Inhaler – Sterke livereputatie
Een eeuwig dilemma voor elke fan – je gunt het je favoriete band om de intieme clubs te ontgroeien en tot festivalheadliners of AFAS Dome -waardige acts te ontpoppen, maar mist stiekem de early days waar intieme zaaltjes en fan-interactie centraal stonden. Waarom kiezen als Inhaler een middenweg biedt? Daar was de 2 straten-lange aanschuifrij het duidelijk mee eens.
Hoewel 2026 zich profileerde als een perfect jaar voor de band om zich wat terug te trekken (ze stonden in 2024-2025 zéven keer in BE-NDL) , aan nieuwe muziek te werken en de tourbus even achterwege te laten, werden in maart toch nog een aantal surprise-shows in juni aangekondigd. Qua oversaturatie misschien jammer, maar achteraf bleek het een zeer welgekomen reminder aan hoe sterk en strak ze nog steeds spelen, al ontbrak het soms aan enthousiasme.
Support act Tom Rowley, of ‘Fifth Monkey’ als live-gitarist bij Arctic Monkeys bleef over de hele lijn eerder braaf. Een goeie stem wel, maar de langzame opbouw en voorspelbaar rijmende teksten wisten enkel uitzonderlijk eens de aandacht van het publiek vast te houden. “It’s the right time, such a fine time to be alive”. Grappig wel hoe gefluister zoals ‘hij wilt precies als Arctic Monkeys klinken’ heel accuraat bleek te zijn. De 32 graden buiten vertaalden zich amper tot binnen de concertzaal van de Viernulvier, dus een kleine shout-out naar de organisatie is wel op z’n plaats. Niet alleen 1 van de charmanste zalen van het land, maar ook qua organisatie liep alles wederom zonder problemen.
Inhaler - Opener “Your House” deed snel beseffen dat het toch wel bijzonder is om een band aan het werk te zien zonder nieuw werk. De tour rond recentste plaat ‘Open Wide’ passeerde vorig jaar al langs de Lotto Arena en Crammerock, maar de openingssingle van het album diende toch als inzet van deze zaterdagavond. Bijzonder om zien dat de lichten in de zaal het volledige nummer aanbleven, maar we vergeven & vergeten het snel met “Eddie in the Darkness”.
Een zeer enthousiast publiek werd snel duidelijk, dankbaar om deze kwaliteitsband – misschien wel voor de laatste keer ooit - nog eens in zo een intieme setting aan het werk te mogen zien. “Totally” bewees nogmaals dat vooral de echte fans aan een felbegeerd ticket waren geraakt; Belgen, Ieren, Nederlanders en Britten zongen zelfs deze non-single voluit mee.
In merch van Liverpoolse cult-band Echo & the Bunnyman gaf frontman Elijah (al lang niet meer enkel de zoon van Bono) toe best wel excited te zijn voor de eerste keer in Gent te staan, al was dit op het gezicht van de andere bandleden amper af te lezen. Storend was het net niet, maar we zagen ze al met meer goesting aan het werk. Met “Love Will Get You There” kwam een eerste StuBru-hit voorbij en dat merkte je in de zaal. “Who’s Your Money On” overtuigde dan weer extra live en zorgde voor het eerste echte hoogtepunt en springmoment. De instructies rond fanmoment, vals geld rondgooien tijdens het 1e refrein, had ik niet meegekregen maar werkte aanstekelijk. Meeschreeuwmoment ‘I fucking hate that bitch’ in “My Kind Will Be Kind” viel op in volume en introduceerde de 2e helft van de strakke set.
Met “X-Ray” en “Billy (yeah yeah yeah)” was de laatste plaat nu meer dan genoeg vertegenwoordigd en bleef vooral hun eerste album en publieksfavoriet “It Won’t Always Be Like This” nog op zich wachten. Titelsong van dat album volgde snel als afsluiter voor de encore en bewees wederom wat een sterk en fris nummer het na 5 jaar nog steeds blijft. Tijdens de fake-uitzwaai werd duidelijk dat veel hits de revue niet gingen passeren vandaag, vooral “When It Breaks” is steeds overtuigend live en had wel wat pit kunnen meegeven. Afsluiten met “Just To Keep You Satisfied” en “My Honest Face” maakten het meer dan goed en het publiek ging content de zaal uit.
