Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
Deze solo artiest die in Berlijn leeft , heeft op Manic Depression records zijn debuut uit. Hij werkte hiervoor samen met Alex Akers of Forces (Fleisch Records). Het resultaat vind ik indrukwekkend. We horen hier postpunk songs met invloeden uit shoegaze, electro, wave en synthpop. Het geheel klinkt fris en hedendaagser dan je zou denken. Het is qua intensiteit en stijl een beetje vergelijkbaar met The Soft Moon.
We krijgen op muzikaal vlak een donkere sfeer versterkt door de overstuurde synths, gitaren en backings. Paranoia, beklemming en troosteloosheid is vaak aanwezig maar de zin voor melodie en vakkundige songs maken het toch goed verteerbaar. Luister maar eens naar opener “Blue Romeo”. Een binnenkomer die aan je lijf en leden blijft hangen. En zo gaat dit gedurende acht songs verder. Soms is het ook vrij dansbaar zoals “Body of Glass” of “Wealth” (waar Mana richting EBM en electro gaat). Het sterke is dat nergens een Joy Division of Cure-kloon aan het werk hoort. Dit is muziek met een eigen smoel. Eigentijds en met een grootstedelijk underground gevoel.
Dit is, in zijn genre, een sterk en origineel debuut. Een sterke aanrader voor liefhebbers van het genre!
‘Lucifer II’ volgt logischerwijze ‘Lucifer I’ uit 2015 op. Er is intussen wel nogal veranderd in de band. Buiten Johanna Sadonis (vocals) is de bezetting zowat compleet veranderd. In de zomer van 2017 werd het album opgenomen samen met haar nieuwe schrijfpartner en drummer Nicke Andersson (afkomstig van Entombed). Bij gebrek aan een volledige bezetting nam Nicke het grotendeel van alle partijen (drums, baslijnen, de helft van de gitaarlijnen) op zich. Gitarist Robin Tidebrink speelde de rest van de gitaarpartijen in. Tegen de release van ‘Lucifer II’ kwamen Alex Mayr (bas) en Martin Nordin (gitarist en afkomstig van het Zweedse Dead Lord) nog de band vervoegen.
Wat heeft dit op muzikaal vlak tot gevolg? Wel het geheel klinkt natuurlijker. De sound alsook de riffs gaan nog ietsje meer richting bands zoals Black Sabbath, Blue Oster Cult etc… De zang blijft het voornaamste aantrekkingspunt. Die contrasteert namelijk goed met de rauwere riffs en grooves. Ze zingt indrukwekkend en zorgt dat een aantal songs wel degelijk opvallen.
Songs gewijs zit alles goed in elkaar en de productie is ook goed gelukt. Heel erg origineel klinkt het allemaal niet maar het geheel is aangenaam om naar te luisteren. Het feit dat alles goed in elkaar steekt , maakt veel goed. Opener “California Son” (een heerlijk uptempo track), “Phoenix” (lekkere zang en psychedelische sound), “Eyes In The Sky” (lekker vette riffs) en “Dreamer” zijn heel fijne tracks. The Rolling Stones cover “Dancing With Mr D” is niet mis maar valt hier wat uit de toon en afsluiter “Faux Pharao” is wat routineus. Voor de rest een lekker album en goede vocals.
Wie houdt van jaren 70 hardrock in een moderne productie moet hier eens naar luisteren. ‘Lucifer II’ toont op vele vlakken progressie ten aanzien van ‘Lucifer I’.
Het debuut van dit Noors trio klinkt zowel traditioneel, organisch als fris en eclectisch. Een kunst. Het grootste deel van de muziek die ze maken is instrumentaal. Soms zijn er spaarzame vocals aanwezig.
De bass van Chris Holm klinkt vrij seventies. Een dikke baslijn kleuren de songs. Luister maar eens naar “Joe Frazier” dat naast die bass sterk bluesrock gekleurd is. Andere tracks krijgen dan eerder een soort space/psychedelic jasje aan zoals op het uptempo “Atlantic Surfing”. “Le Mans” bevindt zich ergens tussen die twee tracks in. Een erg fijne track.
De muziekjes die ze uit hun mouw schudden kunnen zo als een soundtrack dienen voor een gestylede film. Op andere momenten doet het wat aan seventies politiefilms denken of aan één of andere loungefilm.
Orions Belte is wat moeilijk in een vakje te stoppen maar ze maken boeiende muziek waarbij ze gebruik maken van muziekelementen uit vervlogen tijden. Die gieten ze in songs waarmee ze hun eigen universum creëren.
