Met hun Allstars Final Concert werd de AB twee avonden op rij ingepalmd door Magnus, om voor eens en voor altijd de handdoek in de ring te werpen. Het elektronische nevenproject van dEUSgOD Tom Barman en techno-DJ/producer CJ Bolland startte zo’n 15 jaar geleden met als doel een Kraftwerk vs. JJ Cale sound te creëren. Een torenhoge ambitie, gedreven door twee iconen die zich op artistiek vlak niet meer moesten bewijzen. Het is waarschijnlijk niet de hype geworden die ze gehoopt hadden, maar ze kunnen terugblikken op een meer dan verdienstelijk palmares. Creativiteit is jezelf namelijk constant opnieuw uitvinden en Magnus kan als buitenbeentje in de Belgische muziekscène toch wel terugblikken op een mooi parcours met twee degelijke albums, een remix-cd en een ‘Best Of’-collectie.

Zware en nostalgische artillerie dus, om nog eenmaal op Belgische publiek af te vuren in een AB die twee avonden op rij zo goed als uitverkocht was. De avond begon nochtans wat rommelig, want de aftrap leek op zo’n een van die echtelijke ruzies voor de televisie: even beeld zonder klank. De valse start deerde niet, na een nieuwe soundcheck was de AB ready to launch met “Balkan Style”, “Last Bend”, “Future Postponed” en “Rhythm is Deified”. Toch, na een eerste aantal schoten was het nog niet meteen raak. We kregen de drummende, heupwiegende elektrobeats wel vol overgave van Barman en co, maar dan zonder de doordringende vibes die je op een final showdown verwacht.
Het Allstars team stond er wel van meet af aan: naast sterkhouders Barman en Bolland, Tim Vanhamel (Millionaire) op gitaar en zang, Joris Caluwaerts (STUFF.) op toetsen en Christophe Claeys (ex-Balthazar) op drums. In de loop van de avond breidde deze kring verder uit met als eerste Mauro Pawlowski die tijdens “French Movies” opeens te voorschijn kwam om uitbundig te gitaren en vervolgens ook op bas voor “Jump Needle”. Als kers op de taart vervoegde icoon Mark Lanegan vervolgens de bende, die een enorme coole indruk maakte en met zijn diepe stem de nummers “Singing Man”, Getting Ready” en “Assault On Magnus” ongetwijfeld tot een hoger niveau tilde.
Bij het aantreden van deze gasten was de vlam gelukkig wel in de pijp en werd er niet meer enkel op het podium, maar ook hevig in de zaal gebougeerd. Bolland liet terloops nog even zijn draaikunsten zien, terwijl de rest backstage ging. De AB had voor mij nog nooit zo intens industrial aangevoeld. Dit intermezzo was vijf minuten heerlijk raven op techno beats van de bovenste plank. Het had er gerust meer in mogen zitten.
Als de avond bijna ten einde kwam liet Vanhamel zijn vocals nog helemaal los tijdens “Look At Us Now” en “Puppy”. De voorste rijen mochten daarbij mee het podium op om voor een laatste keer te daveren, terwijl Magnus langzaam zijn laatste adem aan het uitblazen was. Voor de allerlaatste kwam bassist Thomas De Smet (ex-Zita Swoon) nog op bij “Summer’s Here”. Deze zalig zweverige plaat, die nog generaties lang zal blijven meegaan, maakt het einde even melancholiek als emotioneel.

Het was een waardig afscheid van een mooi project vol Belgische trots, ook al duurde de opwarming iets te lang. We zijn Barman, Bolland en co dankbaar om ons dit gegeven te hebben en blijven tevreden achter omdat we met trots kunnen zeggen dat we erbij waren tijdens de final showdown.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Wie had ooit gedacht dat Magnus, het wonderkind van Tom Barman en CJ Boland, ooit zou wederkeren. Het ‘eenmalige’ project dat tien jaar geleden op de proppen kwam met ‘The Body Gave You Everyhting’ wist zichzelf heruit te vinden op een nieuwe plaat ‘Where Neon Goes To Die’. Een zeer gevarieerd album dat beroep doet op allerhande gastartiesten zoals Thomas Smith van Editors, Selah Sue, Blaya van Baruka Som Sistema, de Franse chanteuse Mina Tindle en als vaste waarde tijdens de tour Tim Vanhamel. Een mix van electro, rock,  harde beats, hip hop, een tikkeltje swing en fijne grooves zijn slechts enkele ingrediënten die deze plaat smaak geven. Een vooral volwassen publiek in een bijna uitverkochte AB staat paraat voor het feestje.