‘Wat zijn ze toch altijd sterk live’, ja! Maar toch zie ik ze volgend jaar graag eens iets vernieuwend brengen.
Setlist: Your House - Eddie in the Darkness – Totally – Love Will Get You There – Hole in the Ground – Concrete – Who’s Your Money on? – My King Will Be Kind – X-Ray – Dublin in Ecstasy – Billy (yeah yeah yeah) – It Won’t Always Be Like This – ENCORE – Just To Keep You Satisfied – My Honest Face
Organisatie: Live Nation (ism Democrazy & VierNulVier, Gent)
Inhaler - Jong geweld in een net iets te grote zaal
Na Noord-Amerika, Zuid-Amerika, UK, Scandinavië, Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland was het de beurt in Antwerpen voor Inhaler. Jammer genoeg een niet volledige Lotto-Arena maar toch meer dan genoeg fans om dit (opkomend) talent aan het werk te zien.
Opwarmer was onze eigen Belgische Hideous en nadien kwam Blossoms, zes jonge Britten die toch ook al 13 jaar bezig zijn. Ik denk wel dat de zes jonge dames achter me, die hysterisch uit hun dak gingen, hun liefjes/groupies waren …
Intussen was de zaal goed gevuld, met veel papa’s/mama’s met hun dochters of zonen om Inhaler aan het werk te zien. Belangrijk te weten over de groep is: de bandnaam komt van de puffer die Elijah Hewson moest gebruiken toen hij als tiener astma had, en … hij is ook de zoon van Bono en broer van actrice Eve Hewson.
In februari kwam hun derde album uit ‘Open Wide’. Ze startten meteen met de titeltrack “Open Wide”; we zien blauw licht en een soort van bloem of paddenstoel op het doek achter hen. Direct erna krijgen we “Dublin In Ecstacy”, uit de vorige plaat; er al direct roering want Elijah stapt in het publiek. Als hij terug op het podium komt zegt hij: ‘Goed om terug te zijn en we gaan een goeie avond hebben’. “Eddie In The Darkness” weerklinkt!
“A Question Of You” (van de recente plaat) toont een geoliede band, maar ook één die een beetje op routine lijkt te spelen. In 2022 zag ik ze in Portugal op festival NOS Alivé en deden ze voor een publiek van amper 350 mensen veel meer moeite … Niettegenstaande dat dit ons opvalt, gaan ze er verder lekker tegenaan met “Totally (Thank you!)” en “When It Breaks”. Hun melodieuze poprock siert.
Als “Little Things” begint, zegt hij dat dit een cover is van One Direction, echter komt enkel de naam overeen van de song. Ik denk niet dat die groep daar hun inspiratie haalde, eerder bij Bob Dylan en The Killers, las ik.
“Perfect Storm” is niet die sterke song zoals we verwachten, de ambiance blijft wat uit en het klinkt zelfs een beetje saai. Spijtig. De interactie is helend op dat moment … ‘how you’re doing’ please make some noise for Blossoms’ … Ze touren nu al maanden met hen en die mannen leren hen muurklimmen en ‘bucketball’ spelen.
“Who’s Your Money On?” (Plastic House) is beter en de drummer wordt voorgesteld: Ryan the fucking drummer. Precies een beetje country erin vervat, en er schijnen plots vele lichtjes.
Een voorstelling van de keyboardplayer Josh komt nu en Elijah zegt laconiek dat hij van Daft Punk komt (ik denk wel dat hij daar veel te jong voor is …). “My King Will Be Kind” wordt gespeeld.
“X-Ray” zet veelbelovend in, maar het is nu echt wachten op iets wat we kennen … én dat volgt hierop gelukkig … ‘Antwerp, get crazy for this next song’: “Love Will Get You There”; een geweldig nummer en een goeie sfeermaker, eigenlijk zou hij nu in het publiek moeten komen, met de zin ‘smash it to pieces’.
Bij “Just To Keep You Satisfied” vraagt hij ‘Are you satisfied?’ en dan volgt “My Honest Face”, op het juiste moment alleszins, maar ietwat jammer dat ze die sfeer niet kunnen aanhouden, gezien het net de laatste en hun meest gekende song is.
De muzikale honger van het publiek stijgt … Er klinken wat rare klanken en met de roep van ‘ Yeah yeah yeah’ , vatten ze hun encores aan. ”Billy (Yeah Yeah Yeah)” is een nieuw nummer dat perfect past in deze life performance. “It Won’t Allways Be Like This” is altijd wel een feestnummer en afsluiten doen ze met “Your House”, ook van de ‘Open Wide’ plaat.
We kunnen besluiten als in sommige voetbalmatchen: de tweede helft was beter.
We kunnen al uitkijken naar wat volgt. Zij gaan alleszins nog naar Amsterdam, dan een drietal shows in de UK, eentje in thuisstad Dublin om dan naar de andere kant van de wereld te spelen als in Australië en Japan.
Inhaler, Jong geweld in een net iets te grote zaal.Voorlopig lijkt dit het maximum dat ze er kunnen uithalen …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Hideous
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7498-hideous-09-05-2025?ltemid=0
Blossoms
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7499-blossoms-09-05-2025?ltemid=0
Inhaler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7500-inhaler_09-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Dat Inhaler in de Botanique stond, deed even de wenkbrauwen fronsen; dit bandje heeft met de singles “My honest face” en “Ice cream sundae” al twee grote hits op zak. En dan denk je meteen al aan een AB … De Orangerie was dan ook meteen uitverkocht . Eerst was er nog de gedachte dat dit opkomend jong Iers bandje in de front met de zoon van Bono, Elija Hewson., zelfs in de Rotonde zou staan, om (nog net een laatste keer) dat eenheidsgevoel tussen band, Elija en het publiek te bekrachtigen . Maar kijk ,in de Orangerie kon hier worden op ingespeeld …
Op een goede maand tijd waren ze twee maal in ons landje . Tijdens de passage op Pukkelpop, in een volle Marquee ‘s namiddags , zagen we een stadionband in spé , groots catchy, met die kenmerkende melancholieke U2 ondertoon . Tja, de appel valt niet ver van de boom. Zo vader zo zoon , de twintigjarige Elija, heeft zeker diezelfde uitstraling als papalief in solidaire moves , de pasjes , de hairlooks, het publiek betrekken/ophitsen en showman spelen, de gitaar bij de hand ; en niet te vergeten er zijn diezelfde helder innemende , pakkende vocals.
Een publiek van alle leeftijden begroet hen ; ze hebben hier een all-in pakket en kunnen teruggrijpen naar de begindagen van U2 , een jonge Bono voorgesteld, dichtbij hen aan het werk.
Een klein uur lang kregen we hier goed afgelijnde gitaarpoprock . Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie, gelinkt aan Gallagher, The Verve , Starsailor en Keane. Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen.
Een rockin’ night werd het meteen met “I won’t always be like this” en “I have to move on”. De sfeer zat erin en de respons was warm . Het daaropvolgend materiaal heeft nog niet die intensiteit en is nog niet beklijvend in de stijl van de (steen)oude U2 platen en hun ‘Joshua tree’ , toch heerst er een eenzelfde rockgevoel en samenhorigheid. Net als het wat in elkaar zakt op een “Save yourself” en “This plastic house“, steken ze de handjes in de lucht , zijn er de handclaps en wordt de betrokkenheid opgeschroefd . Mooi.
Het broeierige “Ice cream sundae” doet de temperatuur stijgen en de spanning is en blijft met een “My king will be kind” en “Cheer up baby”. “My honest face” besloot de set .
Het materiaal tintelt, fonkelt, rinkelt en ronkt nog niet op het niveau van U2; ze hebben nog niet die gitaarvirtuositeit en creativiteit van The Edge in de vingers , maar de richting groots(er) te worden, is ingeslagen . En qua zaal zal het zeker ook groter worden dan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/inhaler-22-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/apre-22-09-2019.html
Organisatie: Botanique , Brussel
Nederlands 
Français 
