Warhaus - De donkere liefde van Warhaus
Warhaus
Vooruit
Gent
2017-11-16
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Maarten Devoldere bracht donderdag met zijn Warhaus de Vooruit in vervoering. Eindelijk terug in Gent, dacht het publiek. En dat gevoel moet de band ook gehad hebben, want we kregen een steengoed concert te horen, vol met songs van het nieuwe titelloze album ‘Warhaus’.
Devoldere kroop al meteen onder de huid met een rokerig en zwoel “Well Well”. Het derde nummer van de nieuwe plaat werd mee ingeblazen op trombone door Tijs Delbeke, terwijl Sylvie Kreusch haar zwalpende dansbenen boven haalde. Sylvie had botten tot in haar nek en een suggestieve garderobe aangedaan, al was het vooral haar stem die het publiek verleidde. Niet erg. Sylvie Kreusch en Maarten Devoldere zijn dan wel elkaars lief, ze leven in polygamie. En dat is zeker duidelijk. In de openingssong geeft Devoldere een kijk op hun liefdesleven: ‘You put your red lipstick on / And there’s this feeling I get / You love me in spite of them’. Daarna gingen we verder op hetzelfde elan met “The Good Lie”, waarbij we niet stil konden blijven staan. Drummer Michiel Balcaen ging ervoor en speelde met een samba instrument vastgetaped aan zijn drumstick. Weer een bewijs van de inventiviteit van Warhaus, waarin ingewikkelde arrangementen toch vlot het oor ingaan. Het talent druipt er gewoon vanaf.
Tijdens “Control” werd de Vooruit even een muzikale brousse door de tribale percussie. Maarten Devoldere zong dreunend en zijn tekst herhalend het publiek in, waarna alle steun wegviel tot enkel de zang. Minimalistisch tot en met, zijn stem galmde in de ruimte en creëerde een kippenvelmoment, waarna het nummer weer volledig ontplofte. Even later was het de beurt aan Sylvie om “Dangerous” in te zetten. Ze maakten er een heerlijk duet van, waarin de onderbuikgevoelens werden gepaaid. Dan was het de beurt aan “Love is a Stranger”. Gek hoe herkenbaar de nummers al zijn. Precies alsof het al jaren bestaat. Waarschijnlijk een kronkel van de hersenen, die beslist hebben dat het er altijd al had moeten zijn. ‘Nog ies’, hoorden we die ene Antwerpenaar roepen.
Warhaus kroop in onze kop. De luchtige xylofoon met uitschietende tonen en het publiek dat op het eind met zijn allen aan het meezingen ging. Met “Everybody” kregen we een soort singalong waarin we rustig kabbelden naar ‘Kreusch’. Daarvoor verdween de band uit het zicht en ging Maarten Devoldere alleen onder het licht staan. Het normaal poppy nummer werd zo een heel intiem moment met de zanger. Maar vergis je niet, het bleef donkere liefde, geen knuffel- of puppygehalte te bespeuren. Vervolgens gingen we na “I’m not Him” naar “Here I Stand”. waarin de muzikanten in de spotlight mochten staan. Devoldere ging een sigaretje roken in de coulissen terwijl Tijs, Michiel en Pascal een paar minuten het beste van zichzelf gaven. De frontman was net op tijd voor een uitzinnig applaus.
Jammer genoeg gaf het ook al het einde van de set aan. Wat kregen we nog? “Mad World” hakte er lekker in, Maarten Devoldere pakte zijn zagerige stem mee op zijn wandeling tussen het publiek. Wij mochten de lalalalala’s meedoen, waarna de muzikanten speelden met volume, timing om het nummer te doen ontploffen. De zaal besliste hetzelfde te doen. Gejuich, geklap, tientallen keren ‘Nog ies’ gehoord, waarna we als bisnummer het speelse en sprookjesachtige “Fall in Love” hoorden. Jammer genoeg een break-up song, wat helaas ook betekende dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Hopelijk zien we deze liefde toch nog eens terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-16-11-2017/
Organisatie: Democrazy, Gent
Warhaus - Van de tropische jungle naar verlaten Brusselse straten
Warhaus – Dijf Sanders
Ancienne Belgique
Brussel
2017-03-31
Birgit Coucke
Geen review van Warhaus, J. Bernardt of Zimmerman gaat voorbij of je leest wel een verwijzing naar Balthazar. Het kan ook niet anders want de zijprojecten van de Balthazarfrontmannen en bassist zijn niet alleen qua personeel maar ook qua sound onlosmakelijk met elkaar verbonden. Na een eerste passage in oktober vorig jaar mochten Maarten Devoldere en zijn Warhaus-kompanen deze keer de grote zaal Ancienne Belgique vullen. En met succes: het concert was volledig uitverkocht.
Opvallen: dat is wat een voorprogramma moet doen. Met een grote backdrop deed Dijf Sanders (bekend van Teddiedrum, The Violent Husbands en van zichzelf) het meteen. Zijn psychedelische sounds werden ondersteund door een spel van licht, schaduwen en bewegende projecties. De weinige gelukkigen die al aanwezig waren in de AB waanden zich spontaan in de jungle onder begeleiding van de natuurgeluiden en chille vibes. Door verschillende soorten slagwerk en een xylofoon kreeg je een waar Tarzan-gevoel. Dijf wist het publiek best wel op te warmen en gaf het roer over aan Warhaus met opvallende woorden. ‘Ik ga nog één liedje spelen voor Warhaus komt en jullie hoofdjes kapot gaan… van prettigheid’.
Eerlijk? Onze hoofdjes gingen niet kapot, maar het was wel prettig. Wie zich nog steeds in de door Dijf Sanders’ gecreëerde tropische sferen bevond werd daar netjes weg gehaald door Warhaus. Met een minder bekend en behoorlijk zwoel “Control” werd de zaal dan ook volledig onder controle gebracht. Doorheen de show werden de reeds bekende nummers van zijn debuut ‘We Fucked a Flame into Being’ afgewisseld met nieuw materiaal. Het viel op dat de Balthazar-sound minder doorklonk in het nieuw materiaal. Een goed teken, lijkt ons, want dit is misschien het bewijs dat Warhaus zijn draai gevonden heeft in zijn solo-zijtak en dat we alleen nog maar vernieuwende nummers kunnen verwachten.
Warhaus vond al meteen zijn eigen stempel en bouwt nu verder aan hun oeuvre. Het schalende geluid van een krakkemikkige trompet speelde een sleutelrol in het hele verhaal, netjes samengaand met hier en daar een schrille gitaar (vooral in het instrumentale “Beaches”). Zo creëerde Warhaus een duistere sfeer van een rustige wandeling in verlaten straten, gedreven door duistere gedachten en een tikkeltje wanderlust.
Het leek alsof “Machinery” in een iets lager tempo gebracht werd dan de studioversie, maar de charmes van het lied gingen allesbehalve verloren. Vooral in dit nummer kon het ondersteunende stemgeluid van vriendin Sylvie Kreusch ons wel bekoren. Haar elegante bewegingen (het oog wil ook wat) maakten het helemaal af. Warhaus wordt vaak vergeleken met Gainsbourg en Birkin, en op het podium voel je ook dat Warhaus de liefdesbaby is van Devoldere en Kreusch. De begeerte en verlangen spat uit ieder nummer.
Maarten Devoldere waagde op het einde ook een gokje. Hij sloot de set af met het nieuwe “Mad World” en dat bleek verbazend goed uit te pakken. Als het bordje ‘uitverkocht’ nog niet duidelijk genoeg was, dan was de manier waarop het publiek de nieuwe nummers in de armen sloot wel een duidelijk teken van liefde. Bijna vanzelfsprekend eindigde deze avond met het mooie “BXL”.
Zijn liefde voor de stad was duidelijk te horen en werd dan ook overgedragen aan het publiek, dat het op zijn beurt even later ging gaan verspreiden in de –inmiddels donkere- straten van Brussel op een mooie lenteavond.
Setlist: Control/The Good Lie/Beaches/Against the Rich/Stanger/Memory/Machinery/Here I Stand/I’m Not Him/Mad World//Bruxelles//
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-31-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dijf-sanders-31-03-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Warhaus is één van de projecten gegroeid uit één van de Balthazar frontmannen, Maarten Devoldere . We zijn sterk onder de indruk van dit debuut dat een sensueel prikkelende donkere sound laat horen, ergens tussen Balthazar in natuurlijk en verder een klemtoon op Cave door de hakkende ritmes , de grauwe zeg (brabbel) zang dito vocals. Ook Cohen – Gainsbourg kijken hier om de hoek. De gitaarticks , het getokkel , de indringende huiverende sobere elektronica en de zwoel , smachtende backing vocals van vriendin Sylvia Kreusch van het intussen opgedoekte A soldier’s heart hebben hun invloed . We zien zo haar erotiserende danspasjes maken.
We ervaren een Moulin rouge sfeertje , eentje met desastreuse gevolgen. “Against the rich” en “Beaches” meten zich meteen met de singles “The good lie” en “Memory” en de rest moet niet onderdoen , zelfs de bijna instrumentale track niet .
Het zijn beklijvende tracks , die door hun eenvoud , opbouw , ritmiek verslavend inwerken . Meesterlijk debuut !
Warhaus - Donker en speels
Warhaus
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-15
Charlotte Heyvaert
Het lijkt wel voorbestemd dat een volle maan de Brusselse straten belicht alvorens Warhaus zijn debuut voorstelt in een uitverkochte AB Club. ‘We Fucked A Flame Into Being’ is het veelbesproken album van Maarten Devoldere, een van de frontmannen van Balthazar. Devoldere werd door het Vlaamse medialand al vergeleken met Leonard Cohen en Gainsbourg. Ook wij volgen als makke kuddedieren.
Het voorprogramma lijkt eerst een goed geplaatste grap. Maar toch weten de jonge knapen van Lohaus -jawel, u leest het goed- de zaal al een graad of twee te doen stijgen. De kleine broertjes van Max Colombie brengen dromerige triphop die naar meer smaakt.
Voor Warhaus vindt de kick-off hun Europese tour vindt plaats in de AB. Bij de anders immer onverschillige frontman, zijn toch zenuwen te bespeuren. Op de achtergrond staat een sensueel dartelende Sylvie Kreusch, vriendin van Maarten en zangeres van Soldier’s Heart. Haar onschuldige, dromerige stem verzacht Devolders brutaliteit, die in vele nummers naar boven komt.
“The Good Lie” wordt strategisch vooraan in de set geschoven. De club is meteen mee en hier en daar wordt al uitbundig gedanst. Na enkele uitgesponnen nummers uit het debuutalbum, ontstaat er een rokerige sfeer die speels en gevaarlijk klinkt. We wanen ons in een vintage jazzcafé waar de zuiderse ritmes ons meeslepen en de bassen bezweren.
Plots duikt de band de coulissen in en brengt Devolder, enkel gewapend met een basgitaar, een stille versie van “Memory”. Lang zullen we ons het nummer echter niet herinneren. De club staat er maar verveeld bij en de broeierige sfeer lijkt even nergens meer te bespeuren. “Machinery” snijdt diep ondanks het ingehouden karakter van de song. De kramikkige trompet waar de frontman zich op uitleeft, creëert een aparte sound. In “Against the Rich” openbaart Devoldere zijn gevoelens dan weer als een ware poëet.
De mysterieuze zuiderwind die al heel het concert door de zaal waait, leidt eindelijk tot een onweer. “Here I Stand” mondt uit tot een explosie waarbij Jasper Maekelberg -tevens frontman van Faces on TV- en Michiel Balcaen even een solo tripje cadeau krijgen. Hieruit blijkt nog eens de kwaliteit van de band die ruimte krijgt om te experimenteren.
Warhaus brengt als bisnummer “Bruxelles”. Naar eigen zeggen een breakup- song over een vrouw maar ook een afscheid van de stad. Het nummer laat ons achter met een wanderlust om door straten van Brussel te dwalen terwijl Warhaus dwaalt naar een grootste carrière, zelfs als solo-artiest.
Met dank aan Dansende Beren - Link: http://www.dansendeberen.be/2016/10/16/warhaus-ab-club-donker-en-speels/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Nederlands 
Français 
