Marc Ribot is een eigenzinnig, dwars en briljant gitarist die niet in één hokje is onder te brengen. In zijn indrukwekkende carrière heeft hij zich ingelaten met jazz, blues, wereldmuziek, avant-garde en striemende rock, maar dat altijd op zijn eigen onconventionele wijze. Geregeld ging hij aan de slag met grote en al even eigengereide artiesten als John Zorn, Tom Waits, John Lurie, David Sylvian en Elvis Costello, om er maar enkele te noemen. Hoe uiteen liggend de diverse genres die hij speelt ook mogen wezen, zijn unieke gitaarstijl is altijd te herkennen en is nergens minder dan subliem, ook al klinkt die vaak heel hoekig, chaotisch, schots en scheef.
In Ceramic Dog vormt Marc Ribot een virtuoos trio met drummer Ces Smith en bassist Shazad Ismaily. Het zijn allen uitmuntende muzikanten die een geschiedenis hebben in de jazz maar zich ook al met volle goesting hebben gestort op tegendraadse rock. Daarin bespeuren we niet toevallig één constante : alle drie hebben ze samengewerkt met het legendarische jazz enfant terrible John Zorn. Dan weet je sowieso al dat we hier geen alledaagse cleane deuntjes moeten verwachten.
Ongeacht de muzikale achtergrond van deze voorname muzikanten is Ceramic Dog wel duidelijk hun rock project, eentje waarin virtuoos gemusiceerd wordt op een dwarse en vaak snerende wijze. Met zijn drieën hebben ze onder die naam al 3 albums uitgebracht waaronder het kersverse en alweer even geniale als intense ‘Yru Still Here’ waaruit vanavond rijkelijk geserveerd wordt. En zoals het een trio met stevige wortels in de jazz betaamt, wordt hier fel geïmproviseerd en sterk afgeweken van de albumversies. Ribot’s songs leiden op een podium een leven op zich en begeven zich naar oorden waar ze in de studio nooit geraakt zijn. Wat de heren aanvangen met “Pensylvainia 6 6666” is waanzinnig, vanuit een Cubaans aanstekelijk ritme komen we plots in een splijtende gitaarsolo terecht. Ook de titelsong van de laatste plaat “Yru Still Here” is een ongeslepen diamant die vanuit een wonderlijke akoestische gitaarintro open groeit tot een luide en hevig rockende apotheose. Een korte song op de plaat, maar een ware eruptie van tegen elkaar opspattende instrumenten in zijn lange live versie.
Het trio beperkt zich trouwens niet enkel tot het Ceramic Dog materiaal, zo krijgen we bijvoorbeeld verkapte maar geweldige versies van “The Big Fool”, “John Brown” en “We’ll Never Turn Back”, dingen uit Ribot’s laatste solo album ‘Songs Of Resistance’, waarop de meester in combinatie met een indrukwekkende reeks special guests geheel eigen interpretaties brengt van oude protestsongs.
Wat het trio hier vanavond presteert, is tegelijk virtuoos, tegendraads, dwars en geniaal. Ribot is een gitarist die er absoluut de scherpe kantjes niet af schuurt. Integendeel, hij zoekt het experiment op en laat zijn gitaar bij momenten onbegrensde noise uitstapjes maken om ze dan te laten terugkeren naar verstilde kippenvel-passages. Zijn kompanen volgen hem daarin met branie, ze klinken al even virtuoos zonder daarbij te vervallen in ego-tripperige solo uitstapjes. Vooral Ces Smith is geniaal, een drummer waar de klasse met liter van afdruipt.
Dit is wel degelijk een rockconcert, maar dan gespeeld door een stel muzikanten die hun wortels in de jazz hebben. En dat hoor je, dat zie je, dat voel je en dat ervaar je. Die jazz toets manifesteert zich vooral in de spontaniteit, de virtuositeit en de improvisaties. Hier is immers een stel muzikanten bezig die samen voor een volstrekt uniek geluid zorgen en daar op het podium sublieme dingen mee aanvangen die ze op voorhand niet hadden afgesproken. Magie noemen ze dat ook soms.
Marc Ribot’s Ceramic Dog - Virtuoos en weerbarstig
Marc Ribot
Handelsbeurs
Gent
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Marc Ribot’s Ceramic Dog
Kreun
Kortrijk
[SIC] is een lokale instrumentale band barstensvol jong muzikaal talent. Ze brengen hun recent gereleasde debuutalbum (te verkrijgen via VlasVegas Records in Kortrijk) met zoveel overtuiging dat je het spontaan op een dansen zou willen zetten. Een waterval aan aanstekelijke saxklanken (4 saxspelers blazen de pannen van het Kreundak), ondersteund door een ADHD-ritmesectie met vervormde catchy bassriffs en hyperkinetische drums zetten de zaal onder stroom. Denk aan een kruising tussen The Ex en een op hol geslagen Battles en je weet ongeveer waar we het over hebben.
Ga ze op 15 december zeker checken in Charlatan in het door Democrazy georganiseerde Glimps Festival voor aanstormend nieuw talent.
Marc Ribot’s Ceramic Dog is het rockende zijproject van muzikale meester-tovenaar Marc Ribot, een muzikale duizendpoot met stevige wortels in de jazzscene. Dat Ribot niet voor één gat te vangen is, bewijzen zijn diverse muziekvertakkingen in zowel rock, punk, noise, avant garde en no-wave als in latin, soul en jazz. Deze bonte mengeling aan muziekstijlen wist hij op krachtige wijze te bundelen in het alom bejubelde debuut ‘Party Intellectuals’ uit 2008.
Het overgrote deel van de set bestaat dan ook uit songs van dit schitterend album.
Maar we onthouden vooral de muzikale coveruitstapjes: een verbasterd “Break On Through” van The Doors, een lang uitgesponnen “Take Five” van Dave Brubeck en een rockende versie van de stokoude stakerssong “Bread & Roses”.
Marc Ribot zelf nog voorstellen is onbegonnen werk daar hij voor meerdere grootheden uit de muziekwereld geen onbekende is. Hij werkte samen met grootheden Tom Waits, John Zorn, Robert Plant en Elvis Costello. Een gitaarvirtuoos die zijn gelijke niet kent en dat werd duidelijk tijdens dit sublieme optreden.
En dat hij zijn partners in crime goed weet te kiezen, is een understatement. Een ritmesectie om het hoofd nederig voor te buigen: Shahzad Ismaily (bas, percussie & Moog synths) en Ches Smith (drums). Dit powertrio schuwt ook het experiment niet: Smith vindt het nu en dan nodig om zijn drumkit wat bij te stellen. Een schijf van de high hats afnemen en op de snaredrum plaatsen om er vervolgens wat mee te frunniken of met de achterkant van de drumstick wat krassende geluiden produceren op de onderzijde van een grotere schijf: het zijn maar enkele fratsen en grollen van deze magistrale drummer. Zijn collaboraties met crazy bands als Mr. Bungle en Secret Chiefs 3 zal er wel voor een groot deel tussen zitten. Ismaily’s verschijning op zich is al buitenaards. Na een zware hersenoperatie is zijn schedel volledig vervormd door afname en ook niet meer voorzien van enige vorm van beharing. Maar wat je nog meer extra terrestrial kan noemen, is zijn basspel: fenomenaal in combinatie met de virtuose gitaarcomposities van Ribot. We staan met open mond ons te vergapen aan zoveel meesterschap. Onder het motto “Een blode hond wordt zelden vet” (Wie niets durft, bereikt niet veel) zet dit power trio alle registers open en maakt ons hierdoor zo trouw als een hond.
Als we na een groot uur en enkele bissen terug uit deze muzikale droom vol energie worden gerukt, zijn we dan ook zo moe als een hond maar gelukzalig voldaan na zoveel slaan en zalven van onze trommelvliezen. We mogen ons bij de gelukkigen prijzen, die wederom een uniek concert in ons muzikaal hart kunnen opslaan, om er nu en dan eens met een brede glimlach aan terug te denken. Terug een zeer geslaagde Kreunavond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marc-ribot-15-11-2012/
Organisatie: de Kreun, Kortrijk
Even voorstellen misschien, kan voor sommigen nuttig zijn : Marc Ribot is een briljant gitarist die, ver weg van de commerciële paden, zich vooral goed thuis voelt in jazzmiddens, maar daarnaast zich ook waagt aan klassieke muziek, bossanova (met Los Cubanos Postizos), avant-garde (al dan niet samen met mafketel John Zorn), onconventionele en ontspoorde rock (met Ceramic Dog) of soundtracks waarbij de film ontbreekt (‘Silent Movies’). Ook al heeft u nog nooit gehoord van Marc Ribot (u moest zich schamen), de kans is groot dat er een hoop platen in uw kast staan waar hij heeft op meegespeeld. De man wordt door de groten der aarde geregeld gevraagd om met hen de studio in te duiken (ondermeer Elvis Costello en David Sylvian), zo botst u steevast op Ribot’s uiterst herkenbare stijl op de beste platen van Tom Waits, waaronder ook diens laatste worp ‘Bad as me’.
