Wasdaman + John Ghost - Muziek met een hoek af, gedrenkt in een badje boordevol aanstekelijke melancholie

Eén van de ontdekkingen van het jaar 2020 is de band John Ghost. We zagen ze aan het werk begin dit jaar in de N9, Eeklo en schreven daarover: ''We kregen een indrukwekkende avond van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroverden en onze ziel deden branden door een gelukzalig gevoel. Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist, moest hij even glimlachen. Want het blijkt dat deze jongens improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan, wat onze waardering meer dan ooit verdient.." Ze deden het nog eens over in De Casino, Sint-Niklaas een kleine maand later.
In de TRIX hadden we echter niet één, maar twee kleppers van dit kaliber. Wasdaman  is een hyper kinetisch project rond getalenteerd virtuoos Bas Bulteel met wie we tijdens de eerste lockdown een interview hadden. Hij zegt over de muziek van Wasdaman '' Het is eigenlijk wat muziek met een hoek af, om het zo te zeggen." En dat bleek wel juist te zijn. Muziek met een hoek af, op gevarieerde, filmische wijze. Met 'Storm in a Cup D' bracht de band onlangs een plaat uit die ook ons niet is ontgaan. Onze recensent schreef daarover ''Een uitmuntend jazz-album is deze 'Storm In A Cup Of D' al zeker. Er wordt gemusiceerd op topniveau, met een hoofdrol voor Bas Bulteel op Fender Rhodes en synths. Het album mixt heel toegankelijke jazzrock en catchy lounge met stukken waar enkel jazz-kenners iets mee aan kunnen.”
Wasdaman (*****) - Tijdens het optreden van  Wasdaman staat de sax vrij centraal , het was niet alleen Frank Debruyne die ons letterlijk omver blies door zijn klank, -veel songs worden wellicht in grote mate opgebouwd rond die intense sax partijen -, maar we waren toch onder de indruk van Jonathan Callens’ virtuositeit op de drums. Hij streelt die drumvellen en cymbalen en haalt er geluiden uit waarvan we het bestaan niet kennen. Of hij slaat gewoon aan het improviseren om ter plaatse nieuwe klanken uit te vinden. Bas Bulteel van zijn kant is dan weer een piano virtuoos; de spreekbuis van de band hoeft niet persé in de schijnwerpers te staan. Zijn inbreng zorgt voor de nodige pit en kleur in de muziek waar inderdaad  een hoek af mag.
Het zorgde voor drie kwartiet  tot het oneindige experimenteren met geluiden en klanken ,wat ons deed denken aan een artiest als Frank Zappa. Wasdaman levert daarenboven een mooi gitaar- en baswerk af ,  met dank aan bassist Joshua Dellaert en Jan Ghesquière (die al paar keer Wasdaman gitarist Bart Vervaeck verving en ok deze avond de honneurs waar nam), een perfecte meerwaarde. 
In zijn totaliteit verlegt Wasdaman grenzen binnen de jazz. We kregen een bloemlezing van een band die jazz verbindt met experimentele virtuositeit , waardoor een knetterend vuurwerk ontstond dat alle kanten van de zaal uitging, tot je murw geslagen achterblijft.

