Ellie Delvaux ofwel Blanche kreeg bekendheid door haar deelname aan het Eurosongfestival met de mooie song “City Light”. Persoonlijk hebben we misschien bitter weinig met het Eurosongfestival, maar die wonderbaarlijke stem van Blanche deed ons toch een traan wegpinken, met een krop in de keel. Eerder dit jaar bracht de talentvolle artieste en zangeres haar debuut op de markt 'Empire'.
Uiteraard gooit Blanche, op een dromerige en sprookjesachtige wijze, haar grootste wapen in de strijd. Die bijzondere stem. Breekbaar als porselein, maar eveneens krachtig genoeg om de sterkste stormen te doorstaan. Dat blijkt al uit die eerste song “Empire” waar de zangeres je letterlijk bij het nekvel grijpt,. Boven wolkjes van melancholie en weemoedigheid, horen we echter vooral een zangeres en artieste die zich losrukt van die 'song festival stempel' en haar eigenzinnige weg opgaat. Ook al is dat door vaak brave pop songs als “Till we collide”, “Fences” of “Only You”. Subtiel weet ze ons toch op het verkeerde been te zetten, en daardoor aangenaam te verrassen. Blanche bewijst op haar debuut vooral van vele markten thuis te zijn, en kleurt graag buiten de popmuziek lijntjes. Luister maar naar een song als “How does that sound” of “Soon”, waar die melancholische aanpak heel subtiel wordt versterkt met een streepje experimenteren met die stem en de sound. Heel subtiel allemaal, maar het duidt aan dat Blanche een volwassen artieste en zangeres is geworden die goed weet waar ze mee bezig is. Eigenzinnig en op een bijzonder dromerig wijze neemt Blanche je ook mee bij de volgende songs als het sublieme en emotioneel beladen “1, 2 miss you”, “Summer nights”, “We Had” en “Subborn”, naar haar sprookjesachtig mooie wereld, waar het fijn vertoeven is.
Besluit: Eens Ellie ofwel Blanche je heeft gehypnotiseerd met die bijzonder kleurrijke stem , beland je in een trance waaruit je niet meer kan en wil ontsnappen. Die stem is dus, zoals we al aangaven, haar grote sterkte. We merken daarbij op dat Blanche veel toonaarden aankan, maar ook heel wat emoties losweekt bij ons als luisteraar. Wat ons doet vermoeden dat dit nog maar het begin is van het verhaal. Om maar te zeggen, hier zitten nog zoveel groeimogelijkheden in, en dat is de verdienste van een artieste die weigert zich in een keurslijf te laten duwen. Daardoor zien we nu al uit naar een toekomst die er op basis van dit sprankelende debuut zeer rooskleurig uitziet.
Tracklist: 1 Intro 00:19 2 Empire 04:59 3 Till we collide 03:22 4 Fences 03:24 5 Only you 03:56 6 Lonely 03:29 7 How does that sound 03:30 8 Soon 03:18 9 1, 2, Miss you 03:39 10 Summer nights 03:55 11 Pain 04:27 12 We had 04:03 13 Stubborn 03:40
Kong is een Nederlandse instrumentaal progressieve band die al sinds eind jaren '80 eigenzinnig aan de weg timmert. Vanaf hun sprankelend debuut 'Mute Poet Vocalizer' (1990), drukt de band dan ook zijn stempel op het genre. De nieuwste EP 'Phlegmatism' is eigenlijk een bewerking van de in 1992 uitgebrachte plaat 'Phlegm'. Oude progressieve rock in een gloednieuw kleedje gestoken, daar kun je veel kanten mee uit. Maar Kong komt er door een meesterlijke samensmelting tussen verleden en heden, met oog voor de toekomst, er compleet mee weg.
Vanaf “Horse” krijg je dan ook die typische power voorgeschoteld, waardoor de band bekend is geworden. Maar die wordt dus voldoende gekruid met een groovy sausje, waardoor de songs een nieuw leven beginnen te leiden.
Kong is altijd een band geweest die vooruit kijkt en bij elke plaat iets anders doet dan bij de vorige. Zelfs bij het heruitbrengen van oudere songs is dat dus het geval. Dat blijkt uit “M.O.N.”, “?(F.D. Part 17.239)” ook. De band is niet vies van lekker experimenteren, de luisteraar op het verkeerde been zetten en naast die typische progressieve muziek ook elementen van avant-garde toe te voegen aan zijn sound.
In 2020 zijn de sounds nog meer verfijnd, en verder uitgewerkt naar een meer moderne tijd. Daar zijn we alleen maar blij om. Het experimenteren met geluiden keert ook terug op afsluiter “Stockhouse”. Ook nu weer valt op dat de band in de jaren '90 zijn tijd al vooruit was, maar ook nu nog steeds naar de toekomst van progressieve rock kijkt, met een hoek af wel te verstaan. Daar houden we nog het meest van ...
Besluit: Het gevaar van een oudere plaat heruitbrengen , is dat de ziel daarvan verdwijnt eens je die plaat hebt uitgekleed. Zeker als het gaat om meesterwerken, zoals die schijf zeker was. Maar Kong slaagt er dus in om hun eigen muziek heruit te vinden, en in een modern kleedje te stoppen. Dat is opmerkelijk. Vooral doordat deze band buiten elk lijntje kleurt, op zijn eigenzinnige wijze, en binnen die avontuurlijke aanpak zelfs nog wat begint te experimenteren met geluiden.
'Phlegmatism' is dan ook een vooruitstrevend meesterwerk waar je een band hoort die vooruit keek ,toen, en vooruit kijkt nu. Een parel van een EP voor liefhebbers van progressieve metal, met een knipoog naar het oneindig experimenteren met klanken en geluiden.
Tracklist: Horse L 05:44 M.O.N. 06:00 ? (F.D. Part 17.239) 04:33 Stockhouse 04:48
KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met ‘#1’ liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html De EP is een onderdeel van vier EP's; eind juli kwam deel twee op de markt onder de naam ‘#2’ EP… En ook nu weer wordt het punk/post punk genre bij de horens gevat, en treedt de band buiten zijn comfortzone op zoek naar het avontuur.
In hun eigen moedertaal bewandelen ze de lijn van een eigen mening door de strot rammen, waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, gespekt met de nodige absurditeit en dosis humor. 'Focus op het doel' straalt woede, wanhoop en angst uit. KREGEL blijft niet bij de pakken zitten en, met de vuist in de lucht, gaan ze de strijd aan met gelijke wapens. Net zoals de punks van toen, lekker keet schoppen om hun ongenoegen te uiten, doet KREGEL dit op een doortastende wijze. Zoals bij “De Pil” waarbij de band hun frustratie uitspuwt. De wanhoop en woede, gekruid met die nodige humor, keert ook terug op “Wikipedi” - een verwijzing naar - en op “Ihabewegemu” vrij vertaald 'ik heb het gehad met u'.
KREGEL stampt dus om zich heen, zoals de punks dat deden in de jaren '80, maar is niet vies om buiten de lijntjes te kleuren. Ook het feit dat alles in de moedertaal wordt gebracht, is een extra pluspunt aan de band als hun EP.
Besluit: Was de eerste indruk al overweldigend, dan wordt het op deze tweede EP knetterend in de verf gezet dat punk nog niet dood is. KREGEL is daar het bewijs van, ook nu in 2020 zijn er genoeg redenen om lekker keet te schoppen.
Hoewel het dezelfde gang opgaat als de voorgaande ‘#1’ blijkt KREGEL andere genres te integreren als Industrial o.m. op de laatste song. Het smaakt daardoor naar meer en maakt ons benieuwd welke aangename verrassingen tevoorschijn komen op de volgende twee EP's.
Tracklist Focus op het doel 03:12 De pil 03:14 Wikipedia 02:37 Ihahewegemu 03:21
Soapstarter is een van de vele projecten rond Francois De Meyer. Hij heeft als producer en muzikant sterk zijn stempel gedrukt op het Belgisch muziek gebeuren, gedurende de laatste twintig jaar. Soapstarter zag het levenslicht in 2007. Het debuut 'Naked Wheelz' werd een succesvolle plaat. De band werd twee maal ‘band van de week op Radio 2’ en speelde op alle grote zomerfestivals.
Het was lang wachten op het vervolg. Maar nu dertien jaar later is de tijd gekomen. Corona zorgde voor vertraging, want de plaat moest eigenlijk eind april op de markt komen. Uitstel is geen afstel, en onlangs verscheen 'Sudden Move' , een echter feelgood schijf die een glimlach op de lippen tovert, zonder klef te gaan klinken.
Wat die funky en happy aankleding betreft, is er niet zoveel veranderd. Dat hoor je al aan “Say Nothing”. Een zomerse song die je doet verlangen naar defestivalweides, waar je gaat zweven over het grasplein door die bijzonder aanstekelijke sound van Soapstarter. Helaas zijn er geen festivals deze zomer, maar we sloten de ogen en voelden ons wegglijden naar die vele festivals waar het fijn vertoeven is.
“Siblings” is weer zo een song waarbij je een gelukzalig gevoel voelt opborrelen, wederom zonder klef te klinken. Dat laatste blijven we benadrukken. Omdat Soapstarter het soort pop brengt dat aan je ribben kleeft, de emoties en melancholie voelen warm en echt aan. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Catchy percussie, een zalvende stem en gitaarlijnen die op de dansspieren inwerken zijn een rode draad op “Rescue” en “Westar”.
De bijzonder funky manier waarop Soapstarter na dertien jaar weer een beetje echter de zomer doet binnenwaaien in de huiskamer, dat kunnen we in deze barre tijden zeker gebruiken.
Besluit: Het was lang wachten op de opvolger van 'Naked Wheelz' maar het nieuwe funky pop pareltjes van Soapstarter 'Sudden Moves' - goed gekozen titel trouwens - was het wachten meer dan waard. Soapstarter pikt dan ook gewoon de draad op waar ze dertien jaar geleden zijn gestopt, en doen daar een paar leuke schepjes bij. Het schijfje voelt aan als een knuffel, een stevige arm om jou heen , die je hart verwarmt en je ziel tot rust brengt. Uiteraard terwijl je - inderdaad - zweeft over de dansvloer, tot de vroege uurtjes. Want deze plaat werkt aanstekelijk op die dansspieren, op een wijze zoals Prince dat ooit deed.. In 2007 werd de link al gelegd naar Prince. Dertien jaar later is Prince er helaas niet meer, die link is er - heel subtiel - echter nog steeds.
Tracklist: Say Nothing - Siblings -Rescue - Westar
Funky pop
Sudden Moves
Soapstarter
Eigen Beheer
Zoals veel artiesten, muzikanten en componisten probeert ook J Lloyd, de ene helft van het duo Jungle, die ‘lockdown’tijden zo interactief mogelijk in te vullen. Hij doet dit door mixtapes uit te brengen, onder de naam 'Kosmos'. Vijfentwintig songs met een tijdsduur van circa één tot twee minuten, laten vooral een plaat horen die je in zijn geheel moet beluisteren om inde sfeer te geraken.
J Lloyd is een muzikale duizendpoot die houdt van buiten de lijntjes kleuren en bewust op avontuur te trekken door dat elektronische muzieklandschap. Het feit dat de man bij elke song weer iets nieuw en verrassends toevoegt, trekt ons op 'Kosmos' dan ook het meest over de streep. Nogmaals, beluister deze plaat in zijn geheel, en voel hoe je wordt meegetrokken in een bonte, kleurrijke wereld die J Lloyd aanbiedt. Soms zakt de man weg in een donkere brij, en dan zal het niet voor iedereen even gemakkelijk zijn om te volgen. Maar net die gevarieerde aanpak, en net dat voortdurend schipperen tussen donker en licht, zorgen ervoor dat we ons gewillig laten hypnotiseren en in een trance dansen door de huiskamer met de versterker op tien.
Nee, het heeft totaal geen zin om elke song apart te bespreken, stellen we vast. Want na een nieuwe luisterbeurt hoor je weer een andere kant van J Lloyd die je voorheen niet ontdekte. De man laat niet gemakkelijk in zijn kaarten kijken, maar knipoogt dus ook naar de meer toegankelijke kant van dance muziek. Daardoor kan hij een ruim publiek over de streep trekken.
Dansplaat, dansplaat, dansplaat! Zo zou je die schijf dan ook kunnen noemen. De bijzonder aanstekelijke tapes zorgen één voor één voor een ware rave in je hoofd, die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Nu we dat niet kunnen op een of ander festivalweide, zweven we dan maar door de huiskamer. Ofwel binnen walmen van eerder ingetogen duisternis, ofwel worden alle registers open gegooid. Door die bijzonder gevarieerde aanpak, dat dipje middenin op de schijf in het midden gelaten, zorgt J Lloyd er voor dat die veertig minuten voorbij zijn voor je het weet.
