Het duo Nel & J.P. kennen we intussen van hun donkere, Nederlandstalige postpunk met punkpoëzie van Nel en de diepe bas-grooves van J.P. over een bedje van beats. Wel, voor hun nieuwe single “Kapotgeliefd” veranderen ze het geweer van schouder. J.P. pakt zijn oude liefde op – de gitaar – en dat levert sprankelende gothic rock op zonder de kenmerkende laagjes synth. Wij horen meteen echo’s van Johnny Marr van The Smiths. In de lyrics gaat het over de liefde die zo hard kan branden dat de kaars ook snel opgebrand is, waarbij het koppel bruusk van zijn wolk valt naar een poel van doffe ellende.
Een knipoog naar “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division bovendien.
Mooi, deze “Kapotgeliefd”.
N.E.L. & J.P - De teksten zijn als een soort spiegel bedoeld. Op live optredens staat er dan ook altijd een spiegeltje op het podium, als symbolische verwijzing
NEL & JP - Ze brengen een sound die wat doet terugdenken aan de wave stijl uit de jaren '80, maar klinkt verre van gedateerd. Integendeel zelfs. Hun teksten in het Nederlands maken hen een unieke parel binnen de scene.
De EP 'Honger' (2023) bracht al een tipje van de sluier, poëtisch op zoek naar de juiste insteek. Ook live zondermeer. Met het full album 'Waarom niet? ' bevestigen ze overduidelijk. In Den Trap, Kortrijk, letterlijk een zaaltje in een soort kelder met de trap naar beneden, plaatst het duo - aangesterkt met een strak spelende drummer - de puntjes op de 'i'. Hier hebben we muzikaal een compleet duister plaatje van pure poëzie in de Nederlandse taal.
Naderhand hadden we een toffe babbel met Nel en JP (Jean-Paul) over het concert, de nieuwe plaat en of ze nog in den Aldi binnen mogen. Uiteraard polsten we ook naar de plannen en ambities.
Lees het live verslag intussen van 10 april 2025 N.E.L. & J.P – Poëtisch met een lach en een traan
Jullie zijn al enkele jaren bezig met dit project , ik dacht 2022(?); sinds de EP ‘Honger’ is er veel gebeurd, graag een overzichtje
We zijn met dit project begonnen in november 2022. We hebben op uitnodiging van Fragment al vrij vlug een eerste optreden gespeeld. Ook een paar singles uitgebracht en inderdaad onze EP ‘Honger’ in 2023. Eigenlijk hebben we in dat eerste jaar vrij veel optredens kunnen versieren. We zijn ondertussen nieuwe nummers blijven schrijven en na een jaar hadden we ons full album ‘Waarom niet?’ klaar. Die plaat verscheen dan in november/december vorig jaar. En ondertussen blijven we verder groeien en verder optreden… het stopt niet.
Mijn collega zag jullie kort voor de release van ‘Honger’ live en schreef: “Wel is er live geen marge voor zijsprongetjes of improvisatie, door de loops die moeten gevolgd worden.” Ik vond dat jullie nu wel meer konden improviseren, is dit door de opgedane ervaring? Of door inbreng van drums (een meerwaarde!); bewust gekozen?
JP: Die kritiek was terecht, er is een groot verschil als je met of zonder drummer speelt. Wijzelf merken dat ook. Met drummer krijg je veel meer energie op het podium. Dat zorgt voor een heel andere ervaring dan met ons twee staan spelen, sowieso.
Nel: Het feit dat we met twee verschillend drummers werken zorgt voor bij elke ander optreden voor een heel andere insteek en energie. Ik merk ook bij mezelf dat ik daar enorm door gestuurd wordt. Ik kan, dankzij die energie van die drum, in mijn teksten veel meer emoties leggen. De kritiek van Filip is zeker een stukje terecht, we zitten met een backingtrack waarop inderdaad niet veel speling zit. Daar kan onze drummer wel zijn ding mee doen, en ook JP op bas. Maar die backingtrack blijft wel onze leidraad.
Soms spelen jullie ook met vier, (met viool dacht ik), dan weer met twee en nu dus met drie… Ik veronderstel dat het afhangt van de setting? Van wat hangt de beslissing af?
Nel: Welk podium maakt ons weinig uit om dat te doen met al dan niet viool . We hebben in De Loge gespeeld, een mini podium en daar was de violist er ook bij; Het hangt gewoon af van wie vrij is om op dat moment mee te gaan of niet. Uiteraard, hoe groter het podium hoe liever we hebben dat we met vier op het podium staan. Omdat we ook weten dat iedere muzikant die aansluit zijn eigen input heeft, en dat is altijd een voordeel. Op klein podia of poëzie evenement gaan we eerder met ons twee op het podia staan, afhankelijk van wat technisch mogelijk is. Liefst van al spelen we met live drummer én Dirk erbij op Viool. Maar Dirk heeft ook andere projecten waar hij druk mee bezig is. Het hangt van allerlei zaken af, maar dat maakt het ook wel leuk. Omdat elk live optreden daardoor anders gaat klinken.
Los van de muzikale inbreng van natuurlijk JP vond ik jouw stem (Nel) een beetje een wilde combinatie zijn van Siouxie en Anne Clark. En het samenspel klopte hoedanook. Zijn jullie zoals het nu is ‘een afgewerkt product’ of zijn er nog groeimogelijkheden?
JP: het zal nooit een echt afgewerkt product zijn, er zijn altijd wel groeimogelijkheden. De nieuwe nummers waar we mee bezig zijn, zijn helemaal anders. Ik hou er niet van mezelf telkens te herhalen. Ik hoop alleen dat iedereen een beetje meegaat in dat groeiproces. Wij maken geen standaard new wave, wij maken geen standaard, wij doen gewoon andere dingen. En blijven dus groeien.. dat is belangrijk voor ons. Het moet boeiend blijven, dus er zal altijd wel een nieuwe of andere input zijn binnen dit project.
NEL: We hebben tot op heden nog nooit een voorbeeld gehad van ‘we willen klinken zoals’. We willen vooral klinken als NEL & JP en onze eigen zin blijven doen. We weten heel goed wat we niet willen maken. Wat we wel willen maken weten we niet, bij het schrijven van een nieuw nummer komen er nieuwe ideeën naar boven. Dat is ook het leuke, dat het helemaal anders kan uitdraaien en we willen vooral blijven groeien.
In het Nederlands zingen, altijd wel fijn … Het mooiste voorbeeld van wat jullie doen is toch wel Amora di Amore , maar ik herinner me een periode dat de neus ervoor werd opgehaald. Nu zijn er Nederlandstalige artiesten die Sportpaleizen uitverkopen.
Is er bewust voor het Nederlands gekozen omdat het nu bon ton is; hoe moet ik het zien?
JP: op het moment is er zeker en vast plaats voor Nederlandstalige muziek. Voor mij is het wel iets nieuw, tot twee of drie jaar geleden was ik daar eigenlijk niet mee bezig. Door wat ik doe in co producties en met NEL nu merkte ik wel dat het iets heel leuk is om te doen, en dat er ook een publiek voor is. Het is ook iets heel boeiend in eigen taal nummers brengen.
NEL: Er is zeker bewust voor gekozen. Maar niet om commerciële redenen. Ik kan communiceren in andere talen, zoals Frans, Engels, Duits… maar ik kan met niet uitdrukken. Dat is een groot verschil. Dat lukt enkel in mijn moedertaal. Ik denk ook dat er wel altijd plaats geweest is om in eigen moedertaal te zingen; maar muzikanten hebben tot op heden het niet altijd aangedurfd om hun ding in het Nederlands te doen. Dat is dan weer wel veranderd in deze tijden. als ik denk aan bands als Maria Iskariot, Kleinpunk, Kaat Van Stralen, Chibi Ichigo… Uiteindelijk is dat in andere landen wel altijd het geval geweest. Ik ben al jaren fan van Kaelan Mikla uit IJsland, die in hun eigen taal zingen. Of het Turkse She Past Away, al die prachtige Scandinavische metal… Ik begrijp er niets van. Dat is vaak ook gewoon het geval bij metal bands die in Engels of Nederlands brullen. En toch raakt het. Er is dus altijd wel ergens een plek voor geweest, maar het Nederlands als taal, ook bij alternatievere muziek, wordt nu meer gehoord.
JP: Om een voorbeeld te geven: moest je 15 jaar geleden gezegd hebben dat een band als AmenRa hun muziek in Nederlands zou brengen, zou niemand je geloven.
Nu het algemeen aanvaard is, zijn er voor jullie ook deuren opengegaan? Grotere podia? Of zit jullie muziek te vaak in de ‘niche’?
JP: Ik werk veel samen met heel jonge mensen en wat me opvalt als mensen je echt leren kennen, dat ze je muziek wel de max vinden. Om een bepaald publiek te bereiken, zitten we wellicht niet op de juiste forums op het moment. Dat er moeilijker deuren naar grote podia open gaan, ligt dus aan het feit dat ze de muziek niet kennen. We worden nog al te vaak in dat hokje ‘wave’ geduwd.
NEL: We hopen dat we niet in die niche belanden of blijven hangen. Gelukkig hebben we af en toe al optredens die buiten die new wave en gothic wereld liggen, en we hopen dat dit zo gaat blijven. We krijgen wel goede respons, ook in Nederland merken we dat we op andere podia onze kansen krijgen. In Venlo spelen we binnenkort op de Zomerparkfeesten. Daar zijn we wellicht de donkerste band op de affiche. Ik hoop dus dat we heel gevarieerde podia kunnen blijven aanspreken.
Het ‘hokjes denken’ is er, zeker bij de jeugd vind ik, wat uit …
NEL: Ja, je merkt dat ook in programmatie op festivals en zo, dat dit inderdaad wel aan het veranderen is en dat hokjes denken er uitgaat.
Waar ik het meest van hou in de muziek is die poëtische ondertoon; de dunne lijn van een lach en een traan, alsook het ironische en het relativerende. Wat denk je zelf?
JP: Het NEL-syndroom (haha).
NEL: (haha) Dat is een heel mooi omschrijving, JP! Het is gewoon typerend aan mijn karakter. Ik heb wel een ironisch kantje aan en ik schrijf al zolang ik leef, bij wijze van spreken. Ik wou al leren schrijven in de kleuterklas. Op mijn zes jaar was ik gedichtjes aan het schrijven. Rijmpjes. Op mijn twaalf jaar vond ik dat stom en ben iets anders beginnen schrijven. Toen mijn eerste poëziebundel uitkwam omschreven ze het als ‘punkpoëzie’ omdat het inderdaad niet gaat over kabbelende beekjes en weidse landschappen en nooit aan de schrijfregels over cadans, ritme, rijm,... voldoen. Mijn teksten gaan over het leven, alle onrecht, alle miserie en wat mis gaat in de maatschappij. Alle liefdesverdriet en ego’s waarmee je geconfronteerd wordt. Maar wel allemaal met een zeker relativerend kantje daaraan verbonden. Omdat het anders al te somber is. Dat is hoe ik het leven sta en dat wil ik ook meegeven. Maar los daarvan vind ik het ook belangrijk om de realiteit te benoemen in de teksten die ik schrijf. Ik wil alleen niet vervallen in die zeemzoete, melancholische somberheid.
Een topper vind ik “Zelfbeeld van DenAldie”, een beetje cynisch maar het raakt. Is het de grondslag van het verhaal ook, cynisme? En mag je nog binnen in de Aldi?
NEL: We mogen nog binnen in den Aldi (haha), ook al hebben we de videoclip in de Carefour opgenomen. Zit er een persoonlijk verhaal achter? Als het over een zelfbeeld gaat, zit er bij iedereen een persoonlijk verhaal achter. ‘Zelfbeeld van DenAldie’ gaat daarover, iedereen heeft wel eens zo momenten. Ik heb er ook enkele zware clichés in verstopt. Iemand die een laag zelfbeeld heeft en dat probeert te compenseren door overconsumptie. Het is dus niet per se een persoonlijk verhaal van mij, maar tegelijkertijd wel voor iédereen een persoonlijk verhaal. Dat komt eigenlijk in veel van onze nummers voor eigenlijk. Ik heb een nummer geschreven ‘Zebra’ over zelfdoding. Ik ben daar al een paar keer hard mee geconfronteerd geweest. Maar ook dat geldt voor iedereen. Ik denk dat in elk nummer wel iets zit waarin men zichzelf kan herkennen. Op live optredens staat er ook altijd een spiegeltje op het podium, als een symbolische verwijzing daarnaar. De teksten zijn dan ook als spiegel bedoeld.
JP: Veel teksten van Nel zijn fotomomenten, waarin je beseft dat het iets is dat je zelf wel ooit eens hebt meegemaakt. Heel herkenbare situaties. En dat komt dan ook binnen, telkens opnieuw.
Ook het dansbare, lichtjes macabere en de dosis humor vind ik zowel op plaat als live. Zijn jullie met de plaat ‘Waarom Niet?’ wat meer gegroeid in vergelijking met de EP ‘Honger’?
JP: We hadden het er inderdaad al over, het is een continue groeiproces. Maar bij de eerste plaat hebben we op twee maand tijd in elkaar gebokst. We ondervonden dat we heel snel iets heel mooi konden doen, op zo korte tijd. Wat heel leuk is uiteraard. Als je dit kan doen, op twee maand een set in elkaar steken, dan weet je dat je iets in je handen hebt dat goed zit.
NEL: Er was inderdaad, vanaf het begin, een heel goede klik tussen ons. Het is heel gemakkelijk om tegen elkaar te zeggen ‘nee dat vind ik niets, we doen dat niet’. We aanvaarden dat ook van elkaar. We moeten het allebei goed vinden, is dat niet zo dan doen we het gewoon niet. Doordat we elkaar aanvaarden op alle vlakken, maakt het gemakkelijk om samen te werken. Waardoor we gemakkelijk een drive vinden om heel snel iets te realiseren.
Komt het dat jullie uit dezelfde scene komen of heeft het er niets mee te zien?
NEL: Ons enige raakpunt muzikaal is Tool en Nine Inch Nails (NIN) eigenlijk. Oorspronkelijk kom ik niet uit de gothic-/ newwave- scene maar uit de metalscene. Ondertussen is die newwavewereld wel mijn wereld geworden. Ik luister , los daarvan, naar zoveel andere dingen. Ik ben daarjuist nog naar een singer-songwriter gaan kijken, begeleid op piano, sax en klarinet. Ik geniet daar even veel van.
JP: Bij mij is het ook wel eclectisch , maar mijn smaken liggen meer bij soundtrack en cinematografische dingen. Ik hou ook van heel dansbare muziek. NIN, maar o.a. ook drum&bass. Het is leuk dat je al die invloeden kunt samen brengen, waardoor het zweverig én dansbaar kan zijn. Dus wat scene betreft zaten we eerder niet in datzelfde water, maar ergens hebben we elkaar wel gevonden.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
JP: De meest opvallend reactie is het grote hoeveelheid winkels die ons aanspreken om onze plaat ook bij hen te koop aan te bieden.
NEL: We merken wel dat sinds de album release show, er vanuit andere onverwachte plekken reacties komen. Ook om op te treden. Waar we ons niet van bewust waren is dat we ook in het buitenland op heel wat Spotify lijsten opduiken. De release van deze plaat heeft dus zeker iets gedaan, waar we nog niet echt zicht op hebben wàt juist. Maar er beweegt iets, zoveel is zeker. Je voelt dat het leeft en bruist en dat is enorm fijn!
‘een vrouw als frontvrouw’, mooi dat we het dikwijls kunnen lezen in interviews; ik krijg de indruk dat de muziek business, buiten de populaire pop muziek wellicht, nog steeds een mannenbastion is? Of zie je een kentering?
JP: Nee zeker niet, ik zie toch opvallend veel vrouwen opduiken binnen gelijk welke muziekscene.
NEL: Als we optreden zien we even veel femalfronted bands of vrouwen achter de drums, de toetsen, op bas... Ze worden duidelijk meer gezien en gehoord dan vroeger, dat wel. Ook de pers heeft er wat meer aandacht voor dan vroeger. Kijk naar De Nieuwe Lichting, die is gewonnen door drie vrouwen. Dat is nog nooit voorgevallen, denk ik. Ze krijgen meer dan terecht hun plek in de schijnwerper. Er zijn altijd al vrouwen geweest die muziek maakten, maar ik denk dat er nu gewoon meer oog voor is. Dat mannenbastion is dus zeker doorbroken.
JP: Het is zelfs zover gekomen dat je als puur en alleen mannenband er nog moeilijk geraakt. Zover is het zelfs gekomen…
Jullie zijn nu volop bezig met ‘Waarom niet?’ te promoten. Wat zijn de verdere plannen … buiten de wereld veroveren?
NEL: De wereld veroveren is een mooi doel.. haha. We hebben zeker nog plannen. We gaan dit jaar nog een single uitbrengen. Nog een paar remixen. Er staan al enkele leuke optredens gepland deze zomer, o.a. op Gentse Feesten.
JP: Deze zomer, het najaar en volgend jaar.. komen er zeker nog veel mooie dingen aan, absoluut!
Wat is de voornaamste ambitie, is er een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
NEL: Een einddoel? We zullen nooit een einddoel hebben. Eens je een einddoel hebt, is de motivatie weg. We willen groeien, meer plezier maken, meer podia, eventueel grote podia. Iedere muzikant droomt van grote festivals of podia. We moeten met beide voetjes op de grond blijven, maar dromen mag natuurlijk. Op het moment hebben we al op kleine podia gestaan waar het zo leuk is en een publiek is dat ons totaal niet kent. Soms is dat zelfs veel leuker dan grote podia, met allemaal mensen die je kent. Onze bedoeling is dat onze muziek verspreid geraakt en dat het mensen met elkaar verbindt. En natuurlijk willen we groeien en naar die grote podia, omdat het leuk is. Maar een einddoel wil ik niet hebben, want dan heb je niets meer om over te dromen. We willen niet stoppen met dromen.
Pics homepag @Herman Vercammen
Een mooie ingesteldheid alvast! Nog veel succes gewenst
Facebook: https://www.facebook.com/NELENJP/
Bandcamp: https://neljp.bandcamp.com/
Instagram: https://www.instagram.com/nelenjp/
TikTok: https://www.tiktok.com/@neljp7
Bluesky: https://bsky.app/profile/nelenjp.bsky.social
VI.BE: https://vi.be/platform/NELJP
N.E.L. & J.P – Poëtisch met een lach en een traan
Luminous Dash slaat de handen in elkaar met Den Trap voor een reeks concerten onder de noemer 'Luminous Fest'. Voor de eerste editie werd het duo NEL & JP (*****) uitgenodigd. Ze brengen een sound die wat doet terugdenken aan de wave stijl uit de jaren '80, maar klinkt verre van gedateerd. Integendeel zelfs. Hun teksten in het Nederlands maken hen een unieke parel binnen de scene.
De EP 'Honger' (2023) bracht al een tipje van de sluier poëtisch op zoek naar de juiste insteek. Ook live zondermeer. Met het full album 'Waarom niet? ' bevestigen ze overduidelijk. In Den Trap, Kortrijk, letterlijk een zaaltje in een soort kelder met de trap naar beneden, plaatst het duo - aangesterkt met een strak spelende drummer - de puntjes op de 'i'. Hier hebben we muzikaal een compleet duister plaatje van pure poëzie in de Nederlandse taal.
Bands als Noordkaap, Gorki zorgden voor een heropleving van de Nederlandse taal in de Belgische scene . Verder terug in de tijd, in de jaren '80 hadden we een Aroma Di Amore, wat door een alternatief publiek moeiteloos werd aanvaard. Maar soms werd al te vaak de neus ook opgehaald voor artiesten die in het Nederlands zongen. Die tijden zijn nu zeker definitief voorbij. In je eigen taal zingen is zelfs 'bon ton' geworden tegenwoordig. Sommige artiesten kopen er zelfs grote zalen mee uit, of zijn headliner op grotere festivals.
Nu, los daarvan, brengen NEL & JP iets uniek binnen de New wave/punk stijl waarop ze in de eigen taal zingen, en het een unicum is en blijft. In een lichte macabere sfeer, die ons kon bekoren, zit er wat humor verstopt in tekst en zang, met een zekere zelfrelativering.
Songs als “Donderende Anarchie” en “Helaasheid der dingen” zijn er twee voorbeelden van. Een walm van donkere gedachtes borrelen op, maar er is ook een glimlach mee verbonden Je kan er zelfs lekker op dansen.
NEL & JP blijven op dit elan doorgaan in de set. “Black & Wine” en verder opzwepende kleppers “Waarom niet?”, “Tweelingsvlam” en “Zebra” doen ons zweven. Ingetogen groovy klinkt een “Zelfbeeld van den Aldi”, wat ons kippenvel bezorgt.
NEL & JP klinken poëtisch met een lach en een traan. Die insteek overtuigt ons op plaat als live.
Waren er voorheen twijfels - lees gerust , dan zien we drie jaar later een duo dat elkander speels blindelings aanvoelt en kent. Het verhaal en de vocals van NEL staan op het voorplan, JP kan zich uitleven op gitaar en tot slot de drummer maakt de ritmesectie compleet. Er is ruimte voor improvisatie . Een emotioneel beladen , groovy, aanstekelijke set kregen we, met een vleugje humor bovenop. Die muzikale creativiteit werd live als in het songmateriaal gewaardeerd. In het oog te houden dus!
Het album 'Waarom Niet?' is nog steeds te koop via volgende link: https://neljp.bandcamp.com/album/waarom-niet-full-album
Pics homepag @Herman Vercammen
Organisatie: Luminous Dash + Den Trap, Kortrijk
Na de EP ‘Honger’ uit 2023 is er nu hun eerste full album uit. De plaat telt 14 tracks. De titel ‘Waarom niet?’ is afkomstig van een zinsnede die ze onder elkaar vaak over de tong lieten rollen. En, toegegeven, het is een titel die er staat en goed klinkt.
Het laatste jaar konden we hen al verschillende keren aanschouwen op een podium. Of op één van de zotte dinsdagen van Don Vitalski. Maar nu kan je hen dus ook gewoon thuis beluisteren. Geen paniek voor diegene die de EP gemist zouden hebben want de meeste nummers staan ook op deze plaat. Opener “Voorspel-Kom Dichter” opent met een fijne beat en zware gitaren. De song begint na de eerste alinea’s van Nel pas echt open te breken. Een geslaagde song wat mij betreft. “De Helaasheid Der Dingen” begint met schitterende muziek van J.P. die de ideale sfeer schept waarin de poëzie mooi kan gedijen. De bridge met de beats en naar donkere dance neigende synths zet de toon naar het einde toe in. Sterk! “Huidhonger” kennen we al van de EP. Een heel degelijke song waarbij het gesprokene in enkele songs soms wat minder proper mag klinken. Maar dat is misschien omdat Nel wil dat we echt luisteren naar de teksten. “Traan” is donker en melancholisch. Een rustigere song die er best wezen mag en goed opgebouwd is.
“Waarom Niet?” is net als “Zelfbeeld van den Aldi” een terechte single. Catchy in woord en muziek. In “Tweelingsvlam” probeert de muziek de track voort te stuwen. Maar de vlam slaat bij deze song bij mij niet aan. “Hamartia” heeft heel lekkere synths en beats meegekregen. Ook de spoken words komen hier beter tot uiting en blenden beter in het ritme dan op “Tweelingsvlam”. “Desinteresse” met zijn tempowissels weet mij ook te boeien. “Donderende Anarchie” klinkt onderhuids catchy. “Zebra” vind ik persoonlijk wat spielerei. Het bevat alle elementen die in de andere songs zitten maar dit klinkt toch ietwat één dimensioneel. “Baude ogen” vind ik ook niet meteen hun sterkste track. Nel heeft veel diepere teksten waar mensen zich kunnen in terugvinden dan in deze. Op “Black and Wine” verschijnt er terug een heel mooie soundtrack onder de fraaie tekst van Nel. Begeesterend.
Er wordt afgesloten met “Naspel-Ruimte”. Een mooi gedicht dat op piano werd gezet. De samenhang van de muziek en de stem is iets minder geslaagd alhoewel het verstillend werkt. Wat dan weer goed is om de plaat mee af te sluiten. En dat was misschien wel hun bedoeling.
Veertien tracks is nogal veel. Vooral in deze vluchtige tijden en het is ook intense muziek. Maar we maken nu toch luisterlijstjes op spotify dus dan laat je de mindere achterwege. Toch? Laten we zeggen dat er heel sterke tracks opstaan waar de muziek en de spoken words heel mooi blenden. Enkele zijn op dat vlak iets minder geslaagd maar als je tien heel goede tracks uit een album van veertien songs kan halen dan kunnen we van een fijn en goed album spreken. Het klinkt donker, wat punky en soms industrieel. De teksten passen wonderwel bij die stijl. Niet direct vergelijkingen met een Anne Clark maken omdat ze dat toch deels anders klinken. Ze hebben een eigen smoel, een eigen stijl en dat is altijd beter dan een kloon van een bekende act. Bovendien klinkt alles heel goed geproduced.
Zonder meer een geslaagd debuut.
Industrial/spoken word/electropunk
Waarom Niet?
N.E.L. & J.P
“Desinteresse” is de nieuwe single van punkdichteres Nel en bassist/producer JP. Muzikaal staat dit opnieuw een stapje verder dan de EP ‘Honger’ van vorig jaar. De formule is nog dezelfde, maar daar wordt nu al het uiterste uitgeperst. En dan is het de vraag of dit duo zich niet te snel zal opbranden.
Muzikaal is “Desinteresse” pompende electroclash. Inhoudelijk klopt het plaatje wel. Nel heeft op een mooie manier een actueel thema aangesneden: het gebrek aan engagement in onze maatschappij. We klagen en zagen een eind weg op de socials, maar we doen er zelf niets aan. Nel heeft talent voor het aankaarten van heikele thema’s. Maar als je kijkt naar de plaats van de lyrics in deze energieke track, dan is het enige nieuwe element hier het korte ‘vraag en antwoord’ met (vermoeden we) JP en dat is wat mager als evolutie. Er had wat meer tijd en ruimte mogen gegeven worden aan die ‘tweede stem’, zowel letterlijk als figuurlijk.
N.E.L. & J.P brengen later dit jaar hun eerste full album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=wFnNvIj4xco
N.E.L. & J.P is het duo van de Gentse punkdichteres Nel Mertens en Jean-Pierre De Brabander van onder meer This Can Hurt. Hun debuutsingle “Zelfbeeld Van Denaldie” sloeg in Vlaanderen in als een bom. Een instantklassieker voor elke volgende new wave-party. Na die debuutsingle kwamen nog het swingende en pulserende “Huidhonger” en daarna het heel dansbare “Hamartia”.
Die singles werden gebundeld in de digitale EP ‘Honger’, samen met evenveel nog niet uitgebrachte nummers. De combinatie van uitdagende en tegelijk herkenbare lyrics in het Nederlands en synthwave die wisselt tussen dreigen en dansen, werkt op de drie singles perfect. Hoe hoger het tempo, hoe beter het huwelijk met de vocalen. Als het tempo zakt, zoals op “Ik Beken”, wordt dit toch weer eerder poëzie met een achtergrondmuziekje. In de finale van deze track wordt dat ruimschoots goedgemaakt door gestaag op te bouwen naar een crescendo. Op “Traan”, de relatief trage openingstrack, kleven de woorden misschien ook nog wat te veel aan het papier (meer schrijftaal dan spreektaal). Dan doet het dromerige “Slapeloosheid” het beter, omdat je niet aanvoelt dat dit poëzie is.
De gelijkenis met Anne Clark ligt voor de hand door de combinatie van synthwave/postpunk en poëzie. Maar dat gaat voorbij aan de lange traditie die we in Vlaanderen hebben in Nederlandstalige postpunk en wave: Arbeid Adelt, Aroma di Amore, Kommeniste, Mensen Blaffen, De Delvers, de Brassers, ...
Dit duo heeft het voordeel dat ze nog alle kanten uitkunnen: extra mensen erbij, covers of vertalingen, een concept-album, remixes, de grenzen van het genre aftasten, … De toekomst ziet er mooi uit.
https://neljp.bandcamp.com/album/honger
De derde single van N.E.L. & J.P. is opnieuw een schot in de roos. Punkdichteres Nel treedt op “Hamartia” net iets minder op de voorgrond dan op “Zelfbeeld Van DenAldie” en ”HuidHonger” en dat versterkt de zuinige lyrics in overtuigingskracht. Volgens Wikipedia is hamartia een Oudgriekse term om de fatale fout in het karakter van een protagonist van een tragedie aan te duiden. Aristoteles beschreef het in zijn Poetica als de fout die de held ten slotte ten val zal brengen. Nel Mertens geeft er haar heel eigen draai aan.
Muzikaal klinkt dit bijzonder vol, dansbaar, modern en toch met twee voeten in het verleden, zoals Pesch of Silent Flag op hun beste momenten.
Er komt een EP aan en dat is iets om heel hard naar uit te kijken.
Dance/Elektro
Hamartia -single-
N.E.L. & J.P.
https://www.youtube.com/watch?v=gZTqCytdfhc
Nel Mertens is een Vlaamse punkdichteres met al een paar dichtbundels op haar naam. Ze schrijft ook reviews van albums en concerten en dus stond het enigszins in de sterren geschreven dat haar gedichten ooit wel eens op muziek zouden gezet worden. Haar muzikale partner in crime is JP De Brabander van This Can Hurt en DeLaVega.
De eerste release van N.E.L. en J.P is de single en video “Zelfbeeld Van Denaldie”. De tekst van Nel gaat over iemand met een laag zelfbeeld, over Tinder en over winkelen om de leegheid te compenseren. In de look & feel van de vocalen hoor ik dezelfde miskenning en onbegrip als op “Canto Marginal” van Stef & De Tong, ook meer dichter dan zanger. De muziek klinkt als knisperend frisse elektronische postpunk.
Wat Nel en JP hier brengen bouwt voort op een oude traditie. Wie oud genoeg is, denkt dan samen met mijn aan wat de Nederlander Ton Lebbink deed, of anders aan “Niets Is Voor Altijd” van Madou of aan “Voor De Dood” van Aroma di Amore. Vlaanderen heeft nood aan poëten die ons af en toe eens een spiegel voorhouden, ook al is het niet altijd fraai wat we daarin te zien krijgen.
Elektro/Dance
Zelfbeeld Van Denaldie
N.E.L. & J.P
Nederlands 
Français 