Als voorprogramma kunnen we rekenen op plaatjesdraaier Faisal. Een jonge twintiger uit België die maar al te goed weet hoe hij funk, swing en groove aan elkaar moet weven. Zwaaiend met zijn hoofd en schouders op de catchy beats geven blijk van zijn enthousiasme. Op deze manier brengt hij een vlotte set waar menig man, zonder het zelf door te hebben, op begint te dansen. Als pre-party voor Magnus is hij geslaagd in zijn opzet!

Tijd voor de hoofd act: Magnus. Een ploeg van vijf man vult het podium. We zien Tom Barman en Tim Vanhamel op de voorgrond. Beiden verantwoordelijk voor gitaar, zang en show. Op een verhoogt podium links achter CJ Bolland, wat meer verdoken in het midden toetsenist Joris Caluwaerts en tot slot rechts drummer Christophe Claeys. Allemaal casual gekleed, op de blinkende kraag van Tim Vanhamel na. Verder zijn er nog vier stevige lichten die door hun vele verschillende opties en combinaties bij ieder liedje een gepast effect hebben.

Met het nummer “The Death of Neon” openen ze de show. Helaas wordt het nummer overrompeld door veel te zware bastonen waardoor menig volk naar zijn oren greep. De stem van Tom Barman klinkt amper door, net zoals de andere instrumenten. Een slechte klankbalans die zowel de komende nummers als mijn oren teniet doen.  Dit gezegd, heb ik direct het enige punt van kritiek gegeven want ‘WOW’, Magnus is ‘awesome’!
Tom Barman en Tim Vanhamel weten hoe ze een ‘crowd’ moeten ‘pleasen’. Al dansend vliegt Tom van de ene kant naar de andere en dan heb je Tim die zijn gitaar in alle richtingen gooit. Hun energieke performance geeft het publiek de boost om niet stil te blijven staan. Ook een perfect samengestelde setlist speelt hier zijn rol. Zowel het oude als het nieuwe werk komt aan bod. Het werk verschil op een eigenzinnige manier van de studioversies. Maar het lijstje is nog niet gedaan. Zo wordt het publiek getrakteerd op speciaal guests! Zo verscheen de mooie Selah Sue bij het nummer “Everybody Loves Repetition”. Dit kon rekenen op veel enthousiasme van het publiek. Maar het echte hoogtepunt is tijdens het bisnummer toen Alan Gevaert van dEUS het nummer “Summer’s Here” vervolledigde met zijn basgitaar en een bijhorende solo!
Een ander top moment is wanneer de band het podium verlaat op CJ Bolland na. Hij mixt er vijf minuten lang op los met allerlei beats en geluidjes. Iedereen gaat wild en ook Tim Vanhamel die je net vanuit de coulisse kan spotten gaat helemaal op in de muziek.
De quote van de avond is wel ‘dankuwel schattekes’ van Tom Barman waarna de spots heel het publiek verlichten. Ook bedankt hij op het einde de band waarna iedere muzikant zich even kon laten horen. Dit alles geeft een hele toffe sfeer!
Alleen maar faam voor de artiesten en hun performance! Helaas iets minder faam voor de kwaliteit van het  geluid. Maar ondanks dat, heeft de AB gedaverd door de dansende voeten en is het optreden van Magnus een geslaagd feest! Zeker een aanrader.

Setlist: Death of Neon, Rhythm is Deified, Jumpneedle, Catlike, Future Postponed, Trouble On A Par, French Movies, Singing Man, Last Bend, Everybody Loves Repetition, Assault On Magnus + CJ Bolland solo, Soft Foot Shuffle, Regulate, Puppy; Biss: Rock Chick, Summer’s Here

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnus-27-03-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel