Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1
We kennen The Me In You vooral van hun melancholische fluisterrock, een genre waar ze overigens in uitblinken. Daar stappen ze van af met hun nieuwe single “Sturmfrei”, lekker rockend en met wat fuzz en ruis.
De ietwat vreemde, Duitstalige titel vraagt wat duiding. Het is – in één woord – wat de Duitsers bedoelen met ‘als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel’. Het woord staat voor de ultieme vrijheid om te doen en laten wat je wil, wanneer je ouders of huisgenoten een tijdje weg zijn. “Sturmfrei” is de vooruitgeschoven single van “Ida Fischer Is Niemand”, het nieuwe album van The Me In You dat verschijnt op 27 maart.
Centraal op het album staat Ida Fischer, een Duitse vrouw die beslist heeft om een zijsprong te maken en de maatschappij in haar huidige vorm te verlaten. Ze heeft geen nood aan de labels die in onze samenleving blijkbaar noodzakelijk zijn. Op “Sturmfrei” blikt ze nostalgisch terug op haar onbezorgde puberteit waarin ze ongedwongen kon zijn wat ze toen nog was: iemand.
Heel leuk om deze rockende kant van The Me In You te horen. Ergens tussen The Nits, The National en The The.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/58172-the-me-in-you
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100415-bring-the-beat-back-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/62367-The_Me_In_You_Op_de_koffie_met_The_Me_In_You
https://www.youtube.com/watch?v=4snzhRvzUnw&list=OLAK5uy_l16_AvLBe281a0zEM2rGyT44yCX-Fos34
The Me In You heeft een nieuwe single uit, en opnieuw is er een connectie met Jeroen Meus. “Bring The Beat Back” wordt gebruikt als de introtune voor het nieuwe seizoen van Meus’ Dagelijkse Kost op tv. Als single krijgen we daar de ‘radio-edit’ van en die duurt slechts half zo lang als de albumversie.
Eerder had The Me In You al eens de tune geleverd voor Dagelijkse Kost, met “Out Of The Blue”. En ze waren te horen in Dagen Zonder Broer, de tv-reeks waarin Jeroen zijn verdriet verwerkt over zijn overleden broer Wim. Op “Slow Me Down” zou Jeroen zelfs een kort en bijna onhoorbaar stukje saxofoon meespelen. En nog eentje dan: The Me In You speelde in Jeroen’s tv-keuken voor de opnames van de 2.000ste aflevering.
Dat zijn allemaal leuke ‘wist-je-datjes’ voor mensen die dat allemaal willen onthouden, maar is “Bring The Beat Back” ook een degelijke single? Wel, ja. Dit nummer barst in muziek en tekst van de melancholie. Zachte melancholie, die warm aanvoelt als velours. Verslavend in zijn eenvoud. Van de sferige intro en inleiding bloeit het nummer open zodra het refrein al zijn catchyness etaleert. Dat refrein had zelfs nog wat vaker en prominenter in het nummer aanwezig mogen zijn. Ik vermoed dat de live-versie dat wel zal doen.
Het full album volgt pas in het voorjaar van 2026. Om het wachten te verzachten, zetten we “Bring The Beat Back” op repeat.
Bring The Beat Back - Single by The Me In You | Spotify
The Me In You heeft ons in 2022 bijzonder aangenaam verrast met het album ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Hun nieuwste single heeft – gelukkig – een veel kortere titel.
“Oh No” is een midtempo poprocknummer dat ons meteen aan de Belpop van Toy doet denken, op een positieve manier, uiteraard. Met een zelfde cathyness en met dezelfde vibe. Wat gladjes op het eerste gehoor, maar met één of meer dubbele lagen in de lyrics: lichte melancholie, een gebroken hart of toch wat liefdesverdriet, …
Het levert alvast een heel aanstekelijke popsong op. Als dit de maat is voor het volgende album, beginnen wij al te popelen van ongeduld.
https://www.youtube.com/watch?v=J4vrHheCYRo
“Slow Me Down” werd geschreven voor het Eén-programma Dagen Zonder Broer van Jeroen Meus. Deze driedelige docureeks volgt Meus in zijn rouwproces het eerste jaar na het overlijden van zijn broer Wim. Hij bezocht lotgenoten en gaat met hen in gesprek. De muziek in de reeks werd samengesteld op basis van afspeellijsten van Wim en Jeroen gaat op het einde van de reeks op bezoek bij de band The Me In You, één van de favoriete bands van zijn broer.
The Me In You schreef “Slow Me Down” als een soort eresaluut aan Wim. Ze deelden zijn passie voor muziek. De band speelde op het huwelijk van Wim, maar ook op zijn afscheidsdienst.
Het nummer ligt helemaal in het verlengde van hun prachtige album ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’ en groeit muzikaal van ingetogen en intiem uit tot een soort postrocknummer. Opmerkelijk is dat Jeroen Meus enkele noten saxofoon meespeelt op het nummer, voor wie echt heel goed kan luisteren.
In het nummer wordt er teruggekeken op een onbezorgde jeugd, ‘the days of our golden years… a life with no fears’ door iemand die zich geen blijf meer weet met zichzelf na het verlies: ‘I’m lost everyday, drifting a sea of silence.’ Uiteindelijk biedt de zee rust en troost: ‘Seaside, slow me down…’ Veel schoner dan dit wordt een eerbetoon niet.
https://www.youtube.com/watch?v=tfZNJwfW2QU
The Me In You - Op de koffie met The Me In You
The Me In You
Goût-Vert
Dudzele
2016-04-24
Dominiek Cnudde
Soms zijn er zo van die concerten waar alles goed zit. Zondag 24 april 2016 was zo'n namiddag om nooit meer te vergeten. Hilde & Marc van Goût-Vert ontvingen in hun living het Haaglandse vijftal van The Me In You.
Zo'n 10 tal keer per jaar doen ze het Hilde & Marc van Goût-Vert. Onder de noemer 'concert in de living' stellen ze hun woonkamer beschikbaar voor het 'grote publiek'. Omdat er in de praktijk slechts een beperkt aantal mensen per optreden in kan hebben de gastheer/gastvrouw er ook meteen een echte missie aan verbonden. Het is Goût-Vert niet te doen om grote namen te programmeren en ook niet om uit de muzikale namiddagen en avonden echt veel winst te halen. Hun nobele missie bestaat uit minder bekende namen een duwtje in de rug te geven en de bezoekers te laten genieten van nieuwe muziek. Alle genres komen aan bod duidde gastvrouw Hilde even later. Van Pop tot Jazz, wereldmuziek en Franse Chanson....alles behalve Klassiek. Het kader, een riant sfeervol herenhuis in Dudzele bij Brugge, maakte meteen een diepe indruk. Aan het muzikaal luik is bovendien ook steeds een culinair hoofdstuk verbonden. Omdat het deze keer om een namiddagoptreden ging was er voor de vriendelijke toegangsprijs ook een zeer uitgebreide koffietafel, met uiteraard koffie & thee maar ook diverse soorten gebak en heel veel andere lekkere versnaperingen.
Toch waren we in de eerste plaats gekomen voor de muziek van The Me In You. Eén van mijn favoriete Belgische bands van het moment. De band bestaat uit Stijn Claes (vocals, guitar, keys), Han Wouters (vocals, guitar), Thomas Van Den Haute (guitar, keys), Dimitri Dhaene (bass, keys) & Franky Saenen (drums, sample pad, vocals). Laatst genoemde is ook de vaste, steengoede drummer van The Scabs. The Me In You heeft ondertussen twee studioalbums uitgebracht. Het debuut 'Forgotten Clothes' werd in 2012 uitgebracht en eind vorig jaar verscheen dan de langverwachte titelloze opvolger. Net zoals op het eerste album overtuigt deze indie-popfolk band opnieuw met waanzinnig mooi geschreven slow-pop luisterliedjes, gekenmerkt door diepe melancholie en meesterlijke arrangementen. Denk aan Isbells of Marble Sounds maar dan boeiender en toegankelijker.
Terwijl de meeste huiskamerconcerten logischerwijs kiezen voor een akoestische setting kregen we in de huiskamer van Hilde & Marc een volledig elektrische set. Gastheer Marc zat achter de PA en toverde de riante living, met de juiste geluidsbalans en een stevige portie decibels, om in een echte concertzaal.
De band opende met "Shark Song" uit de debuutplaat, een song waaraan duidelijk verder is gesleuteld en als opener enorm veel indruk maakte vanwege de trage opbouw. "Control", de recentste single, volgde en is 'gewoon' een keisterke popsong. Even later kregen we ook "Plastik", dat toen het verscheen in 2012 een bescheiden radiohitje werd en regelmatig te horen was op Studio Brussel en Radio 1. Tijdens "Stumble" liet zanger Stijn Claes pas echt horen wat hij in zijn mars heeft. Een song die live trouwens veel beter tot zijn recht komt in vergelijking met de wat doffe productie die deze song meekreeg op de studioplaat. Na een uitgebreide koffiepauze en een aangename kennismaking met de bandleden is de band klaar om het tweede deel van de set op ons los te laten. De hemelse harmonieuze samenzang in "Blankets", in schril contrast met het minimalistische arrangement, deed ons muisstil genieten. The Me In You is niet zo erg vaak live te zien en dat is soms ook merkbaar aan de muzikanten. Soms is de band nog zoekende, maar dat streven naar de perfectie om er als groep echt te staan maakte het concertgebeuren alleen maar mooier om naar te kijken. "Girl In Armour", de song waarmee het allemaal begon, klonk heerlijk vertrouwd en hartverscheurend. Het minimalistische "Winter" deed mij dan weer dagdromen over weidse, eindeloze besneeuwde IJslandse landschapen, terwijl zachtjes toch een klein lentezonnetje doorheen het venster van de patio de living in kwam piepen. Tot slot was er ook nog "Whatever"...wat een opzwepende weemoedige song! Puur vakmanschap.
The Me In You heeft alles.....behalve een groot rock and roll gehalte. Maar wie in staat is om harten te veroveren met dramatische weemoedige popsongs bereikt in mijn ogen zoveel meer.
Wat een genot.....en dat op een gewone zondagnamiddag in Dudzele!
Setlist:
*Shark Song *Control *Youngster *Plastik *Stumble
-------------
*Blankets *Girl In Armour *Birds *Winter *Whatever
-------------
*Without Leaves *Sober
Bekijk de videobeelden van dit optreden via:
https://youtu.be/Cc576pw4aPY
Luister naar The Me In You via:
https://soundcloud.com/the-me-in-you
Organisatie: Goût-Vert
Reviews vanuit verschilledne invalshoeken …
“I like beautiful melodies telling me terrible things”. The Me InYou kwam en komt aandraven met een reeks melanchole melodieuze songs , gedragen door hun harmonieuze vocalen . Drie jaar na hun debuut waarbij ze al radiohitjes scoorden met “Girl in amour” en “Plastik” hebben ze een fijne opvolger klaar onder het alziend oog van Gaëtan Vandewoude (Isbells) . De twaalf songs behouden een zekere ingehouden; dromerige aanpak , maar zijn nu naar hun doen iets krachtiger . “ Blankets” is een schitterende opener in het genre , mooi uitgewerkt en verder met o..m. “Isolated” , “Winter” klinkt het combo ontwapenend in tristesse . In hun materiaal hebben ze oog heeft oog voor subtiliteit , intensiteit en sijpelt onderhuids wat roots altcountry door . Mooi opvolger alvast van ‘Forgotten clothes’ .
Johan Meurisse
Cleane softpop met Coldplay neigingen, daar zaten wij nu echt niet op te wachten. Dit is totaal ongevaarlijke en gladgestreken popmuziek, ontdaan van alle vieze beestjes en scherpe kantjes, twee keer met Dreft Ultra gewassen en nog eens extra gesteriliseerd. Het soort plaatje die u best mag opzetten als uw voltallige schoonfamilie en uw oma op bezoek zijn, niemand zal er zich aan storen of uit zijn stoel recht veren. Uw hippe oma zal misschien zelfs lichtjes heupwiegen (pas een nieuwe heup gestoken, moet wel lukken), maar wij blijven hier ijskoud bij.
Anderen gaan u misschien vertellen dat dit mooie intense liedjes zijn die hun ziel raken, maar wat ons betreft is dit vrij slaapverwekkende kost. We twijfelen er niet aan dat dit allemaal goed bedoeld is, maar het raakt nog onze kleinste teen niet. Naar eigen zeggen (we verzinnen dit niet, het staat in de bijgeleverde bio) klinkt de groep scherper en gedurfder dan tevoren. We durven ons haast niet voorstellen hoe die dan vroeger moeten geklonken hebben.
Sam De Rijcke
Info www.themeinyou.com
Nederlands 
Français 
