Blackup - Xavier Benoit - Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen
De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard , snel uit. Ook wij waren sterk onder de indruk.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78833-club-dorothee.html
Hoog tijd om deze band eens te interviewen over hun rijkelijk verleden, de nieuwe plaat, deze corona crisis en uiteraard de toekomst. Xavier Benoit stond ons, via mail, te woord. Het werd een zeer fijn gesprek dat we, gezien de antwoorden, dringend eens face to face moeten verder zetten.
Om met de deur in huis te vallen Xavier,je liet me op facebook weten ‘’Ik stuur je eens een korte ‘levensloop’ op, als je dat kan helpen.’ Dat kan zeker helpen, vertel dus maar.
Geboren 1969.
Eerste plaat: KISS ‘Destroyer’, toen ik 9 was. Die band heeft echt alles bij mij doen omslaan. Vanaf die dag draaide alles rond muziek. Nog altijd eigenlijk. Alles wat ik doe , kan terug geleid worden naar die KISS plaat. Als teenager veel naar Engeland getrokken om heavy metal optredens te zien en platen te kopen. Plots zit je daar, aan de toog van de legendarische Marquee club, met Lemmy en Phil Lynott. Scared shitless. Op m’n 19e werd ik radio dj met een wekelijk hardrock programma bij een lokaal radiostation in Kortrijk. Daarna is mijn professioneel leven in een stroomversnelling gekomen, van concertpromotor, boekingsagent, mijn label Delboy records, internationaal tourmanager. Ik run ook een backline-, tourvan- en productiefirma voor artiesten, www.firemountaintours.com . Ik ben de laatste 25 jaar niet veel thuis geweest. En, als Mike Mills van R.E.M. plots in je entrepot staat versterkers te checken, het lief van Prince zegt dat ze meer complimentjes nodig heeft, of John Joseph, zanger van Cro-Mags de wc onderpist bij je thuis, dan wéét je dat je de top hebt bereikt. Whaaaahahaha…
Blackup bestaat sinds 2009, maar elk van jullie heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Vertel gerust iets meer over hoe het allemaal begon (zowel bij de band als andere anekdotes)
We zijn begonnen in 2007, in de kelder bij mij thuis. Mijn vorige band The Feather kon niet verder, omdat 2 van de leden ook bij Goose zaten, en die band was hard aan het gaan. Dus zijn we met 2 Feather leden en Steven van Fifty Foot Combo iets begonnen, waarvan ik wou dat het meer direct, rechtdoor en punkrock zou klinken. Richting Wipers, Wire, Mission of Birma. Onze demo werd onze eerste plaat, en daarvan verkochten we 2 volledige persingen, meer dan 1000 platen. Punk rock gold! Met die opbrengst hebben we nieuwe gitaarsnaren en twee bakken bier gekocht. We zijn zeker een ‘trage band’, we werken op ons eigen tempo, zijn ook lange periodes niet actief. We zijn vrienden. Geen zin in een pop carrière, vandaar dat we nog altijd muziek maken. Geen stress.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten in je lange carrière?
Heel veel hoogtepunten. Ik heb de laatste 3 decennia voor véél machtige bands en artiesten gewerkt. En die kan ik vandaag tot mijn vriendenkring rekenen. De leden van Descendents, Jon Spencer Blues Explosion, Millionaire, Black Flag (Keith Morris, Chuck, Dez), Black Mountain, Redd Kross, OFF!, Trixie Whitley, Mastodon, Hot Snakes om er maar een paar te noemen.
Low points: mijn held Bo Diddley zien afgaan in Seattle in 2004. Jeez, dat was zo pijnlijk. Ik, Jared en Cody van Big Business zijn tijdens de show naar buiten gelopen, zo erg was het. Die avond hebben we opgetreden met The Evaporators, Zeke, Melvins met Jello Biafra en Adam Jones van Tool. De redding!
Jullie debuut in 2011 was een mijlpaal in de garagerock scene, heeft die deuren geopend?
Mijlpaal? Komaan Erik. Ik ben bescheidener denk ik. België is klein en interesse hier voor Blackup is nog altijd minimaal. Dus veel getourd buiten de landsgrenzen. Toen we heel wat jaren geleden in Festsaal Kreuzberg in Berlijn voor 1500 man stonden in support van Rocket from The Crypt of in Parijs voor 700 Fransen met Hot Snakes of de AB met Metz, hebben we echt heel wat mensen overtuigd. Dat is zo blijven doorgaan. Dus, we moeten echt wel iets goed doen toch ?! Hahaha… Mijlpaal? Wel, Erik, eigenlijk wel. Pure muzikale genialiteit. Hahaha…
Voila, we zijn het erover eens. Een, mijlpaal. Trouwens. Ik was, wat de nieuwe schijf betreft, vooral diep onder de indruk van de ontelbare bommen energie die als een mokerslag in mijn gezicht terechtkwamen, een zalig gevoel. Waar blijft die energie toch vandaan komen na al die jaren?
5 dingen
Geen sterke drank meer voor het optreden
Zweetbanden voor onze bassist, sportbroek voor de drummer
Motto: Judas Priest ‘Delivering the goods’
Espresso
Geen sterke drank meer na het optreden
Ik vind ook dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden, wat is jullie mening hierover?
Volledig akkoord Erik. Laat maar komen. Maar ’t ziet er niet goed uit.
Het valt me ook op hoeveel spelplezier uit de boxen loeit, jullie amuseren je kostelijk?
Een voorbeeld? We zijn vorig jaar naar Parijs gereden voor 1 optreden. Mini festival. Blackup als headliner. Dat klinkt al héél verdacht. De zaal was gesloten bij aankomst. Promotor kwam pas veel later aantreden. Fuck! We smell a rat. Lang verhaal kort, we hebben veel te laat gespeeld door de slechte organisatie. Het dak ging eraf. Publiek ging volledig door het lint. Ik denk dat we echt géén merch meer hadden na afloop. Geslapen in fleabag hotel en teruggereden naar Gent met ne smile op ons gezicht. En een enorme kater. Gestopt bij naftstation in Kortrijk voor een sixpack. That’s the life.
Hoe waren de algemene reacties op de nieuwe plaat trouwens?
95% héél goeie reviews. Maar natuurlijk zijn er een paar die ons totaal niet zien zitten. Die zijn de max, de haters. Als ik lees wat die over ons vertellen, kom ik niet meer bij.
Door deze corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke?
We hadden een paar korte tournees op de planning staan. Veel locale shows ook. Miguel zijn jaarlijkse band bbq gaat ook al niet door. Bummer deluxe!
Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen. We zijn nieuwe nummers aan het schrijven. Dus als we een nieuwe plaat kunnen opnemen, doen we het. Als mens? Meer alcohol, meer verbouwingswerken, tuinieren. Niet kunnen toeren is fucked. Maar het is niet anders.
Je ziet filmpjes verschijnen, ook live streaming van concerten en zo zit in de lift. Hoe sta je daar tegenover? Hopelijk wordt dit niet het nieuwe normaal… wat is jouw mening?
Boring. Next.
Een andere mening, wat is als ‘ancien in het vak’ (om het zo uit te drukken) je mening over Spotify, of toch liever Bandcamp? En wat zijn de voor- en nadelen volgens jou?
Love it all. Ik koop nog wekelijks vinyl, en Spotify staat gans de dag open. Machtig!
Een andere vraag, je vertelde me op facebook over je label www.delboyrecords.com/ dat het voorlopig niet actief is maar daar verandering gaat in komen?
Met het label heb ik er indertijd een fortuin doorgeblazen. Veel bands hebben niks verkocht, sommigen waren reeds gesplit voor hun plaat er was of wilden niet live spelen. De goeie verkoop van een Mastodon of Black Cobra heeft dat niet kunnen rechttrekken. Toen begin de jaren 2000 de muzikale crisis er was en alle fysieke verkoop van vinyl en CDs tot bijna nul werd herleid en 90% van mijn distributeurs er mee ophielden, was het ook voor mij genoeg geweest. Het label biedt me nu de kans om te doen wat ik wil. Limited edition vinyl komt er nog wel. Maar dat zal het zijn.
Is er naast Blackup nog plaats voor andere projecten? En hoe combineren jullie dat?
Steven is nog altijd actief bij Fifty Foot Combo. Miguel is net een nieuwe band gestart, The Harvesters. Jonas doet zijn solo gigs en bouwt gitaren. We spelen ook gezamenlijk bij een Australische band, BRAT FARRAR. Die heeft net een nieuwe plaat uit. Daarmee gaan we terug toeren, als die shit voorbij is. Combineren is moeilijk, maar de goesting om te spelen is groter.
Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze crisis?
BLACKUP, Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen.
PERSOONLIJK: hopelijk toeren met Circle Jerks, Millionaire en Trixie Whitley in 2021.
Is er na al deze jaren activiteit nog een einddoel of een ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
“Having a good time, all of the time”.
Einddoel: the grave.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar men jouw merchandiser en zo kan aanschaffen, en tips naar projecten waar je mee bezig bent
PERSOONLIJK
http://www.firemountaintours.com/
BLACKUP DIRECT
https://blackup.bandcamp.com/
https://weareblackup.com/
BLACKUP MERCH/LABEL/DISTRIBUTION
https://shop.bingomerch.com/collections/blackup
https://www.flight13.com/blackup-club-dorothee/136481
https://www.rookierecords.de/en/category/bands/blackup/
Honey Hachimitsu, het project rond Ivolve en Kevin ‘de VC’ van Campenhout a.k.a. V8-bitC brengt op korte tijd twee platen op de markt, die gelijklopend zijn maar toch ook lichtjes verschillend. Dit duo steekt zijn voorliefde voor experimenteren van allerlei beats en klanken niet onder stoelen of banken, en combineren het met invloeden uit Japan. Dat bleek al uit 'All Your Honey Are Belong To Us' dat iets eerder op de markt werd gebracht. Op de opvolger 'The Sequel', klinkt het duo plots gebalanceerd en zelfs toegankelijk - ook al is dat eerder een understatement van formaat
Met de titelsong laat Honey Hachimitsu al in zijn kaarten kijken, de psychedelische en hypnotiserende inwerking op uw gemoed blijft overeind staan, maar eerder gaat het dus de kant van Ambient uit dan oorverdovende knallen die de trommelvliezen doen barsten. Niet dat we in slaap worden gewiegd door opzwepende songs als “When the hype dies” of “Shaken not titled”, gaat het er toch allemaal minder chaotisch en zelfs lichtjes intiemer aan toe. Dansen doen we echter wel, want het blijft een soort aanstekelijke muziek waar je onmogelijk stil kunt op blijven staan. Ook dat was op de vorige release al te merken. Space Hop is nog de beste omschrijving van de muziek van dit dynamisch duo, die ook nu weer avontuurlijk tewerk gaat, en experimentele paden bewandelt tot je als luisteraar in een diepe trance terecht komt waaruit je niet wil ontsnappen. Sommige songs ruiken echter meer naar trip hop zoals het wondermooie “Slowly but steady Senpai” en dat is wellicht nog het grote verschil tussen de vorige plaat. De meer ingetogen wijze, met nog steeds veel zin om te experimenteren, is de rode draad op de volgende songs “Japncazy” , “Gamegirl” en afsluiter “Mind Wonder”, waarbij je je letterlijk voelt wegdrijven naar vreemd aanvoelende oorden van verderf.
Besluit: Wist Honey Hachimitsu ons op 'Your Honey are belong to us' nog onder te dompelen in een chaotisch bad waar een kat zijn jongen niet vindt, dan zit er, zeer subtiel althans, wat meer structuur in deze opvolger 'The Sequel'.
Vooral de meer ingetogen wegen die worden ingeslagen, zijn een knipoog naar ambient, trip hop en zelfs dromerige soundscapes; het bewijst dat dit duo van enorm veel elektronische markten thuis is.
Meteen vragen we ons af op welke wijze het duo ons de volgende keer gaat verrassen? Want dat eindpunt in experimenteren en grenzen verleggen, is uiteraard nog niet bereikt.
Twee parels van platen die de avonturier onder de elektronische muziekliefhebber moet doen watertanden en een oorgasme van jewelste moet bezorgen, is wat Honey Machimitsu ons voorschotelt.
Tracklist: The Sequel 03:13 - When the Hype Dies 03:00 - Escalating Elevation 03:32 - Shaken not Titled 02:40 - As a token of Arpeggiation 02:55 - Slowly but Steady Senpai 05:00 - VXC16Valve 04:28 - Japaneazy 03:52 - Gamegirl 03:18 - Mind Wonder 03:57
Intergalactic Dance/ Breakbeat /Space Hop The Sequel
The Sequel
Honey Hachimitsu
Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat iets magisch. Dat is in de meeste gevallen toch zo, dat is bij dit nieuwe project Honey Hachimitsu zeker het geval. Honey Hachimitsu is het project rond Ivolve en Kevin ‘de VC’ van Campenhout a.k.a. V8-bitC. Deze laatste laat zich inspireren door de Japanse cultuur. Samengesmolten met de experimentele skills van Ivolve ontstaat iets onaards, of eerder een cultuurschok. Nu kwam 'All Your Honey Are Belong To Us' uit. We begaven ons in hun muzikaal doolhof …
Japan spreekt sowieso tot de verbeelding, ook de muziek is vaak omgeven door een mysterieuze ondoordringbare walm.
Dat komt op deze schijf dan ook vaak tot uiting, voeg daar typische hip hop of andere experimentele (Belgische) elementen aan toe, zo typisch aan Ivolve , en er ontstaat een chaos in je hoofd waar je niet kunt en wil aan ontsnappen. O.m. met het naar EBM neigende beats van “The tree of Goo” , of het flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag en intimiteit als bij het lekker psychedelische “Psychedelic Nectar (Second bite)”.
Telkens kom je op een dwaalspoor terecht, binnen dat doolhof van mystieke en rare klankentapijten die het duo uitspreidt. Dit duo heeft duidelijk een grote voorliefde voor 8 bit elektronica en verlegt zelfs binnen dat concept grenzen. Deze avontuurlijke aanpak, waardoor Ivolve ons al een paar keer compleet van de kaart heeft gespeeld, krijgt nu ook een Oosters tintje dankzij V8-bitC. En dat maakt deze schijf een zeer interessant pareltje om te koesteren. We raden echter mensen die houden van een gestructureerd leven, toch een beetje 1m50 afstand te bewaren, want het is best een chaotische brij geworden aan invloeden, beats, en hypnotiserende klanken.
Bovendien wordt voortdurend geschipperd tussen oorverdovend je trommelvliezen doen barsten, waardoor je begint te dansen in een al even vreemd landschap.
Of eerder sober en intiem je hart diep raken, als bij “R/C V!-6O” het geval is. Ook dat is de grote sterkte van Ivolve, en ook hier is het die inbreng van Japannezen cultuur, die je hoofd op hol zal brengen.
Afsluiter “Db-RIP “ is een zeer verdovend slot, dat haast neigt naar Ambient. Alsof de storm is gaan liggen, en de gemoederen bedaren. Na al die verbluffende orkanen, wervelstormen en tsunami’s van uiteenlopende geluiden die je als luisteraar moeilijk kunt thuis brengen, komt dit over als een rustpunt waardoor je terug kunt keren naar de 'normale' realiteit.
Besluit: Honey Hachimitsu doet op deze 'All Your Honey Are Belong To Us 'niet alleen landsgrenzen vervagen, ook puur muzikaal worden onaardse grenzen verlegd.
Tracklist:
the -??(?)d Dimension 07:52 - the tree of Goo 09:20 - Accelerate 05:11 - R/C V8-6.0 (Tilma Stone) 03:25 - Glow Together 04:33 - the Honey Machine (Rage Remix) 02:44 - Psychedelic Nectar "second bites" 04:27 - Honey Hachimitsu Theme 03:01 - Db-RIP 06:14
Intergalactic Dance/ Breakbeat /Space Hop
All Your Honey Are Belong To Us
Honey Hachimitsu
Frieder Butzmann is een componist en performancekunstenaar die reeds eind jaren zestig een pionier was in het verkennen van experimentele muziek . Niet alleen is hij pionier van de Duitse Industriële muziek, hij is ook lid van de Geniale Dilettanten-beweging en heeft met ontelbare artiesten samengewerkt zoals Blixa Bargeld, P-Orridge die bekend staan om hun experiment.
Frieder Butzmann werkte begin jaren tachtig samen met auteur en kunstenaar Thomas Kapielski. De meeste van hun composities zijn minimalistische nummers afgewisseld met alledaagse geluiden en spraakfragmenten, zoals te horen op hun ‘WAR PUR WAR’-album, voor het eerst uitgebracht op Zensor in 1987. Dit volstrekt unieke werk is een eigenzinnige mix van excentrieke Electro pop en bizarre sonische collages en is uitgegroeid tot een gewild verzamelobject.
Dit kunstwerk wordt nu heruitgebracht op LP en CD via Bureau B. En ook nu blijkt het een grensverleggend huzarenstuk te zijn.
Dat dit onwaarschijnlijke duo zijn tijd ver vooruit was, blijkt al uit die eerste rits korte, bondige pareltjes “Freebeer”, “Damit des Ergetzens Auf Erden Kein ende seyn möge” en “Die Luftmatraze”.
In de muziekstijl flirt Butzmann/Kapielski met een uiteenlopende rits aan genres en doet bovendien aan stijlbreuken alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. “Incendio (Versione par Danza)” doet denken aan Kraftwerk, door de robotachtige stem. In de Duitse taal klinkt dat zeer militaristisch. En dat maakt deze plaat nog extra bijzonder. Wie houdt van op avontuur trekken door het bos van de Elektronische muziek , en niet bang is om de gevaren zone te betreden, voelt de muzikale waanzin .
Het is enorm genieten van parels “Kurzstûc” en “Ein Beglockendes Rauschen”. Telkens schippert de band tussen het betere werk van Kraftwerk, vermengt het met een Electro pop sausje en voegt daar veel kruiden van EBM aan toe. Allemaal heel subtiel! Je op het verkeerde been zetten is namelijk de rode draad. Het wordt o.m. met korte afsluiters als “Akron”, “Ohoi” en “Kojote” nogmaals in de verf gezet.
Besluit: Anno 2020 klinkt deze 'War Pur War' van Butzmann/Kapielski zeer onaards en haast futuristisch. Elektronische muziekliefhebbers die dus graag een muzikant willen herontdekken, die grenzen heeft verlegd in de experimentele muziek, kunnen deze schijf zonder verpinken in huis halen. Het is namelijk een gouden parel die te lang in de vergeethoek is geraakt; al meer dan dertig jaar hoort die eigenlijk daar niet thuis .
Freebeer 02:43 Damit Des Ergetzens Auf Erden Kein Ende Seyn Mo?ge 01:06 Die Luftmatratze 00:29 Der Garagenschlager 01:16 Pavel From Prague 00:53 Incendio (versione per danza) 04:49 Do The VoPo 04:03 Zweitstimme 00:39 Wunderbar 01:26 Wurmberg 04:08 Rolle Der Frau 03:23 Quar pur qua 00:28 Con Fermezza 01:02 Haacke & Gross 03:11 Kurzstu?ck 00:19 Ein Beglockendes Rauschen 05:11 Akron, Ohio 00:40 Kojote 02:29
Experimenteel/Elektronica
War Pur War
Butzmann + Kapielski
Eind vorig jaar stelde Black Leather Jacket hun debuut “Tranquilizer” voor in de Trix , 29 november 2019, in Antwerpen. Deze EP bevat vier nummers die toen werden gespeeld. We horen een energieke en enthousiaste band. Er wordt geopend met “If You’re Waiting For A Sign” waar de song na het stilvallen terug opstart met een meezingmomentje om zo naar het einde te gaan. Na de adrenalinestoot komt een lichtjes meer melancholische track, “A Burnt Child Dreads Pt II”. Een nummer dat live nog sterker klinkt en waar ik helemaal weg van ben. “Intoxicated” wordt live tot maar liefst zeven minuten uitgewerkt. Afgesloten wordt er met “Western World”.
Een mooie set up en een hebbedingetje voor de fans alvast. We krijgen hen te horen zoals ze live ook klinken: energiek, onstuimig , niet altijd perfect maar met het nodige spelplezier. Meer moet dat niet zijn.
Garagerock
Black Leather Jacket
Trix -29.11.2019- live EP
Wat Elektronische muziek betreft , heeft Duitsland een zekere reputatie opgebouwd door genres als Krautrock en Neue Deutsche Welle. Die Wilde Jagd , het project rond Sebastian Lee Philip en Ralf Beck, grijpt een beetje terug naar die gouden tijden. Samen met enkele gast muzikanten en vaste live drummer Ran Levari brengt Die Wilde Jagd zijn vierde album op de markt 'Haut' waar die stelling in de verf wordt gezet, maar waaruit eveneens blijkt dat grenzen worden afgetast en verlegd in het genre.
Dankzij het wondermooie “Empfang” kom je als luisteraar in een sprookjesachtige wereld terecht, beetje vreemd aanvoelend, maar subtiel ook zeer toegankelijk, schippert Die Wilde Jagd hier al tussen veel uitersten. Lichtvoetig, maar ook lichtjes donker.
Dankzij de vocale inbreng van Nina Siegler gaat het bij ''Himmelfahrten” zelfs helemaal de lichtvoetige kant uit. Uiteraard wordt daarbij een knipoog uitgedeeld naar het Duitse Elektronische verleden; dit duo bewijst toch weer een frisse wind te doen waaien in de Krautrock en aanverwante stijlen; en kijken naar de toekomst, net door die dunne lijn tussen donker en licht te bewandelen. “Gondel” klinkt iets meer de duistere kant op.
Vooral is deze schijf een gevarieerd brokje totaalbeleving geworden waarbij deze band je wegvoert naar een filmische wereld waar het fijn vertoeven is. Afsluiter “Sankt Damin” doet je , hoe kan het anders, weerom vertoeven tussen licht en duisternis. Nergens gaat het de ene of de andere kant uit; het voortdurend de dunne lijn tussen beiden bewandelen is niet alleen de rode draad, maar ook de grote sterkte van deze knappe plaat.
Door de duurtijd van de songs, die afklokken op circa tien tot dertien minuten, is dat ook nodig om de aandacht scherp te houden. En dat doet Die Wilde Jagd over de hele lijn. Vervelen doet het nooit.
Besluit: Toegankelijke Elektronische pop muziek wordt over de hele lijn verbonden met de donkere zijde van Krautrock alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Die Wilde Jagd geeft een staaltje van hoe de huidige Duitse Elektronische muziek klinkt op een doordachte, fijne wijze. Waardoor de liefhebber over de streep wordt getrokken. Een aanrader dus, die bewust kiest om buiten de comfortzone te treden. Want dat is wat Die Wilde Jagd dus over de hele lijn doet op deze knappe 'Haut'.
Tracklist: EMPFANG 13:50 HIMMELFAHRTEN 10:05 GONDEL 11:43 SANKT DAMIN 09:41
Elektronica/Krautrock
Haut
Bureau B/Sonic Rendezvous
Als we een cd recensie opstellen dient daar een genre te worden op gekleefd. Bij sommige bands is dat heel eenvoudig, bij andere onmogelijk. Voor het gemak omschrijven we Tensor Tympani, als 'rock'. Maar het is de band tekort doen. Want op de EP 'Impressive Power Delicate Sound' blijkt dat deze band van enorm veel markten thuis is. Rocken doen ze in elk geval, daar bestaat niet de minste twijfel over.
Imposante uppercuts uitdelen wordt gedrenkt in een walm van intense emoties die de gevoelige snaren raken. Dat is de verdienste met zeer emotioneel klinkende vocals. Een stem die vaak de haren op je armen doet recht komen, aangesterkt door gitaarlijnen die lekker groovy en energiek klinken. De registers worden al vanaf de eerste song “Gone Again” volledig open getrokken, met een drumpartij die al even verschroeiend klinkt. Je kan dus niet voorbij het pure rock karakter dat Tensor Tympani uitstraalt.
De band brengt bovendien verschillende decennia muziek samen op deze zes songs. Streepjes hard rock uit de jaren '70, lekkere grunge uit de jaren '90 en metal uit de jaren '00. Maar de band is ook niet vies om streepjes elektronische muziek aan toe te voegen, zoals uit de openingssong al bleek, zo lang het maar rockt. En dat blijft het ook doen op pareltjes “The best are failing”, “Waiting for the sun “ en “Dreams”. Het lekker up tempo “Embrace the unknow' is de perfecte kers op de taart om deze mooie EP met een knal af te sluiten.
Besluit: De titel 'Impressive Power Delicate sound' dekt eigenlijk de lading. Want er gaat inderdaad een impressieve kracht uit van de muziek van Tensor Tympani. Alsof je voortdurend , op een oorverdovende wijze, tegen een geluidsmuur wordt gekwakt. Bij elke song opnieuw. Maar de sound is evenzeer subtiel , delicaat en zelfs melancholisch, mede door die bijzondere vocale inbreng. En dat zorgt ervoor dat deze vrij nieuwe rockband - ontstaan in 2016 - een unieke parel is binnen de Belgische rock. Om te koesteren.
Kortom: als een EP een visitekaartje is om je te tonen aan een ruim publiek, dan is de band erin geslaagd om vele rockharten - waaronder het onze - te veroveren en sneller te doen slaan. Een sterk debuut, dat trouwens smaakt naar meer…
Tracklist: Gone again 03:28 Space between 04:55 The best are failing 03:21 Waiting for the sun 04:01 Dreams 03:15 Embrace the unknown 04:10
De bands die in navolging van de revival van de postpunk opstaan en albums uitbrengen willen we niet te eten geven. We zouden geld tekort komen. We krijgen veel bands die goed naar Joy Division en The Cure hebben geluisterd en daarmee ook tot de middelmaat behoren. Soms krijgen we een verrassing en komen onze nekharen meteen overeind. Dat laatste was het geval bij het beluisteren van het nieuwe album van Versari. Man, die kwam binnen. Het heeft dan ook de toepasselijke naam ‘Sous La Peau’ meegekregen. Nummers met een eigen smoel en Franstalige teksten.
De Joy Division elementen passeren wel eens maar net zo refereren ze aan een U2. Op hun nummer “Tu Te Disais” hoor je een gitaargeluid dat ergens uit ‘The Joshua Tree’ lijkt te komen. Dit samen met een broeierige bas en we krijgen een donkere maar sterke song. Een nummer dat diep snijdt zoals “Bullet The Blue Sky” ook doet.
Genoeg over Bono en de zijnen want Versari bevat zelf genoeg eigenheid om trots zijn universum uit te bouwen. Versari is met deze release aan zijn derde album toe maar ik had tot nu toe nog niet van hen gehoord. Jammer… De band draait voornamelijk rond de creatieve geest van Jean-Charles Versari maar is wel degelijk een trio dat verder nog bestaat uit Laureline Prodhomme en Cyril Bilbeaud.
Voor het album kregen ze de hulp van Adrian Utley (oprichter van triphoplegende Portishead) die zich over de synths en wat extra gitaarlijnen ontfermde. Versari heeft een warme en ietwat onheilspellend klinkende stem die soms wat aan Michael Sele van The Beauty of Gemina doet denken. Maar ze klinkt wel iets krachtiger.
Aan broeierige tracks geen gebrek: “Rose” is nog zo ééntje en bevat een gitaarlijn die je meeneemt in de song. “Brulez” heeft een heerlijke wandelende baslijn die samen met de galmende gitaar de lijnen uitzet. “Des Images” is de opener van het album. Het is een nummer dat er meteen staat met zijn scheurende en voortrazende ritmesectie en gruizige gitaarriff. Magnifiek. Op “Plus de Tristesse” hoor je de tranen over de wangen rollen. Zo hartverscheurend klinkt het. Op “Reviens” is het de beurt aan de drums om in the picture te staan.
Gedurende acht songs is het genieten en ontdekken. Helaas is het daarna gedaan. Maar gelukkig bestaat er een repeat-knop. Dit wordt voor mij één van de post-punk platen van 2020!
Postpunk
Sous La Peau
Versari
Wayward Bound is een project van postrock rond Gentenaar David Lenaerts. Sinds 2014 timmert de man op een eigenzinnige wijze aan de weg. De muziek omkaderen als 'postrock' is eigenlijk Wayward Bound tekort doen. Naast elektronische elementen, streepjes shoegaze en invloeden uit de black metal, kleurt David graag buiten de lijntjes. Een avonturier in de muziek. Toen ons de vraag werd gesteld of we zijn nieuwste schijf 'The Denihilist' wilden recenseren, reageerden we dan ook wild enthousiast.
De blikjes soep die de man open doet , smaakt dan ook altijd zo visueel, zo intensief dat je in een spookachtige wereld terecht komt. Dat is al zoveel jaren zijn handelsmerk, dat komt al bij die eerste song “In Niz Bogzarad” tot uiting. Dat zal ook de rode draad blijken. Met diezelfde aanpak wist hij in 2017 ons al murw te slaan met zijn album 'Human Instrumentality' waarover we schreven: '' Wayward raakt met zijn heel beklijvende muziek de gevoelige snaar van liefhebbers van instrumentale muziek, op een eenvoudige en heel gedreven wijze. Zonder teveel show elementen, of al te ingewikkelde wendingen in te nemen. Maar gewoon door de gedoodverfde ingrediënten van deze muziekstijlen samen te voegen tot een magisch en wonderschoon geheel."
Ook bij deze 'The Denihilist' wordt teruggegrepen naar de gedoodverfde postrock ingrediënten; hij zet je hier echter, op een uitgekiende wijze, voortdurend op het verkeerde been. Luister maar naar filmische pareltjes als “How did we get here” en “The History of fish”.
De emoties en de intensiteit neemt zoveel vormen aan bij Wayward Bound , dat je die unieke soundscapes pas ontdekt na een paar luisterbeurten. Soms op een ingetogen wijze zoals bij “One step at time” om later alle registers open te trekken, en je volledig omver te blazen. Door windstoten uit te delen die je alle hoeken van de kamer laten zien, horen en voelen. Want Wayward Bound gaat dus ook nu weer duidelijk op het gevoel van de luisteraar af. En hij prikkelt door deze bijzonder filmische aanpak de fantasie van iedereen die zijn wegen bewandelt. Dat zet hij verder in, mysterieus, donker, op de daarop volgende songs “Turn the tide” en afsluiter “World in ruin”.
Besluit: Wayward Bound mag dan die gedoodverfde ingrediënten van postrock gebruiken als basis, het is net het feit dat hij je telkens opnieuw verrast door die , en dat kunnen we niet genoeg herhalen, subtiel gebrachte wendingen binnen zijn muziek dat hij je aangenaam verrast en verweesd achter doet blijven in je eigen spookachtige fantasiewereld, waar grenzen van postrock worden afgetast en verlegd. Wayward Bound is een Gentse parel om te koesteren, al vele jaren. En nu nog steeds.
Tracklist: In Niz Bogzarad 05:40 How did we get here 06:39 The Denihilist 05:12 The History of fish 02:37 One step at time 06:28 Turn the tide 06:33 Tear down the waltz 07:00 World of ruin 05:14
Postrock/Metal
The Denihilist
Wayward Bound
Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelt hun nieuwe project 'Simurg' voor aan de wereld. Dit is een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters binnen het genre Turkse psychedelica, wat zorgt voor een cultuurschok. Compro Oro houdt van exotische werelden verkennen binnen de 'jazz', en vond met het kleurrijke duo de perfecte match om dit sprankelende project tot een heel goed einde te brengen. Dat de band meesters zijn in verkennen van andere werelden , bleek al uit hun vorige schijf 'Suburban Exotica' waar de link werd gelegd naar Latijns-Amerikaanse muziek.
En dat wordt nu weer, op heel andere wijze, dik in de verf gezet. Deze keer gaat het gezelschap dus op zoek naar de Turkse roots. Murat & Esma Ertel zijn een duo die deze Turkse cultuur omarmen, op een vaak vreemde maar vooral tot de verbeelding sprekende wijze. De perfecte match dus, deze samensmelting van uiteenlopende culturen.
Het verhaal gaat dat Bart Vervaeck tijdens een optreden samen met Murat Ertel, lid van de psychedelische folk band Baba Zula, interesse toonde om met deze artiest samen te werken. Samen met zijn wederhelft Esma, ging Murat daar gretig op in. Wie de mysteries van Turkije wil ontdekken, zal zeker on de indruk zijn van de mystieke en uitgekiende wijze waarop dit gezelschap je op het verkeerde been zet. Hier wordt instrumentaal die mystieke wegen verkend, en is er subtiel een bijzonder tot de verbeelding sprekende vocale inbreng.
Vanaf “Ben” treed je binnen in een vallei waar verschillende werelden en culturen elkaar de hand geven. Song na song slaagt dit collectief erin je met verstomming te slaan .
Zowel Compro Oro als het gezelschap Ertel zijn meesters in improviseren tot het oneindige, en verleggen ook nu weer meerdere grenzen.
Om te verklaren waar 'Simurg' echter over gaat citeren we '' Het verhaal van Simurg is een verhaal over aantrekkingskracht, existentieel onderzoek, zuivering en wedergeboorte. In een mysterieuze zoektocht naar vervulling gaan miljoenen vogels op reis door verschillende valleien, elk met een menselijk kenmerk. Terwijl sommigen toegeven aan de aantrekkingskracht van liefde, ego of onwetend en ongelovig worden, blijven anderen nieuwsgierig en zetten hun expeditie voort. Langzaam maar zeker verdunt het geruis van vogels en een selectie van 30 vogels bereikt de berg Kaf en het nest van de Simurg. Daar en dan worden ze één, ze worden herboren en gereïncarneerd in een almachtige en alwetende feniks.''
Dat komt dus over de hele lijn tot uiting, en is de reden waarom je deze plaat vooral dus in zijn geheel dient te beluisteren. Bovendien doen we na elke luisterbeurt weer een gloednieuwe ontdekking, en dat maakt deze plaat nog extra interessant om te koesteren.
Besluit: Als je artiesten, die houden van muziek tot kunst te verheffen in het oneindige, hoog in het vaandel draagt, samenbrengt, ontstaat een onwereldse magie. Dat is net wat Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel ons over de hele lijn presenteert. Een potje Turkse magie, met een knipoog naar vele andere culturen , die ervoor zorgen dat uiteenlopende werelden elkaar ontmoeten binnen een mystieke en mysterieuze omkadering die je niet onberoerd zal laten. Tenminste als je een muziekliefhebber bent die houdt van op avontuur trekken door die vele valleien en landschappen die de band je aanbiedt. Wat bij ons zeker en vast het geval is. We raden de luisteraar trouwens aan deze schijf in zijn geheel te beluisteren, en vooral opnieuw te beluisteren. Elke song sluit namelijk naadloos aan op de vorige, alsof een soort verhaal wordt verteld. Het levert ons een boeiend verhaal op over de Turkse cultuur, in al zijn vormen, geuren, klanken en kleuren.
TRACKLIST: 1. Ben 2. Murmur 3. Valley Of Gossip 4. Ignorance Is Bliss (Valley Of Ignorance) 5. Ara 6. Valley Of Extinction 7. Valley Of Love 8. Valley Of Disbelief 9. Valley Of Loneliness 10. Valley Of Ego 11. Araf 12. Kaf Mountain
Simurg
Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel
Sdban Ultra/N.E.W.S
Eternal Breath - Kenny Geerts - Wij zijn een zeer leuke hechte vriendengroep waar iedereen zijn eigen nodige inbreng heeft. Dit maakt ons keihard en zeer gemotiveerd om door te gaan met nieuwe nummers
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo’s , (1997) ‘Empire of Eternity’,(2002) ‘Symphony of Agony’ en (2006) ‘Welcome To Hell’ en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , ‘The Joker’, die overal heel goed werd ontvangen. Ook op de podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden en klaar te zijn om een nieuwe bladzijde om te slaan. In mei 2019 wordt een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos', waar de band nog maar eens zijn eigen heavy metal grens verlegt en heden en verleden perfect met elkaar weet te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel. Ondertussen zijn we een jaar verder, en maakt Eternal Breath reeds plannen voor nieuw werk. We hadden een fijn gesprek met Kenny Geerts over verleden, maar vooral toekomst van de band. En hoe ze omgaan met deze corona crisis.
Om te beginnen, hoe gaat het met de band op het moment?
Zeer goed, de promo van ons nieuw album werkt nog op volle toeren. Werken rustig de ideetjes af die we in het hoofd hadden en blijven onze focus zetten op de toekomst!
Ruimschoots een jaar geleden brachten jullie een nieuwe plaat uit. Hoe waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend. Wij kregen heel wat mooie reviews, als ook 2 kleine touraanbiedingen die we met 2 handen vastgrepen. We hebben het album mooi en wijd kunnen voorstellen, tot over de landgrenzen.
Toen ik jullie eind vorig jaar zag optreden had ik ook een interview, daaruit bleek dat jullie aan een derde album bezig zijn. ‘’2020 zal sowieso een jaar worden waarin de focus op het schrijven van een derde album komt te liggen’’ . Hoever staat dit nu?
Wij hadden onmiddellijk na het nieuwe album alweer mooie ideetjes die we samenlegden tot enkele nieuwe nummers. 2 ervan waren ruimschoots af tot we in lockdown gingen en de repetities stil kwamen te vallen. Dit heeft ons thuis wat tijd gegeven om met nieuwe riffs af te komen, maar het meeste wordt geschreven op de repetities zelf. Dus dit kwam toch wel even stil te liggen... na de lockdown gingen we er weer volop tegenaan!
Welke richting zal die nieuwe plaat uitgaan? Een andere wending dan de vorige platen?
We blijven natuurlijk Eternal Breath en zullen dezelfde stijl opgaan, maar toch met nieuwe uniekere ideetjes. Het zou misschien wel iets sneller durven gaan, dit gepaard met alweer een mooie variatie van o.a. snelle, stevige en wat lossere nummers. Dus je kan het een andere wending normen maar nog steeds zal het een Eternal Breath plaat worden.
Op het festival Blast from the past viel me op hoe jullie een solide band zijn geworden waar iedereen meer dan ooit dezelfde kant uitkijkt; ben je het nog steeds mee eens?
Wij zijn een zeer leuke hechte vriendengroep waar iedereen zijn eigen nodige inbreng heeft. Dit maakt ons keihard en zeer gemotiveerd om door te gaan met nieuwe nummers. We kijken ook gelukkig dezelfde kant uit en hakken zonder veel moeite knopen door. Dit bracht ons tot nu toe tot waar we reeds gekomen zijn. Meer van dat!
Ik heb jullie ook akoestisch zien optreden. Een fijne beleving die voor herhaling vatbaar is?
Dit was een normaal een ‘eenmalig’ optreden, die we voor Geert Fiew, die ons al veel hielp met tal van projecten, met heel veel plezier in elkaar wilden steken. Dit optreden werd zeer goed ontvangen en we willen dit zeker nog opnieuw doen, Dit maakt de band weer wat toegankelijk bij iets rustigere evenementen!
Bestaan er nog mogelijkheden in die richting? Misschien een akoestische plaat uitbrengen?
Het zou leuk zijn om wat akoestische nummers op te nemen, misschien komt dit als bonus trackje op de volgende plaat, wie weet, maar onze focus ligt voorlopig op waar we het best in zijn, stevige Eternal Breath nummers maken en dan zien we wel verder.
De plannen voor 2020 zijn door deze corona crisis wellicht in het water gevallen. Wat waren die plannen eigenlijk? Hoe ga je daar als muzikant (ook als mens) mee om?
Wij hadden een rustig voorjaar gepland en maakten hier goed gebruik van om nieuwe ideetjes samen te leggen, en een nieuwe videoclip uit te brengen. De videoclip werd opgenomen enkele dagen voor de lockdown, wat maakte dat we extra tijd hadden om deze samen te stellen en vroeger uit te kunnen brengen dan voordien haalbaar zou geweest zijn!
Wij zijn super dankbaar aan de organisatoren die livestreamings in elkaar steken en onze muziek gebruiken. Onlangs stonden wij op plaats 22 van de top 100 zwaarste Belgen, deze week werd “Need for Speed” nog op Classic 21 radio gespeeld. Zo’n dingen doet de band meer dan goeds!
Zal de muziekwereld (of metal wereld) deze crisis overleven denk je? En hoe
Hopelijk valt het allemaal wat rustig op zijn plooi. Events waar het publiek allerlei regeltjes opgelegd krijgt, is iets dat iedereen wilt vermijden, maar dit virus zal ons wellicht nog even de baas zijn. Wij hopen dat alles snel achter de rug is, zodat events, bands en dergelijke de motivatie niet verliezen!
Dat ‘drive in ‘ gebeuren gaat niet door, hoe stonden jullie daar tegenover?
Wij vonden het een leuk idee omdat mensen op allerlei manieren toch de muziek industrie niet kwijt wilde in deze periode. Mensen komen constant met innovatieve manieren om dit op een schappelijke manier te kunnen brengen, echter zijn er tal van regels die dit idee al snel weer opdoekten. Hoewel dit in Duitsland wel perfect lukte! Wij zouden alleszins geen nee zeggen om op zo’n manier eens een showtje te kunnen brengen…
Er zijn ook festivals via live streaming (zoals onlangs nog een jazz festival) hoe staan jullie tegenover dit concept?
Dit is een leuk ideetje om deze stille periode te overbruggen, Maar dit zijn vooral shows die niemand iets opbrengen. Naar de fans toe is dit alleszins wél zeer tof! Hopelijk is dit natuurlijk snel over, zodat de industrie terug een inkomen heeft en door kan gaan met wat iedereen bezig was!
Je ziet links en rechts wel filmpjes verschijnen, een mooi alternatief voor het wegvallen van live shows? Wat is jullie mening hierover?
Alles wat de band actief en zichtbaar houdt is super! Zoals eerder gezegd leverden wij hier ons steentje bij min of meer , met het uitbrengen van onze nieuwe musicvideo in de coronaperiode. Dit werd goed ontvangen. Mensen zitten meer achter hun Pc en dan moet je langs de andere kant ook wat innovatief zijn om je band op deze manier toch steeds in het vizier te kunnen brengen.
Het is alleszins ook erg leuk allerlei filmpjes te zien van andere bands hoe zij hun tijd doorbrengen in deze periode!
Wat zijn de verder plannen na deze crisis?
Goed repeteren, zeer veel nieuwe ideetjes bijeenbrengen en plannen voor de toekomst maken! Hopelijk kunnen wij toch nog wat shows versieren ondanks de moeilijke voorbereidingen van eventorganisatoren. Ook hopen wij een nieuwe tour te maken om ‘World of Chaos’ nog verder te kunnen promoten.
Ook zal er dit jaar terug een nieuwe (live) video worden uitgebracht.
O ja, de band bestaat volgend jaar 25 jaar! Dit zullen we zeker niet zomaar laten passeren
Doet de band ook optredens in het najaar (normaal gesproken) en waar?
Doordat de corona crisis sinds het voorjaar toesloeg hebben weinig organisatoren toekomstplannen willen maken. Wij hebben dit jaar nog maar 1 show geboekt in december, de volgende shows worden stilaan geboekt voor in het voorjaar van 2021.
Tot nu toe hebben wij geen enkel optreden moeten aflassen of uitstellen.
Waar kunnen de mensen (nu er geen festivals zijn) jullie merchandiser aanschaffen? Geef gerust enkele links
Zeer leuk nieuws: merchandise zal spoedig kunnen worden aangekocht in onze nieuwe webshop waar nu aan gewerkt wordt. Onlangs vernieuwden we onze website volledig en een officiële webshop zal de kers op de taart worden! https://www.eternalbreath.be/
Zijn er nog aanmerkingen of opmerkingen zet ze gerust hieronder
Wij hopen onze fans en vrienden zeer snel terug te zien, hopen snel terug te mogen shredden op het podium en onze muziek zo goed en ver mogelijk te kunnen verspreiden!
Nog eens een kleine reminder: Eternal Breath bestaat 25 jaar in 2021, en dit zullen we niet onopgemerkt laten passeren! Rock on!
Dick Descamps en Luc Dufourmont hadden enig succes in de jaren '90 met Ugly Papas waarmee ze in HUMO's rock Rally 1990 hoge ogen gooiden. Beide heren richten later ID!OTS op samen met enkele jonge, talentvolle artiesten als Wouter Spaens, gedreven gitarist die zelfs wordt vergeleken met Jimi Hendrix. En Tom Denolf, een drummer die wordt omschreven als ‘the bastard kid of Mario Goossens’. Deze laatste werd in 2018 door de al even gedreven Minco De Bruin vervangen. IDIOTS zijn volop bezig aan een gloednieuwe EP die in het najaar op de markt zou moeten komen. Dit, en natuurlijk hoe je als mens omgaat met zo een crisis waar we nu in leven, waren genoeg om de band enkele vragen te stellen. Dick Descamps stond ons graag te woord.
Om met de deur in huis te vallen. IDIOTS bestaat sinds 2012, ondanks enkele fijne releases vind ik jullie muziek vooral op het podium tot zijn recht komen. De muziek smeekt om live gebracht te worden. Wat is jullie mening hierover?
Eerst was er inderdaad onze live reputatie, maar die hebben we op elk album zo goed als mogelijk proberen vast te leggen. Tot nog toe is dit volgens ons telkens wel gelukt, maar live heb je natuurlijk die extra insteek: volume, interactie met het publiek, een pintje, ..
Het is vooral een kruisbestuiving tussen jonge wolven en mensen met levenservaring (om me zo uit te drukken ?) dat opvalt binnen de band. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Luc Dufourmont en mezelf, de twee ‘mensen met levenservaring’, kennen elkaar al van in 1989. Toen bij Ugly Papas, later bij Two Russian Cowboys, en nog een hele rits bands. Ondertussen is hij al 31 jaar (OMG) mijn compagnon de route. Wouter Spaens zijn we onderweg tegengekomen toen hij bij The Smoking Dog speelde. Minco De Bruin werd in 2018 ingelijfd via audities toen onze vorige drummer er de brui aan gaf.
Zorgt deze generatiekloof niet voor conflicten?
Het generatieverschil heeft nog nooit echt voor conflicten gezorgd. Qua smaak zitten we allen op dezelfde golflengte. Het is integendeel zo dat we elkaar constant nieuwe of oude muziek leren kennen. Zo leerde ik via Wouter o.a.Vulfpeck of Ty Segall kennen. Het is een mooie, natuurlijke kruisbestuiving uit verschillende decennia muziekgeschiedenis.
Muzikaal is het moeilijk jullie te labelen, daarom houd ik trouwens zoveel van IDIOTS, hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Het is vooral gevarieerd. Er wordt gepikt uit verschillende genres, om dan één geheel te vormen. Soms punk (en niet die smurfenpunk die je veel hoorde in de jaren 90), soms dansbaar, een snuifje blues, …
Een van de reden van dit interview is de release van een nieuwe single eind april. Wat staat er nog allemaal op het programma voor IDIOTS?
Eind augustus gaan we - corona-proof - de studio in om een tweede EP ‘Fall’ op te nemen. Het logische vervolg op de EP ‘Spring’, die we eerder dit jaar uitbrachten. Bedoeling is om deze 2 EP’s begin volgend jaar op 1 vinyl te persen in beperkte oplage.
Er is eind mei ook een nieuwe EP op de markt gebracht, hoe waren de reacties tot nu toe?
Daarover kunnen we niet klagen eigenlijk. De singles “Lipstick Glamgirl” en “Lonewolf” , die er uit voortvloeiden , werden opgepikt door radio Willy, en we staan nu ook in de BRUUT playlist van StuBru.
Is het eigenlijk in deze tijden van digitalisering nog nodig iets op plaat uit te brengen? Heeft dat nog zin?
Ik heb zelf nog altijd graag die magie van een vinylplaat. Uit de hoes halen, plaat opleggen, de informatie of teksten lezen, … Er bestaat nog altijd een niche markt daarvoor. Anderzijds wordt er meer en meer de nadruk gelegd op het (digitaal) releasen van singles. Om regelmatig onder de aandacht te komen, en vervolgens aan optredens te geraken. Daar komen momenteel de meeste inkomsten uit voor bands.
Wat is jullie mening trouwens over streaming via Spotify? Is bandcamp of zo geen beter alternatief?
Eerlijk gezegd ben ik niet zo vertrouwd met bandcamp. Ik zal het eens moeten uitpluizen. Misschien ligt daar de sleutel tot het grote succes?
Laten we het ook over deze corona tijden hebben. Uiteraard zijn er veel plannen in het water gevallen wegens die corona crisis. Hoe ga je daar als band (maar ook als mens) mee om?
Het is eigenlijk een hallucinante periode. Anderhalve meter afstand, mondmaskers, enkel essentiële verplaatsingen. Broodnodig om de pandemie onder de knie te krijgen. Het voelt echt aan als een oorlog. Wij zijn onmiddellijk gestopt met repeteren. Ondertussen hebben we sedert kort de draad weer opgepikt zodra het toegestaan was. Mens dat deed deugd.
Welke plannen zijn er in het water gevallen eigenlijk?
Vooral de optredens die zijn weggevallen. Daarmee zouden we de opnames van onze EP gaan financieren. We zijn er creatief mee omgegaan, en hebben een soort van fundraising opgezet. Mensen kunnen vooraf intekenen voor de vinyl die begin volgend jaar uitkomt. Dit kan nog steeds via deze link: bit.ly/2VdW6Hu Via een tombola kan je zelfs een stofzuiger winnen.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis? Ik heb al enkele live optredens zien staan in november?
Uiteraard is er de release van de EP ‘Fall’ in het najaar, en de vinyl begin volgend jaar, en hopelijk komt er dan een zondvloed aan optredens bij.
Waar zouden jullie graag nog eens optreden?
We treden overal graag op, maar Chokri mag het altijd eens vragen om op Pukkelpop te komen spelen. Of zalen als de AB, de Vooruit e.d.
Wat geniet jullie voorkeur, een groot podia of een kleine pub of club? En waarom?
Elk podium heeft zijn charme. Een groot podium geeft ook wel een kick, maar in kleinere clubs kan je veel meer inspelen op het publiek. Luc is daar heel straf in.
Jullie (of sommige toch) zitten ook nog in andere projecten? Of niet? In elk geval hoe valt dit allemaal te combineren?
Luc en ik spelen nog steeds bij Two Russian Cowboys. Ook Wouter en Minco zitten op dat vlak niet stil. Het is altijd een beetje puzzelen om de agenda’s gesynchroniseerd te krijgen, maar het lukt wel steeds.
Om af te sluiten, waar kunnen mensen jullie merchandiser kopen? Geef gerust enkele links of zo
Op onze website kan je terecht voor platen, cd’s, en t-shirts.
https://www.idiotsmusic.com/
Pics homepag @Gregory Vlieghe
Comeback albums van legendarische bands en artiesten, het resulteert al te vaak in flauwe afkooksels van wat ooit was. Echter, er zijn altijd zo van die uitzonderingen. Neem nu Struggler, ontstaan in 1979, in de periode toen punk en postpunk hoge ogen gooide in binnen- en buitenland, kunnen zonder meer bestempeld worden als legendarisch. Samen met Siglo XX tot De Brassers, groeide Struggler uit tot een begrip binnen de scene. De gevolgen lieten niet lang op zich wachten. De band kon op enorm veel erkenning rekenen.
Na zoveel jaren radiostilte, bracht Struggler een gloednieuwe schijf op de markt ‘The Gap’, in 2017. Het liet een band horen die zijn eigen grenzen aftast en verlegt.
Ook nu bracht Struggler een nieuwe schijf uit ‘WILMA’ In de recensie: Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren. Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah’ .
De volledige recensie kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78721-wilma-determined-protector.html
Wij hadden naar aanleiding van deze release , maar ook door de corona crisis waar we in leven, een gesprek met bezieler Rene Hulsbosch.
De aanleiding van dit interview is niet alleen de corona crisis, maar ook de release van de nieuwe schijf ‘WILMA’. Een zeer frisse plaat moet ik zeggen, alsof jullie een gloednieuwe ‘weg’ proberen in te slaan. Zeer bewust? Hoe zien jullie dat?
Het is niet bewust of geforceerd dat we zoeken naar nieuwe wegen. Dat komt vanzelf, zo is de opvolger van Wilma reeds in aanvang en zal deze als vanouds een totaal ander pad volgen.
Ik vind het vooral een zeer experimentele plaat, jullie kleuren buiten de lijntjes van postpunk, en dat trekt me het meest over de streep
We houden gewoon vast aan onze werkwijze zonder grenzen en schuwen de uitdaging niet.
Uw zoon speelt tegenwoordig ook bij Struggler, een wonderbaarlijke kruisbestuiving, hij komt uit het metal wereldje (ik heb hem ooit leren kennen bij Evil Invaders); zijn er gelijkenissen tussen postpunk en die metal? Wat is uw mening?
Er zijn raakpunten bij hen die buiten de lijnen kleuren, al blijkt de atmosfeer voldoende divers om het eigen nest te vrijwaren voor onheil. Natuurlijk zijn er altijd twijfelaars die het anders zien. Het is niet aan ons om hen tot andere inzichten te brengen.
Het is raar om zeggen: in de song “r. doubts” hoor ik zelfs een streepje thrash metal (zeer subtiel) naar boven komen , zeker bij de intro. Uw mening?
Dat moet dan het staccato achtige ritme zijn. Zelf heb ik sterk het gevoel dat het geheel een bijna mantra achtige uitstraling afdwingt.
Valt die samenwerking goed mee ? hoe waren de reacties?
De samenwerking valt enorm mee. We dragen elkaar als het ware. Ook hebben we voldoende kleur inwendig , zodat het geheel terrein wint. We worden hierop gunstig beoordeeld.
Wat zijn de algemene reacties eigenlijk over de nieuwe plaat?
Tot nu toe, alleen maar lof. Het ziet er naar uit dat ‘Wilma’ net zoals haar voorganger ‘The Gap’ alleen maar positieve reacties krijgt.
Struggler bestaat ondertussen meer dan veertig jaar, hoe is het allemaal begonnen
Uit een vorig project, ‘Kasjmir’ genaamd. De punkachtige songs die ik toen schreef paste niet in het concept. Het duurde tot 1979 voor er een complete band ontstond. De naam Struggler was reeds lang ervoor bepaald.
Wat waren de hoogte- en diepte punten?
Sterke start, pijnlijk middenstuk en een wonderbaarlijke her opstanding.
Wat is doorheen de jaren (naast digitalisering) de grootste verandering?
Het overaanbod, het vluchtige, het nooit genoeg, het vergankelijke.
Er is (mede dankzij het succes van Whispering Sons) een hele (her)opleving van postpunk? Speelt dat in jullie voordeel?
Wij zijn daar niet mee bezig met het spel der voordeel. De identiteitsstempel die we dragen is niet gerelateerd aan een stijl. We absorberen en staan open. We horen nergens echt bij maar zijn overal inzetbaar.
Door deze crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke bij jullie? En welke impact heeft dat op de band?
Op ons heeft het geen impact gehad. We zijn onafhankelijk. ‘Wilma’ was onze drijfveer, ze werkte op alle vlakken mee. Ze was geduldig, lief maar vastberaden. Ook heeft ze een hoge beschermingsfactor op ons uitgeoefend.
Hoe ga je als band, muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Met de achterliggende gedachte dat paniek een slechte raadgever is. Het is niet iedereen gegeven de tijd te doorstaan in sociaal verantwoord gedrag. Kijk maar naar de cijfers.
Zijn er geen mogelijkheden om jullie album online (via sociale media) voor te stellen. Je ziet overal filmpjes verschijnen, hoe sta je daar tegenover?
Positief, de bereikbaarheid is ongelimiteerd. Het biedt de kans om zelf je songs te kiezen, makkelijk en goedkoop. We zijn aanwezig op de sociale media met de mogelijkheid tot downloaden.
Wat zijn de plannen na deze crisis eigenlijk?
Terug het podium op. Tevens voorbereiden op de opvolger van ‘Wilma’.
Zijn daar ook tourplannen bij in het najaar (als alles doorgaat)
Neen, geen tourplannen. We zitten niet in een dergelijke positie. In het spel van vraag en aanbod scoren we laag. Op een of andere manier schijnt men de weg naar Struggler moeilijk te vinden, ondanks uitstekende reacties van pers en publiek.
Jullie gingen normaal ook spelen in my hometown Lokeren, al een nieuwe datum geprikt?
Wat een geweldige reminder, we gaan daar werk van maken.
Om af te sluiten, dat is een vraag die ik iedereen stel, wat is jullie mening over Spotify? Of geniet je voorkeur meer dingen als bandcamp (die wel aan de artiesten hebben gedacht in deze crisis)?
Ik kan de draagkracht van beide niet inschatten. We zijn daar pas vrij recent aanwezig. Ik neem aan dat beide hun bestaansrecht weten af te dwingen
Tot slot, het is moeilijk of onmogelijk jullie plaat aan te kopen op concerten (helaas) ; zijn er andere mogelijkheden ‘online’ geef gerust enkele links
https://struggler.bandcamp.com/
https://open.spotify.com/artist/0mBJy5GCuhKHE1zWvNMbmu?si=Hk2f06YGScuoDrwtNptuuw
https://www.facebook.com/strugglerofficial/
Bedankt voor dit fijne gesprek dat we zeker face to face over doen als alles weer ‘normaal’ is, of gaat het ooit echt normaal worden denk je? (uw mening geven mag om af te sluiten)
Het is wachten op een vaccin of tot het gewoon ophoudt … de antwoorden komen altijd achteraf.
Metalworks - JP Vercruysse - We behandelen iedereen zoals we zelf graag behandeld willen worden; respect, begrip en passie voor de metalscene staat bij ons voorop
Metalworks
JP, om met de deur in huis te vallen. METALWORKSFEST XL gaat door op zaterdag 13 maart 2021 - Kubox, Kuurne. We kunnen het zelf opzoeken, maar vertel eens wat staat er op het programma ?
Op het programma staat als opener de winnaar van de metalworksbattle die doorgaat in de Sint-Pieterszaal , Kuurne op zaterdag 9 januari 2021. We hebben de datum moeten veranderen wegens de beperkingen ivm covid 19. Daarna hebben we Schizophrenia met trash deathmetal, uit Oostenrijk/Duitsland komt de zeer veel belovende ban Oceans , we hebben ook het genoegen om Altar op onze podium te mogen ontvangen met hun ‘youth against christ’ album. Voor de fans van trash metal hebben we uit Spanje Crisix. Van Nederlandse bodem hebben we Pestilence die een exclusieve ‘testimony of the ancients’ show komt geven aan de death metal fans van metalworksfest. En om het festival af te sluiten hebben we deathmetal grootmacht uit Polen , met name Vader , die hun nieuw album aan de Belgische fans komen voorstellen.
Exclusief voor België, zal Pestilence zelfs een heel speciale show naar voor brengen, vertel er gerust iets meer over
Ik denk dat iedere death metal fan ¨Pestilence’s doorbraak album ‘testimony of the ancients’ kent. Een pracht album met stuk voor stuk parels van nummers op. Echt een show die je als fan niet mag missen. We hebben de kans gekregen om die show te booken en hebben geen seconde getwijfeld.
Ook Vader is geen onbekende, ze stonden onlangs nog in mijn geboortestad Lokeren. Zijn ze daar aangesproken om op Metalworkfest op te treden? Hoe is het in zijn werk gegaan?
Nee ik heb ze niet aangesproken in Lokeren. Ik heb Piotre tussen mijn contacten en heb hem het idee voorgelegd om een xl editie te doen met metalworks en met dat ze hun nieuw album gingen uitbrengen, leek het ons beiden een goede gelegenheid om Vader dat album te komen voorstellen aan de Belgische fans.
De affiche is een mooie internationale mix geworden, wie is jou absolute aanrader op deze affiche. Nu komt het antwoord ‘allemaal’ ? ?
Het is een mix van nieuwere bands en gevestigde waarden waar de meeste metalfans zich zullen kunnen vinden hopen we. Ik vind zelf altijd heel tof om bands te ontdekken. Dus ik raad iedereen aan om bij de aanvang er al te zijn om zo de volledige metalworks-ervaring te beleven .
Hoe zijn de algemene reacties tot nu toe?
Tot nu toe hebben we leuke reacties van binnen- en buitenland. Ook de online ticketverkoop is heel goed gestart.
De voorverkoop is van start gegaan, wat is de kostprijs van een ticket? Geef gerust een link waar mensen die tickets kunnen aankopen.
Een voorverkoopticket kost 30€ en deze kan je bestellen op volgende link https://metalworksfest-xl-2021.eventsquare.co/nl/zq2bglzhfyhz/flzxsjez7cpk
Er is ook een heuse ‘Metalworks Battle ‘ gepland? Wanneer? Wie treden er op? En hoe gaat dat in zijn werk in deze rare tijden?
De battle is verplaatst van 5 september 2020 naar 9 januari 2021 wegens onhaalbare covid19 maatregelen. Jammer genoeg heeft daarom een band moeten afzeggen dus gaan we binnenkort op zoek naar een vervanger.
De bands die optreden zijn Anthrophagus, Noord ,When union kills, Scarbringer, Darker it gets, Self inflicted en Bleedskin. Tijdens de deliberatie van de jury zal Guilty as charged een optreden van 1 uur komen spelen.
MetalWorkFest blijft ondanks het grote aantal metalfestivals (kleine en grote) stevig uitpakken en met succes. Wat is jullie toverformule?
Er is geen toverformule. We proberen iedereen een leuke dag te bezorgen zowel aan ons publiek als aan onze bands. We behandelen iedereen zoals we zelf graag behandeld willen worden; respect, begrip en passie voor de metalscene staat bij ons voorop.
Is er niet een beetje een overaanbod van metal festivals? Wat is jouw mening hierover
Het publiek heeft idd keuze zat , maar ik denk niet dat dit persé een nadeel is. Ik denk dat dit helpt om iedere keer ons uiterste best te doen en de belevenis van ons metalworks te verbeteren.
Om nog eens terug te komen op deze corona tijden, ik veronderstel dat er ook bij jullie plannen in het water zijn gevallen. Hoe ga je daar als festivalorganisator, muziekliefhebber maar ook als mens mee om?
Editie 2020 is idd in het water gevallen dat is geen leuke ervaring maar we moesten voor ieders gezondheid annuleren. Als organisatie zonder sponsor is dat een financiële tegenvaller in de zin dat we daardoor geld verloren hebben maar niet onze mentaliteit en onze wil om te groeien. Als mens vind ik het sneu dat we nergens kunnen gaan om op een normale manier te genieten van een goed optreden en iets drinken met de metalvrienden.
Live streaming van concerten, je ziet het her en der wel naar boven komen. Hopelijk wordt dit niet het ‘nieuwe normaal’ , maar schept het geen mogelijkheden?
Momenteel denken we daar niet aan want het mist de charmes van het live optreden , de vriendschap, het napraten over een optreden.
Om daar wat op voort te borduren. Zijn er eventuele alternatieven moest die battle niet kunnen doorgaan in ‘normale’ omstandigheden? In die richting?
In die richting niet, we verplaatsen die liever naar 9 januari.
Denk je trouwens dat de festivals deze crisis zullen overleven? En hoe?
Ik kan niet praten voor andere organisaties maar wij blijven ervoor gaan. Ik hoop dat iedereen zal blijven bestaan.
Wat zijn de verdere plannen? Eventuele losse concerten of zo? Sommige festivals pakken zelfs uit met een exclusief Belgische affiche , naast de gewone
De plannen zijn om een aantal clubshows te doen in 2021 en terug een battle te organiseren met oog op metalworks 2022.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar de fans kunnen naar surfen voor meer informatie en zo?
www.metalworksfest.be
Facebook page: https://www.facebook.com/metalworksfest/
Instagram page: https://www.instagram.com/metalworks_fest/
Nederlands 
Français 
