The Sisters of Mercy - Een zwarte zondag in de Vooruit…
Het stond in de sterren geschreven… 9 juni ’24 moest en zou een zwarte zondag worden… op voorwaarde dat Andrew Eldritch fysiek in staat zou zijn om het podium in Gent te betreden. Indien niet werd het een gitzwarte zondag…
De mannen van Hideous zogen van noot 1 tot het einde van hun korte set al mijn aandacht naar het podium. Guillaume Lamon liet al van zich spreken met oa de vettige bluesrock van Black Tolex en recenter nog met Rhea. Kompaan Tim Leyman ramt er al een tijdje op los met Ramkot. Een ideale voedingsbodem voor ruige en krachtige rock. Een retestrakke set begeesterde verrassend genoeg een groot deel van het publiek, een publiek dat nochtans reikhalzend uitkeek naar een avondje classic new wave/gothic.
The Sisters Of Mercy - Andrew was er uiteindelijk klaar voor… Vergezeld van 2 gitaristen en gerobotiseerde drum-, bas- en synthpartijen, betrad hij alsnog het podium in Gent. Het zag er naar uit dat hij het lastminute afgelaste concert van januari allesbehalve zou goed maken. Integendeel, het concert kwam traag en lauw op gang, met een flauw afkooksel van wereldhit “Alice” als absoluut dieptepunt. Je had eerder de indruk dat Eldritch vooral moeite deed om zijn stappenteller naar een aanvaardbaar niveau te hijsen, dan een ietwat ouder wordend publiek te entertainen. Je zag een deel van het publiek vertwijfeld en ongerust om zich heen kijken.
Gelukkig maakte het (gespeeld?) enthousiasme van de 2 gitaristen iets goed. Veel variatie staken ze nochtans niet in hun performance. Af en toe een stapje voorwaarts zetten om iets beter in de spotlights te komen en Andrew nog meer in de schaduw te zetten, tot groot jolijt van himself. Hun backing-vocals maskeerden wel de zeer matige zang (eufemistisch uitgedrukt) van hun front(?)man.
Tijdens “Dominion/Mother Russia” vond de band eindelijk de juiste drive, met dank aan de ondersteunende zangpartijen van Sister Kay en Christo. De groep kwam verder op dreef met “On the beach” als eerste hoogtepunt. Daarna ging het crescendo met weergaloze versies van “Temple of Love”, “Lucretia My Reflection” en “This Corrosion”.
Het slot deed het matige voorspel vergeten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Organisatie: Live Nation ism VierNulVier, Gent
The Sisters of Mercy - Een dubbele ervaring van een band van vroeger
Wie de Sisters Of Mercy zegt, zegt jaren ’80, new-wave, pop, gothic, dance, donkere tijden … mysterie en een hele hoop miserie … Een ouder wordende band biedt een avond waarbij het niet duidelijk is wat het publiek er juist van moet denken.
Het begon met een zeer degelijk voorprogramma. The Virginmarys beuken er met hun twee vlot tegenaan en brengen wat sfeer in een volle zaal. Hun gitaarriffs zijn stevig zonder echt vuil te worden en de zang heeft wat weg van Queens of the Stone Age. Ze spelen een degelijke set als voorprogramma en het publiek kan het mondjesmaat wel smaken.
Na het débâcle in de Vooruit, hopen de doorwinterde fans toch nog steeds hun 80s idolen aan het werk te kunnen zien, de capriolen van Andrew Eldritch doorspoelend. Bij verrassing starten ze mooi op tijd en komen de twee gitaristen met de nodige air op het podium. Dit blijkt nodig te zijn als duidelijk wordt dat Eldritch duidelijk geen showman is en voornamelijk parallel met de podiumrand ijsbeert en daarbij vooral naar de geluidstechnici kijkt. Het lijkt alsof de anderhalve meter in coronatijden in zijn geheugen staat gegrift, want hij houdt zich consistent op afstand en staat zelden in de spaarzame spotlights.
Over de muziek kan veel gezegd worden, vooral over het dubieuze karakter daarvan. De band heeft een stevige repertoire waar ze sinds de jaren 80 op kunnen terugvallen maar waarbij ze tegelijk ook nieuwere nummers brengen later in de set. Binnen het genre staan ze er duidelijk en werkt het nog steeds, beetje aangepast aan de tand des tijds, zeker bij songs als “Alice”, “Dominion/Mother Russia” en “Marian”
Enkel het zingen van Eldritch kan nu meer bestempeld worden als het opzeggen van een opstel en het mompelen doorheen het optreden. En toch in momenten bij meezingers als op “Dominion/Mother Russia” komt hij er toch mooi door, met hulp van de gitaristen die het vocaal goed mee ondersteunen.
Als we naar de drums kijken zien we Catalyst die op zijn troon verheven achter de digitale machine staat en alles aanschouwt, of dat is omdat hij weinig werk heeft of contact met het publiek zoekt, laten we daarbij in het midden. De drums zijn mooi geprogrammeerd en vallen logischerwijs op het juiste moment. Als voordeel geeft dit natuurlijk dat dit degelijke sounds geeft voor een artiest die ook al 40 jaar meedraait.
De mythische clash met de recordlabels waarbij ze enkel nog live muziek brengen én maken, geeft het desondanks een extra tintje om erbij te zijn.
Het lijkt weliswaar een hommage aan het repertoire van vroeger , verderop met de obligate “More”, “Temple of love”, “Lucretia my reflection” en “This corrrosion”, dan een voorzetting maar daarom is het absoluut nog geen slecht eerbetoon, waar het publiek van overtuigd was door luidkeels mee te zingen waar nodig en zelfs een occassionele moshpit openden. Tja, een dubbele ervaring van een band van vroeger. En nu duimen in juni voor hun gig in Gent, na 39 jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5702-the-sistes-of-mercy-30-1-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Sisters of Mercy - Geen ‘Temple of Love’ wel een ‘Temple of Disappointment’
Een uitverkochte concertzaal volgepakt met in het zwart geklede 40 en 50 plussers, zo zag het publiek er uit voor het langverwachte optreden van The Sisters of Mercy in Gent. Het was immers 39 jaar geleden dat ze nog eens een tussenstop maakten in de mooiste concertzaal van de Arteveldestad. Het publiek had zin in een avond vol nostalgie, de sfeer was uitgelaten.
Rond 21u45 moest de show van start gaan, maar de Sisters hebben een reputatie en durven wel al eens te laat op het toneel verschijnen. In het eerste kwartier was er geen vuiltje aan de lucht. Het publiek keek enkel nog harder uit naar de opening van het gordijn en de start van de show.
Maar 22u werd al snel 22u15 en 22u30. Het ‘boe’-geroep werd luider en frequenter, het ongenoegen groter en het publiek werd onrustig en rumoerig. Mensen begonnen iets vaker naar de bar te lopen en enkelen dachten waarschijnlijk aan de teller van hun parkeermeter die maar bleef aantikken. Iemand was het beu en sprong op het podium om even achter het gordijn te kijken wat er aan de hand is, maar werd door de security snel terug de zaal in gestuurd.
Iets voor 23u kregen we (eindelijk) te horen wat we intussen al een beetje voelden aankomen, het concert zal vanavond niet plaatsvinden. Zanger Andrew Eldritch was blijkbaar ‘ziek’, volgens de organisatie werd met man en macht geprobeerd hem ‘beter’ (lees: nuchter?) te maken, maar zonder succes.
Samen met het management werd besloten dat hij niet in staat was om het podium te bestijgen. Veel boe-geroep naar de kerel die als enige een micro ter hand nam die avond om dit ontgoochelende nieuws mee te delen.
Ook voor een organisatie is dit een catastrofe, gezien zij ook weinig invloed hebben op de staat waarin de artiesten naar hun job afzakken.
Een terugbetaling van de tickets en een kale rit terug naar huis voor de fans. Concertzaal Vooruit was donderdagavond geen ‘Temple of Love’ maar een ‘Temple of Disappointment’, Kudos naar de jongeman van de organisatie die het nieuws moest meedelen, hij had de lastigste job van de avond.
The Sisters of Mercy staan op 30 januari nog in een uitverkochte Trix. Hopelijk leert Andrew tegen dan van het Belgische bier afblijven… Voor ons geen ‘First and Last and Always’ maar eerder een ‘First and Last and Never’. Jammer!
Newsletter Organisatie
Het concert van The Sisters of Mercy in De Vooruit van 25 januari is niet kunnen doorgaan wegens ziekte van de zanger. We willen alle aanwezigen uitdrukkelijk bedanken voor hun geduld en sportieve houding. Aangezien de situatie maar heel laattijdig duidelijk werd, was dit allesbehalve evident. Er kon pas laat gecommuniceerd worden omdat we er aanvankelijk van uitgingen dat het concert normaal kon doorgaan. Pas na het geplande aanvangsuur bleek dat de zanger te ziek was om op te treden.
Momenteel overleggen we met het management van de groep wat de volgende stappen zijn. We laten de ticketkopers zo snel mogelijk weten wat er met hun tickets zal gebeuren. In het geval er een nieuwe datum gevonden wordt, worden de tickets omgeboekt naar die nieuwe datum. In geval van definitieve annulering wordt er automatisch terugbetaald. In tussentijd vragen we nog even geduld. We houden jullie op de hoogte. Namens de band en de organisatie bieden we alleszins onze excuses aan voor het ongemak.
Organisatie: Live Nation ism Democrazy + VierNulVier
Is cynisme een vorm van eerlijkheid? Deze vraag zou kunnen gelden voor Andrew Eldritch, de leider van The Sisters of Mercy. Afkomstig uit Leeds heeft Eldritch in de jaren '80 geschiedenis geschreven als fundament van de 'gothic rock' . Sinds meer dan 20 jaar brengt hij (bijna) niks nieuws meer maar houdt het hem niet tegen om continu op tournee te gaan om de nostalgie van zijn glorieuze periode op te fleuren .
Een paar jaar geleden was deze aanpak duidelijk in-populair. Volgens de 'puristen' deed hij het alleen voor het geld. Ondertussen heeft de golf van '80s revival' ons opnieuw overspoeld en noteren we enorm veel bands, waaronder The Cure, Gary Numan, Front 242 en zelfs The Chameleons Vox die enkel tours maken om alleen oude nummers spelen. Was Eldritch dan een visionair ?
Weg met deze extra-muzikale overwegingen : men moet erkennen dat de concerten van de 'Sisters' toch nog steeds een grote menigte aantrekken.
Vanavond is de Ancienne Belgique (opnieuw) uitverkocht ; het publiek bestaat vrijwel uitsluitend uit fans van veertig of vijftig, en specifiek uit het noorden van het land.
Zoals gebruikelijk zijn er steigers op het podium, waarachter drie laptops zijn geplaatst. Maar het belangrijkste element van het decor is de rook. Het is dan door de dikke rookwolk heen, op de intro van « More » dat Eldritch plaatsneemt op het podium. Deze keer draagt hij geen provocerende fluo gele t-shirt, maar wel een zeer elegante zwarte jas. Hij heeft een grijzende sik en draagt natuurlijk zijn onafscheidelijk donkere bril.
Aan zijn zijde, de twee gitaristen, Chris Catalyst en Ben Christo. Ze geven een meer 'metal' dimensie aan de originele nummers. Op sommige momenten bedekken de gitaren de vocals, waardoor Eldritch gedwongen wordt te schreeuwen om te worden gehoord.
Het eerste hoogtepunt is ongetwijfeld "Alice": deze klassieker wordt hier tot in de perfectie gespeeld: de mix is perfect en de lichtshow indrukwekkend. Het publiek zingt alle lyrics en wanneer Eldritch zijn microfoon naar het publiek richt voor de finale, zingt iedereen « Alice, don't give it away! ». Bekijk dit moment op video: http://youtu.be/9Vca1-eBgEQ
Daarna komen ze in een dip terecht en hebben we het zwakste deel van het concert. De titels zijn minder bekend ("Still", "Crash And Burn") en ze doen een cover van Red Lorry Yellow Lorry « Gift That Shines ». Na een obligate sigaretpauze, keert Eldritch terug zonder zijn jas voor een explosieve ending, met « Flood II » en « This Corrosion ». Er is minder rook en Eldritch is verrassend actief op het podium. Hij beweegt veel, communiceert met het publiek en het is bijna alsof hij blij is om daar te zijn ...
De twee encores worden dan uitstekend gespeeld en de sfeer is goed . "Lucretia ..." en "Vision Thing" zijn perfect en "First And Last And Always" nog beter. Bekijk de video : http://youtu.be/JCxDgxksR-I
Dan, een cover van « Misirlou » van Dick Dale & The Del Tones, een instrumentale uit 1963, die een tweede leven dankzij Pulp Fiction kende. Het hoge tempo is een perfecte introductie op dé hit van, de Sisters bij uitstek : "Temple of Love", die in de korte versie gespeeld wordt.
Over het algemeen, een puike prestatie. Overtuigend in elk opzicht. Een mooie hechtheid rond de nummers die voor altijd in ons geheugen zullen blijven. Na vele jaren van lethargie, ervaren de Sisters een hernieuwde kracht én dat is goed!
De support band, Losers, uit UK / Australia / USA, gaf een interessante show. De muziekstijl was een soort cross-over van electro-rock en prog-metal die doet denken aan Nine Inch Nails, The Rasmus en Porcupine Tree. Aanbevolen !
Setlist The Sisters of Mercy : More – Ribbons - When You Don't See Me - Blood Money – Alice - Crash and Burn - Gift That Shines (Red Lorry Yellow Lorry cover) – Still - Amphetamine Logic Arms - Dr Jeep / Desolation Boulevard - Top Nite Out – Valentine - Flood II - This Corrosion
Encore: Kiss the Carpet - Lucretia My Reflection - Vision Thing
Encore 2: First And Last And Always - Misirlou (Dick Dale cover) - Temple of Love
Philippe Blackmarquis Vertaling: Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-sisters-of-mercy-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/losers-22-05-2014/
Organisatie: Live Nation
The Sisters Of Mercy - tweedaags verslag
Smaken verschillen, zo krulden mijn tenen behoorlijk toen collega Sam The Sisters Of Mercy een veeg uit de pan gaf toen zij vorig jaar de Lokerse Feesten aandeden.
Ondergetekende was (en is) nog steeds een zware fan van dit Brits instituut maar bij nader inzien had mijn collega het bij het rechte eind toen die het had over respect tegenover het publiek want dat kent de heer Eldritch niet. Of tenminste, zelden.
Wie deze groep op de voet volgt, weet ondertussen dat het bij deze zusters van genade (waarvan enkel Eldritch nog overschiet) iedere keer bang afwachten is wat de show zal worden. Hoe vreemd het ook klinkt, zelfs de meest trouwe fans zullen je beslist in het oor fluisteren dat hun goden meermaals de bal mistrappen.
Ondanks deze wispelturigheid blijven de zalen volstromen voor deze azijnpisser die de laatste jaren liever in Duitsland vertoeft.
Duizenden gothbandjes dromen ervan om ooit eens in het voorprogramma te staan van de band die zichzelf als één van de uitvinders van het gothgeluid mag noemen. Onmogelijk zo blijkt, want ook al zijn ze er stinkend rijk door geworden, toch wil de heer Eldritch niks met te maken hebben met deze term en als er teveel goths komen opdagen, gebeurt het wel eens dat hij met zijn rug naar het publiek toe speelt zoals dat ooit het geval was in Rock Ternat. Ofwel drijft hij de spot met zijn fans, om zoals gisteren op te dagen in een knalgeel fluopak.
Wie goed kijkt, ziet trouwens dat er van de gothfather van weleer enkel een chagrijnig mannetje overgebleven is dat meer en meer de vorm aanneemt van een geraamte.
Het is niet alleen het imago dat een deuk kreeg, ook het platenwerk werd stiefmoederlijk behandeld want ondertussen is het reeds 20 jaar geleden dat deze groep iets uitgebracht heeft, maar toch bleven ze op bijna jaarlijkse basis toeren.
Ondanks dit gebrek speelt deze groep reeds jarenlang een set dat voor een groot deel bestaat uit materiaal dat nergens te vinden is, behalve op bootlegs.
Gisteren zagen we in de tweemaal uitverkochte AB de typische podiumopstelling die gedomineerd wordt door reusachtige ventilatoren en een constructie van stalen buizen.
Wie de Sisters zegt, zegt rook en wie verder dan 10 meter van het podium staat, heeft er het raden naar hoe deze man er tegenwoordig uitziet.
Musiczine stond echter vooraan en zag een frontman die meteen bij opener “Lucretia, my reflection” aangaf dat hij er weinig of geen zin in had. De diepe stem van vroeger bleek niet meer dan wat gewauwel geworden te zijn die bij momenten verloren gaat in het industrial geluid dat de nieuwe Sisters reeds jarenlang kenmerkt.
Het concert werd al gauw een sneltrein zonder bestuurder waarbij een twintigtal nummers afgehaspeld werden en waarbij elke vorm van overgave zoek was. De setkeuze was niet steeds geslaagd en het was vaak wachten tot het refrein vooraleer we wisten dat het om klassiekers als “Marian” of “Detonation Boulevard” ging.
Niet dat het publiek er echt om maalde want op een paar hardnekkige fans na kon dit concert hun dan ook gestolen worden. Zo ook Eldritch die plots aankondigde dat hij zin had in een sigaret en prompt het podium verliet waarbij op een enkeling na, geen mens hun vroeg om terug te komen.
Ongevraagd speelden ze nog een bis maar het verdict was al lang gevallen want dit concert was zowaar één van de zwakste die deze band ooit gegeven had.
Meestal stoot een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen maar Sistersfans geven nooit op en een dag later stond jullie reporter terug middenin de AB om de tweede show van deze groep te aanschouwen.
Het bleek niet alleen een andere set te zijn maar ook een herboren groep te zijn die zich deze dag wel vol inzet toonde. Eldritch was goed bij stem, het publiek ging uit de bol en de man boog dit maal voor zijn publiek. Meer zelfs, een fan kreeg een hand van de heer Eldritch. Wispelturig, weet je.
Zijn de Sisters nu uitgezongen of niet? Het hangt er blijkbaar vanaf welke datum je uitkiest!
Setlist 21/02/2011
1.Lucretia 2.Ribbons 3.Dr. Jeep/Det blvd 4.Will I Dream 5.Crash and Burn 6.Marian
7.Giving Ground 8.Arms 9.Dominion/MR 10.Summer 11.Alice 12. Anaconda
13.Gift That Shines (RLYL Cover) 14.Susanne 15.Neverland 16.Flood 2 17.More
18.Temple of Love 19.FALAA 20.Pipeline (New inst.) 21.Vision Thing
Organisatie: Live Nation
Even van onder het stof gehaald - The Sisters Of Mercy uit het cd archief en van live edities: Britse gothic/waverockband – spil Andrew Eldritch – bepalend tussen ’83 – ’90 – voorliefde voor theatrale, gothicmusic – zwarte kledij – make-up, hoog opgetoupeerde kapsels – passieve houding op het podium – een galmend, pathetisch, episch doom geluid in hun donkere romantiek – dreunende, repeterende synthibeats, trage, slepende ritmes en breed uitwaaiende gitaren – tenoren: Bauhaus, Siouxie & The Banshees, Killing Joke, Sex Gang Children, Christian Death en … Sisters Of Mercy - drie cd’s: twee belangvolle: ‘First & Last & Always’, ‘Floodland’ en een handvol (bootleg) EP’s.
