Lana Del Ray aka Lizzy Grant biedt wel iets speciaals in de muziek; we horen broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromantiek, onder haar diepe indringende vocals. Zij komt ergens uit op een soundtrack van Twin Peaks (Angelo Badalamenti) , een Tarentino – Morricone soundtrack (check het recente ‘The Hateful 8’ maar eens!) of de trippop van een Tricky en Potishead .
We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende tunes en zoete orkestraties, vakkundig uitgewerkt. Het album neigt iets meer naar het debuut ‘Born to die’ en is minder direct dan ‘Ultraviolence‘ .
De songs voelen diep mysterieus als zwoel , exotisch aan, zijn dromerig of hebben een fatale indruk . “High on the beach” en haar cover van Nancy Sinatra “Don’t let me be misunderstood” onderstrepen sterk dat gevoel .
Toegegeven, net als bij de vorige platen sijpelt de eenvormigheid door , maar die emotionele muzikale schemerzone is en blijft iets unieks …
De bevallige popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey heeft de opvolger klaar van ‘Born to die’ . Het debuut was een mooi staaltje broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek, onder haar diepe indringende vocals . De opvolger zit natuurlijk in dat zelfde ‘emo’ sfeertje van een droomwereld die wat mysterieuze kronkels kent, maar tav het debuut directer is en met minder orkestratie .
De plaat werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende , zwoele tunes en een vakkundige uitwerking wat een reeks pareltjes oplevert als “Cruel world” , “West coast” en de titelsong .
Toegegeven , soms is het wel iets teveel van hetzelfde, zeer zeker als er nog zes bonustracks zijn , maar algemeen is dit plaatje ‘Ultraviolence’ opnieuw meer dan de moeite .
De zesentwintigjarige Lana Del Rey is de laatste jaren niet weg te slaan uit de hitlijsten. Haar singles tellen meer dan een miljoen hits op Youtube. Nochtans lijkt de donkerharige New Yorkse evenveel voor- als tegenstanders te hebben. In de pers werd ze ‘fake’ genoemd, een product gelanceerd door haar steenrijke vader, kan ze live geen toon houden….
We waren dus benieuwd naar haar doortocht in een uitverkocht Vorst Nationaal, die zowel tieners – die Lana duidelijk als stijlicoon aanbidden – als oudere muziekliefhebbers mocht ontvangen. Del Rey bracht drie albums uit, waarvan ‘Born To Die’ en de EP ‘Born To Die – The Paradise Version’, kassuccessen werden en meer dan een handvol pareltjes bevatten.
Lana start alvast veelbelovend met “Cola”, een nummer met een erg suggestieve tekst en bezwerende melodie. Met haar contra-alt snoert ze alvast een deel van de criticasters de mond: ze zingt toonvast en lijkt geen moeite te hebben om veel emotie in haar stem te leggen.
Lana beweegt zich in een erg indrukwekkend decor: een overwoekerde ruïne, die de eind negentiende-eeuwse Romantiek lijkt op te wekken, waarin kaarsen, vogels en ook palmbomen voorkomen. Ook haar videoclips suggereren een voorliefde voor de glitter and glamour van de jaren ’50-’60 van vorige eeuw.
Na het eerste nummer voert Lana een verplicht stukje op wanneer ze publiek op de eerste rij uitvoerig begroet, handtekeningen uitdeelt en geschenken ontvangt.
Zelf lijkt Del Rey gelukkig geen diva te zijn: ze brengt onder meer “Body Electrics”, de cover “Blue Velvet” en de single “Bluejeans” met plezier en vol overgave. Een minder moment volgt wanneer ze “Knocking On Heaven’s Door “ aanvangt, dan hadden we liever haar verdienstelijke cover van Leonard Cohen’s “Chelsea Hotel #2” gehoord.
Af en toe verliest ze de aandacht van het publiek – alvast op de tribunes – want met haar muziek gaat ze immers door op hetzelfde elan: traag of mid-tempo, donker en filmisch ondersteund door beelden, en gezongen met eenzelfde diepe stem die zwemt in een bad van melancholie.
Dat Lana zelf ook een carrière als actrice overweegt heeft ze zelf in meerdere interviews aangegeven. Eerste stap in die richting is alvast “Young and Beautiful” , een nummer dat als officiële single uit de soundtrack van Baz Luhrmann’s ‘The Great Gatsby’ werd uitgebracht. Na opstekers zoals “Summertime Sadness” en “Gods and Monsters”, brengt ze tenslotte de single waarop iedereen zit te wachten, “Videogames”, een nummer dat ze schreef over het routineus leven met een ex-lief, wordt absoluut de apotheose van de avond.
Uitstekende passage dus voor Del Rey, alhoewel ik persoonlijk vind dat haar songs veel beter tot uiting zouden komen in de intimiteit van een kleinere zaal.
Pics homepag: (c) Kmeron/DaMusic
Organisatie: Live Nation
Een aparte verschijning , toch die bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, en die een beetje schaars gekleed kan zijn . Broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek op z’n Twin Peaks is een juiste omschrijving van haar muziek. Haar debuut
‘Born to die’ , heeft een paar smaakvolle, huiverende singles uit, “Born to die”, “Bluejeans”, “Video games” en “Summertime sadness” , die sieren door de intens broeierige spanning , de slepende donkere beats , de orkestraties en de vrouwelijke backing koortjes . Emotioneel materiaal , gedragen door haar helder, indringende, beklijvende , doorleefde stem die iets meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse, Amanda Lear en Marlene Dietrich .
Een sound die ons 60 jaar terug in de tijd doet tuimelen . Een muzikale droomwereld, mysterieuze dieptes en een intrinsieke klankkleur, vakkundig uitgewerkt met een verleidelijke, smachtende tune … Een overtuigend debuut van wel twaalf songs, aangevuld met vier extra tracks en remixes .
Nederlands 
Français 
