Future Old People Are Wizards - Sound of Ghent - Kosmisch kerstconcert van jewelste!

YES. Eindelijk. Het is zover. De X-Mas livestream van Future Old People Are Wizards (FOPAW). Hier keek ik verdoeme hard naar uit. Voor wie FOPAW nog niet kent: deze driekoppige psychrock-/sludgeband bestaat uit de gerenomeerde muzikanten Stijn Vanmarsenill (Drums are for Parades, Elefant), Nele De Gussem (Maya’s Moving Castle) en niemand meer dan Sylvester Vanborm (Wallace Vanborn, Endlingr, Lee Anderson, Monskopoli, Alex Verdi en Ian Clement).
Ik ben al stevige fan sedert hun eerste album ‘Faux Paw’, dat ondertussen al zijn zesde verjaardag mag vieren. Doorheen hun repertoire, ‘M’ (2016) en ‘Peaces’ (2018) was ik op z’n minst getuige van zo’n dynamische, straf muzikale en eeuwig groeiende band. Petje af en leve de Gentse muziekscene!

Het concert ging van start met (bijna) alle betrokken muzikanten die gezellig een kerst-dinertje deden in het midden van de stage. Niet enkel de drie originele leden (m.u.v. Nele De Gussem), maar ook de bij gelegenheid uitgenodigde Mattias De Craene (Saxofonist), Cesar De Sutter (Basgitaar, tevens acteur!), Kris Auman (Bas, Contrabas) en Elias Devoldere (Drummer) maakten deel uit van deze magnifieke avond.
Sneeuw viel bijna letterlijk uit de lucht, het podium stond vol met kerstversiering, kerstverlichting en duizend andere dingen in kerst-thema. Hoeveel tijd moet hier trouwens in gekropen zijn?
Nu… Hier gaat het ‘m over: FOPAW startte uiteindelijk met hun beukende song “Undo The Redos”. Ik zat meteen in de sfeer en had het moeilijk om m’n kop stil te houden. Toen speelden ze meteen hun tweede nummer en publieksfavoriet “So it Goes”: BAM. Hun hit van hun laatste langspeler ‘Peaces’ (2018). Nu kwam ik letterlijk zot. Stil zitten was nu geen mogelijkheid meer.
In volle vaart ging de set door. Om één puntje van kritiek te geven: de micro van Sylvester stond niet altijd even goed afgesteld. Maar naar het einde van de set toe werd dit gecorrigeerd.
Grappig om te zien, is dat de muzikanten een beetje statisch op het podium stonden. Al voelde ik hun wil en drive om dit net niet te doen, maar door de overload aan versiering konden ze niet anders. Geniaal gewoon.
Toen kreeg de set een andere ‘draai’. Het nummer “New Man” werd in een jazzy, funky versie gebracht dankzij Elias De Voldere die het ter gelegenheid overname van Sylvester. Meteen begreep ik: die mannen hebben zoveel energie gestoken in dit concert en maken er iets unieks van! Niet alleen Elias zat op de drums, maar ook Mattias De Craene kwam ter gelegenheid blazen. De versie van dit nummer greep me muzikaal gezien gewoon bij de keel en hiermee bewees FOPAW tot hoeveel ze wel niet in staat zijn.
Stiekem wachtte ik toch een beetje op harder werk en toen kreeg volgend nummer “Eastern Sabbath” een traag maar zekere turnover tot zware bassen, ferme basdrum en was de band mij letterlijk aan het teasen. Ik voelde nervositeit in mij op komen. FOPAW zijn er naar mijn mening helden in om te flirten met de luisteraar. En dat is echt niet gegeven aan iedereen. Huge compliment, yes! “Eastern Sabbath” draaide voor mij uit tot het absolute hoogtepunt van de show. Het toont meer dan gewoon tot waarin FOPAW wel niet in staat is. Helden.
Daarna werd het donkere “Cotton Sheep” gebracht. Rust en intensiteit dualeerden in mijn hoofd. En dit was oké. Integendeel: bijzonder zelfs.
Hun voorlaatste nummer was “Tale of A Lost Boy”: dit was gewoon hypnotisch intrigrerend en zo stevig up-tempo. De band in hun driekoppige bezetting op topniveau! Wowchie!
Vooraleer drummer Vanborm het laatste nummer inzette, gaf hij nog een dankwoord aan iedereen en in het bijzonder aan alle muzikanten die deel uitmaakten van de show. Dit dwingt respect af.
En toen… Kaboem: “The Hipster’s Paradigm”: mega-sketchy vocals, naar mijn mening de coolste bas- en gitaarlijn dat FOPAW in hun repertoire schreef en in full-power met alle muzikanten van de show. Letterlijk eindigen met een atoombom-verplettende sound.

Future Old People Are Wizard, ze gaven ons een kosmisch kerstconcert van jewelste! Dankjewel! 

Organisatie: Democrazy, Gent

Het is moeilijk om een label op Future Old People Are Wizards (of kortweg Fopaw) te plakken. Laten we zeggen dat ze zowel poppy als sludgy kunnen klinken. Sedert hun debuut uit 2014 (‘Faux Paw’) kregen ze al veel goede kritieken vanwege hun energieke optredens en hun uitstekend songmateriaal. Het grote publiek ontdekte hen nog niet echt maar gezien hun stijl van muziek zal dit niet zo snel gebeuren. Malen we daarom? Niet echt. We hebben het wel voor bands die hun eigen ding durven doen wars van wat het grote publiek verwacht.
Voor Stijn Vanmarsenille (gitaar en zang) zijn het trouwens drukke tijden want zowel met Elefant als met Fopaw heeft hij een nieuw album uit bij 9000 Records (Consouling Sounds). Voor dit nieuwe album zet het trio een lichte koerswijziging in. De muziek klinkt iets ijler en weidser. We horen flarden sludge en psychrock en de sfeer van progressieve rock. De abrupte overgangen zijn nog aanwezig maar toch in een iets mindere mate. De muziek is bij momenten nog steeds overdonderend maar is ook toegankelijker geworden. Op “Tales Of A Lost Boy” horen we waarlijk backings en harmonieën in de stijl van de Beach Boys terwijl de gitaar/synths zwart als pek klinken. Het verschil met het debuut is dat de songs nu toch minder chaotisch en vermoeiend klinken. Toch zijn ze nog steeds even origineel en pakkend. “Face It You Darn Animal” is een prima opener met zweverige synths die aanzwellen tot het uiteindelijk een rocksong wordt. De toon van verandering is meteen gezet. De opvolger (tevens single) “The Hipster’s Paradigm” is ook een prachtige song dat mij een beetje aan de hedendaagse Millionaire doet denken. “How The Brain Works”, “Be Moved” vallen hier ook onder.
Weerbarstig, melodieus en alternatief zijn de woorden die bij mij opkomen bij het beluisteren van dit album. Maar ook ijler en weidser. De evolutie van Fopaw op ‘Peaces’ is positief en biedt nieuwe perspectieven voor deze band. Ze lonken naar een iets groter publiek en tonen hun intrinsieke klasse. Gewoonweg een schitterend album als je van wat uitdagender muziek houdt.