John Ghost (*****) bestaat uit rits getalenteerde muzikanten die 'muziek brengen met een hoek af'. Er gaat iets melancholisch uit van John Ghost waardoor je met een krop in de keel een traan moet wegpinken. Je krijgt klankentapijtjes die je doen zweven over de dansvloer. In elk geval weet John Ghost je te hypnotiseren en weg te voeren naar hun bijzonder kleurrijke, filmische wereld en weten je fantasie te prikkelen. Van het prille begin tot het bittere einde van de set zitten we dan ook ademloos te genieten, of gewoon fijn mee de deinen op onze stoel.
Het is een indrukwekkende samensmelting van de drums van Tom Peeters (drummer Elias Devoldere heeft het nogal druk met Nordmann)  en Wim Segers magistrale vibrafoon en percussie magie. Of Jo De Geest die uit zijn gitaar klanken tovert en je wegblaast naar verre oorden waar het altijd fijn vertoeven is.
Telkens valt op hoe elke schakel binnen John Ghost belangrijk is om de perfectie te benaderen. Dat wordt in de verf gezet door Rob Banken  want op zijn altsax of basklarinet tovert hij klanken die zodanig ontroeren dat het een verdovende invloed heeft op je gemoed dat je er stil van wordt. De synths van Karel Cuelenare en de baslijntjes van Lieven van Pée vormen binnen de band de kers op de taart.
Besluit: Dit resulteert in één vijfsterren avond van twee erg interessante bands . De raakpunten van beide bands, Wasdaman en John Ghost , dompelen je onder in een badje van intense melancholie en spreken op aanstekelijke wijze de dansspieren aan, binnen een zeer experimenteel, filmisch, veelzijdig kader, waar duidelijk een hoek af is.
Stilzitten was dan ook onmogelijk op deze meer dan geslaagde avond.  We kregen een krop in de keel , en pinkten een traan van geluk en innerlijk genot weg.

Organisatie: Trix, Antwerpen ism Rataplan + Art-Spot

John Ghost - Iedereen kan naar muziek luisteren, maar niet iedereen kan daarin uitwaaien. Wegdromen is dan ook belangrijk, als je kunt wegdromen kun je die beelden ook voorstellen


Eén van de ontdekkingen van 2019.  Het album 'Airships are Organism' eindigde in mijn eindejaarslijst in de top tien. In 2020 tekende John Ghost voor een topnotering bij het optreden in de N9.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html ) .
Om maar te zeggen, heeft hij ons hart compleet veroverd. Zoveel is zeker. Toen de band dat trucje nog eens overdeed in De Casino, Sint-Niklaas  op een frisse donderdag avond in februari - ook dit verslag kunt u hier nalezen - http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77585-john-ghost-explosions-in-the-sky.html  - vonden we het hoog tijd worden om de band ook eens te interviewen. We namen dan ook contact op met Jo De Geest, bezieler van John Ghost en spraken af in Koffiehuis Het Moment, Gent, op een paar dagen voor de lockdown die we nu meemaken door het corona virus. Het werd een fijn gesprek over verleden, heden maar ook de vele toekomstplannen.

Om met de deur in huis te vallen, hoe is het project ontstaan? Heeft de naam 'John Ghost' een bepaalde betekenis?
Rond 2009 hebben we elkaar leren kennen via onze studie aan het conservatorium in Gent. Ik kende bassist Lieven al van vroeger. Al toen ik vijftien was, we hebben het een en ander muzikaal geknutseld. We hebben later ook nog samen gestudeerd aan de Jazz Studio in Antwerpen. Ik ben trouwens altijd een maker geweest, ik was iets minder als mijn studiegenoten bezig met jammen in jazzclubs en ging vaak aan de slag met muziek componeren. Dat is altijd al mijn grootste interesse geweest. In het begin speelden we trouwens deels in een andere bezetting. Het is dus eigenlijk langzaam gegroeid. De naam 'John Ghost' is ontstaan als een grapje van de toenmalige pianist. Het is gewoon de vertaling van mijn naam. Jo De Geest. Ik had dat voorgelegd aan de barman van de Minor Swing in Gent en die vond dat direct een zeer welluidende groepsnaam

Jullie worden vaak gelabeld als jazz, maar is het eigenlijk wel jazz dat jullie brengen? Hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
Ik ben wel altijd geïnteresseerd in jazz, ook mede dankzij mijn studie. Ik ben er dus wel door beïnvloed. Maar ik heb ook zoveel andere invloeden. Jazz blijft dus wel een element binnen de muziek maar ik ben steeds op zoek naar andere dingen.  Ik ben daar zeer bewust mee bezig.
Kortom, ik volg gewoon mijn eigen pad in het maken, maar ik luister wel steeds zeer aandachtig en grondig naar een groter variatie aan muziek. Dat triggert constant nieuwe ideeën, geeft constant nieuwe input. En zo ontstaat dan, hoe zou ik het omschrijven, een muzikale collage die uitmondt in een grote gelaagdheid. Het is muziek die wat filmisch aandoet, maar die tegelijkertijd ook kan openbreken of een songgevoel kan hebben. Melodie staat voorop in John Ghost.

Dat is wellicht een moeilijke vraag maar wie zijn je grootste invloeden?
Arvo Pärt, Biosphere, Paul Van Nevel, Frank Zappa, Mogwai, Pavel Cheznokov, The Mercury Programm, Mice Parade, Arne Nordheim, Godspeed You Black Emperor, Bill Evans, Deathprod, Magma, Lightning Bolt, Soft Machine, Dead Can Dance, Cluster, Tangerine Dreams, Popul Vuh,  Charles Mingus, Big Thief, Boards of Canada, Aphex Twin, Pascal Deweze, Andy Shauf, Magic Malik, John Coltrane, Carla Bley, Jean Richafort, Jaga Jazzist, Radiohead, Bill Frisell, Do Make Say Think, György Ligeti, Henryk Gorecki, James Holden, Rachels, Ryuchi Sakamoto, Square Pusher, Pink Floyd, Steely Dan, The Doors, Talkin Heads, Jean Luc Ponty, and many more…. Voor de nieuwe plaat heb ik veel ideeën geput uit de muziek van Arvo Pärt, Deathprod, Magic Malik, Pavel Chesnokov, Steve Reich, Do Make Say Think en Popul Vuh. Ik put dan ook heel veel inspiratie uit het beluisteren van diverse muziek. Er ontstaan veel ideeën die uiteindelijk als een collage aan mekaar geregen worden. Ik tracht er in een latere instantie dan een verhaallijn in te trekken. Dat groeit mee met het maakproces.

Uw debuut 'For A Year they slept' was eigenlijk om twee reden een heugelijke gebeurtenis, volgens ik lees in een interview was het ook de geboorte van uw dochter? Een zeer emotionele periode. Hoe waren de reacties op het debuut? En heeft het toen deuren geopend?
Het debuut album draaide vooral rond experimenteren: wat kunnen we doen met deze zeskoppige bezetting om deze gelaagde muziek te doen werken? Hoe kunnen we daar het best mee omgaan in het klankspectrum dat we hebben, en hoe kunnen we lange doorgecomponeerde composities spelen en er toch zeker lichtheid in onderbrengen? De plaat is op een zeer andere wijze opgenomen. In 1 ruimte, alles akoestisch, zonder veel trucjes uit de studio. Eigenlijk was het dus eerder een zoekplaat. De plaat heeft er wel voor gezorgd dat we de juiste mensen op de kar gekregen hebben. Het heeft er bovendien voor gezorgd dat dat we toen onze stem voor de eerste keer hebben laten horen in de Belgische jazzscene. Ook was het een plaat rond het concept van de slaap, de rekbaarheid van tijd en dergelijke. Het was bovendien ook een visuele plaat, maar toch heel anders als deze nieuwe.

Het album 'Airships are Organism' eindigde in mijn eindejaarslijst in de top tien. Ik ben er nog steeds van onder de indruk. Hoe waren de algemene reacties?
Schitterend, ik sta er versteld van. We hadden wel het gevoel dat het goed zat toen we de studio verlieten. De verwachtingen die wij hadden zijn ingelost.

Live is het alsof jullie een puzzelstuk aan het maken zijn op dat podium, eens die puzzel in elkaar zit blazen jullie die gewoon op. Althans zo voelt het voor mij aan. Wat is uw mening hierover?
Het is een beetje de aard van het beestje. De manier van spelen van de muzikanten in John Ghost in combinatie met hoe stukken zijn opgebouwd , dat is gewoon hoe het is gegroeid denk ik. De samplebanken die we meenamen uit de studio hebben misschien minder met de puzzel te maken, maar meer met de zoektocht naar een nieuwe sound die we naast in de studio ook in een live-context willen implementeren. We hebben daarnaast altijd al improviserend trachten te repeteren. Het is eigenlijk gewoon de manier waarop we muziek willen maken, het momentum te allen tijde toelaten.. Dat improviseren onder elkaar hebben we dus wel bewust mee genomen op het podium. Het is mooi om te zien hoe die muzikanten elkaar aanvullen,  en er bovendien een eigen invulling aan toevoegen. Dat zorgt voor een kruisbestuiving die wellicht zorgt voor dat puzzelen.
Bovendien, ik schrijf de songs uit en gooi zelfs veel weg van het totale materiaal voor een werk. De stukken die je hoort zijn dan ook maar het topje van de ijsberg van wat betreft de ideeën die gepasseerd zijn. En ja, daardoor heb ik inderdaad al wat materiaal liggen voor een eventuele volgende plaat . Daarom is het dus ook zo belangrijk je met de juiste muzikanten te laten omringen die aanvoelen waar ik naartoe wil, en dat is dus zeer goed gelukt zowel op als naast de plaat moet ik zeggen.

Het zijn dan ook één voor één topmuzikanten in hun vak. Over iets anders. Op de cover van de plaat zweeft iets dat lijkt op een vreemd zeppelin? Prachtige hoes eigenlijk, wie heeft dit gecreëerd?
Ik wil mijn muziek dus zeer visueel maken, daarom was ik op zoek naar een bijzondere hoes die daarbij aansluit. Het maakt het dan ook niet gemakkelijk om daarvoor om het even wie aan te spreken. Ik kwam terecht bij schilderijen van Mohammad Zaza , een Syrische schilder. De man was in Brussel, hij werkt en woont in Brussel, ook in Zwitserland, maar hij was in die periode in Brussel, en mijn oog was daarop gevallen. Ik heb hem opgebeld en we zijn tot een gesprek gekomen, en heb wat dat betreft een compromis kunnen sluiten. Het schilderij bestaat trouwens echt. Het schilderij werd in de tijd tentoongesteld in Zaza’s galerij in Jeddah, een Arabische Prinses kocht het daar op, en het originele werk hangt nu in een paleis in Saoudi Arabië . Een heel sterk verhaal waar ik verder het fijne niet van weet. En het sluit dus perfect aan bij het concept van deze plaat. Een concept dat alle kanten uitgaat. Eentje vol patronen en thema's , en dat wilde ik dus ook uitbeelden via de hoes. Wat toch goed gelukt is, lijkt me.

Zeker en vast. Zit er eigenlijk ook hier een soort verhaal achter de plaat, of bepaalde songs? Ik heb vaak het gevoel van wel. Maar kan het mis hebben
Aangezien ik rond collage werk om de muzikale constructies te maken bestaat het gevaar er soms in dat alles wat te steriel wordt, hoewel er steeds wordt gezocht naar een optimale samenhang in de ideeën. Ik heb andere elementen nodig die het verhaal leven in blazen of die mee kunnen zorgen voor een rode draad. Vandaar dat ik meestal tracht te denken in beelden. Deze kunnen een verhaal oproepen en dat wordt vaak gereflecteerd in de titels van de stukken. Zoals ik al aangaf, het is dus eigenlijk een collage van veel concepten.
Wat het verhaal van deze plaat betreft? Dat komt uit een interview met Michael Borremans dat ik gezien heb: hij vertelt dat hij daglicht (levend licht) nodig heeft om te kunnen werken. Het licht werpt een andere kijk op een schilderij, voegt iets toe. Ik ging muzikaal aan de slag met dit thema. Het beeld dat ontstond was dat ik alle lichtpartikels ging zien als vrachtschepen die licht vervoerden. Dat soort van cartoonesk beeld hielp me om de titelsong een soort verhaallijn te geven. Daarnaast heb je dan inderdaad die tegenstelling van mechanisch/organisch dat slaat muzikaal vooral op constructie/ en compositie tegenover improvisatie tot klankverkenning  Ik was in die periode trouwens veel bezig met animatiefilms , en films als 'watership down', the snowman', etc Voor ' Disfunctional Rabbits' en 'time traveler' heb ik me bijvoorbeeld wat gericht naar de beeldtaal van ‘watership down’… de sferen, kleuren en licht van die film gingen erg goed samen met het klankontwerp van die stukken , vond ik. Het diende als een visuele inspiratiebron. Nog zo iets. Er zit in 'waterschapsheuvel' ook een psychologisch kantje verborgen.  Het ziet er allemaal liefelijk uit totdat het verhaal transformeert tot en weerspiegeling van een totalitaire staat waar de wezens onder gebukt gaan.

