Siglo xx - try-out – Het coldwave vuurtje is terug aangewakkerd

Er zijn zo van die Belpop undergroundlegendes  … Eentje was Siglo xx die begin jaren 80 furore maakte, dan ergens een kleine dertig op een waakvlammetje stond, om dan sinds 2018 nieuw leven te worden ingeblazen.
In 2021 was er ‘40 Y’ later, we tellen er nu 5 bij … Het combo klinkt nu de dag van vandaag intens, donker, rauw, grillig, strak, spannend, apart, eigenzinnig binnen die mooie noemer van new-/coldwave, kortom postpunk avant la lettre en na al die jaren sterk overtuigend!

In de originele bezetting vinden we ze niet meer, maar het is duidelijk dat Siglo xx in deze formule ‘alive & kicking’ is, scherp, gedreven, meeslepend, donker onderkoeld. Jeugdsentiment in een modern opgestoft zwart jasje, die er na al die jaren in slagen ons nog steeds bij het nekvel te grijpen. De songs kregen een broeierige injectie en spanning, er worden mokerslagen toegediend, zonder aan intensiteit en donkerte te verliezen. Zwartgallige, grillige zielsmuziek blijft de rode draad, die het nauwst beantwoordt aan een Joy Division en de eerste jaren van New Order. Toegegeven, we leefden toen in een andere tijd, waar de toekomst onzekerheden had met crisissen, zoekende was (is het nu beter?!), geen perspectieven bood, zeker in Limburg vanwaar deze band afkomstig was, met de sluiting van de mijnen, die de muziek beïnvloedde. We werden in die jaren overspoeld met enkele albums, single EPs, rarities, compilaties enz.
Het muzikaal waakvlammetje maakte dat Siglo xx kon overleven. De songs zijn deels meegegroeid met de tand des tijds, zoals postpunk nu wel klinkt. Met hen zie je waar bands als Editors, Interpol, White lies of dichter bij huis Customs, Whispering sons de mosterd vandaan haalden.
De donkerte van de Belpop siert met bands als deze (remember Aroma di amore, De Brassers of Red Zebra), ook al was het meer underground. Ze hebben nooit de erkenning gekregen in hun sterkste levensjaren. Op die manier bleef Siglo xx op de cultradar. Muziek die kon troosten en niet troosten  en in die coldwave had het iets unieks, beetje rebels eigenwijs.
45 jaar later is het een uitgebreid combo geworden, met toevoeging van altsax, flute en een violiste in sommige nummers. En dat ze van zich afbijten, hoorden we met de gitaristen, de diepe basstunes, de keys, de opzwepende, bezwerende drums en allerhande muzikale tierlantijnjes tussenin. Het toont aan dat Siglo xx muzikaal niet heeft stilgestaan.
De huivering en protest voelde je in sommige video’s, tja hier schuilde ergens ook wel een Godspeed of Amenra. We werden in hun wereld gedropt met “Until a day”, “Endless corridor”, “Shadows”, “Guilt and desire” en “Silent house”, die diep terug groeven in hun archief. Ze intrigeerden door de donkere repeterende crescendo opbouw , de rauwe ritmiek en de balans introspectief- extravert, zonder het sfeervolle, dromerige, sombere, zwarte kader te verloochenen. En inderdaad , hier zorgde de bijhorende instrumentatie van altsax, viool en flute voor een kleurrijker geheel, met kenmerkende projecties op het achterplan.
Er schuilt ook een zeker escapisme, het willen ontsnappen in hun materiaal, maar met een lichtje in de verte. We behielden het aparte, unieke karakter met een “After the dream” en “Sister suicide”. Meegaand met de tand des tijds durfde het combo gaandeweg forser, krachtiger, feller te klinken, zoals op “The pain came”, “Sister in the rain”, “End of the night” (met een industrial tintje) en het gekende “Individuality”, die nu terug in de belangstelling komt door een promoclipje. Niet verwonderlijk eigenlijk, hun sound is ook filmisch en lijkt wel getekend voor een soundtrack van allerhande mistroostigheid. “No one is innocent” is er dan eentje met weerhaken, die dreigend, triest als alternatief, explosief, noisy klinkt. Een snedig waverockende “Factory” en “The beginning” sloten de set overtuigend af.
Nee, we kregen spijtig genoeg in de bis geen depri-gevoelige “The naked and the death”, die de aanzet vormde van hun carrière, wel het gekende “Dreams of pleasure” en “The act of war”, die moeiteloos op een album van Joy Division terecht konden. Schitterend hoe deze twee intense, opbouwende, broeierige, boeiende nummers een stevige touch kregen. Wat een sterke afsluiters. De C-Mine in Genk kon hier een warme gloed krijgen.

Het muzikaal concept van Siglo xx is nog niet ten eind, het vuur is terug aangewakkerd. Na de try-outs was er hun optreden in een uitverkochte AB.
Ze hebben nog een rits concerten in het vizier, het komende najaar, een rewind zeker waardig. Postpunk avant la lettre, of hoe onderkoelde wave, punk, somberheid, duisternis en spanning elkaar vinden …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut at AB, Brussel op 17 januari 2026
Siglo xx
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8948-siglo-xx-17-01-2026?Itemid=0

Rehash neu klang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8947-rehash-neu-klang-17-01-2026?Itemid=0

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Siglo XX ontstond in 1978 in Genk. In navolging van de punk wilden ze hun eigen muziek maken. Hun naam ontleenden ze aan een Boliviaanse mijn waar sociale onrust was. Iets wat ze ook in Genk kenden met de sluiting van de mijnen en de bijhorende werkeloosheid, armoede en drugs.
Hun werk begon als Cold Wave en evolueerde naar Darkwave. Ze hadden hun eigen label (Straatlawaai Records dat nog steeds bestaat) waar ze hun eerste single op uitbrachten. Begin de jaren ‘80 tekenden ze bij Antler Records. Ze brachten via hen 2 EP’s en een mini lp uit. ‘The Art of War’ (1982), ‘The Answer’(1983) en ‘Dreams of Pleasure’ (1983).
Deze opnamen zijn nu via Onderstroom Records uit op 3xlp en/of cd. In totaal 13 songs en een bonustrack. Deze verzameling is de basis/kern van hun oeuvre. Niet dat ze erna geen goede dingen meer hebben gemaakt (tussen 1987 en 1989 brachten ze nog 3 albums uit via PIAS tot ze er in 1991 de brui aan gaven) maar deze drie releases hebben hen op de kaart gezet. We krijgen hier songs die sterk beïnvloed waren door Joy Division; songs zoals “La Vie Dans La Nuit”, “Until A Day” en “Dreams of Pleasure”. Maar er zitten ook eerder experimentele songs in zoals het mooi en verstilde “Autumn”. De openingsminuut met de piano kan zo dienst doen als achtergrond bij een film. Of “In The Garden” waar ze proberen hun geluid open te trekken. De eerlijke en recht vanuit hun hart muziek zorgt ervoor dat heden ten dage de muziek nog zeer beluisterbaar blijft. Als toemaatje krijgen we een live versie uit Beverlo 1983 van “Whispers”.
Aangezien het werk van Siglo XX niet gemakkelijk verkrijgbaar is, is deze box een geschenk voor wie hun werk in bezit wil hebben. En het is ook een geschikte kennismaking voor jongeren die de roots van de Belgische wave muziek wil leren kennen. Daarbij mag Siglo XX zeker niet ontbreken. Heden ten dage treden ze enkele keren op en wie weet heb je de kans om ze eens live aan het werk te zien. Moet je zeker eens doen.