphorescent. Alleen tussen een indrukwekkende verzameling pedalen, elektronica en gitaren bouwde hij drie lange nummers op die balanceerden tussen ambient, jazz en psychedelische elektronica. Soms deed het denken aan Caribou of Tycho, al bleef het geheel wat abstracter en experimenteler. Onder dikke rookwolken en subtiel licht werkte hij met loops, samples en repetitieve gitaarlijnen naar sferische hoogtes toe.
Niet elk moment was even meeslepend, maar Ruth hield duidelijk strak controle over zijn soundscapes. Het publiek reageerde eerder voorzichtig enthousiast, al groeide het respect zichtbaar naarmate zijn set vorderde.
Phosphorescent zelf begon bijzonder sterk. Vanaf “C’est La Vie No. 2” viel meteen op hoe helder de soundmix zat en hoe goed de nieuwe liveband op elkaar was ingespeeld. De subtiele synths, gelaagde gitaren en losse ritmes gaven nummers als “Revelator” en “Wide as Heaven” extra ademruimte.
Houck bleek wel ziek te zijn: zijn stem kraakte geregeld en leek soms op de rand van instorten te balanceren. Toch gaf die extra korrel de songs vreemd genoeg nog meer doorleefdheid. Bovendien stonden er met de tweede gitarist, bassist en drummer bijzonder vaardige muzikanten op het podium, wat nummers als “At Death, a Proclamation” en “Around the Horn” een stevige psychedelische punch gaf.
Halverwege de set werd het iets losser en intiemer. Houck wandelde tijdens “There From Here” over het podium zonder gitaar en zocht zichtbaar het contact met het publiek op. “The Quotidian Beasts” was ondanks zijn bijna volledig versleten stem nog steeds indrukwekkend, mede dankzij een muisstille tussenpassage en een strak lichtspel. Uiteraard bleef “Song for Zula” hét emotionele ankerpunt van de avond, ook al miste de afwezigheid van viool ergens een extra laag magie.
In de bisronde bracht Houck met “Wolves” en “Endless Pt. 1” twee breekbare solomomenten, waarbij hij tussen bindteksten door even zijn draad leek kwijt te raken. Vermoeid, ziek of misschien gewoon wat loom: het maakte hem alleen maar menselijker.
Veel verrassingen bracht Phosphorescent uiteindelijk niet naar Trix, maar dat hoefde ook niet. De warme sfeer, het sterke samenspel en de broze schoonheid van Houcks songs bleven moeiteloos overeind. Zelfs met een stem die zichtbaar afzag, wist hij zijn publiek volledig mee te nemen in zijn melancholische universum.
Geen perfect concert misschien, wel een bijzonder innemende avond die zachtjes bleef nazinderen.
C'est la vie no.2 - Revelator - Wide as Heaven - Terror in the Canyons (The Wounded Master) - New Birth in New England - There From Here - At Death, a Proclamation - Around the Horn - Muchacho's Tune - The Quotidian Beasts - Song for Zula — Wolves - Endless, Pt. 1 - Tell Me Baby (Have You Had Enough) - Down To Go
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