Ik vind het dan ook zeer visuele muziek, filmisch zoals u wilt.
Dat is ook zo. Ik heb een beeld in mijn hoofd, waar ik een verhaal rond kan breien. Ik ben daar voortdurend mee bezig en ook iemand die inspiratie vind in het schrijven van nummers uit de kleine of grote dingen van het leven. Ik kan bijvoorbeeld op de trein zitten turen naar buiten, en dan komt er plots iets naar boven. Ik heb dat echt nodig. Trouwens, iedereen kan naar muziek luisteren, maar niet iedereen kan daarin uitwaaien. Wegdromen is daarom zeer belangrijk, als je kunt wegdromen kun je die beelden ook voorstellen. 

Jullie werkten samen met een Noorse producer. Hoe is dat in zijn werk gegaan, tevreden over? De afwerking is naar mijn mening magisch
Karel heeft even gestudeerd in Kopenhagen, heeft daar een workshop gedaan bij de gebroeders Horntveth van Jaga Jazzist, daardoor zijn we op het idee gekomen om Jorgen te contacteren. Hij produceerde de eerste platen van Jaga Jazzist. We hebben Jørgen Træen een demo opgestuurd, hij had er wel interesse in en was compleet mee met het verhaal. Zo vonden we snel een balans tussen aandacht voor basistakes en focus op gedetailleerde afwerking. We namen het allemaal samen live op. Hij hielp ons in een trip geraken, we speelden en experimenteren veel. We kozen voor de ‘GAM studio’s' in Malmédy, weg van alle afleiding. Dat is goed voor de focus. We lieten de plaat mixen in Bergen in Noorwegen. Met zicht op een prachtige fjord. Ook weer inspiratie voor songs.

Naast John Ghost zitten velen nog in andere projecten. Wim moest bijvoorbeeld op We Are Open (dacht ik) drie keer optreden. Hoe combineren jullie dit? Goede afspraken maken waarschijnlijk. Maar lukt dat, en hoe?
Ja, de juiste afspraken maken. We zijn eigenlijk allemaal met projecten bezig, ik ook. Hard werken, jezelf prioriteiten opleggen en met elkaar zeer goed communiceren is daarom zeer belangrijk. Daar komt heel wat bij kijken. Het is ook niet allemaal evident. Soms is het nodig om met vervangers te werken, maar dat kan ook positief zijn. Af en toe eens een frisse kijk op de zaken is altijd welkom! Maar uiteraard probeer je zoveel als mogelijk in dezelfde bezetting te spelen. Maar als het niet anders kan, dan kan het niet anders.

Wat zijn de verdere toekomstplannen voor dit jaar eigenlijk? En de verdere toekomst?
Op het moment thuis zitten in lockdown (lacht). We kunnen niet anders. Wel een streep door onze rekening feitelijk want we zijn volop bezig met die nieuwe plaat te promoten, maar het kan nu dus echt niet anders. We hebben wel al optredens op de planning staan zoals op Gent Jazz op (https://gentjazz.com/programma/gj20200718/johnghost/ ) In het najaar zijn er wel nog wat toffe locaties op komst, maar we kunnen nog niet heel veel lossen hieromtrent. Het is mede door deze situatie allemaal een beetje afwachten en koffiedik kijken

En wat eventueel nieuw materiaal betreft? Al concepten in je gedachten?
Ja en nee, is nog een beetje te vroeg. Maar ideeën zijn er wel. Misschien wellicht voor 2022 of zo. Misschien terug iets donkerder dan deze dit album. Ik ben ook steeds aan het werk voor andere projecten. Als er iets is dat niet past bij John Ghost , bewaar ik dat voor een ander project, er borrelt dus echt van alles door mijn hoofd. De focus ligt echter dus nu wel op John Ghost.

En is er ook een soort einddoel dat je stelt? Iets dat je absoluut wil bereiken? De eigenlijke ambities van jou en de band?
Een aantal platen maken met de verschillende projecten. Ik ben eigenlijk ook al enkele jaren bezig met solo werk. Er komt voorlopig altijd wel iets tussen, maar wie weet eens een solo plaat. Een andere ambitie die ik heb is om eens muziek te maken voor een film. Ik maak muziek dat eigenlijk  voor beeld gemaakt is , dus als er iemand interesse heeft en iemand zoekt om muziek rond een film te maken mogen ze me altijd contacteren.

We zullen onze bronnen aanspreken daarover. Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot snel op een of ander podium. Misschien kan deze lock-down wel zorgen voor nieuwe inspiratie

John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en ‘bowed guitar’) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
De volledige recensie van deze schijf kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Eén van de top ontdekkingen van het jaar 2019, een tweede plaats in onze top tien 'albums van het jaar 2019'. Het zijn maar enkele van de vele reden waarom wij op 25 januari afzakten naar het zeer gezellige en pittoreske muziekclub N9 in Eeklo.

De verwachtingen voor deze avond waren dus heel hoog gespannen, doorgaans valt dit dan naderhand lichtjes tegen. Deze keer werden al die hoge verwachtingen echter ruimschoots overschreden. VENTILATEUR (*****) mocht de zaal alvast opwarmen. Ter introductie citeren we even de informatie uit hun vi.be pagina: 'VENTILATEUR is een Brugs trio dat invloeden uit jazz, rock en fusion combineert om instrumentaal een krachtig geluid neer te poten dat elk moment kan wisselen tussen zweverige soundscapes, potige ritmes en wervelende licks. Liveshows worden steevast opgesmukt door improvisatie, waarmee de band hun nummers aan elkaar breit.' Dit gezegd zijnde, verlegt dit trio inderdaad meerdere grenzen wat improviseren betreft. Door middel van de gedoodverfde opstelling gitaar/bas/drum zou je verwachten een gezellig instrumentaal allegaartje voorgeschoteld te krijgen, niets was minder waar. De lekker groovy riffs die Daan Soenens (gitaar) en Jasper Holevoet (bas) uit hun mouw schudden blijven hangen aan je ledematen, waardoor je prompt ongecontroleerd begint te headbangen. Alsof je eens onder hypnose gebracht, in een trance bent terecht gekomen. Iben Stalpaert, zijn drumwerk is bovendien zeer opmerkelijk. Niet alleen is hij de man die het publiek aanspreekt. Vaak krijg je de indruk dat hij, zeer bewust vermoeden we, uit de maat slaat. Daan volgt hem daarin, met een brede glimlach op de lippen, en vult hem uiteindelijk  samen met Jasper gewoon aan. Het lijkt er dus op alsof dit trio ter plaatse aan het jammen slaat, en in golvende bewegingen daarbij alle richtingen van de zonnewijzer uitgaat.
Besluit: Als improviseren een kunst is, dan heeft VENTILATEUR in muziekclub N9 meerdere grenzen verlegd, na dit bijzonder smakelijk concert. Zelden zo een sterk voorprogramma gezien, aan de hoofdact om even goed of beter te doen.

En ja hoor, John Ghost (*****) heeft de boodschap zeer goed begrepen. Deze jonge band legt de lat zowaar nog hoger dan hun voorganger, alsof dat nog kon. Elke radar binnen de band klopt, en elke schakel is daarbij even belangrijk. Rob die met o.a. altsax een warme gloed over de hoofden doet waaien, daarbij aangevuld door de wilde vibrafoon en percussie tot drums van Elias en Wim. In golvende bewegingen boordevol intensieve uitspattingen rijgt Jo de indrukwekkende gitaar riff na de andere aan elkaar, hierbij bijgestaan door Lieven wiens bas en 'bowed gitaar' inbreng meer dan hemels klinkt. Karel zijn twinkelende piano/keyboard inbreng zorgt voor een rustpunt, dat eigenlijk geen rustpunt is. Eerder zorgt hij voor een meerwaarde. Want ook hij slaat letterlijk aan het improviseren daarmee.
Om maar te zeggen. Met zes op het podium wordt een klankentapijt uitgerold dat in golvende bewegingen gaat van minimalistisch, over flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Maar vooral hoor en zie je dat de heren zich amuseren op dat podium, en hun songs met zoveel overgave brengen dat niet alleen zij boven zichzelf uitstijgen. Ook wij belanden in een intensieve trance, waaruit we nooit meer willen ontsnappen. Er wordt daarbij vooral gegrasduind doorheen die laatste prachtplaat, waarvan we dachten dat de grens was bereikt. Live blijkt John Ghost echter voortdurend te flirten daarmee, en uiteindelijk wordt die grens over de hele lijn zelfs verlegd en overschreden. Binnen de lijntjes kleuren is er trouwens totaal niet bij. Deze avontuurlijke trip over uiteenlopende muziekstijlen, zorgde ervoor dat we compleet omver geblazen even op adem moesten komen.
Ook de aanwezigen bleven verweesd achter, en beloonden John Ghost, maar ook VENTILATEUR met een dik verdiend daverend applaus.
Het is nog vroeg in het jaar, maar we maakten in muziekclub N9 nu al één van dé optredens van het jaar 2020 mee, en dat jaar is maar pas goed begonnen.

Besluit: We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen, Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist moest hij even glimlachen, en ook dat stemt ons gelukkig. Want het blijkt dat deze jongens gewoon lekker improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. En daarvoor krijgt de band nog meer onze waardering dan voorheen.

John Ghost staat op 8 februari op het evenement 'We Are Open' in TRIX en is om bovenstaande reden dan ook een stevige aanrader. Meer informatie via onze website: http://www.musiczine.net/nl/item/76993-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-antwerpen-op-07-en-08-februari-2020-preview.html  of de website van We Are Open (TRIX) http://www.trixonline.be

Organisatie: N9, Eeklo

John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en “bowed guitar”) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
Eigenlijk is daarom de band het stempel 'jazz' opdrukken hen tekort doen. Want al vanaf het fijne “Deconstructing Hymns”, een pareltje van circa dertien minuten, voel je dat deze band uiteenlopende muziekstijlen perfect met elkaar verbindt door tot in het oneindige daarmee te improviseren. De band brengt op zijn tweede album ook zeer filmische muziek, je zou zo een retrofilmpje willen bekijken met deze bijzonder aanstekelijke muziek als 'Airships and Organisms' op de achtergrond. Het voortdurend experimenteren met geluiden zorgt er trouwens voor dat John Ghost jazz en aanverwanten letterlijk tot kunst verheft en daar mee wegkomt. De warme klanken bij “Disfunctional Rabbits: The Disfunction” en “Disfunctional Rabbits: The Rabbits” doen je wegdromen naar zeer verre oorden. Weer valt ons op hoe visueel de songs klinken, met de ogen gesloten wanen we ons al in een cinema. Ook uit “The Fallen Colony” en “Time//Traveler” blijkt nogmaals uit wat voor enkele uitzonderlijk getalenteerde muzikanten John Ghost bestaat. Virtuozen die eigenlijk, dankzij hun andere projecten, niets meer hoeven te bewijzen maar zich in dit project ten volle uitleven. Het zorgt voor een indrukwekkend kleuren palet, dat zowel de jazz- als rockfan zou moeten bekoren. Muzikanten die voortdurend buiten hun comfortzone treden, dat is hoe we de band eveneens zouden kunnen omschrijven. Dat wordt nog maar eens in de verf gezet bij het acht minuten lange “Drones For A Sunken Mothership”. Waar wederom die zeer filmische aankleding in het oog springt.
John Ghost haalt alles uit de kast om definitief zijn stempel te drukken op het jazzgebeuren, door net buiten die lijnen van jazz op avontuur te trekken en je een schijf aan te bieden die je vol bewondering doet kijken als een kind dat voor het eerst een regenboog ziet verschijnen. Zo eenvoudig, zo magisch maar vooral zo wondermooi.

Blues/Jazz
Airships Are Organisms
John Ghost