Vijfentwintig jaar later … kan de band nog steeds goed teren op de ‘80’s, maar zijn ze slechts, binnen hun rockende wavegothic stijl, een schim van wat het ooit was. De groep brengt sporadisch een nieuw nummer uit, speelt wisselende optredens en moet het vooral hebben van het oude materiaal. De band beschikt over een trouwe fanshare, waardoor hun optredens in ons landje steeds uitverkocht zijn. Hun nostalgische trip kun je de fans voor geen prijs afpakken! Veertigers die uit hun dak te gaan. De coole Andrew Eldritch beseft dit maar al te goed en is z’n publiek erg dankbaar om nog steeds zo enthousiast te pogoën, refreinen luidkeels mee te zingen en rituelen in arm- en handbeweging uit te voeren.
Een kleine tien jaar terug hield ik het persoonlijk voor bekeken om Eldritch (en de steeds wisselende bandleden) aan het werk te zien, want toen ze een tweede keer naar de Brielpoort kwamen, was de gig en de vertoning zo wansmakelijk, vervelend en cool, dat ik even de band liet voor wat ze was.
Tien jaar later … In de AB werd de aftrap gegeven van hun Europese tour. In het mistig decor door het rookgordijn (minder erg dan vroeger toen we slechts enkele schimmen op het podium zagen staan!) kwamen The Sisters Of Mercy deze keer iets beter op het voorplan: een geluidsbrij van rockende gitaren, synthesizers en voorgeprogrammeerde, dreunende beats. De twee gitaristen namen zelfs een prominente rol in (bezield/enthousiast) om de repeterende synthi beats en elektronisch gedreun in een breder perspectief te plaatsen.
Het optreden kende hoogtes en laagtes. Eldritch, kale kop, zwarte zonnebril en in een witte trui, aanschouwde z’n troepen en fans en was vocaal met z’n grafstem erg onvast. De set ving met songs als “Crash & burn” en “Ribbons magertjes aan. Pas met de uitvoering van “Alice” en “Marianne” ging het de goede richting uit, ware het niet dat de nummers wat aangepast klonken met de tand des tijd dito beats. Maar we treurden nog niet, want op de ‘80’s revival optredens van Neon Judgement en Front 242 hoorden we het ook. Beter ging het met de rockende aanpak op “Flood I en II”, “Good things” en een uitgesponnen “Dominion/Mother Russia”, niet voor niks standvastige klassiekers. De trager, meer slepende songs die daarop volgden, brachten vaart en passie uit de set. Pas met “This Corrision” hitste Eldritch en de zijnen het publiek terug op, wat zorgde voor heftige danstaferelen vooraan ‘de stage’. Met spannende songs als “Vision things”, “Lucretia my reflection” hoorden we een overtuigende bisstart. Ook het ingetogen, sfeervolle “Neverland” en “Somthing fast” waren te pruimen. Tot slot trakteerden ze ons op krachtige gitaarlicks als inleider op de ‘80’s fuifklassieker “The temple of love”, die live flets klonk en het concert op een wrange nasmaak besloot. “Black Planet”, “Walk away” of een “First & Last & Always” lieten ze doodleuk in de koelkast. Nochtans zouden ze een meerwaarde hebben betekend binnen het nostalgisch concept.
Sisters Of Mercy werd dus van onder het stof gehaald, met een set ten dele goed, ten dele teleurstellend, maar OK, velen maalden er niet om en droegen Eldrich en zijn Sisters een warm hart toe … tot in het graf, zo te zien en te horen.
Als support trad de beloftevolle wavepostrock band IliKETRAINS op, die op een onmenselijk vroeg uur 19u30 geprogrammeerd stonden. We misten hun halte in de AB! Nochtans hadden we ze graag aan het werk gezien, want ze speelden al overtuigende gigs in de Bota Rotonde en op Polsslag…De band nestelt zich ergens tussen Swans, Joy Division, Explosions in the Sky en Sigur Ros en intrigeert door repetitief traag opbouwend ritmes en aanzwellend feedbackgeraas; de baritonzang van David Martin, die nog het nauwst leunt aan Ian Curtis van Joy Division, ontroert een pak fans. Hun ‘dark music for happy people’, nemen we zeker mee bij de volgende stop in ons landje…Wordt vervolgd.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
