KT Tunstall was dinsdagavond na lange tijd nog eens te bewonderen … Hoewel het dinsdag was, ging de Schotse singer-songwriter voor het ultieme ‘Saturday night’ gevoel. Na de release van haar recentste album ‘Kin’ in september vorig jaar, geeft Kate er solo een lap op met haar entertainmenttalent en fantastisch Schots accent.

Tunstall vloog erin met “Another Place to Fall” en een nieuw nummer “It Took Me so Long to Get Here, But Here I Am”. Al snel blijkt dat KT Tunstall graag veel interactie heeft met haar publiek, wat het allemaal wel wat persoonlijker maakt. Het podium was gevuld met instrumenten, maar haar reguliere tourband maakte plaats voor bandlid ‘Pete Beat’, haar gepersonaliseerde beatmachine. Hierdoor kreeg “Other Side of the World” een nieuwe toets. “Funnyman”, een nummer over haar ‘zotte’ vriend Gordon werd begeleid door haar witte, akoestische gitaar. Vervolgens kwam “Difficulty”, een techno folk nummer waarvoor ze inspiratie opdeed in het bruisende Berlijn. “Hold on” werd afgewisseld met “Walk Like an Egyptian”. “Invisible Empire” was dan weer iets rustiger en lieflijk gezongen. Hiermee bewijst KT Tunstall opnieuw haar veelzijdigheid.
Later maakten we een ‘trip down memory lane’ naar 2004 met “Black Horse and the Cherry Tree”. Een leuke toets was de kazou die Kate eraan toevoegde, de nostalgie werd alleen maar groter. Het nummer werd afgesloten met “Seven Nation Army”. Eén ding is duidelijk, haar stembereik is nog altijd even krachtig. Bij “Crescent Moon” en “Through the Dark” maakten de gitaren plaats voor de piano. “Maybe It’s a Good Thing” vonden we een catchy nummer. Haar vele verhalen en anekdotes bleven de overgangen tussen de nummers vullen. Ook met “Heal Over” en “Love Is an Ocean” toonde Tunstall haar gigantisch talent.
“Stoppin’ the Love” was de swingende afsluiter van de set. Wij waren onder de indruk van de skills op de saxofoon, vooral omdat ze speelde zonder sax, en enkel en alleen met haar mond. Als bisnummer mochten we genieten van een cover van ‘Erasure’, “A Little Respect” waarbij The Pictisch Trail Kate kwam vergezellen op het podium. Die zagen we trouwens ook nog even bij het voorprogramma. Hou die gasten maar in de gaten. ‘Save the best for last’, klonk het bij de zangeres. En het was potverdikke nog waar ook.

Met “Suddenly I See” stuurde KT Tunstall deze avond het publiek met een hese stem en een blij gevoel de deur uit. ‘This time I’ll come back more early’. Wij hopen alvast dat ze haar belofte waarmaakt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kt-tunstall-24-10-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel

 

De talentrijke singer/songschrijfster en jonge Schotse brunette KT Tunstall liet horen dat het al geleden was van het Londense worldfolkpop gezelschap Oi Va Voi dat ze in de AB had opgetreden. Ze heeft een succesvolle solocarrière opgestart, want haar twee platen ‘Eye to the telescope’ en ‘Drastic fantastic’ zijn op gejuich onthaald!

Ze putte afwisselend uit haar twee cd’s, ontpopte zich als een babbelmadam, stond in voor entertainment en betrok het publiek in de goed in het gehoor liggende, onschuldige, fijn uitgebouwde pop, intens, sfeervol, meeslepend en braafkes; af en toe klonk een song krachtiger. Ze werd ondersteund door een heuse band en beschikte over twee backing vocalistes, wat de sound voller maakte.
De vaart zat er meteen in bij openers “Little favours”, “Miniature disasters” en “Hold on”; ze bewoog haar publiek ertoe om ‘walk like an egyptian’ armbewegingen uit te voeren. Tof om te zien!
Moeiteloos stapte ze over naar enkele sfeervolle en kleurrijke songs, “Otherside of the world” en “Someday soon”, door de toetsenpartijen. Haar debuutsingle “Black horse & the cherry tree” werd sterk onthaald door handgeklap en de nodige ‘hoehoe’s’ tussendoor.
Intiemer klonk ze solo op piano; ze verried haar country invloeden niet op het semi-akoestische “Ashes”, waarbij de vijf leden op één rij stonden; een alt sax gaf intensiteit aan het nummer.
Na een afwisselend eerste deel, bouwde ze het tweede deel op met fijngevoelige gitaarpoprock, “Under the weather”, “Beauty of uncertainty”, “Another ace to fall” en “If only”. De singles “Saving my face” en “Suddenly I see” teerden op hitgevoeligheid en vormden een fijne apotheose.
Als een jonge dochter van folkgoeroe Melanie speelde ze tenslotte “The universe & you” , was er de clapping song “Stopping the love” en besloot ze rockend met “I don’t want you now”, na een kleine twee uur.

De zelfverzekerde dame speelde een zelfverzekerde set van aanstekelijke gitaarpop, gedragen door haar heldere, emotievolle vocals. Is de nieuwe Melissa Etheridge nu opgestaan…

Support act was Tom Braxton, uit Dallas, Texas, die samen met een percussionist z’n cd ‘Imagine this’ kwam voorstellen. Een handvol ontroerende akoestische gitaarsongs, onder z’n hese vocals, bereikte de eerste rijen. Tweede kans in een kleiner zaaltje?!

Organisatie: Live Nation