Kortrijk leek aanvankelijk niet warm te lopen voor Ebo Taylor, een Afrikaanse legende van maar liefst 76 lentes. Uiteindelijk daagden toch genoeg warmbloedige adepten/nieuwsgierigen op om de winterse kou te verdrijven. En Ebo had er zin en zon in.

Bijna twee uur zou de Ghanees, oude muzikale vriend van de Nigeriaanse topmuzikant Fela Kuti, De Kreun laten wiebelen en dansen. Hij had er zonder meer veel goesting in, was meer dan wakker, wat van de klankman niet kon gezegd worden, want de volumeknop van de micro van de legende stond bij het eerste nummer nog dichtgedraaid.
Taylor – met hoedje en traditionele outfit - liet het na een korte misprijzing met hoofd en armen niet aan zijn enthousiasme komen en zette met zijn zevenkoppige band de set in. De oude knar staat bekend om zijn ‘Highlife’, een dansmuziek die zwemen van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz combineert. In De Kreun gooide hij nog wat andere genres in zijn smeltkroes en gaf hij zijn muzikanten soms vrije baan.
De drummer had al snel door dat het Kortrijks publiek nog moest opwarmen. ‘You are a bit cold and quiet’, al had Taylor zelf al bij zijn tweede nummer een meezingmoment ingelast, wat hem door de lauwere reactie een ondeugend lachje ontfutselde. Trouwens, die blinkoogjes bleven het hele concert door glinsteren.
Af en toe laste hij een filosofische quote in (‘The river was there before the path’) maar centraal bleven zijn meeslepende tunes, waarin hij zich zo erg onderdompelde, dat hij zelfs net voor hij een rondedansje om zijn staander maakte, die micro omver liep.
Supersaxofonist Ben Wolff (één van de twee blanken in de band) haalde van meet af aan al verschroeiend uit, maar ook de percussionist en de drummer bepaalden het ritme en de grooves. Halverwege het concert stapte iedereen - alsof voor een plaspauze -  van het podium, behalve de man achter de drums die de stijl van concert plots een andere richting insloeg en met de toetsenist-zanger-danser wat gratis Afrikaanse danslessen ten berde gaf. ’The ladies in front’, was het stigma.
Toen ‘good old’ Ebo weer op het podium kwam, zette hij zich voor het drumstel, staarde genietend de zaal in en begon te flirten met het vrouwelijke schoon, met het blonde jonge ding in het bijzonder. Hij genoot, zag dat het goed was en was zo onder de indruk dat hij even op zoek moest naar zijn gitaar.
Na het voorlaatste nummer (“Appia Kwa Bridge”, de titelsong van zijn laatste cd) was het 22 uur geworden. ‘White man invented the watch. And he added: 10 o’clock is the end’, verontschuldigde de black man zich voor het nakende einde.
Maar het was duidelijk, den Ebo had er plezier in, noemde zichzelf generous en bleef alleen op de bühne, wat later geassisteerd door de percussionist voor een mooie ballade. En erna riep hij letterlijk om zijn guys waarop de drummer eraan toevoegde dat Ebo de ‘hardest working man in show business’ was. Overuren dus, maar geen seconde had je dat gevoel. Taylor sprong (jawel) tijdens het allerlaatste nummer van het podium en ging iedere toeschouwer persoonlijk begroeten: een handdruk, een klopje, een dansje (met die blonde ook natuurlijk).

‘Heaven’, zo fantastisch voelde het nu wel niet, maar het was close. En dat was meteen het laatste nummer en de laatste kwinkslag: ‘Wil je naar de hemel? Wel, sterf dan !’ Ons gedacht? De man verkiest (voorlopig nog) de hel want we zien hem nog niet meteen zijn Afrikaanse pijp aan Maarten geven.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-13-02-2013/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

‘t Was de locatie, ‘t was het publiek, ‘t was de band, maar ‘t was vooral de 76-(jaja)-jarige Ebo Taylor die ons in het DOK in Gent een ‘memorable night’ (sic) bezorgde. Een Afrikaanse grootheid voor (amper) een dikke honderd, weliswaar heel gretige toehoorders. Als de zomer niet vanzelf naar ons landje komt, halen we die warmte dan maar naar hier.

