Nada Surf - Liefde, liefde overal
Na meer dan twee jaar na de release van Never not Together (2020) kan Nada Surf eindelijk op tour gaan om die aan hun fans voor te stellen. Na acht langspelers is de succesformule van powerpop met een snuifje grunge of post hardrock, opnieuw de kern in dat laatste negende album. Het was dus tijd om dat ticket van onder het stof te halen en het viertal aan het werk te zien in de Botanique.
De joviale John Vanderslice was present om de eerste concertgangers al te verwelkomen. Solo met een gitaar en een drumcomputer bracht hij luchtige songs, met een politieke boodschap, die af en toe spacey of dan al eens indie rock waren. Vanderslice werkt als producer met Grandaddy en die invloed was ook merkbaar in onder andere “Oral History of Silk Road”. De lichte korrel om zijn stem was een meerwaarde in “After It Ends”.
Meer dan alleen de muziek was John een verteller die graag interactie opzocht met het publiek. Niet enkel het collectief metronomisch handgeklap voor afsluiter “Pale Horse” kwam van het publiek, maar ook mochten we vragen neerpennen die hij tussen de nummers graag beantwoordde. Of hij een kattenmens is, graag bier drinkt, een bijnaam heeft voor zijn gitaar… De antwoorden waren vaak ludiek en toch interessant. Een gezapige support act.
Vanderslice liet ons weten dat de leden van Nada Surf, de een al wat meer doorleefd dan de andere, overliepen van sympathie en liefde. En al meteen met opener “So Much Love” was dat dus niet gelogen. Een eerder voorzichtig begin want “Hi-Speed Soul” was steviger en ging er sneller aan toe. In de verste verte klonk daar Lou Barlow in “The Plan” waar Nada Surf meer de grunge opzocht met toch wel boeiende tempowisselingen. De voelbare melancholische vibe in “Friend Hospital” kwam meermaals terug in de rest van wat komen zou. Toch was dat gevoel minder overtuigend en wat te klef in “Beautiful Beat” of “Looking Through”.
Het publiek met heel wat fans genoot er zichtbaar van en zorgde vaak voor luid gejoel. Favorietjes die heel wat losweekten waren het post hardrock-achtige “Killian’s Red”, het Fountains of Wayne klinkende“Happy Kids”, het in crescendo-eindigende “See These Bones” of het makkelijk mee te zingen “Inside of Love”. Een keer kreeg de ruige bassist de zaal stil wanneer hij het zeemzoete Franse “Là pour toi” bracht. Eerder kwam ook “J’attendais” maar dat nummer kon minder overtuigen.
De set was eerder wisselvallig maar dat was buiten de lange bisronde gerekend. Toen haalden de vier van Nada Surf nog eens alles uit de kast. “Just Wait” mocht dan wel een aftastend rustig begin zijn, toch werd het drieluikje “Popular” (met speciale gaste Pom Pom Squad), “Always Love” en “Blankest Year” intens meegezongen en beleefd door de fans. Een kers op de (kleine) taart was unpluggede versie “Blizzard of '77” waar de vier met John Vanderslice iedereen voor een tweede keer stil kregen Een geweldig einde van een eerder middelmatige concert.
Setlist
So Much Love - Hi-Speed Soul - The Plan - Friend Hospital - Killian's Red - Looking Through - Inside of Love - Happy Kid - Je t’attendais - Beautiful Beat - Là pour ça - Where Is My Mind? (Pixies cover) - Blonde on Blonde - Mathilda - Hyperspace - Looking for You - See These Bones - Something I Should Do
Just Wait - Popular - Always Love - Blankest Year - Blizzard of '77 (with John Vanderslice)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2639-nada-surf-14-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2640-john-vanderslice-14-06-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Wie nog op reis moet vertrekken en op zoek is naar een leuke zomerplaat voor in de wagen, kunnen we met stip de nieuwe plaat van Nada Surf aanraden. Nieuw is misschien het verkeerde woord want ‘If I Had a Hi-Fi’ bevat enkel covers van de favoriete artiesten van Nada Surf.
De Amerikanen kozen er voor om songs van twaalf zeer uiteenlopende bands te coveren. De meest bekende zijn “Enjoy the Silence” (Depeche Mode), “Question” (Moody Blues), “Love and anger” (Kate Bush) en “The Agony of Laffitte” (Spoon). Daarnaast staan er op deze plaat een hele rist onbekende nummers waaronder zelf een Franstalig en een Spaanstalig. Nada Surf koos dus absoluut niet voor de makkelijkste weg maar het moet gezegd, ze komen verrassend goed weg met alle genoemde songs.
Het Amerikaanse drietal slaagt erin de covers te voorzien van de typische, zomerse Nada Surf-sound.Hier en daar dommelt de plaat wel in bij nummers als “Janine” (Arthur Russel) en “You Were So Warm” maar over het algemeen is ‘If I Had a Hifi’ een zeer sterke coverplaat geworden!
Het jonge Britse trio The Subways viel die avond in voor Babyshambles. Babyshambels moet noodgedwongen de komende twee maand hun tournee afgelasten, gezien Doherty verplicht werd om een dertigtal dagen effectieve gevangenisstraf uit te zitten. Het trio was uitermate blij in Lille te mogen optreden om z’n fans uit te breiden. In juni verschijnt ‘All for Nothing’, de langverwachte opvolger van hun debuut ‘Young for Eternity’. We hoorden een enthousiaste band met opwindende, snedige, felle, strakke punky gitaarrock. Het hyperkinetische tweetal, zanger/gitarist Billy Lunn en rockbabe/bassiste Charlotte Cooper, liep en sprong van de ene naar de andere kant, en de drummer Josh Morgan mepte er op los; ze stelden een pak nieuwe songs voor, die allen een retestrak tempo aanhielden: “Kalifornia”, “Hung for E”, “Obsession”, “Shake shake”, “I won’t let you up” en de forthcoming single “Girls & boys”. Enkel “Allright” klonk melodieuzer en subtieler. Crazy rock’n’roll music, die op een dolenthousiast publiek mocht rekenen, met als apotheose het broeierige, mooi opgebouwde en uitgesponnen “Rock & roll queen”, die overtuigend de set besloot.
Nada Surf was binnen dit concept wat de vreemde eend in de bijt, maar hun alternatieve collegerock, die leunt aan Semisonic en Fountains Of Wayne werd smaakvol ontvangen. Een evenwichtige, gevarieerde set van gitaarpop met ballen, droompop en liefdesliedjes. Uit de nieuwe cd ‘Lucky’ werden een handvol songs gespeeld, maar het waren vooral de radiovriendelijke “I like what you say”, “Inside of love”, “Do it again”, “Always love” en “Popular” die het publiek aanzetten tot ‘hoofdwiegen’. Beklijvende frisse pop rondom de sympathieke zanger/gitarist Caws.
Serj Tankian, de van oorsprong in Libanon geboren Armeniër/Amerikaan, doet het al een tijdje zonder zijn vaste kompanen van System of a Down. Eind vorig jaar bracht hij zijn debuut 'Elect the dead' uit. De plaat werd goed ontvangen en kreeg veel positieve kritiek. Nog meer dan bij zijn (ex-)band handelen de songs over politieke, sociale en maatschappijkritische thema's zoals de oorlog in Irak en het regeringsbeleid van George Bush.
Tankian speelde een opzwepende en intense set, waarbij het gehele debuut voorbijkwam. Vooral de singles “Empty walls”, “Lie lie lie” en “The sky is over” deden het goed. Ook “Praise the lord”, “Honking antelope” en “Beethovens cunt'” werden enthousiast onthaald. Er werd ook een nieuw nummer gebracht, “Sounds of war” en de Dead Kennedys-cover “Holiday in Cambodia”. Live werd hij bijgestaan door een goed geoliede band, met in de gelederen o.a. ex-Primus gitarist Larry LaLonde. Centraal tijdens de set stonden de flexibele, gevarieerde stem van Serj en de complexe, gelaagde nummers, boordevol onverwachte wendingen.
Of hij net zo populair zal worden als System of a Down, valt nog te betwijfelen. Het bondige optreden (een klein uurtje) werd alvast ferm gesmaakt en gewaardeerd!We zijn benieuwd naar de toekomst van de solo uitstap!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille ikv Les Paradis Artificiels
Het New Yorkse trio Nada Surf, onder zanger/componist en gitarist Matthew Caws, bracht onlangs hun vijfde cd uit ‘Lucky’. Het sympathieke, immer enthousiaste trio onderneemt momenteel een heuse clubtournee. Trouwens, ze hebben er een vierde man bij op toetsen, die zorgt voor een breder, sfeervol en warmer geluid op die ‘alternative emotional vier minuten collegerock’ van Nada Surf, die ergens laveert tussen Semisonic, Weezer, Fountains Of Wayne en Death Cab For Cutie. Spijtig genoeg wordt Nada Surf nog te pas en te onpas gelinkt aan hun wereldhit “Popular” van het debuut ‘High/Low’ (’96).
Het kwartet mag een overwegend jong en (Franssprekend) publiek als fans rekenen, die uitbundig reageerden, en de refreintjes uit volle borst meezongen. Op één van de laatste songs, het stomende “Blankest year” huppelden zelfs een paar jongeren op het podium, wat deed denken aan een typisch Amerikaans schoolbal!
Nada Surf bood een evenwichtige, gevarieerde set van gitaarpop ‘met ballen’, droompop en liefdesliedjes. Caws toverde popsongs uit z’n hand alsof het niks was! Lievelingspaat ‘Let go’ uit 2002 kwam ruimschoots aan bod naast het recenter materiaal.
Een stevige “Hi Speed Soul” opende de bijna twee uur durende set: een melodieus opzwepende rocker, gedragen door de heldere vocals van Matthew . Een paar nieuwe songs volgden: “Authority” en “Weightless” benadrukten duidelijk de sfeervollere aanpak van de band!
De groep bood voldoende afwisseling; van een pittig bedreven “Happy kid” en een broeierige “Killian’s red” - die een sterke opbouw hadden -, ging het naar enkele weemoedig en ingetogen songs als “Paper boats” en “80 windows”. Beklijvend en pakkend!
De groep ging naar een spannende finale met een swingend “Blizzard of 77” (prachtige gitaarsolo!), hun “Blonde on blonde” breiden ze aan Joy Division’s “Love will tear us apart” (met een typisch ‘80’s wave orgeltje!-) en afsluiter “Blankest year” klonk fris en stevig.
Niet alle (nieuwe) songs waren sterk; de ‘bubblegum’songs “Ice on the wing”, “Beautiful beat” en “See these bones” werden net voldoende goed opgevangen door dynamische songs en de poppy singles “Like what you say”, “Inside of love”, “Do it again” en “Always love”. Caws zette het publiek aan tot golvende hoofdbewegingen. Leuk alvast.
De groep kon rekenen op een sterke respons. “Popular” mocht niet ontbreken. Het was het laatste nummer, en het viel sterk op dat door de rauwe klank en door Caws’ praatzang het nummer zich heeft afgescheurd van de doorsnee Nada Surf songs.
Speels, ontspannend, radiovriendelijk, ontroerend en stevig rockend zijn de juiste trefwoorden van het avondje Nada Surf, een groep met een eigen gezicht!
Het ander Amerikaans collectief rondom Zach Rogue, Rogue Wave, die nota bene al vijf jaar bezig is en drie cd’s telt (vorig jaar verscheen ‘Asleep at heaven’s gate’) speelde onvervalste dromerige, vaardige en sprankelende indiegitaarpop, bepaald door sfeervolle toetsen en beheerst door een melancholische zang.
Hoogtepunten waren “Like I needed”, “Chicago x 12” (Matthew was backing vocalist!) en het oude “Keep the heart out”. Ze gooiden er nog een Neil Young song bovenop, uit de plaat ‘After the goldrush’. Besluit: Rogue Wave speelde veertig minuten aanstekelijke gitaarpop.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
