De druk moet hoog geweest zijn toen Greta Van Fleet begon met de opnames van ‘The Battle At Garden’s Gate’. Met hun eerste full album, ‘Anthem Of The Peaceful Army’, werden deze Amerikanen binnengehaald als de redders van de classic en hard rock en volgde een wereldtournee met uitsluitend uitverkochte zalen. Ze kregen daarnaast vaak te horen dat ze als band heel sterk op Led Zeppelin leken, maar dat zagen zij zelf vooral als een compliment, want dat was tot dan ook de bedoeling.
Met het touren voor ‘Anthem …’ hebben ze meteen ook de rest van de wereld ontdekt en dat zou je volgens hen ook moeten terughoren in het nieuwe album. In het algemeen kan je stellen dat ‘The Battle … ‘ minder sterk aanleunt tegen led Zeppelin dan Anthem, maar de invloeden van Page en Plant zijn ook weer niet compleet overboord gegooid. “The Barbarians” heeft een intro die van Jimi Hendrix had kunnen zijn (om daarna een paar keer naar “Kashmir” te lonken) en “Caravel” neigt wat naar Rush. De invloeden zijn dus wat breder. Het ligt deze keer ook allemaal dichter bij de classic en soms southern rock dan bij de hard rock.
Liefst vier singles gingen de release van het nieuwe album vooraf: “Broken Bells”, “Heat Above”, “Age Of Machine” en “My Way, Soon”.
Van die vier is het vlotte en heel catchy “My Way, Soon” de leukste. Geen van die singles heeft tot dusver dezelfde tijdloze impact als “When The Curtain Falls” van het vorige album, maar misschien kan dat nog groeien. Nog geen single, maar wel een albumtrack die de Led Zep-verwachtingen inlost, is “Built By Nations”. Nog een heel sterke song is de klassieke ballad “Tears Of Rain”, met Josh’s fenomenale stem die bijna uitsluitend met piano ondersteund wordt. Het zou in lyrics en muziek een bevestiging kunnen geweest zijn van alle clichés die we kennen over de rock van de jaren ’70, maar de Greta’s weten hier toch te beklijven.
“Stardust Chords” is dan weer wel een opeenstapeling van voorgekauwde clichés en “Light My Love” lijkt wat veel op “Tears Of Rain”. Maar doorgaans schiet de band wel raak.
Het absolute topnummer van dit album is “The Weight Of Dreams”: licht psychedelisch en episch in speelduur (bijna negen minuten). Wie houdt van lange gitaarsolo’s heeft hier een vette kluif aan. Wat Jake Kiszka hier minutenlang losjes uit de mouw schudt, combineert het beste van Slash en Neil Young.
Het gaat hard voor Greta Van Fleet. Deze band of brothers, drie jonge broertjes en een vriend op drums, allen uit een onooglijk dorpje in Michigan, verkochten de AB uit nog voor hun debuut uit was, en staan in februari volgend jaar in de Lotto Arena. Begin dit jaar stonden ze nog in de AB-club, nu dus in de grote zaal van de AB. De reden waarom deze jonkies zalen vullen: ze spelen klassieke hard-rock, en zowel oud als jong wil deze band zien. Nochtans zijn de kritieken op hun debuut ‘Anthem of the peaceful arm’ alles behalve positief: Humo gaf anderhalve ster op vijf, en Pitchfork zelfs anderhalf op tien, terwijl meer traditionele rockzines ook maar drie sterren op vijf uitdeelden. De reden: de vergelijking met Led Zeppelin valt slecht uit voor Greta Van Fleet, hun hard-rock gaat heel erg leentjebuur gaan spelen bij deze rockgiganten, en de vergelijking draait natuurlijk niet positief uit: een aantal critici beschuldigen ze dan ook van een gimmick te zijn. De hard-rock uit de jaren zeventig vertrok van de blues, terwijl deze band vertrekt van de classic hard-rock, en dat is een wereld van verschil. De fans van Greta Van Fleet kunnen die kritiek moeilijk verteren, op Youtube zijn dan ook videos te vinden die die critici van antwoord dienen.
De band trekt zich weinig aan van deze kritiek, en het onthaal door de Belgische fans was onvoorwaardelijk en triomfantelijk. De band betrad het podium van de AB en gooide meteen rozen in het publiek, op de tonen van een oude soulkraker. De broertjes Kiszka hadden er duidelijk zin in en strooiden de hard-rock clichés met volle overtuiging de zaal in voor een set van vijf kwartier. Zanger Josh Kiszka omarmde die hard-rock clichés schaamteloos, indianenveren in de krullenbol, bloot bovenlijf en gilet, hij had duidelijk de kleerkast van Robert Plant geplunderd.
De meest overtuigende Led Zeppelin-imitatie kon je echter bij de drummer vinden: die benaderde echt het massieve geluid van John Bonham. De zang van Josh Kiszka haalde niet het niveau van Robert Plant, AC/DC was een betere benchmark, want de super hoge noten bleven bij dit jonkie achterwege. De frontman vroeg ons al van bij het eerste nummer, “Are you ready to groove?”, en dit was niet gelogen: we waren vertrokken voor een uitstekende classic rock show met een sterrol voor de gitarist Jake Kiszka: die toverde gitaarsolo’s uit zijn mouwen alsof het niets was en speelde gewoonweg verbijsterend goed: Pearl Jam heeft er een serieuze concurrent bij, hoe Jake solo’s speelde met de gitaar in zijn nek hebben we er nog maar weinigen zien doen. De hard-rock-sound van de band was dus uitstekend, met af en toe ook een beetje southern rock invloeden toen de bassist op de Hammond begon te spelen.
Punt van kritiek was wel het gebrek aan pakkende songs die bleven hangen: wat betreft het pure songschrijven staan ze nog niet aan de knieën van bands als Wolfmother of zelfs The Datsuns, bands die een rechtvaardiger referentiepunt zijn dan Led Zep of AC/DC. Maar goed, dat komt misschien nog.
In ieder geval zagen we hier de geboorte van een nieuwe stadionband, een toekomstige headliner van Werchter of Pukkelpop. Zelf zouden we ook nooit vijf sterren geven aan de platen van Muse of Artic Monkeys, dat gebrek aan erkenning door de critici belet deze bands niet om een massapubliek een fantastische festivalervaring te geven.
Greta Van Fleet was groots, de goede nummers komen wel, geef ze wat tijd om de lat hoger te leggen.
Setlist
Brave New World-Highway tune-Edge of darkness-Flower power-You're the one-Evil-Lay down (candles in the rain)-Watching over - When the curtain falls
Bis: Black smoke rising -Safari song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/170
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Het moet niet altijd uit de UK zijn dat een nieuwe hype komt overwaaien. Deze keer komt die uit de States, en daar zien ze het natuurlijk allemaal wat grootser en wordt het groepje in kwestie meteen tot mega-stadiongroep gebombardeerd. Onder het motto : “Als we er een goed gesmeerde marketing-strategie achter zetten, kunnen we alles verkopen”. Dit is immers de USA, zijnen Oranje Leeghoofdigheid is op die manier zelfs tot op het hoogste schavotje geraakt.
Greta Van Fleet is hier het uitverkoren rockgroepje dat met veel poeha wordt gelanceerd. Led Zeppelin is het grote voorbeeld, originaliteit is geen vereiste, liefst te mijden zelfs.
In het voorjaar hebben we Greta Van Fleet al eens aan het werk gezien in de bescheiden AB Club (niet meteen een stadion maar in Europa moet men toch ergens beginnen). Toen dachten we van “hmm, niet onaardig bandje, maar die jongens moeten dringend een eigen smoel krijgen en die aansteller van een zanger wat meer aan banden leggen”.
Tevergeefs, net die twee dingen hebben ze nagelaten op de nieuwe plaat. Toch hebben ze ondertussen de wereld aan hun voeten gekregen. Inmiddels heeft dit bandje miljoenen streams op Spotify en wordt het overal de hemel in geprezen, maar dan vooral door gewiekste marketeers en managers. Bij ons hebben ze nu ook al in een uitverkochte AB zaal gespeeld en is er een show in de Lotto Arena gepland. Het zou ons helemaal niet verwonderen mocht er bovendien algauw een aankondiging voor Rock Werchter komen. Yep, stadionrockband, dan toch.
Wij fronsen echter de wenkbrauwen. Hun vorige album ‘From The Fires’ kreeg van ons nog het voordeel van de twijfel dankzij toch op zijn minst een paar potente rocksongs. Maar op ‘Anthem Of The Peaceful Army’ (de titel alleen al is om mee te lachen) horen wij vooral een tribute band (je moet geen covers spelen om als tribute band te klinken) met een zanger die 100% van zijn tijd spendeert om Robert Plant te zijn. Met al dat copying en image-building vergeet dit gezelschap echter om goede songs te schrijven.
Het album staat stijf van de hard-rock clichés, verdrinkt in een geforceerde classic-rock sound en hunkert zo nadrukkelijk naar Led Zeppelin dat het op den duur strontvervelend wordt. Bands als Tenacious D, The Darkness of Airbourne komen ons voor de geest, maar die groepjes zien tenminste de humor van hun act in, wat trouwens bij elk van hen ook de bedoeling is. Greta Van Fleet lijkt zichzelf echter serieus te nemen. Humor is de jongens totaal vreemd, waardoor het allemaal een beetje beschamend wordt, er is immers een verschil tussen humoristisch en lachwekkend. Neem nu een kleffe ballad als “You’re The One”, een draak van een song waarbij je denkt “gasten, is dit nu om te lachen of menen jullie dit echt ?”. Wij vrezen voor het laatste.
Hoewel elk spoor van originaliteit of authenticiteit ontbreekt, hebben wij toch de moeite gedaan om hierin op zoek te gaan naar behoorlijke songs. Weinig gevonden. Enkel “When The Curtain Falls” en “Lover, Leaver” kunnen met een beetje goeie wil als degelijke rocksongs bestempeld worden. That’s it.
U hoeft ons niet te geloven, want Greta Van Fleet is nu al een succesverhaal en het zal hen aan hun nog jonge reet roesten dat een gans leger rockcritici dit groepje de grond in boort. De dollars lachen hen immers toe, en dat is wat telt.
Toch zouden wij de snotneuzen onder u volgende tip willen geven : laat dit onding links liggen en verdiep u in de eerste 7 platen van Led Zeppelin. Kwestie van uw tijd nuttig door te brengen.
Greta Van Fleet - Back to the seventies
Greta Van Fleet – Birth Of Joy
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-27
Sam De Rijcke
Het Nederlandse Birth Of Joy overtuigt met potige seventies hard-rock die wordt voortgedreven door een groovy hammond orgel. Een kloeke song als “Join The Game” klinkt als Deep Purple op hete kolen. Verder brengt Birth Of Joy stomende hardrock die zich maar al te graag inlaat met vette garage-rock. Er zit flink wat peper, rock’n’roll en vaart in hun set en het is zeer jammer dat dit al na een half uurtje gedaan is. Smaakt absoluut naar meer. Check het nieuwe album ‘Hyper Focus’, een dijk van een plaat.
Als we u moeten berichten over een avondje Greta Van Fleet dan is de vraag : hoeveel keer zullen we de woorden Led en Zeppelin moeten bovenhalen. We zijn daarin heus niet alleen, de nieuwe band uit Michigan USA wordt overal omschreven als de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden.
Die stem, jongens toch. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van de jonge Zep dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. De inmiddels bejaarde Robert Plant kan gewoon zelf nooit meer zo dicht in de buurt komen van zijn eigen jonge uitgave, dus iemand moet het doen.
Probleempje met Josh Kiska is dat hij maar al te goed weet dat zijn stem tot hoog boven de wolken reikt, hij bezondigt zich dan ook meermaals aan vocale overacting. In “Mountain Of The Sun” bijvoorbeeld gaat hij zodanig in overdrive dat het vals en bij momenten irritant klinkt. Het is meteen ook de zwakste song van de avond. Toch maar een beetje opletten met dat hoog zingen, Josh. Zijn sterkte is dus ook een beetje zijn zwakte, daar moet hij nog wat evenwicht in zoeken.
Hoewel de band geen Zep-covers speelt -dat zou het er een beetje te dik op leggen- hangt de geest van Zeppelin rond in zowat elke song, elke drumslag, elke gitaaraanslag en elke stemverheffing. Ook de seventies looks, outfit en haardracht van de bandleden winden er geen doekjes om, dit kan gewoon geen toeval meer zijn.
De enige cover die ze spelen is “Evil” van ouwe bluesman Howlin’ Wolf, maar Greta Van Fleet’s versie leunt veel dichter aan bij de struise uitvoering van Cactus, ook weer niet toevallig een hard-rock band uit de vroege seventies.
Uiteraard hebben de jonge snaken nog lang niet zo veel klassiekers hun valies zitten als hun grote voorbeelden, ze hebben trouwens nog maar één plaatje uit (‘From The Fires’) met daarop amper 8 tracks. Een aardig album, dat wel, maar je hebt maar één hand nodig om de echte krakers er op te tellen. Deze passeren wel allemaal de revue. Opener “Highway Tune” heeft nog wat te kampen met een zoektocht naar het juiste geluid maar blijft wel overeind. Bij “Edge Of Darkness” zit alles wel perfect en de song ontpopt zich meteen tot één van de absolute sterkmakers van de avond, en dat is vooral te danken aan een weergaloze gitaarsolo die de song een ferm stuk boven zijn studioversie doet uitstijgen. Hebben ze naast de nieuwe Robert Plant dan ook al de nieuwe Jimmy Page in huis ?
Die sterke flow kan Greta Van FLeet helaas niet aanhouden, halverwege begint de motor lichtjes te sputteren, en dat ligt voor een groot stuk aan wat minder songmateriaal en een vaak wat rommelige aanpak. Nieuwe songs als “When The Cold Wind Blows” en de lauwe ballad “You’re The One” bewijzen waarom die het nog niet tot een release gebracht hebben.
Naar het einde toe komt er terug volop pit en leven in de zaak. Het nieuwe “Lover Leaver Taker Believer”, Een forse hard-rock song met beide poten stevig gebetonneerd in de seventies, mondt uit in een jam waarin terloops ook nog wat vette blues passeert (“Rollin’ and Tumblin’”). Daar lusten wij wel pap van.
Greta Van Fleet eindigt in volle hevigheid met “Black Smoke Rising” en “Safari Song”, de twee strafste tracks uit ‘From The Fires’, en doet zo de balans zonder twijfel naar de positieve kant overhellen. Iedereen content, en duidelijk te horen ook een zeer enthousiaste uitverkochte AB Club.
Greta Van Fleet lijdt misschien nog aan een paar kinderziektes en heeft een knoert van een Led Zeppelin-fixatie, maar het is een band met klasse en potentieel. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen en of ze van onder dat Zep juk zullen vandaan geraken. Als ze dat al willen, tenminste.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Is het dezer dagen nog relevant om Led Zeppelin te klonen ? De Amerikaanse band Greta Van Fleet doet het sowieso, maakt niet uit wat u er van denkt.
Amai, dit is wel akelig dicht bij Zep. Vooral zanger Josh Kiska haalt de jonge Robert Plant zo perfect naar boven dat u met de ogen dicht nooit het verschil zal merken. Ook de sound is zodanig geworteld in de seventies classic rock dat het wel lijkt alsof deze jonge snaken (3 broers en een drummer) geen enkele plaat van de jongste 40 jaar in hun kast hebben staan, of het moeten er enkele van The White Stripes, Wolfmother of Rival Sons zijn. En waar hebben die de mosterd gehaald, denkt u ?
De 4 songs op dit EP’tje zijn misschien niet zo onvergetelijk als deze van hun grote voorbeelden en gitarist Jake Kiska is hoegenaamd nog geen Jimmy Page, maar toch is dit de moeite waard, zeker voor diegenen die in geen 30 jaar naar de kapper zijn geweest en steeds de luchtgitaar binnen handbereik houden.
Nederlands 
Français 