Onze eigen eerste ervaring met het DOK gaf ons al een welgekomen verwonderingsgevoel. ‘Een werfplek voor verpozing en creatieve manoeuvres’. Te onthouden,. Te herbezoeken. Genoteerd. Maar we kwamen voor Ebo Taylor. En die bood nog meer dan we verwacht hadden.
Zijn passage anderhalf jaar geleden in het Zuiderpershuis van Antwerpen hadden we gemist. Maar dit keer stopte de Ghanees met zijn nieuwe (eerste studio-) album (letterlijk in een kartonnen doos) in Gent, een dag na Brussel. ‘We speelden al in Berlijn, in Sao Paolo, in Japan. De band zal wel moe zijn’, grapte de oude kraker naar het einde van zijn performance toe en hij speelde maar alleen verder, met enkel zijn percussionist in begeleiding. Intiem mooi.
Maar daaraan ging al bijna anderhalf uur swingende ‘highlife’ vooraf. ‘Highlife’ is een soort Afropop, een dansmuziek die een dikke eeuw geleden in Ghana ontstond uit een vermenging van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz. Met blazers dus, waarna later gitaar en zelfs synthesizers toegevoegd werden. Het is een jazzy uitgesponnen genre dat beweegt en doet bewegen en waarvan Taylor een eigen uptempo versie maakte. Aanvankelijk staan enkel je voeten stil, wat later ga je helemaal mee in de muziek. Zo ook die vrijdag in Gent.
Taylor is er 76 en verloochent zijn roots niet. En die gaan zelfs terug tot James Brown. Naar eigen zeggen stonden op zijn platen highlifesongs op de voor- en afrofunk op de achterkant. Jaren later (her)ontdekte de wereld Ebo Taylor (een jamvriend van de Nigeriaan Fela Kuti) en intussen schuimt hij zo de wereld af met concerten en duikt hij de studio’s in. Zijn nieuwe album ‘Appia Kwa Bridge’ werd opgenomen in Berlijn met The Afrobeat Academy, de band waarmee hij al zijn vorige album ‘Love & death’ (pas in 2010 !) opnam en er daarna wereldwijd mee toerde.
Hij speelde in Gent deels zijn oudere nummers, afgewisseld met zijn nieuwer werk dat een aantal traditionele oorlogssongs en kinderliedjes bevat van de ‘Fante’, een etnische groep uit het kustgebied van Ghana. De titel ‘Appia Kwa Bridge’ verwijst naar een brug in Taylors geboortestad, ook de brug der liefde genaamd.
Afrika zit nog ten volle in zijn lijf en dat was in het DOK te merken.  De levende legende  komt na het intronummer van zijn zevenkoppige band op het podium ‘gekropen’. Hij neemt zijn gitaar en zal zich voornamelijk beperken tot de gitaarsolo’s, al moet hij daar zelfs in “Africa Woman” even toe aangezet worden door de saxofonist: ‘Make some noise’.
Het is een doorlopende groove, bijwijlen wat funkygetint en met een stem die nog klinkt, al ging die af en toe verloren door zijn beweeglijkheid, want de man die - zelfs in België - al lang zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikte, zwaait met lijf en leden en schudt de danspasjes uit zijn traditionele klederdracht. En is hij het niet, dan is synthesizerman ‘Eddy Murphy’ er letterlijk op kousenvoeten bij om zijn danstaak over te nemen. Het publiek had er evenzeer zin in en ging op elke uitnodiging om mee te zingen met graagte in.
Op aanvraag uit het publiek sluit Taylor af met een schitterende versie van Africa “Big Ass’ Woman”, waarna de man zomaar het publiek instapt, wat meedanst en zich dan rustig uit de menigte wurmt en vertrekt. Zijn band – vooral op aangeven van de enthousiasmerende saxofonist – wil verder doen, ondanks de ‘curfew’ van 22 uur. De nieuwste van ‘EPO’ Taylor zal nog een tijd in onze oren en uit onze boxen klinken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-18-05-2012/

Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK)