Yeezy Yeezy how you do it huh? Hoe volg je My Beautiful Dark Twisted Fantasy op? Hooguit Kanye’s beste werk, geprezen door de hele muziek wereld. Maximum scores links en rechts…. Well, you just make something like Yeezus, baby.

Wil je een nieuwe Twisted Fantasy horen? Nope. Wil je een nieuwe 808’s and heartbreak? Nope. Wil je een nieuwe Graduation? Nope.  Yeezus is NIETS als zijn vorige albums. De enige vergelijking die ik gepast vind voor het nieuwe album is dit: Yeezus is de crack baby van een nog donkere Twisted Fantasy en 808’s and heartbreak on cocaine.

Van in het begin word je bij de keel genomen en tot het einde omver geblazen door de rauwe, chaotische, dreunende beats van ‘Ye en zijn team. Ja, er zit een heel team achter Kanye. Daarbij hoort niemand minder dan Daft Punk bij, die vooral de eerste drie songs voor hun rekening nemen. Zoals “I Am A God”.  Later hierover meer. Rick Rubin, legendarische producer, gekend van Beastie Boys, Rage Against The Machine, Adele, Red Hot Chili Peppers.. kwam drie weken voor de release nog eens alles onder handen nemen als executive producer. De Schotse Hudson Mohawke van TNGHT, Mike Dean en nog enkele onbekende diamanten van de industrie.

Het album zit vol met hoogtepunten en is zo goddamn intens. Het is zeer moeilijk om een algemeen beeld  van dit werk te geven. Kanye heeft hier gedaan wat HIJ WIL. Hij is het beu naar de corporaties en labels te luisteren. Fuck conformisme, weet je wel? Hij wil vooral zichzelf blij maken en om in dat proces een paar mensen teleur te stellen kan hem geen fuck schelen. Dat verklaart de sound van het album. Het is tegendraads, een schreeuw om iedereen wakker te schudden. De korte, simpele rhymes, zullen velen weer als terecht kritiekpunt zien op het album. Maar ze passen net.  Met deze over the top beats kan je heel moeilijk de lyrische rijmschema’s bovenhalen en zorgen dat mensen ze verstaan. Het zijn juist die enorme beats, hand in hand met de zeer quotebare lyrics, die je moeten verbazen. Kijk maar hoeveel mensen “You see there’s are leaders and there’s followers, but I rather be a dick then a swallower”, van ‘New Slaves’ zullen getweet hebben tegen volgende maand. Catching my drift?

Ik heb nog geen enkele hiphopartiest zo uit zijn comfortzone zien stappen en slagen in zijn opzet als Kanye. Hij maakt een track als  “I Am A God ft God” en die klikt gewoon. Eenmaal je luistert, snap je gewoon dat het een act is. “Blood On The Leaves”, is waarschijnlijk de smerigste track van allemaal, maar in de goede bedoeling dan. (Versta me niet verkeerd.) It’s just so damn powerful. Kanye gaat in een auto-tune dialoog met Nina Simone onder een sample van “Simple Fruits”, tot die hoorn van producer Hudson Mohawke verschroeiend uithaalt bij “ WE COULDA BEEN SOMEBODY”.

“Hold My Liquor” vergelijk ik met een na een lang nachtje hard gaan. Waarna je jezelf in de spiegel kijkt als je thuis komt. Het heeft best iets triest.  Alsof je beseft: “Waar the fuck ben ik toch met bezig...” Als je hierop Justin Vernon (Bon Iver) en Chief Keef (Chicago gangster rap) perfect, ongestoord in mengt, ben je …  ja…(een God?) Haha.

Het zijn stuk voor stuk tien (meer dan) klinkende platen.  Na het luisteren naar “Black Skinhead” is je lichaam klaar om een UFC cagefighter neer te halen. Ja, die drums brengen een zodanige energie. No shit. Na “On Sight” heb je zin om een paar illegale substanties te nuttigen. Youknowwassup. Na “New Slaves” heb je zin om iedereen wakker te schudden, alsof je een hippie uit de jaren 60 bent die bang is voor the incoming nuke.

Ik wil ook Charlie Wilson en Frank Ocean bedanken voor hun zachtere inbreng op het album. Deze twee klinken alsof ze vanuit de hemel zingen en zijn een welgekomen delight doorheen de plaat.

Conclusie: LET OP. Dit album zal niet iedereen bekoren. Logisch. Het is zeer gewaagd. Snap je de man Kanye niet? Zal je dit project ook niet snappen. Dus raad ik je ook dit album niet aan. Muziek is kunst, iedereen ziet er iets anders in. Dus vergeef mij mijn beeldspraak. Het is maar mijn gefundeerde mening.

Yeezus review, it’s a wrap.

Quotering: 9/10 Gewaagd, geslaagd en dat moet beloond worden.   

Ongeveer een twee weken terug kondigde Kanye aan dat hij een verrassingsconcert in Vorst ging geven. Ik zag dat hij in the UK en in Parijs al in vorm was, maar had mijn twijfels of dat ook wel zo in het kleine België ging zijn.

Eerst en vooral 70 euro voor een ticket is veel, te veel. Het is niet de prijs dat het juiste en nodige publiek aantrekt... en dat bleek ook zo. Vorst stond ver van vol, de bovenste rijen waren zelfs afgesloten. Geen voorprogramma, geen special guest, enkel Mr. West.  Het podium werd ingedeeld in verschillende schermen. Één groot in het midden, een scherm links, een scherm rechts en één bovenaan. Zodat we allemaal konden meegenieten in welke wereld Kanye zich begaf bij welk nummer.

Opeens galmt “Cold as ice” van M.O.P door de zaal om de toon te zetten waar Kanye eerst zal mee beginnen. Zijn drie hulp dj’s staan klaar. De schermen vertonen een bevroren, besneeuwd, ijzig landschap dat samen met “Cold as ice” de juiste intro voor het typerende nummer: “Theraflu/cold” is. Een hype nummer voor het publiek onmiddellijk mee te krijgen. Op dat moment heb ik zelf het nog niet door, maar het publiek is meer in een zogezegde chill-modus. Als “Mercy” dan naar mijn smaak iets te vroeg gespeeld wordt, valt het ook op. Rondom mij zie ik niemand echt meezingen. Alsof ze geen flauw idee  hebben dat  ‘Mercy’ een van dé hiphopplaten was van 2012.
Hij speelde niets dan kleppers. In de volgende volgorde: “Power”, “Can’t tell me nothing”, verdorie bij “Jesus Walks” wist 70% niet wat er aan de gang was. Je zag dat Kanye het publiek probeerde meenemen. Er kon zelf een lachje vanaf als een grote hoeveelheid blanke mensen ‘nigga’ onzeker mee mompelde, maar tevergeefs.
Op de tonen van “Say you will” en “Heartless” vallen schuimachtige sneeuwvlokken over Vorst. (leuke touch) “Heartless” is een prachtnummer, maar ik vrees dat hier Kanye de plaat iets te lang laat opstaan voor de casual muziekliefhebber. Na de sneeuw begon het publiek eindelijk wat te ontdooien met misschien wel het hoogtepunt van de avond. “All of the lights”. Eindelijk sprongen er wat meer mensen recht in mijn omgeving dan ik alleen. Met “Don’t like” er nog tussen volgt dan opeens “Clique”, dé plaat die iedereen MOEST kennen. Het werd de voorbije maanden enorm veel op de radio gedraaid en dat vertaalde zich dan ook in een positieve respons van het publiek. Maar dan dommelt het publiek weer gezapig in. “Runaway” ’s eerste pianotoetsen doen nog even de ogen openen, maar Kanye melkt de plaat weer veel te lang uit. Ik had er geen moeite mee, want dan zie je pas dat hij muziek leeft en ademt. Er wordt geëindigd met de o zo mooie “Lost in the world” een nummer samen met een gouden Bon Iver prachtig in gemixt. De zaal werd donker en yeezy verdween. Een ironisch gefluit volgt en na 5 minuten komt hij in een spoedtempo “Touch the sky” zingen. Een vlug bedankje en arrividerci… Domper?

Je zag dat Kanye nogal lost in the world was, het hele concept van dit concert was precies ‘hij die zich afstoot tegen de consumptiemaatschappij’ als ik dat mag afleiden uit de preken van zijn vorige concerten. Desondanks alles staat Kanye nog altijd bovenaan in het wereldje. Maar is ondertussen niet vergeten om zijn craft blijven te perfectioneren en uit te oefenen. Ik kijk enorm uit naar zijn nieuw soloalbum in hopelijk nog 2013. En ja, ik besef ook dat yeezy een enorm ego heeft en een arrogante klootzak is. Maar dat maakt hem juist. Dat maakt zijn muziek. Dat maakt zijn carrière.  En dat moet je snappen voor je naar zijn concert gaat.

QUOTE: 6/10 Your hiphopconnaisseur, Sander

Organisatie: Greenhouse Talent