Twee jaar geleden brak hij door naar een breder publiek met zijn elektronisch vernuft op ‘Lanterns’. De Amerikaan Ryan Lott integreert op gekunstelde , subtiele wijze een ‘mishmash’ van indie, folk , soul, drum’n’bass en elektronische pop, organisch en toegankelijk . Een avontuurlijke sound die we zeerzeker op de nieuwe cd horen , zoekend tussen weerbarstigheid en toegankelijkheid .
Een trip van muzikale complexiteit en finesse waarbij ze het met z’n drie het geheel - ingehouden , meeslepend , exploderend - aan elkaar weven.
Het band-geluid geeft z’n geheimen prijs en durft warmer te klinken ; met hulp ook van DM Stith en Hanna Bern op “I am the others” .
Net als de voorgaande plaat is dit een fascinerend stukje indietronica , die voor de ene een hobbelig, moeizaam parcours is , maar er voor de andere een boeiende leefwereld verschijnt …
Al ruim vijf jaar is hij bezig , deze Amerikaan Ryan Lott , die met de derde cd ‘Lanterns’ een doorbraak kan forceren . De multi-instrumentalist/alleskunner heeft in Sufjan Stevens een leermeester gehad, heeft veel naar Beck geluisterd en integreert die gekunstelde , subtiele sound van Alt-J in zijn eigen ‘mishmash’ van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . De nummers mogen sfeervol , dromerig , broeierig klinken, zijn troostend , melancholisch of hitsend en hebben een muzikale complexiteit en finesse. Ze zijn mooi uitgewerkt , hebben een sprookjesachtige inhoud en worden gedragen door zijn fragiele stem en achtergrondkoren . Fascinerend materiaal dus , waarbij Son Lux ons uitnodigt optimaal te genieten van die allerhande avontuurlijk sounds . Grootse plaat dus !
Son Lux leverde vorig jaar zijn veelbelovende ‘Lanterns’ af. Het album werd overal geprezen om zijn unieke sound, maar we hoorden toch te weinig goede songs en te veel onafgewerkte ideeën om echt overtuigd te geraken. Maar omdat de sound van de beste man ons toch intrigeerde, wilden we wel eens gaan zien wat dat op een podium zou geven.
Singer-songwriter Arne Leurentop, alias And They Spoke In Anthems, mocht het voorprogramma verzorgen en maakte van de gelegenheid gebruik om zijn debuutplaat ‘June’ voor te stellen aan het Gentse publiek. Leurentop trok onlangs gedurende veertien maanden als straatmuzikant doorheen Australië en Nieuw-Zeeland en terug in België voelde hij plots de drang om een soloplaat te schrijven. Dat de man veel muzikale bagage heeft, – hij speelde onder meer al bij Liesa van der Aa, Sir Yes Sir en Helder - was in de Vooruit overduidelijk. Op zijn eentje wist hij veertig minuten lang te boeien. De sterke songs, zijn goede podiumprésence en het gebruik van loops en een voetdrum hielden het publiek het hele optreden bij de les. Dat hij daarnaast er ook in slaagde om succesvol “Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again” van Bob Dylan te coveren, bewees dat we hier met een rasmuzikant te maken hadden. We misten enkel een paar uitschieters, songs die echt bleven nazinderen.
Daarna was het tijd voor iets helemaal anders. De muziek van Son Lux klinkt enorm vernieuwend en dat kwam ook in de Vooruit tot uiting. Nog duidelijker dan op plaat hoorden we duidelijk de invloeden van verschillende genres; gaande van klassiek tot mathrock en van barokke pop tot hiphop. De muziek van Son Lux is rijk aan contrasten en klonk minimaal en pompeus tegelijkertijd.
Zanger en frontman Ryan Lott had twee muzikanten meegebracht naar Gent en ondanks dat het zijn bedoeling was om de songs live te laten klinken zoals op plaat, ondergingen de meeste nummers tot een fameuze metamorfose.
De muziek mocht al eens ontsporen en ook de handen mochten af en toe op elkaar. De groep ging overtuigend van start met “Alternate World”, een spannend nummer vol plotwendingen, dat klonk als een perfecte symbiose tussen James Blake en Sufjan Stevens. Betoverend mooi. “No Crimes” kreeg daarna een stevigere uitvoering en de gitarist leek even uit de bocht te gaan, maar wist zich toch knap recht te houden.
Er hing duidelijk elektriciteit in de lucht en “Easy” bevestigde dat vermoeden. Ontdaan van allerlei muzikale franjes, die sommige andere songs van Son Lux weleens in de weg durven zitten, is “Easy” met gemak de beste song van het debuut. Ook live was “Easy” in al zijn minimaliteit perfect voedsel voor getormenteerde zielen. De breekbare zang van Lott ging een perfect huwelijk aan met een (vooraf opgenomen) saxofoon en een zwoele, dansbare beat. Helaas hadden we na een halfuur dan al het beste achter de rug, en zakte het optreden daarna wat in. We misten – net zoals op plaat – echt goede nummers, maar bleven toch geboeid luisteren naar de verschillende muzikale uitstapjes die de band ondernam. Tijdens “Ransom” kregen we zowaar een house-intermezzo voor de kiezen en bij de afsluiter “Lost It To Trying” balanceerde de groep gevaarlijk tussen kitsch en schoonheid.
We waren blij dat de band live het experiment verder durfde door te drijven dan op plaat. Geen enkele song kwam er slechter uit, en het toonde aan welk potentieel de band bezit. Een eigen, unieke sound heeft de groep al en als Lott in de toekomst nog wat groeit in het songschrijven, staan ons ongetwijfeld nog mooie dingen te wachten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Ryan Lott is een 34-jarige klassiek opgeleide componist die nog met Sufjan Stevens samengewerkt heeft en die als Son Lux een eclectische mix van electronica, klassieke composities en hiphop brengt. ‘Lanterns’, de derde plaat van Son Lux dook op in menig eindejaarslijstje, en in het nieuwe jaar hadden we de kans deze Amerikaanse componist live aan het werk te zien in een uitverkochte Grand Mix.
We waren benieuwd hoe hij live zijn complexe nummers zou brengen, te meer daar ‘Lanterns’ vol stond met koortjes en een uitgebreid instrumentarium gaande van saxofoon, strijkers en fluit tot zelfs gestemde wijnglazen. Ryan Lott had voor een minimale bezetting gekozen, met drummer Ian Chang en jazzgitarist Rafiq Bathia, terwijl hij zelf een keyboard en laptop meegebracht had die hij in een voorovergekantelde opstelling bespeelde.
Beginnen deed Lott met de opener van zijn plaat, “Alternate World” dat Sufjan Stevens’ gewijs begon met wervelende belletjes, waarover hij zijn hese stem lardeerde, waarna de beat inzette en het nummer zich tot een hymne ontplooide die aan James Blake deed denken. De outro van het nummer kreeg jazzlickjes mee van de gitarist, die tegen geprogrammeerde operakoortjes aanbotsten. Als mission statement kon dit tellen.
In “No crimes” kregen de scheurende gitaar en de syncoperende drums een voorname rol, en saboteerde Lott zijn compositie met ontregelende geluidjes, maar altijd op een manier dat alles op het einde weer op zijn pootjes terecht kwam, wat heel duidelijk toonde hoe gemakkelijk Lott zijn complexe composities live durft verknippen en verplakken. In zijn podiumact schuwt Lott ook de grote gebaren niet, als een Messias hief hij zijn armen de hoogte in, balancerend op de fijne lijn tussen bombast en overtuiging.
“Easy”, de single die je misschien van Stu Bru kent, kreeg een pak freejazz gitaar over zich heen gekieperd, het leek wel of Battles nog eens naar de Grand Mix gekomen was. Daarop volgend kregen we twee oudere nummertjes, bijvoorbeeld “Wither” dat alle kanten op knetterde op een electronisch basisloop. Vervolgens riep Lott de vroege Goldfrapp op in het melancholische “Ransom” waarna een rustpunt ingebouwd werd met “Stay”, dat jazzy begon: de drummer bespeelde de cymbalen zachtjes met zijn handen, maar opnieuw ontspoorde dit nummer met een gitaarsolo J. Mascis waardig. “Plan the escape” begon met de spooky synths die we kennen van The Knife, om dan het orchestrale van een Sufjan Stevens in de blender te gooien met de experimentele jazzrock van Battles. Gedurfd. “Pyre” knetterde en schuurde dan weer dat het een lieve lust was, voortdenderend op een kapotte beat.
De grande finale vanavond was “Lost it to trying” dat met zijn euforisch refrein naar de festivals lonkte, en waarin het leek of Son Lux zijn eigen nummer aan het scratchen was, zonder dat daar een draaitafel aan te pas kwam.
Als bis bracht Lott nog solo het verstilde “Lanterns Lit”, het eerste kippenvelmoment van het verse jaar was een feit.
Son Lux deed vanavond ons brein knetteren. En zo hebben we het graag.
Setlist Alternate World - No crimes – Easy – Wither – Betray – Ransom – Stay - Plan the escape – Pyre - Lost it to trying
Bis Lanterns lit
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