Besluit: Met Jungle kleurde J Lloyd graag buiten de lijntjes, ook nu verlaat hij zijn comfortzone wat zorgt voor een kruisbestuiving tussen gefronste wenkbrauwen en dansende ravers die de woonkamer in vuur en vlam zetten. 'Stay home with me' is de klinkende boodschap die J Lloyd je meegeeft om deze lekkere dans parel af te sluiten.
Tracklist: Intro 00:54 - God Forgiven Souls 01:22 - Apocalyps 01:01 - If I Fall Under 01:27 - Trouble 01:52 - The Way I feel about you 01:42 - Turn into the fire 01:32 - I've been dreaming of 02:34 - Goodye from mother earth 02:16 - Crushed in 01:17 - Call me when you need me 01:17 - Glorious 00:57 - Interlude 00:59 - Baby 00:52 - You work to hard 01:01 - Strange times 01:27 - Live is on the lawn 01:57 - Mystére 02:16 - Let me be your hero 01:57 - How Far??? 01:07 - I just want to love her 02:06 - Gotta work harder 01:26 - Feelin' good 01:23 - It's no wonder 02:16 - Stay home with me 02:06
Dance/Elektronica
Kosmos
J Lloyd
Muziek richting Tsjechië komt zelden aan de bak in onze regionen, nochtans wordt daar magistrale muziek gefabriceerd. Neem nu de grindcore/hardcore formatie GRIDE. De band timmert sinds 1996 aan de weg, en haalt enorm verschroeiend en snel uit. GRIDE bracht verschillende platen uit, al dan niet in split en verdient op basis van een van de laatste releases 'Hluboká temná mod?' zeker wat meer aandacht.
De band zegt het volgende over de stijl die ze brengen: ''endeavours to play ultrafast and extreme fusion of hardcore and grindcore. But we draw even from other styles of music like metal, industrial or alternative rock. Our only motto is: Speed wins!!!''
Die stelling is zeker niet ver gezocht. Snelheid vormt inderdaad het sleutelwoord bij GRIDE. Elke song op de EP heeft een duurtijd van circa één tot twee minuten. Aan dit razend snelle tempo duurt deze EP dus amper 11 minuten. Toch valt binnen deze chaos en snelheid enige melodie te bespeuren. Het is de dreigende ondertoon, het voortdurend gestampt tegen alle heilige huisjes tot die zijn omver geblazen, dat ons over de streep trekt.
Eigenlijk is deze EP een elf minuten durende aanslag op je trommelvliezen. Het voelt aan als een splijtbom die je hersenpan verpulvert, waarna je ziel tot moes wordt herleid. Als je houdt van deze razendsnelle aanpak, zal je als liefhebber zeker aan je trekken komen bij deze band.
Tracklist: V??ná Válka s Hmyzem (0:51) - Básník Vstoupil a Vzal Si Slovo (1:09) - Bou?e ve Sklenici Vody (1:57) - Hluboká Temná Mod? (1:28) - P?ijdu Hned (1:19) - Nikdo Nikdy za Nic Nem?že (1:20) - Nesem Si v Sob? Smrt (2:33)
Naast de bovenstaande EP bevat de uitgebrachte plaat ook een Split 10" met Sidtracked. Ook nu weer is het snelheid dat de rode draad vormt op de plaat. Geen seconde rust wordt de luisteraar gegund. En de bands blijven dan ook lekker doorgaan, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.
Tracklist: Neutrální zóna 01:51 - Provokace ?isté plochy 00:47 - Dilema mouchy 00:42 - Thermidor roku X 01:25 - První minuta zbytku tvýho života 01:41 - Oprava principu 00:55 - Dejavu 01:26 - Masáž 01:49
Dat de band van veel grindcore markten thuis is en eigenlijk volop de aandacht verdient, ook in onze regionen , bewijzen ze met een andere split album ‘Thema eleven’ uitgebracht in 2009, maar die nu nog steeds even verschroeiend en lekker oorverdovend hard klinkt.
Tracklist: Volání divo?iny 02:45 - Neurorevolution 00:59 - Žiletky ( Psí Vojáci cover) 03:23
GRIDE is zo een band die het grindcore genre op de kaart zet in eigen regionen, en bewijst met deze schijven tot een van de grootmeesters te behoren; de uitzonderlijke kwaliteit waarmee ze je hersenpan verpulveren door als een losgeslagen sneltrein over je hoofd te denderen, komen we niet elke dag tegen. Daarom is deze wellicht niet zo bekende band, een sterke aanrader voor elk die beetje liefhebber is van de hard-/grindcore genre.
Hardcore/Grindcore
Hluboká temná mod?
GRIDE
Check het vooral zelf uit, het loont de moeite: https://gride.bandcamp.com/
PERFECITIZEN is een Tsjechische grindcore formatie die ontstond in 2011, uit de as van de ALIENATION MENTAL. Doorheen de jaren is de band geëvolueerd van een eerder technische dead grind naar blastcore. Dit resulteerde in enkele knappe platen; sinds 2016 zijn er enkele line up wissels geweest, zo werd de voormalige vocalist - en mede oprichter - Olda vervangen door Honza Habr en doet PERFECITIZEN het ook met een ander bassist: Adriano Neri. Gitarist Thomas Mleziva en drummer Jarda Haz maken de line up compleet. In die line up bracht de band nu een nieuwe plaat uit 'Humanipulation'.
De meest gruwelijke horror taferelen halen we ons voor de ogen tijdens deze fantasie prikkelende trip. 'Humanipulation' opent de poort naar uw persoonlijke Hel. Op een waanzinnig snelle, maar ook doordachte wijze gaat PERFECITIZEN tekeer. Vaak in een slome, maar daarom niet minder dreigende modus, zoals op “Propaganda” of “Mental Obesity” gaan alle registers telkens in een versneld tempo volledig over tot je als luisteraar totaal murw geslagen in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. De ene mokerslag is nog maar pas verwerkt, of daar komt een volgende knallend vuurpijl op je hoofd af.
Echter is dat de fantasie prikkelen, waarover we het eerder hadden, dat ons het meest over de streep trekt. Akelige vocalen uit de duisternis doen de haren op je armen recht komen van pure angst, soms binnen een doom sfeertje zoals op “Motivation” om daarna , dankzij die rauwe riffs en verschroeiende harde drum partijen weer op volle kracht in te beuken op je hersenpan.
Ook een positief aspect aan deze schijf is het variëren tussen traagheid en dreiging , die bij het nekvel grijpen, en op een snel tempo je hersenpan tot moes slaan. Dat wordt bij de laatste songs “Injection” en “Flashback = hope” nog maar eens in de verf gezet
Besluit: Dit is de perfecte remedie om al je opgekropte frustratie, woede , haat en angst kwijt te geraken. Na een half uur volledig los gaan op deze verschroeiende songs, blijf je namelijk badend in het zweet van angst achter. Vergelijk het met een rollercoaster die je naar de diepste angsten in je onderbewustzijn brengt, je confronteert met de meest weerzinwekkende demonen die je s 'nachts wakker houden, tot het gevoel dat je ze hebt verslagen.
Het is geen trip voor tere zieltjes, je moet er zeker een sterk hart voor hebben om de trip naar je persoonlijke hel de overleven. Maar als je ervan houdt , dan is deze PERFECITIZEN een sterke aanrader.
Tracklist: Humanipulation3:51 - Blind ignorance4:10 - Misunderstanding3:32 - Propaganda4:01 - Mental obesity4:42 - Motivation3:12 - Injection3:44 - Flashback = Hope2:59
blastcore/tech-dead-grind
Humanipulation
PERFECITIZEN
Check het vooral zelf uit: https://perfecitizen.bandcamp.com/track/humanipulation
Naast andere Cure-s , Sisters en vele postpunkbands in het genre drukte ook The Psychedelic Furs zijn stempel op de jaren '80. De band bracht een zestal albums uit, en bestormde de podia op een doordachte wijze. Richard Butler zijn zwaarmoedige stem deed me altijd een beetje denken aan Ian Curtis, al zullen velen dat tegenspreken. De sfeer die er ook boven een band als Joy Division hing, vond je subtiel ook terug bij The Psychedelic Furs. Daardoor vielen we prompt voor deze band. Na het toch wat meer op de Amerikaanse markt gerichte 'Midnight to midnight' in 1987 hield de band er in 1991 even mee op na 'Wolrd Outside' . Optredens werden nog gegeven, maar het was wachten op een nieuwe plaat. De band grijpt je op hun nieuwste schijf 'Made of Rain' dan ook letterlijk bij de keel, en doet je een traan wegpinken terwijl je zweeft over de dansvloer alsof het weer 1980 was. Met als toemaatje die typische Furs gerelateerde jazzy sound, zijn we vertrokken voor een klein uurtje intens genieten.
"The Boy Who Invented Rock & Roll” laat op een meeslepende , weemoedige en bijzonder melancholische wijze horen waarom we ooit fan zijn geworden van de Furs. Nee, vernieuwend is het allemaal niet meer, dat hoeft ook niet. Maar je hoort, en voelt, dat de Furs klaar zijn voor de nieuwe stap in hun carrière. De stem van Richard klinkt nog steeds somber, donker en doorleefd. Hij bezorgt je al vanaf die eerste song een ware krop in de keel. Over walmen van een intense duisternis, glijden we verder weg , in diepe gedachten verzonken op de daarop volgende songs “You'll be mine”, “Wrong train” en het wondermooie “This'll never be like love”.
Dat The Psychedelic Furs na al die jaren nog steeds een eigenzinnige stempel drukken op dat typische postpunk genre , blijkt nogmaals uit songs “No -One” en “Tiny hands”, binnenkoppers van jewelste als je houdt van het soort postpunk waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat deden de Furs in 1979 al , en dat doen ze nog steeds met veel overgave zoals blijkt uit afsluiters “Hide the Medicine”, “Turn you back on me” en “Stars”.
Besluit: Of de band met 'Made of Rain' echt nieuwe zieltjes zal winnen , valt te betwijfelen. Maar de postpunk liefhebber , oud en nieuw, kan deze knappe plaat met gerust hart in huis halen. Psychedelic Furs bewijzen vooral dat het ouder worden de spontaniteit niet in de weg hoeft te staan.
Kortom, als je als band die alles al heeft bewezen nieuw werk uitbrengt, kun je daar twee dingen mee doen. Een routine klus afwerken, en daar mee wegkomen. Of een andere bladzijde omdraaien op een fris, montere wijze, met een knipoog naar het verleden. En op een eigenzinnige wijze er dus toch iets vernieuwend mee doen met dat verleden.. En net dat tweede doet Psychedelic Furs op zijn nieuwste plaat.
Tracklist: The Boy Who Invented Rock & Roll 03:37 - Don't Believe 03:45 - You'll Be Mine 04:48 - Wrong Train 04:13 - This'll Never Be Like Love 05:10 - Ash Wednesday 05:37 - Come All Ye Faithful 04:23 - No-One 04:23 - Tiny Hands 03:46 - Hide The Medicine 03:46 - Turn Your Back On Me 04:14 - Stars 03:57
Postpunk
The Psychedelic Furs
Made of Rain
Brent Vanneste kennen we uiteraard van Steak Number Eight (dezer dagen gewoon STAKE). Dat Brennt niet vies is van buiten de lijntjes kleuren, en zelfs elektronische muziek te maken, wisten we al. Toen nog echt mocht worden opgetreden ,zette hij dat met Raveyards eerder dit jaar nog in de verf op We Are Open in Trix.
De recensie kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77308-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-een-ontdekkingsreis-langs-belgische-omwegen.html
Nu brengt BRENNT een solo schijf uit 'Purple Venom' waar hij zijn voorliefde voor elektronische dans muziek nog meer uit de doeken doet.
Na een intro die langzaam opbouwt naar een climax zijn we vertrokken voor een hypnotiserende trip, die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dat donkere blijft over de hele lijn overeind, maar daardoor dompelt BRENNT je niet onder in een sombere stemming. De dreigende klanken geven je eerder vleugels en je danst in een verschroeiend tempo over de dansvloer. Beats die letterlijk de haren op je armen doen recht komen en je bijgevolg de nodige adrenalinestoten bezorgen, vinden we dus ook terug op de volgende song “Purple Venom”. BRENNT mag dan zijn gitaar opzij leggen, dat knetterende, knallende waarbij geluidsmuren worden afgebroken blijf je ook op deze knappe solo schijf terug vinden.
“Wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyards de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.'' Schreven we over het optreden van RaveYards op We Are Open.
Datzelfde doet BRENNT dus met ons hoofd, ervoor zorgen dat je geen seconde stil staat. Hij doet dus inderdaad een ware rave party ontstaan in je hoofd, waarbij duisternis en licht in botsing gaan tot je murw geslagen op de dansvloer terecht komt. Dat wordt verder in de verf gezet op “You See” en “Void”, een circa zeven minuten lang rave feest. Incluis afsluiter “You See (Mtholvsky remix)”.
Besluit: Als een rock muzikant plots iets doet met elektronische muziek houden we doorgaans ons hart vast. Maar BRENNT slaagt er dus ook met deze dansplaat grenzen te verleggen, en dat trekt ons het meest over de streep. Want BRENNT verlaat bewust zijn comfortzone en gaat de confrontatie met die andere kant van zichzelf aan. Maar vooral, komt hij daar gewoon mee weg. Door een dansplaat uit te brengen, die donkere gedachten naar boven brengt. En waardoor je lekker gaat zweven over de dansvloer. Waardoor letterlijk een rave party in je hoofd ontstaat , die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Missie geslaagd!
Intro (Niphoc) 03:34 - Purple Venom 05:01 - You See 04:05 - Colours End 06:56 - Void 07:32 - You See (Mathlovsky Remix) 04:49
dark Elektro
Purple Venom
BRENNT
We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien, horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33
The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met respons van gerenommeerde media NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht dit jaar twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen zijn daar nog enkele singels bij gekomen zoals “Move On” en "Open Minds Together Now" . Ondertussen zitten we ook, zoals iedereen al weet, in een corona crisis, en zijn tour plannen in het water gevallen. Toch is deze Argentijnse band niet op zijn lauweren gaan rusten. Enkele weken geleden lichtte de band een ander tipje van de sluier met “No Token”.
Lekker rockend, en ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan tussen Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse. Een sprookjes huwelijk eigenlijk tussen beide uitersten, dat uitmondt in een aanstekelijke song die aan je ribben kleeft, maar ook zorgt voor een adrenalinestoot. “No Token” straalt ook subtiel een boodschap uit van hoop in deze toch wel donkere tijden. Althans de song geeft je een weemoedig gevoel vanbinnen, maar straalt eveneens geluk.
Het spelen met gevoelens op een zo uiteenlopende wijze is een ander pluspunt aan deze opmerkelijke band die in typische rock middens zijn stempel drukt. Ook dat wordt door middel van deze knappe single “No Token” in de verf gezet.
Besluit: Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder dus ook deze nieuwe “No token” , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt zoals weinigen hen dat hebben voorgedaan. Klasse!
https://www.youtube.com/watch?v=GLj6cOdK9Ko
We citeren even het nieuwsbericht dat we ontvingen: ''Het Gentse Kosmo Sound presenteert in november zijn langverwachte debuutalbum 'Antenna'. Het instrumentale sextet laat zich inspireren door de typische dubsound waarbij hun achtergrond in jazz nooit veraf is. Ze mixen zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet. Al tweemaal verzorgden ze het voorprogramma van dublegende Adrian Sherwood en werden ze winnaars van Sound Track 2019. Hun nieuwe album - opgenomen en gemixt door Koen Gisen - komt in het najaar uit op vinyl en CD bij Zephyrus Records. 'Aunt Sister Lydia' is de vooruitgeschoven single uit dat album”.
Kosmo Sound puur muzikaal in een hokje steken is onmogelijk. Dub vibes, streepjes jazz - de groovy kant daarvan - Zuiderse klanken en een lekker dansbare sausje daarbovenop doen je zweven over de dansvloer. Kosmo Sound schotelt een intens mooi, kleurrijk klankentapijt voor waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt. De song gaat ook zoveel kanten uit, waardoor die meer dan zes minuten puur genot in een oogwenk voorbij zijn.
Bovendien, 'Aunt Sister Lydia 'zou een ode zijn aan de tante van drummer Marius Couvreur vernamen we. Deze dame moet een bijzondere, tot de verbeelding sprekende vrouw zijn. Dat bewijst in elk geval deze kleurrijke song, die zoveel kanten uitgaat dat je er compleet zen van wordt. Alle kleuren van de regenboog krijg je circa zes minuten lang voorgeschoteld. De smaken van dit bijzonder gerechtje van Kosmo Sound zijn bovendien zo uiteenlopend dat het naar meer snakt. Waardoor we nu al uitzien naar november, en de release van dat langverwachte debuut.
Dub/Jazz
Aunt Sister Lydia -single-
Kosmo Sound
https://www.youtube.com/watch?v=Lj4Q7VmquZw
I LIKE TRAINS is een Engels band die sinds 2004 uiteenlopende wegen bewandelt. Ooit begonnen in postrock, weet de band bij elke nieuwe release weer aangenaam te verrassen. Na acht jaar radiostilte brengt I LIKE TRAINS binnenkort een gloednieuwe schijf op de markt 'Kompronat'. Ondertussen brengt de band enkele singles uit. Eerder in de vorm van “The Truth” waar de band stevig om zich heen stampt , en van de oorspronkelijke post rock nog weinig over blijft. Wat wel rechtop staat , is een verschroeiend tempo, en het opwerken naar een climax die zorgt voor barsten in alle heilige huisjes om je heen. Ook de tweede single “Dig In” laat een kant zien van I LIKE TRAINS die sommige verrast zal doen opkijken.
Eind juli bracht I LIKE TRAINS de single “A Steady Hand” uit. De band flirt zeer subtiel met elektronisch muziek waarbij de frustraties en woede nog steeds voldoende wordt uitgeschreeuwd: dreigend, wild om zich heen stampend en waanzinnig. Zo gaat David Martin vocaal tekeer op deze single. Zoals we aangaven is puur instrumentaal , niet alleen de gitaar de toonaangevende ladder binnen de nieuwe I LIKE TRAINS. De elektronische uitspattingen zijn even intens en zorgen voor oorverdovende climaxen, die je eveneens van je sokken blazen.
Er wordt jou dus ook een spiegel van het heden voorgehouden, en de band ramt bovendien een ongezouten mening door de strot. In een interview ooit had David aangegeven niets meer uit te brengen, tot nu. Dit tijd lijkt nu te zijn gekomen, en die single “A Steady Hand” is een song die je zeker zal doorheen schudden. Want er valt uiteraard veel te vertellen in deze tijden.
Besluit: I LIKE TRAINS kleurt stevig buiten zijn eigen lijntjes, en verlegt zijn eigen grenzen op een verschroeiend , oorverdovende wijze. Het is om die reden uitzien naar wat het full album ons zal brengen. Een boodschap, op een uiteenlopende wijze gebracht, zoals bij de vorige singles het geval was? Jawel!
Tracklist: A Steady Hand 05:46 - Dig In 03:28 - The Truth 06:20
https://www.youtube.com/watch?v=hypgdP7wqPY
Ik volg al een tijdje de Noorse componiste Susanna die keer op keer sterke albums maakt en al diverse prijzen won zoals de Spellemanprize en de Radka Toneff Memorial Award. Als je weet dat Bonnie Prince Billy op zijn album ‘Wolf of the Cosmos’ uit 2018 het gehele album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2006 van Susanna heeft gecoverd dan begrijp je dat ze wel wat in haar mars heeft. Ze heeft een heel fraaie stem en weet altijd wel aparte invalshoeken te vinden om haar stem in op te hangen. Zo stond haar album ‘Garden of Earthly Delights’ uit 2019 vol met songs die geïnspireerd waren door de middeleeuwse schilderijen van Jheronimus Bosch. Op ‘Go Dig My Grave’ bewerkte ze songs zoals “Perfect Day” van Lou Reed, “Wilderness” van Joy Division en traditionals in haar eigen gekende stijl. Ditmaal liet ze zich inspireren door de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Net zoals Baudelaire zoekt ze hier in haar nummers de grenzen van het verlangen op. En die grenzen zien er niet altijd even mooi uit: jaloezie, lust, heiligdom, perversie… Concreet gebruikte ze tien teksten van de dichter uit zijn werk ‘Les Fleurs Du Mal’. Die teksten met een donkere rand geven een mooie balans samen met de soulvolle stem en het betoverende pianospel erbij. Opener “The Dancing Snake” doet mij aan een sobere, minimalistische Tori Amos denken. Een compliment wat mij betreft. Ook “The Vampire” doet mij er wat aan denken qua stijl. Een heerlijke song trouwens. Op “Longing for Nothiness” zingt ze eerder zoals de grote moderne zangeressen dat doen. Met veel gevoel en nuancering in de stem. “The Enemy” is een traag, uit gepuurd nummer waar je de tijd voor moet nemen om de schoonheid ervan te ontdekken. “Burial” is dan weer toegankelijker en ritmischer. “Obsession” is een warm gezongen en rake track.
Ook ditmaal heeft Susanna een kwaliteitsvol album gemaakt met slechts piano en stem en de teksten van Baudelaire. Doorsnee pop wordt het nooit maar wel minimal pop met weerhaakjes waar veel plezier aan kan beleefd worden als je je er voor openstelt.
Avant-garde/minimal pop
Susanna
Baudelaire & piano
Nederlands 
Français 
