BRUCE verrast met heruitgave van albums op vinyl

Geen nieuwe release voor BRUCE in 2020 en waarschijnlijk ook niet in 2021. Dan hebben we het natuurlijk over de Belgische punkrocktrio BRUCE en niet over Bruce Springsteen of nog een andere bekende Bruce. Geen nieuw werk dus, wel hebben ze vorig jaar hun twee meest recente albums op één vinyl geperst. De derde persing is inmiddels te koop. En dit jaar wordt nog meer oud werk van BRUCE heruitgebracht op vinyl.
Musiczine ging eens praten met de band over hun plannen.

Voor de trouwe volgers van Musiczine is BRUCE geen onbekende, maar voor wie niet opgelet heeft: wanneer en hoe is BRUCE begonnen?
BRUCE: Wij spelen al sinds 1990 met ons drieën samen in The Leftovers, waarvan de roots eerder in de garagerock lagen. Met die band brachten we een CD en wat singles uit via het - toch in België legendarische Boom! Records van wijlen JP Van. Toen onze toenmalige zanger de band in 1993 opdoekte, maakten we een doorstart onder de naam BRUCE. Daarbij zijn we teruggegaan naar onze punkroots. BRUCE speelt dus best al een hele tijd samen, met steeds dezelfde bandleden.

The Leftovers was al geen unieke bandnaam, maar BRUCE is dat zeker ook niet. De google-baarheid was in ’97 nog geen criterium?
BRUCE: Inderdaad, met de naam BRUCE hebben we het onszelf niet makkelijk gemaakt, want online kom je eerst terecht bij Bruce Springsteen, Bruce Willis en Bruce Lee. Ons vind je ergens terug op pagina 527 bij de zoekresultaten. Onze bandnaam heeft wel degelijk te maken met Bruce Springsteen. Met The Leftovers speelden we op de halve finale van de Rock Rally, gepresenteerd door toenmalig Humo-journalist Frank Vander Linden (van De Mens). Hij kondigde ons aan met de historische woorden “de volgende band heet Leftovers, maar dat had net zo goed Bruce kunnen zijn”, want onze zanger/gitarist leek (vooral toen) nogal op Springsteen, wat hem nog jaren achtervolgd heeft. Toen we in 1993 een doorstart maakten, moesten we dus niet lang nadenken over de bandnaam.

Als The Leftovers deden jullie supports voor Ed Kuepper van The Saints en de Cosmic Psychos. Is zo jullie liefde voor Australische punkrock ontstaan?
BRUCE: Die voorkeur was er al eerder. Wij luisterden veel naar Australische bands als The Saints, Radio Birdman, Celibate Rifles, Hard-Ons, New Christs, Cosmic Psychos, enz. We vonden dat goed en dat was hoe onze muziek moest worden.

Na de naamsverandering was er een lange pauze in de band. Wat is er toen gebeurd?
BRUCE: Na de doorstart als BRUCE in 1993 hebben we best wat opgetreden in België en Nederland. Ook hebben we in 1996 ons eerste album The Vaticano Trail opgenomen en een jaar later uitgebracht. Daarna hebben we nog een paar jaren opgetreden. Daarna zijn we wat blijven aanmodderden: vooral repeteren en nieuwe nummers maken, en dat was genoeg. Ons zal je nu eenmaal nooit kunnen verdenken van overdreven veel ambitie of motivatie. Tot de bevriende band Unwanted Tattoo ons in 2009 kon overtuigen om weer eens met hun samen op te gaan treden. Dat was dermate leuk dat we sindsdien muziek zijn blijven maken en blijven optreden.

Waarin verschilt de Aussie-punk van die van Belgische of Amerikaanse?
BRUCE: Australische punk is voor ons met de kenmerkende gitaar-riffs zoals The New Christs en The Eastern Dark, en uiteraard de door alles kervende wah-wah op de drie akkoorden bij Cosmic Psychos. Vandaar ook dat je veel wah-wah in BRUCE-nummers hoort. Wij hebben dus een heel ander geluid dan wat je meestal tegenkomt in subgenres als streetpunk, skatepunk of garagerock.

Waarover gaan de lyrics bij BRUCE
BRUCE: Onze teksten gaan gewoon nergens over. Alle BRUCE-nummers ontstaan met een vuil gitaarrifje en wat Engels gewauwel. Pas wanneer de hele groep de song ziet zitten, ontspinnen zich in Wim’s brein allerlei rare hersenspinsels die uiteindelijk leiden tot wat absurde teksten. Dus daar moet je vooral niets diepzinnigs achter gaan zoeken.

Live brengen jullie al eens een cover van Buzzcocks of Wipers, maar jullie versie van “Warsaw” van Joy Division springt uit de toon. Wat is het verhaal daarachter?
BRUCE: Als ik het me goed herinner spelen we “Warsaw” al van in de Leftovers-periode en zijn we het nummer tot vandaag altijd blijven spelen. Het staat zelfs op ons laatste album. Waarom we precies “Warsaw” zijn gaan coveren, kwam wellicht omdat het een heel mooi Joy Division-nummer is, maar vooral omdat het één van de weinige covers was die we foutloos konden spelen. En het nummer past bij ons BRUCE-geluid.

Het heeft lang geduurd vooraleer jullie die cover mochten uitbrengen. Wat was eigenlijk het probleem?
BRUCE: We hebben toestemming gevraagd aan Universal om het nummer op ons laatste album uit te brengen. Dat mocht mits we toestemming kregen van de rechthebbenden. Dat heeft liefst negen maanden geduurd omdat er nogal wat van die rechthebbenden zijn, naar verluidt tot de erfgenamen van David Bowie toe. En net toen we het opgenomen nummer dan toch niet op het album wilden zetten door de intussen opgelopen vertraging, kregen we alsnog groen licht.

Het valt mij op dat jullie nummers soms al heel lang spelen vooraleer jullie ze opnemen.
BRUCE: Dat komt vooral omdat we niet de ambitie hebben om veel op te nemen. Het is niet zo dat er één of ander uitgekiend plan achter BRUCE zit. Als DIY-band die van niemand afhankelijk is en wil zijn doen wij maar wat. En pas wanneer we vinden dat we voldoende albumwaardige tracks hebben, gaan we opnemen.

De heruitgave van jullie laatste twee albums op vinyl kwam een beetje als een verrassing
BRUCE: Met de covidcrisis heeft de evenementensector en sector van de livemuziek enorm te lijden onder de lockdowns. Van optreden is geen sprake en er is nog altijd heel weinig perspectief. Daarom kwam het idee om onze twee laatste albums, ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ (2019) en ‘My Latest Popstar Crush’ (2017), op één 12”gekleurd vinyl uit te brengen, elk op één zijde van de LP. Die vinyl is inderdaad goed ontvangen en ligt inmiddels in de betere platenzaken. De eerste persing op roze vinyl was op een paar weken de deur uit. De tweede persing is op groen vinyl en de derde persing is op paars vinyl.

Vorig jaar hebben jullie niet vaak kunnen optreden en dat zal dit jaar niet veel anders zijn. Gebruiken jullie die tijd dan om nieuwe nummers te schrijven?
BRUCE: Wij zijn de hele tijd in de weer geweest met het maken van de vinyl. Als DIY-band neemt dat enorm veel tijd in beslag. We krijgen gelukkig hulp van heel wat vrienden, die we niet genoeg kunnen bedanken. We hebben wel nog wat nummers liggen die we in de toekomst wellicht zullen opnemen, maar er zijn nog niet echt concrete plannen. Deze zomer willen we wel onze eerste CD, ‘The Vaticano Trail’, heruitbrengen op vinyl. Die tracks zijn we aan het remasteren. Het wordt opnieuw een DIY-release, dus we hebben nog wel een tijdje wat om handen.

Voor een diy-band zonder label of management worden jullie veel opgepikt wereldwijd door radiostations en voor reviews. Schuilt er een gewiekste marketingmanager in één van jullie?
BRUCE: Wij doen maar wat. We proberen wereldwijd contacten te leggen met radiostations die punk spelen. Een aantal radiostations in Europa, VS en Australië hebben ons al opgepikt en toegevoegd aan hun high rotation list, en daar zijn op regelmatige basis BRUCE-nummers te horen. In Australië kreeg ons vorige album een on air-review van tien minuten op een punkradio, waarbij men het grappig vond dat een Belgische punkband die pretendeert Australisch geïnspireerde punk te spelen op de Australische radio terechtkomt.

Bovenop concerten in België en Nederland hebben jullie ook al in Turkije gespeeld
BRUCE: De jongste jaren was het vooral België, maar vroeger deden we veel meer shows in Nederland. Die optredens in Turkije kwamen er op uitnodiging van de Turkse punkband Reptilians From Andromeda. We hadden samengespeeld in België en het klikte. Het optreden in Ankara werd in laatste instantie afgelast, maar de twee optredens in Istanbul waren heel leuk.

Is een punkrockshow in Istanbul te vergelijken met een punkrockshow in Aarschot of Kortrijk?
BRUCE: Turkije heeft een relatief kleine maar heel fanatieke punkscene met heel wat alternatieve clubs en heel veel optredens, waar heel vaak dezelfde namen opduiken. Het Turkije van Erdogan is niet alleen ver weg wanneer je in de alternatieve clubs bent, maar in de hippe suburbs (Kadiköy/Uskudar) aan de Aziatische zijde heerst er algemeen een alternatieve en meer vrijgevochten vibe, en Erdogan is daar niet erg geliefd om het zacht uit te drukken. Onze twee optredens daar waren bijzonder leuk. We mochten daar een Halloween-avond afsluiten en de sfeer was knotsgek. Het Belgische publiek kennen wij als braaf en terughoudend, terwijl de Turkse fans meteen bij het eerste nummer het podium bestormden.

Worden jullie wel vaker gevraagd voor concerten in het buitenland?
BRUCE: Op een bepaald moment zou er een tour in Duitsland opgezet worden, maar met onze drukke beroepsbezigheden is het niet makkelijk om dat allemaal te organiseren. Bovendien kost het enorm veel tijd om de juiste contacten op te bouwen. We bekijken alles wat ons aangeboden wordt. Momenteel zijn er in een aantal landen goede contacten, maar door de coronacrisis volgt daar nog niets concreets uit.

Wat was tot dusver het hoogtepunt met BRUCE?
BRUCE: Zonder twijfel ons optreden op Sjock Festival in 2017 (met Bad Religion, Zeke, New Bomb Turks, …). Optreden op je favoriete festival, waar je zelf al zo lang naartoe gaat, dat is gewoon de max, zeker wanneer je achteraf complimentjes krijgt. Voorts ook de support van TV Smith van The Adverts in Leuven, maar dan vooral voor de cover van “Voor De Dood”, die we diezelfde avond samen met Elvis Peeters, zanger van Aroma di Amore, in een uptempo BRUCE-versie gebracht hebben.

Welke ambities hebben jullie nog met BRUCE?
BRUCE: We willen het gewoon leuk houden en hopelijk dit of volgend jaar nog eens de studio induiken. En vooral hopen we dat de schade door de coronamaatregelen in de muzieksector wat meevalt, zodat we met z’n allen weer kunnen optreden en de scene meer bloeit dan ooit tevoren. Als er toch iets op onze bucket list staat, dan misschien een paar concerten in Australië.

https://brucepunk.bandcamp.com

The Bills - I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another

Bill Troiani AKA Billy T and Bill Booth form the duo The Bills. Despite their parallel careers - they played both in duo form and in bands with each other - they only met in Norway to release a record as a duo. 'Till the Blues have gone' was released on January 15. We had a nice conversation with the duo a few weeks ago about expectations, why it has taken so long. But also where the adoration for Blues and folk comes from and of course these corona times we still live in.

Who are The Bills and how did you find each other?
Bill Booth: The Bills are two musicians named Bill! One Bill Troiani AKA Billy T, from New York and Bill Booth from the State of Maine. Although we were performing at the same time in the same music circuit in New York, we only met after arriving in Oslo.
Billy T.: I met Bill Booth here, in Norway. I believe we met in the late ‘90s when we both joined “The Swinging Doors”; country-honky tonk band. I was running the house band at Muddy Waters in Oslo, and Bill had his own band. He asked me if I would like to play bass in his band and I said yes. At that time I was playing in quite a few bands. Mostly Blues.

You have been in the music business for many years. Apart from digitization, what is the biggest change over the years?
Billy Booth: Digitization is of course the biggest change and has affected most every aspect of the music business from fewer radio stations, live shows and broadcast royalties for artists and song writers.
Billy T: I got older.

Originally you are Americans, but moved to Norway I have read. Why the turnaround?
Billy Booth: Two slightly different stories but both of us came to Norway on tour with different bands. Bill Booth met some Norwegian musicians while touring and landed a gig with one of the biggest Norwegian Rock acts in the country at the time as well as sparking interest as a solo artist and studio musician.  I'll let Billy T answer his own story…
Billy T: I first came to Norway with The Tom Russell Band in 1983, I believe. Every year we did 2 months at The Gamle Christiania in Oslo. 7 days a week, 4 sets a night, for 2 months. It was during one of those trips I met a Norwegian girl and we eventually got married. She moved to NYC and after 10 years we had twin girls. She became unhappy with life in the USA, came back to Norway with our daughters, and asked for a divorce. I moved here in1997 to be Poppa

Despite the fact that you have been playing together for many years in various projects, the debut 'Till the blues have gone' is only now coming out, why did it take so long?
Billy Booth: We both have extensive solo careers and timing was never right until now.
Billy T: Well, we both have our own bands. I have 4 albums out with “The Billy T Band”, and Bill Booth has at least that many with his band. That kept us busy, but we thought a smaller unit might be something we could offer to smaller venues. We started mainly as a duo, driving and playing all over Norway. It was sounding good. After a while we got tired of our repertoire and decided to write songs together and record them for a CD. Bill Booth has his own recording studio and he’s producing his own CDs for years.

I think it is a typical Blues record, warm and compelling as Blues should be. How have the reactions so far been? The record has yet to come out, but maybe you've already picked up bits and pieces?
Billy Booth: We have been getting good radio play and reviews, especially in the UK and Ireland as well as Norway.
Billy T:We’ve been getting some wonderful reviews and airplay. The last issue of BluesNews here in Norway, Has a 4 page spread about The Bills as well as a 5 “dice” review of the album.

It's also a very accessible record, you sing those songs right away... is that a conscious choice? or am I wrong?
Billy T: Of course we had that in mind. I wouldn’t have it any other way.

Where does the fondness for Blues come from?
Billy Booth: I, Bill Booth, grew up far from the typical blues areas in the US but Portland, Maine also had frequent visits from touring Blues greats like Muddy Waters and BB King, both of whom I saw in concert locally. . One of my first records was a live recording of Lightning Hopkins who had become popular playing on the US folk music circuit during the 1960's folk revival. All this is in addition to the so called British invasion with many rock bands from England playing blues such as Clapton, The Stones and Led Zeppelin and many more.
Billy T: I grew up in NYC. In the late 1950s and the early 1960s there were still independent radio stations, with their own DJs playing what they wanted, or so I believe. Ruth Brown, The Moonglows, Johnny Ace, Bo Diddley, Little Willie John; the list goes on and on. R&B back then was still heavy on the blues, so it was ingrained in me.  My first band was the “Post War Baby Boom Blues Band”. I sang tunes from Lloyd Price, The Paul Butterfield Band, etc..

Besides blues there are also folk and country influences in your music, where do those influences come from?
Billy Booth: Folk music and country are one of the most popular genres in New England whether imported from Nashville or locally grown like Dick Curless and David Mallett. Fiddle festivals, contests and dances became very popular also during the folk music revival  of this time
Billy T: Folk music was everywhere, from Woody Guthrie to Bob Dylan. I didn’t understand country right away, but now I love it. The Carter Family, (”My Dixie Darling”), Wynn Stewart, Jean Shepard, Webb Pierce, etc. etc.. if you asked me, I’d say Hank Williams was a blues singer.

Who are your great examples?
Billy Booth: Beside the afore mentioned blues, rock and folk artists would be Cajun music with the Balfa Brothers who I heard on folk radio as well as Doug Kershaw who I first saw on television during the Ed Sullivan show in the 1960's.

What are your personal expectations about this release?
Billy Booth: We hope for respectable reviews and radio play with a chance at further touring and live shows.
Billy T: I hope people like it.

You can't get past it this year, corona. Have you made plans that couldn't go ahead?
Billy Booth: In March all of the live shows we had booked were canceled. We have done a few live shows this autumn for limited audience but people are a little reluctant to attend gatherings and the increase in infections has closed most live venues now.
Billy T: Oh yeah.. we didn’t get the chance to go out and promote our new CD.

How did you as a musician (and human being) deal with this crisis?
Billy Booth: Personally I began going daily live streams in the morning featuring a song a day; The Morning Song as it was called. I did a show every day for three months with well over 100 of my songs reaching one to two thousand people daily and generated some income as well through donations.
Billy T: As carefully as possibly. Aside from gigs, I don’t go out very much anyway, so it’s been boring but tolerably. At 71 I’m in that “High Risk” category!

How do you think culture and music will survive this crisis?
Billy Booth: I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Billy T: Yes, of course. It always does.

What is your opinion about things like Spotify and social media?
Billy Booth: Spotify is great for the audience but terrible for songwriters and artists. A fair system needs to be developed for paying artists and writers. Social media is great for promoting music despite the loss of income.
Billy T: I don’t use Spotify because the regular musicians don’t get paid. I use social media all the time, no problem.

What are the further plans for the new year 2021?
Billy Booth: Live Shows if possible
Billy T: Survive until the gigs come back!

To go further. What are the ambitions after all these years?
Billy Booth: Continue writing, recording and performing as long as possible
Billy T: I’ve been writing songs by myself and with others, like Bill Booth. I really enjoy that. I think I’m getting good at it!

Absolutely. Thanks for this nice interview, I hope we can speak each other soon when you go on tour in my country ?  Thank You!