Potverdorie wat is het toch geweldig als de opener van een plaat je omverblaast. Niet omdat het zo hard of luid is maar omdat het bij je nekvel grijpt en je een oorlel verkoopt. Dat is het geval met opener “I Got Drive” van Komatsu. Een gejaagde song vol amphetamines, een lekkere riff, goeie zang en de nodige afwisselende overgangen. Op “Prophecy” wordt er meer op de groove gerekend maar het effect is er niet minder om.
Er zijn hier wel enkele overeenkomsten met Monster Magnet op te merken. De zang om te beginnen, de vibes en natuurlijk ook de stoner-elementen. Maar dan wel zonder hen na te bootsen. Het is gewoon een naam die ik meegeef zodat je weet welke richting hun muziek zoal uitgaat. Ook de song “Komatsu” is het vermelden waard. Ze bevat vette riffs, versnellingen, fijne synthsounds en een ‘alles of niets’-attitude. Maar vrees niet want alle tien de tracks zijn van hoog niveau.
‘A New Horizon’ is een wervelwind, een roadtrip op route 66 of een opgejaagd dier maar het is vooral heerlijke stoner/sludge muziek.
Deze Eindhovenaars geven hier met hun tweede full album een sterk visitekaartje af. Hun debuut ‘Manu Armata’ kreeg lovende kritieken maar deze lijkt mij nog sterker te zijn.
Sinds de overwinning in Humo’s Rock Rally werkt de band doelgericht en op eigen tempo aan de verdere ontwikkeling van de band en hun muziek. Ze gaan niet voor instant succes maar via hun eigenzinnige muziek en sound lijken ze stap voor stap beter en groter te worden. Na hun EP ‘Endless Party’ en een goed onthaalde Europese tournee verschijnt in het najaar hun debuut ‘Image’.
“Waste” is de eerste single en voorloper uit dit album dat nieuwe songs zal bevatten. De productie was in handen van Micha Volders en Bert Vliegen. “Waste” is alvast een geslaagd nummer dat langzaam opgebouwd wordt met de typische elementen van de band. De stem van Fenne Kuppens, de dragende bass en de opzwepende drums, de galmende gitaarlijnen en de donkere onheilspellende synths zorgen terug voor een pareltje postpunk muziek. In de eerste helft van de song wordt de spanning opgebouwd om dan samen met de start van de drums open te breken.
Als “Waste” voor de kwaliteit van het gehele album borg staat dan kunnen we niet wachten op dat nieuwe album. Feit is dat “Waste” meer dan de moeite waard is.
Lokerse Feesten 2018 – DAG 4 - Niels Destadsbader – Bart Peeters – Clouseau - Made In Belgium
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-06
Véronique Govaert
Waar de Nederlandstalige avond in editie 2017 nog quasi volledig import van bij de bovenburen was, krijgen we nu een muzikaal menu voorgeschoteld van Belgische makelij. En daar zijn we helemaal niet rouwig om, maar laat ik beginnen bij het begin . . .
Niels Destadsbader, valt de eer te beurt om de sfeer er alvast in te brengen en dat doet hij met verve. Zijn carrière sprong een kleine 10 jaar geleden uit de startblokken bij Ketnet, als duivel-doet-al en dat heeft hem geen windeieren gelegd. Van presentaties in programma's allerhande over interviews, jureren in een talentenshow tot een ochtendjongerenvoetbalshow, Niels is van geen kleintje vervaard. Een nevenactiviteit bij de radio kon er ook nog wel bij en de ervaring stapelde zich op, wat resulteerde in een overstap naar VTM, waar hij nog eens een min of meer gelijkaardig parcours aflegde en tevens nog meer naamsbekendheid verwierf.
Na zijn deelname aan Steracteur Sterartiest begon Destadsbader als zanger te werken aan een eerste muziekalbum, en dat brengt ons hier allemaal samen in Lokeren. Niels springt het podium op en pakt met “Vandaag gelijk” de héle meute in, er wordt gezongen en gesprongen dat het een lieve lust is. Met het “rode neuzenlied (Q-music-actie)”.
Een beetje anders' herinneren we ons gelijk weer wat een groot hart deze man heeft, zijn naam wordt wel vaker gelinkt aan een actie op poten gezet voor zij die het net iets minder makkelijk hebben. Uit Liefde voor muziek komt dan weer de herwerkte versie van “Paradise” (Whithin Temptation / met de wondermooie Sharon den Adel) Aan de piano hadden we al een bekend gezicht gespot, zowaar Miguel Wiels, en als talenten mekaar ontmoeten dan komt daar wel vaker iets moois van, “Ik heb je lief” (cover van John Legend) is daarvan het bewijs. Er komt een ode aan de papa met “Hey pa” en met “Speeltijd” houdt Niels de herinneringen aan zijn soulmate levendig, zo lijkt de veel te jong gestorven jeugdvriend en bassist Robbie toch nog aanwezig op het podium. Met “Gloria” krijgen we nieuwer werk te horen en dat smaakt naar meer, Lokeren kan 15.000 gasten ontvangen en op een paar onverlaten na zijn die nu al allemaal op het terrein, lijkt het wel.
Het Sportpaleis twee maal vullen wordt dan ook een eitje voor deze man, heb je interesse, er zijn nog kaartjes voor de show ‘Dertig' genaamd op 31/10 & 01/11, niet twijfelen, doen, daar krijg je geen spijt van !
Een Kortijkzaan is Niels, dus wat muziek in het West-Vlaams mag niet ontbreken en dat krijgen we ook met “Ik ben van ’t Stroate” op de beats van de 'The Dinky toys' (ken je die nog ?) en “Skown meiske” een Alvaro Soler cover.
Met “Verover rover rover rover mij” komt een einde aan de eerste set van vandaag, zalig genieten was dit. Het Sportpaleis dus in de herfst, daar moeten we heen, of had ik dat al vermeld ?
De tweede in de rij is een andere Jan Doetal, ofte Bart Doetal, nl. Bart Peeters, wat deze man op zijn conto kan schrijven is een eindeloos verhaal, maar ik tracht het toch kort voor u samen te vatten. Hij kwam een eerste keer piepen op tv als kleuter op schoot bij tante Terry & nonkel Bob, wat dateert van in de tijden toen de dieren nog spraken ;-) Begin de jaren 80 nam het een vaart van jewelste met deze man zijn loopbaan, acteren, presenteren, gekend op radio en tv, geliefd bij jong & oud.
Bij het volgende rijtje gaat er ongetwijfeld een belletje rinkelen : Elektron, het leugenpaleis, het peulengaleis, dag sinterklaas, de droomfabriek, Mag ik u kussen ? , Bart & Siska, The Voice en hoe kan het ook anders 'Liefde voor muziek' . . .
Gelijktijdig met het presenteren stampt hij ook een muzikale carrière uit de grond en dit leidde tot samenwerkingen met niet zomaar de minsten, maar met kerels van goede huize zoals o.a. Hugo Matthysen, Jan Leyers, Ronny & Robert Mosuse, en tal van anderen. Vanavond maken we ons op voor de 'Brood voor morgenvroeg' show en deze mist zijn start niet. De band geeft zich meteen voor de volle 100%, geflankeerd door Emile Verstraeten op de viool en met Cubaanse percussie alom weten we gelijk welke richting dit concert zal uitgaan.
Een groot(s) volksfeest zal dit worden en was het niet zo druk, er ontstond spontaan een polonaise op de Lokerse fiesta met zigeunertoets, “Twijfel niet en dans met mij” gevolgd door “Poolijs” en “Denk je soms nog aan mij” brengen de show gelijk op tempo. Op de cover van Celine Dion haar “Pour que tu m'aimes encore” (geschreven door Jean-Jaques Goldman) gaan de smartphone-lichtjes aan wat voor een feeërieke sfeer zorgt (maar de batterijen snel laat leeg lopen ...) We gaan verder met “Lepeltjesgewijs”, “Konijneneten” (ik verzin dit niet !) en ook “Twee paar poten & een staart” , een song over de hond op muziek die niet van de poes is, maar meer van de poesta dixit de heer Peeters. Van de Hongaarse volksdansen naar de funky disco sound, met een andere cover “September” (Earth, wind & fire) wordt het een echt soul feestje … wat zijn die blazers goed. We krijgen nog “Liefde is alles”, “Messias”, en hoe kan het ook anders, “Brood voor morgenvroeg”, en met een knipoog naar de Radio's is de hekkensluiter “I'm into folk” (and my kids are into hip-hop).
Een allegaartje van invloeden welke voor één homogene sound zorgen, enkele titelsongs zijn zo absurd en andere zijn dan weer zo uit het leven gegrepen. Het was een waar genoegen om dit spektakel mee te maken, ogenschijnlijk vlot en volks, maar zo professioneel hoogstaand, laat dat duidelijk wezen.
Clouseau mag de avond afsluiten met wat blijkt hun laatste optreden van 2018 te zijn. Sinds oktober 2017 trekken ze door het land met hun Clouseau 30 tournee, gestart in Heist-op-den-Berg, om 47 concerten later te eindigen hier in Lokeren, station terminus. Met “Perfectie”, “Brandweer”, “Anne” en “Sventibolt” trekken ze de hit-trein op gang en iedereen gaat zoals verwacht uit zijn dak en zingt uit volle borst mee. Dat de beide broers familiemannen zijn is geen geheim en nu mama en papa Wauters hun 60-jarig huwelijk gaan vieren wil Koen een 'specialleke' doen samen met het publiek. Koen brengt “Nobelprijs” wij zingen uit volle borst mee en de lichtjes van de smartphone zorgen voor wat extra sfeer, alles wordt gefilmd, dat wordt ongetwijfeld nagenieten op het familiefeest .
De hits volgen mekaar in een sneltempo op, zo zijn we dat gewoon , en Koen is energiek, ook dat zijn we gewoon. De sfeer en zang zijn optimaal, van “Daar gaat ze”, over “Zij is van mij”, via “Het zit van binnen” naar “Vonken & Vuur” komt het einde al in zicht. Maar zo lang als we “Domino” nog niet hebben gehad is er geen paniek, maar toch brengen ze ook dat sneller dan we willen. Misschien omdat het laatste concert is of gewoon omdat zij & wij er zin in hadden , komen er meer toemaatjes dan voorzien. “Hier bij jou” en “Verlangen” luiden het einde finaal in en met “Altijd heb ik jou lief” is het 01:00 geworden. Een fantastische belevenis, de broertjes mogen verdiend met verlof.
De trefwoorden van de avond : Klasse / Rasartiesten / Liefde voor muziek ... en het is nog maar maandag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten Lokeren 2018 - Een avond boordevol hartenbrekers
Fonnefeesten Lokeren 2018
Prinses Joséphine-Charlottepark
Lokeren
2018-08-06
Erik Vandamme
Sfeerbeleving
Naast de Lokerse Feesten, dat doorgaat op de Grote Kaai, is ook Fonnefeesten - het gratis alternatief daarvan - aan zijn 25ste editie toe. We besloten op deze zomerse maandag een kijkje te gaan nemen, en vooral die bijzonder gezellige sfeer op te snuiven. Bij het binnentreden van het park komt die al direct- letterlijk zelfs - naar u toegewaaid. In de vorm van de vele foodtrucks waar je een uitgebreid palet aan eten krijgt voorgeschoteld. Van de gedoodverfde friet met mayonaise, naar eerder verfijnde keuken of pikante specerijen. Het is allemaal aanwezig.
Onder de bomen in het park is het bovendien aangenaam vertoeven. Eens voorbij de eetstandjes, kom je midden datzelfde Park in een oase van absolute rust terecht. Aan de drankstandjes wordt het bier aangeboden in een glas. En dan hebben we het niet enkel over Jupiler. De streekbieren staan ook op de kaart. Wederom onder die bomen zijn zitplaatsen voorzien, die uitkijken op het enorm grote podium. Helemaal rechts vind je dan ook de wellicht meest bezochte bar, waar de Lokeraar keuvelend over koetjes en kalfjes geniet van die enorm gezellige sfeer, bij voorkeur met een frisse Cesar in de hand. Of waarom geen pittige Lokereir? Eigenlijk is de muziek enkel een onderdeel van dat alles, valt ons op. Maar wel een heel belangrijk, aan het applaus te horen bij elke act.
Op maandag 6 augustus stonden drie bands op dat podium die vooral harten breken en gevoelige snaren raken.
Neo Minor (*****)
Begin januari waren we aanwezig op de openingsavond van Vagevuur, de nieuwe locatie van T-Klub. Een gezellige driedaagse, waar we ook enkele ontdekkingen deden. Een daarvan was Neo Minor. Een plaatselijke band boordevol talentvolle jongeren, die pas sinds 2015 aan de weg timmeren. We schreven daarover ‘Puur instrumentaal bekeken bezorgen de zwevende piano klanken, lekker aanstekelijk gitaar partijen en fijne drumsalvo's je alvast een krop in de keel, waardoor we prompt in een diepe trance terecht waren gekomen. Echter de grote meerwaarde binnen het geheel is de vocale inbreng. Astrid haar engelachtige stem en uitstraling doet ons hart compleet smelten. Ze beschikt dan ook over dat unieke talent om de luisteraar te ontroeren, hypnotiseren en te doen vertoeven in verre onontgonnen oorden.'
