Oblivians - Niet meer zó urgent, toch nog altijd een klasse apart
Oblivians
DOKarena
Gent
2016-07-26
Ollie Nollet

The Glücks hebben blijkbaar een patent op het openen van dit soort optredens. Het aantal keren dat ik ze zag bestaat intussen al uit twee cijfers. Ondanks het feit dat ik perfect weet wat me te wachten staat , kan hun overstuurde garagepunk overgoten met een Cramps galm me nog steeds boeien. Hun natuurlijke habitat zal zich eerder in dompige krochten situeren maar zelfs in de openlucht van de DOKarena wisten ze de vonk te laten overslaan.

Lange tijd waren de Oblivians één van de meest geciteerde namen bij de vraag naar invloeden. Daar lijkt nu een einde aan gekomen te zijn, ook al omdat het genre (garagepunk) compleet op apegapen ligt. Toch waren zij het die midden de jaren ‘90 samen met groepen als The Jon Spencer Blues Explosion de rock-‘n-roll nieuw leven wisten in te blazen. Net toen een doorbraak niet meer veraf leek , kwam abrupt een einde aan hun korte, tumultueuze bestaan.
Wat bleef waren drie schitterende, reguliere LP’s en talloze herinneringen aan sensationele optredens. In 2009 (na 12 jaar) gebeurde dan hetgene waar niemand nog van had durven dromen : een nieuwe Europese tour waarbij het oude vuur opnieuw hoog oplaaide. In 2013 verscheen zelfs een nieuwe en meer dan genietbare plaat, ‘Desperation’, maar optreden deden ze nog slechts met mondjesmaat.
En nu, zeven jaar na de vorige keer waren ze opnieuw in Europa en kon ik ze gaan zien in Gent, de stad waar ik ze samen met de Country Teasers destijds ook de allereerste keer zag. Toen in een perfecte zaal (Democrazy, Reinaertstraat), nu in de wat ongelukkig gekozen DOKarena.
De set kwam wat aarzelend op gang hoewel hun hit, “Bad man”, reeds als tweede nummer werd prijsgegeven. Het heilige vuur leek wat gedoofd maar gaandeweg kon ik er me toch steeds meer in vinden en werd nog maar eens duidelijk welk immens talent Greg Cartwright toch is. Wat een hemelse stem heeft hij terwijl zijn gitaarspel in de loop der jaren steeds verfijnder is geworden maar toch nog ruw genoeg blijft voor de ongepolijste garagepunk van de Oblivians. Naast hem kwam Eric Friedl als zanger maar bleekjes voor de dag. Maar dit hoort erbij : zij waren immers het groepje waarin iedereen zong, iedereen gitaar speelde en iedereen ook nog eens moest drummen. Alleen is Eric momenteel met geen stokken meer achter dat drumstel te krijgen.
Intussen werd het steeds beter met songs als “I’m not a sicko, there’s a plate in my head”, “Drill”, “Guitar shop asshole” en “Pil popper”. Toen Jack en Greg wisselden leek het erop alsof er een versnelling hoger werd geschakeld hoewel zijn prijsnummers, “Big black hole” en “The leather”, een net iets trager tempo hebben. Jack was bijzonder goed op dreef, voegde er een mespuntje blues aan toe en bewees in de wondermooie afsluiter “Never change” dat ook hij er als zanger een heel stuk op vooruit gegaan is.
Nadien volgden nog twee korte bisnummers waarna de avondklok er onverbiddelijk een einde aan maakte.

De euforie van vroeger was er niet meer bij maar het was mooi geweest. Er liep iemand voorbij met een t-shirt waarop stond ‘The Trashmen since 1962’ en ik vroeg me of er binnen dertig jaar t-shirts met als opschrift ‘Oblivians since 1993’ verkocht zouden worden.

Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent

Op de niet aflatende vraag uit Europa, waar de organisatoren er een pak geld voor over hadden, werden de (in beperkte kring weliswaar) legendarische bands The Gories en Oblivians na respectievelijk 17 en 12 jaar opnieuw bij elkaar gefloten voor een Europese tour. Een tour waarin België bijzonder goed bedeeld werd met haltes in Gierle en de 4AD in Diksmuide. Ter vergelijking: Engeland moest het stellen met één optreden op een festival ergens in een oude loods in Nottingham met een schabouwelijk geluid.

In tegenstelling tot een nokvolle 4AD waar het geluid gewoonweg fantastisch was en meteen ook de stelling alsof dit niet belangrijk zou zijn voor garagerockgroepjes onderuit geschopt werd. "Het lijkt wel alsof ik onder een microscoop speel" zei Dan Kroha hierover waarna zijn gitaar prompt de geest gaf en hij de ganse set verder moest met het exemplaar van Jack Oblivian. Het ene had uiteraard niets met het andere te maken maar het was wellicht het enige minpuntje in een voor de rest perfect optreden van The Gories. Ongelooflijk strak gespeelde garagepunk met wortels in de blues waar het spelplezier in beken van afdroop. Dan Kroha en Mick Collins lieten hun gitaren nijdig snokken en gingen geregeld met elkaar in de clinch. Bovendien beschikken beiden over een bijzonder aangename stem wat in het geval van Kroha wel een verrassing was. Minst getalenteerde van de drie is ongetwijfeld Peg O'Neill maar haar primitieve geroffel bleek toch een essentiëel onderdeel van de Gories-sound. En dat die Gories na al die jaren nog niet vergeten zijn bewees het publiek tijdens "Thunderbird ESQ" waarin het de tekst moeiteloos zong. Grappig moment was toen Dan Kroha het publiek indook daarbij vergetend dat zijn gitaarkabel wat aan de korte kant was en zo zijn versterker de grond insleurde. The Gories waren verbluffend sterk en veel beter dan wat ik via hun platen verwacht had.

De Oblivians stonden dus voor de moeilijke taak om die prachtprestatie te evenaren maar reeds vanaf het eerste nummer "No reason to live" werd duidelijk dat ze hierin moeiteloos zouden slagen. Er werd gestart met de beste opstelling : Jack op drums, Greg en Eric op gitaar. Al die prachtsongs van destijds hadden nog niets aan kracht verloren, integendeel, het leek erop alsof ze nog een extra injectie soul hadden gekregen. Die sound van gruizige en piepende gitaren overviel me als een warme gloed (geen drug kan hier tegenop) en die gehavende, breekbare stem van Greg is er in de loop der jaren nog beter en sexier op geworden. De instrumentenwissels, vroeger hun handelsmerk, leek nu eerder in hun nadeel te werken. Maar in Diksmuide vloog Jack er meteen in met "Strong come on" zodat we die stijlbreuk meteen vergaten en het feestje gewoon verder raasde.
En dan plots na amper een half uur was het voorbij terwijl onze honger nog zo groot was. Wilden de heren het deze keer gebald houden of waren ze hun tijdsbesef kwijt? Gelukkig maakten twee fenomenale bisrondes alles weer goed. Zo hoorden we o.a. nog een bijzonder broeierig "Happy blues", een stompend "Mary Lou" en het (voor het eerst deze tour) tot het laatst opgespaarde "Bad man" waarbij het deksel volledig van de pan vloog. De ontlading was enorm groot. Het was mooi geweest.
Achteraf hoorde ik iemand mekkeren over ‘de verkeerde songkeuze’. Dikke zever, ik zag ze 4 keer tijdens deze tour en het lijstje songs dat ik hoorde is indrukwekkend lang en zonder stinkers. De songkeuze wordt trouwens telkens op het moment zelf bepaald en er werden regelmatig nummers op vraag van het publiek gespeeld.

Nu het voorbij is kan ik enkel hopen dat deze Gories/Oblivians reünietour de voedingsbodem wordt voor talloze nieuwe groepjes om zo de rock-'n-roll van uitsterven te behoeden.

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s

Organisatie: 4AD, Diksmuide