Yak kwam donderdagavond hun eerste album ‘Alas Salvation’ aan het publiek voorstellen. Een support act was er niet, maar wij vonden daar geen reden voor. Yak moest volledig in de spotlight staan om te overtuigen en niemand met een slecht gevoel naar huis te laten gaan. En dat gebeurde.

Yak zijn twee Britten en een Nieuw-Zeelander die in de UK al een fikse podiumreputatie hebben opgebouwd en die klaar zijn om nu ook de rest van de wereld te overtuigen. Na het beluisteren van debuut ‘Alas Salvation’, dat in mei uitkwam, ben je eigenlijk in drie woorden uitgepraat: Wat een plaat. Ook bij hun optreden in de Witloof Bar was dit niet anders. 3 kwartier vol noise, punk, pop, garagerock. Zolang het maar hectisch bleef. Nummers vol anarchie waaronder “Victorious”, “Roll Another” en “Curtain Twitcher” werden uit die eerste gespeeld. Punky, maniakaal, strofes- en een refreinuitspuwende zanger, drumstokken die hels tegen de drumvellen kletterden en simplistische gitaarrifs is wat je die avond kon zien. En dat allemaal op 1 podium.

YAK kwam, zag en overwon meer dan ooit. Dit optreden gemist? Dan krijg je sowieso een herkansing volgende festivalzomer, want deze band kan wel eens de underground revelatie van 2017 worden. Je bent gewaarschuwd!

Organisatie: Botanique, Brussel

Yak bracht zijn bulldozer mee naar La Péniche en besloot er grondige verbouwingen door te voeren. Met de rommelige wagen werden de verbouwingen erg robuust uitgevoerd. Yak brak figuurlijk de boot volledig af , liet de brokstukken liggen , en gooide ze daarna lekker in het rond . Het publiek bleek dit allemaal niet erg te vinden en smeet zich volledig bij iedere diepe bas, zware riff of luide drum . Yak zette aan tot totale vernietiging …

Yak is een Britse rockband uit Londen; een trio, Oliver Burslem, Andy Jones en Elliot Rawson. Hun debuutplaat kwam uit op 13 mei 2016 en dat is meteen de perfecte reden om een tour te ondernemen. In hun eigen land worden ze omschreven als een van de beste nieuwe livebands; die reputatie bleken ze alvast waar te maken.

Een psychedelisch getokkel op een orgelachtig instrument maakt het publiek warm voor de band die niet veel later het podium opkomt. De diepe basgitaar en de luide drums maken meteen duidelijk dat Yak geen band is voor zachtaardige mensen. “Harbour The Feeling” klinkt live stukken harder en luider dan op de cd. Dit geldt trouwens voor alle nummers. Ze worden veel langer gespeeld en er is ruimte voor de solo’s dito gitaarriffs. De band geeft een vuile , robuuste indruk. Gierende gitaren dus! “Hungry Heart” is er eentje die een ongelofelijke energie uitstraalt. En het gaat alleen maar luider en de muziek klinkt steeds strakker.
“Smile” vormt een aangenaam, rustig intermezzo. De lichte gitaren en de donkere stem van zanger Oli Burslem doen wat denken aan The Doors. Toch duurt het niet lang vooraleer ze hier alles in de strijd gooien. Bluesy gitaren die wat aan Jack White doen denken en een bescheiden orgel maken dit nummer een unicum binnen de set. Met “Alas Salvation” moet alles weer kapot en gieren de gitaren zoals nooit te voren.
Alle nummers spint de band zo hard uit dat de muzikaliteit centraal staat. Hoe meer gitaren en hoe luider ze kunnen spelen, hoe beter.
Bij “Victorius (National Anthem)” schreeuwt de zanger alles bijeen en maken de instrumenten een pijnlijke indruk. Alles is zeer luid, zonder goeie oordopjes komt het publiek hier doof buiten. Toch is dit iets dat bij de muziek past. Naarmate de set vordert, blijft de band steviger spelen en gaat alles zeer snel vooruit. Het publiek danst ook telkens meer en meer mee waardoor de boot begint te trillen en hij wel kan zinken. Bij “Use Somebody” zingt de band samen. Met een bombastisch einde waarin ze nog eens alles in mootjes hakken, verlaat Yak het podium.

Met deze energie en instrumentaliteit is Yak live een unieke ervaring die hun gitaren als geweer gebruikt en  iedereen neerschiet met vette riffs.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille