‘t Was de locatie, ‘t was het publiek, ‘t was de band, maar ‘t was vooral de 76-(jaja)-jarige Ebo Taylor die ons in het DOK in Gent een ‘memorable night’ (sic) bezorgde. Een Afrikaanse grootheid voor (amper) een dikke honderd, weliswaar heel gretige toehoorders. Als de zomer niet vanzelf naar ons landje komt, halen we die warmte dan maar naar hier.

Onze eigen eerste ervaring met het DOK gaf ons al een welgekomen verwonderingsgevoel. ‘Een werfplek voor verpozing en creatieve manoeuvres’. Te onthouden,. Te herbezoeken. Genoteerd. Maar we kwamen voor Ebo Taylor. En die bood nog meer dan we verwacht hadden.
Zijn passage anderhalf jaar geleden in het Zuiderpershuis van Antwerpen hadden we gemist. Maar dit keer stopte de Ghanees met zijn nieuwe (eerste studio-) album (letterlijk in een kartonnen doos) in Gent, een dag na Brussel. ‘We speelden al in Berlijn, in Sao Paolo, in Japan. De band zal wel moe zijn’, grapte de oude kraker naar het einde van zijn performance toe en hij speelde maar alleen verder, met enkel zijn percussionist in begeleiding. Intiem mooi.
Maar daaraan ging al bijna anderhalf uur swingende ‘highlife’ vooraf. ‘Highlife’ is een soort Afropop, een dansmuziek die een dikke eeuw geleden in Ghana ontstond uit een vermenging van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz. Met blazers dus, waarna later gitaar en zelfs synthesizers toegevoegd werden. Het is een jazzy uitgesponnen genre dat beweegt en doet bewegen en waarvan Taylor een eigen uptempo versie maakte. Aanvankelijk staan enkel je voeten stil, wat later ga je helemaal mee in de muziek. Zo ook die vrijdag in Gent.
Taylor is er 76 en verloochent zijn roots niet. En die gaan zelfs terug tot James Brown. Naar eigen zeggen stonden op zijn platen highlifesongs op de voor- en afrofunk op de achterkant. Jaren later (her)ontdekte de wereld Ebo Taylor (een jamvriend van de Nigeriaan Fela Kuti) en intussen schuimt hij zo de wereld af met concerten en duikt hij de studio’s in. Zijn nieuwe album ‘Appia Kwa Bridge’ werd opgenomen in Berlijn met The Afrobeat Academy, de band waarmee hij al zijn vorige album ‘Love & death’ (pas in 2010 !) opnam en er daarna wereldwijd mee toerde.
Hij speelde in Gent deels zijn oudere nummers, afgewisseld met zijn nieuwer werk dat een aantal traditionele oorlogssongs en kinderliedjes bevat van de ‘Fante’, een etnische groep uit het kustgebied van Ghana. De titel ‘Appia Kwa Bridge’ verwijst naar een brug in Taylors geboortestad, ook de brug der liefde genaamd.
Afrika zit nog ten volle in zijn lijf en dat was in het DOK te merken.  De levende legende  komt na het intronummer van zijn zevenkoppige band op het podium ‘gekropen’. Hij neemt zijn gitaar en zal zich voornamelijk beperken tot de gitaarsolo’s, al moet hij daar zelfs in “Africa Woman” even toe aangezet worden door de saxofonist: ‘Make some noise’.
Het is een doorlopende groove, bijwijlen wat funkygetint en met een stem die nog klinkt, al ging die af en toe verloren door zijn beweeglijkheid, want de man die - zelfs in België - al lang zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikte, zwaait met lijf en leden en schudt de danspasjes uit zijn traditionele klederdracht. En is hij het niet, dan is synthesizerman ‘Eddy Murphy’ er letterlijk op kousenvoeten bij om zijn danstaak over te nemen. Het publiek had er evenzeer zin in en ging op elke uitnodiging om mee te zingen met graagte in.
Op aanvraag uit het publiek sluit Taylor af met een schitterende versie van Africa “Big Ass’ Woman”, waarna de man zomaar het publiek instapt, wat meedanst en zich dan rustig uit de menigte wurmt en vertrekt. Zijn band – vooral op aangeven van de enthousiasmerende saxofonist – wil verder doen, ondanks de ‘curfew’ van 22 uur. De nieuwste van ‘EPO’ Taylor zal nog een tijd in onze oren en uit onze boxen klinken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-18-05-2012/

Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK)