Hooton Tennis Club is een jong Brits bandje die zich nestelt ergens tussen Pavement , Parquet Courts en Ultimate Painting in . Dan weet je ‘t al : hier hebben we heerlijk speelse, rammelende indierock , rauw, stekelig , gevoelig in een ‘slackertempo. Net als de songs zijn hun songtitels om van te snoepen, o.m. “Something much quicker than anyone but Jennifer could ever imagine”, “Kathleen sat on the arm of her favourite chair” en “P.O.W.E.R.F.U.L. P.I.E.R.R.E.”, lekker in het gehoor liggend materiaal , die het tempo kunnen opdrijven of slepender van aard zijn .
Mooi debuut van de hand van Bill Ryder – Jones (ex The Coral als producer) … en die konden toen ook heel wat friste in hun materiaal steken …
Hooton Tennis Club & Happyness
La Péniche
Lille
Voor de gelegenheid hadden ze in La Péniche voor een dubbelaffiche gezorgd. Het moest een avondvullend programma van aanstekelijke Indie Rock worden met Hooton Tennis Club & Happyness.
De twee bands speelden slechts drie concerten samen waardoor dit dus een uniek gebeuren werd. Hooton Tennis Club bracht in augustus hun debuutalbum ‘Highest Point In Cliff Town’ uit dat boordevol rocknummers zat die vermakelijk goed in elkaar zitten. De debuutplaat van Happyness werd al in maart uitgebracht en bevatte meer grungegeluiden dan bij de eerste band. Hierdoor is de groep ook iets populairder dan Hooton Tennis Club, maar toch bleken ze de avond te openen.
Happyness - Dit trio zette hun twee zangers vooraan en de drummer werd wat in de achtergrond geduwd. Op het eerste zicht zijn het drie doodgewone kerels die in hun dagdagelijkse kledij op het podium staan (zie: trainingsbroek). Het is maar wanneer ze echt beginnen met muziek te spelen dat hun klasse opvalt. De grunge spat ervan af en vooral in het begin valt de gelijkenis met Red Kross zeer hard op. Naarmate het concert vordert , doet de band het steeds rustiger aan. Hierdoor komt de verveling snel te voorschijn aangezien het begin zo vernietigend was. Toch slaagt de band er in om met enkele rake opmerkingen het publiek naar hun hand te krijgen, al mocht er wat meer energie in de laatste nummers gestoken worden.
Gelukkig had de organisatie van La Péniche nog een leuke verrassing voor ons in petto met Hooton Tennis Club. De band slaagt er in om de meest zinloze titels aan nummers te geven bijvoorbeeld “P.O.W.E.R.F.U.L P.I.E.R.R.E”, “Kathleen Sat On The Arm Of Her Favourite Chair” of iets simpeler “Jasper”. Maar deze nummers zijn wel stuk voor stuk ‘catchy as hell’. Vandaar ook dat bij ons de vergelijking met The Vaccines al snel naar boven komt bij deze groep. Het viertal is zeer jong maar staat toch op het podium alsof ze nooit iets anders gedaan hebben. Door geniale solo’s te verzorgen en een typische Britse sfeer te creëren ervaren we op de boot waarop ze spelen bijna tsunami’s. Dit door het enthousiasme bij de Fransen dat wordt aangewakkerd door deze gezellige rockmuziek. Nieuw is het helemaal niet, maar wel iets wat iedereen graag hoort.
De avond begon stevig en eindigde ook zo, de bands vullen elkaar perfect aan waardoor het jammer is dat er in totaal maar drie datums van hen samen zijn. Toch raadden we vooral Hooton Tennis Club aan omdat hun muziek het tot op de meest commerciële radio kan schoppen en uitblinkt in eenvoud.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Een klein jaar geleden gooide DOK zijn deuren open voor het grote publiek. De site, gelegen in de oude Gentse havenbuurt, staat synoniem voor een ongedwongen sfeer. Op donderdag 31 mei mochten Tennis en Peaking Lights aantreden in de DOKarena, een tijdelijke ruimte die ondergebracht wordt in een grote open loods.
Verblijvend in de ijdele hoop dat het prachtige weer van de voorbije dagen zou blijven duren, werd ondergetekende verrast door een korte maar hevige regenbui. Tennis zorgde er echter voor dat het zomergevoel even terugkwam tijdens hun set.
Patrick Riley en Alaina Moore, respectievelijk man en vrouw, startten als muzikaal duo na een maandenlange zeilreis. Waar Moore synthlijnen en een heel idyllische, fris klinkende stem voor haar rekening neemt, maakt Riley het af met een retro-klinkend gitaarspel (de typische Telecaster-twang!).
Voor de Europese tour werd het koppel bijgestaan door een tweede synth/gitaar en drums.
Deze overigens zeer jonge band brengt pop-rock met een knipoog naar vervlogen tijden, maar deed ook denken aan het Belgische Intergalactic Lovers. Waar wij onder de indruk van waren: “Origins” en “Petition”.
Na een korte verpozing in de gezellige DOKkantine werden we door de tonen van Peaking Lights opnieuw naar buiten gelokt. Wederom man en vrouw, brengt deze groep psychedelische elektropop (denk aan lang uitgesponnen nummers, monotone synthlijnen,…) maar het duo is ook niet vies van dub en minimal house.
Hoewel Peaking Lights veel duisterder klinkt dan het voorprogramma Tennis, is hier ook een grote feelgood-factor te herkennen. Het eerste full-album ‘936’ werd heel goed onthaald. Op het podium enkel het duo: via samples, loops en vocals met heel veel delay/reverb werd getracht de dromerige sfeer over te brengen. (“Hey Sparrow” bijvoorbeeld, is een nummer dat perfect aanleunt bij the XX, zonder klakkeloos te kopiëren.)
Het publiek bedwelmen lukte bij aanvang redelijk goed (nu werd echt duidelijk hoeveel DOK waard is, prachtige setting!) maar gaandeweg begon de aandacht te verslappen, mede doordat wederhelft Indra Dunis zelf nogal in een muzikale trance verkeerde.
Na wat nieuw materiaal te proberen, verbeterde de sfeer doordat Peaking Lights zwaardere baslijnen gebruikte, die tegen dub aanleunen.
Hoe dan ook is de live-performance niet echt denderend, de muziek op zich is wel OK.
Als het van ons afhangt, mag het druilerige weer zijn valiezen pakken en naar andere oorden vertrekken. Met bands als deze zijn we werkelijk klaar voor een maandenlange hittegolf: Tennis als achtergrondplaat bij de barbecue, en wanneer de avond valt kunnen we heerlijk wegdromen met Peaking Lights.
Organisatie: Democrazy, Gent ( i.s.m. DOK)
Nederlands 
Français 