In Gent kwam Ribot zijn nieuwste project ‘Really the blues’ voorstellen waarmee hij zich verdiepte in -u kon het al raden- de blues. En dit genre was eigenaardig genoeg tot op heden door Ribot ongeroerd gelaten. Ga al zijn platen er maar op na, u zal er weinig of geen blues op treffen. Bij een klasbak als Marc Ribot was van enige vorm van gebrek aan ervaring met het genre helemaal niets te merken, hij speelde de blues alsof ie dat al jaren deed, met pakken emotie, gulzigheid en passie.
Met drie zwarte rasmuzikanten op drums, bass en keyboards had hij ook voor een klassieke bezetting gekozen om de blues in volle glorie te bedrijven. De heren voelden de meester perfect aan en kregen zelf ook de tijd om hun eigen kunstjes op te voeren, vooral de straffe keyboardspeler Cooper-Moore ging geregeld een fel duel met Ribot aan.
Ribot’s benadering van de blues was wild, gedreven en passioneel. Hij gaf zijn eigen begeesterende interpretatie aan bluesstandards als “Serves your right to suffer”, “Stormy Monday” en “Wang dang doodle”, stokoude songs die met Ribot’s bloed en zweet werden geïnjecteerd en als hongerige hyena’s terug tot leven kwamen. Een begenadigd zanger is hij nooit geweest, maar de manier waarop hij het Oedipus verhaal omzette in een vlijmscherpe en bijtende bluessong was even duivels als indrukwekkend.
En dan die gitaar ! Amai ! Hoewel Ribot hier min of meer binnen de structuren van de blues bleef, was zijn hoekige en wilde gitaarstijl alom tegenwoordig. Hij deed zijn instrument janken, huilen, hakken, briesen, scheuren en bloeden, hij soleerde en improviseerde er op los en wist steeds de gevreesde clichés vakkundig op een creatieve manier te omzeilen. Zelden hebben wij iemand zo passioneel, geïnspireerd en tegelijkertijd virtuoos tekeer zien gaan op een gitaar. Hij had ook maar één exemplaar nodig, Ribot is niet dat type aanstellerige gitarist die voor elk nummer door zijn roadies een andere gitaar laat aanrukken omdat de volgende song dat zogezegd zou nodig hebben.
Ogenschijnlijk slordig zat hij vaak middenin de songs wat met partituren en pedalen te friemelen, maar eenmaal de gitaar aan het woord was stroomde de genialiteit er van af en was het voor ons volop genieten, hier konden we maar niet genoeg van krijgen.
Ribot presenteerde zich duidelijk als iemand wiens gitaar veel belangrijker is dan zijn imago,
dit had hij dus gemeen met het gros van de bluesmuzikanten, maar verder was dit optreden eigenlijk een belediging voor alle levende en dode bluesgitaristen (met uitzondering van Hendrix dan) want Ribot had zich nog maar net het genre toegeëigend en hij speelde al met de vingers in de neus iedereen naar huis.
Als opwarmer hadden de organisatoren de Tsjechische stemkunstenares Iva Bittova geprogrammeerd. Het ongetwijfeld sympathieke mens deed allerlei dingen met een viool en had inderdaad een immens stembereik die voor een normaal mens buitenaards was, maar als support act voor Marc Ribot was dit een miscasting van jewelste. Helemaal niet ons ding, maar wat voor de één irritant gemekker is, klinkt voor de ander als hemelse schoonheid. U dacht er het uwe van, wij waren vooral blij dat het maar een klein half uurtje duurde.
Organisatie: Vooruit Gent
Nederlands 
Français 
