Phoebe Killdeer was één van de twee zangeresjes van het Franse Nouvelle Vague. Haar debuut werd geproduceerd door het meesterbrein van Nouwelle Vague, Marc Collin. De songs zijn een mix van pop, jazz, blues en film noir soundscapes. Ze benadert ergens Waits, Cave, Feist, Joan As Police Woman en Twin Peaks in de sound en in haar stem. Haar begeleidingsband Short Straws gaven de op plaat broeierige, dreigende en donkere songs, een rauwe, directe, snedige en zwierige Jon Spencer’s Heavy Trash rock’n’roll outfit.
Haar performance, waarschijnlijk gegroeid uit een ver balletverleden, -van arm-, hoofd-, voet- en beenbewegingen, en haar indringende blik -, dreef de intense spanning op. In relatie met haar ‘Grooveridende’ gitarist (zoals ze hem omschreef) had haar act wel iets mee van de zangeres Alison Mosshart van The Kills. Vooral de songs “Jack” en “Fast song” kregen een fikse scheut shakende rock’n’roll. Ze zweepte de eerste rijen op die lekker loos gingen op deze nummers. Moeiteloos stapte ze over naar een meer onheilspellende, mysterieuze sound als op “Let me” en “Lilorice skies”, die onverwachtse wendingen ondergingen en pasten voor een nieuwe reeks Twin Peaks/X Files. De spaarzame, maar gepaste synthiloops benadrukten dit nog.
Nog meer moois …de openers “He’s gone” en “Paranoia” klonken verradelijk vrolijk en hadden een cynisch ondertoontje. Een repetitieve drumbeat en haar fluisterstem bepaalden “Light that match”, linkend aan Blixa’s “Silence is sexy”; een aangestoken lucifer werd enkel als licht gebruikt. Een diepe, grauwe saxtune bepaalde onderhuids de sfeer op de groovy aanstekelijke “How far” en “Never tell a lie”.
Phoebe Killdeer had een goede band opgebouwd met haar publiek en zorgde voor een uitgebreide bis; de verleidelijke single “Looking for men”, sfeervol door de gitaarslides, -getokkel en haar indringende stem, een forser klinkende, broeierige “Crawfish” en een evergreen besloten een uiterst aangenaam en verrassend concert van deze Australische dame, die overwegend haar songs een avontuurlijke, soms krachtige wending gaf.
Ze zal alvast een toffe herinnering overhouden aan dit laatste optreden van de tournee en kan zich nu ten volle voorbereiden op het komende moederschap. Haar bede van ‘looking for men’ werd alvast aanhoord.

Organisatie: Botanique, Brussel

Phoebe Killdeer was één van de twee zangeresjes van het Franse Nouvelle Vague. Op haar debuut, die btw werd geproduced door het meesterbrein van Nouvelle Vague, Marc Collin; weet de Australische zangeres/componiste met haar gevoelige stem te raken. Van eigenwijze covers van new wave klassiekers is er op haar debuut geen sprake. De songs zijn een mix van pop, jazz, blues en film noir soundscapes. Ze benadert ergens Waits, Cave, Feist, Joan As Police Woman en Twin Peaks in haar geluid en stem.
De songs klinken broeierig en dreigend (verraderlijk vrolijk!) op “Paranoia” (wat een huiveringwekkende opener), “He’s gone”, “Never tell a lie” en “Looking for a man”. Iets sfeervoller en dromerig zijn “Jack” en “Lilorice skies”. De donkere songs “Stuck inside” en “He’s late” worden bepaald door toetsen, cello, xylo en soundscapes. “How far” is de meest poppy song van de plaat. En op het eind horen we Killdeer op haar best, met een acapella “Somebody”.
Het zuchtende , kreunende meisje op de platen van Nouvelle Vague onderstreepte dat ze meer in haar mars had en ze deed dat met een geslaagde debuutplaat die qua songstructuur en stemkwaliteit hoog scoort.