Neo Minor speelde voor een goed gevuld plein. De band speelt uiteraard een thuismatch, maar die moet ook altijd gespeeld worden nietwaar. De zenuwen waren heel hoog gespannen. Daardoor start de band eerder sober aan hun set. Eens de dames en heren aanvoelen dat ze het enthousiaste publiek gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten, worden echter alle registers open gegooid. Niet om geluidsmuren af te breken, eerder harten te breken. De band brengt bovendien een heel gevarieerde set naar voor met eerder dansbare songs, maar ook enkele die gevoelige snaren raken. Zo was er dit moment dat Astrid enkel onder begeleiding van pianotonen - gebracht door virtuoos Victor - een pakkende song bracht. Ik stond met de ogen gesloten te genieten en was even compleet van de aardbodem verdwenen. Ik hoorde zelfs het gekeuvel achter mij niet meer, maar enkel een wonderbaarlijke engelenstem komende uit het Aards Paradijs die mij hart doorboorde, en me tot tranen toe bedwong. Met een krop in de keel kwam ik terug op diezelfde aarde terecht en stond letterlijk trillen op mijn benen van het aanschouwen van zoveel schoonheid.
Neo Minor bracht ook een gewaagde cover van Eurythmics ''Sweet Dreams (are made of this)'' Een song die, net door die uitzonderlijke stem van Annie Lenox, bijna niet te coveren is naar mijn mening. Echt 100% geslaagd vond ik het dan ook niet, maar net door die song een eigenzinnig nieuw gezicht te geven, werd ik ook nu weer over de streep getrokken.
Besluit: Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweesd achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid.
Die lijn werd verder doorgetrokken bij de volgende acts op deze avond. Guy Verlinde & The Mighty Gators (****) doet door het brengen van opzwepende tot aanstekelijke blues songs de aanwezigen lekker heupwiegen en een dansjes plaatsen. De man straalt door de vele jaren dienst een natuurlijk charisma uit, waardoor hij iedereen met het grootste gemak uit zijn hand doet eten. Uiteraard gerugsteund door muzikanten die parels van klanken uit hun instrumenten toveren, creëert Guy Verlinde & The Mighty Gators een heel lekkere blues sfeertje dat aan de ribben kleeft.
Ook Dougles Firs (****) ontpopt zich tot een ware hartenbreker. Met zijn zwoele stem slaagt hij erin de gevoelige snaar te raken. Al dan niet akoestisch of bijna a Capelle samen met enkele van zijn bandleden. Dankzij het aanbieden van een gevarieerde set, blijven dan ook geboeid luisteren en genieten van die bijzonder warme uitstraling van Dougals Firs. Maar vooral zien we een artiest die volwassen is geworden, en de puberteit ondertussen totaal is ontgroeid, zonder echter die jeugdige spontaniteit uit het oog te verliezen. Pure klasse!
Algemeen besluit
Fonnefeesten is een gratis festival waar muziek, dans, gezelligheid, goed eten en drinken en samenhorigheid hand in hand gaan. Wil je op een relaxte wijze samen met vrienden of geliefden genieten van muzikanten die parels van muziek brengen, of je doen dansen doorheen de wolken. Of liever keuvelen met diezelfde vrienden die je al lang niet meer hebt gezien tijdens het verorberen van de smakelijke gerechten? Of het drinken van één van de streekbieren, in een glas? Dan is Fonnefeesten de perfecte plek om te vertoeven.
Staan de volgende dagen nog op het programma
Woensdag 8 augustus:
· Kindernamiddag 15u
· Musicdream 17u30
· The Backstreet Boppers 20u30
· Zap Mamma 23u00
· Sven Van Hees 00u30
Donderdag 9 augustus:
· High Hi 19u00
· The Schmutz 20u30
· Raymond van het Groenewoud 23u00
· Belpop party met Gust De Coster 00u30
Vrijdag 10 augustus:
· Was het nu 80,90 of 2000 (StuBru)
Zaterdag 11 augustus:
· Chackie Jam 18u30
· Slow Pilot 20u00
· Level 42 22u00
· Versuz on Tour 23u30
Zondag 12 augustus:
· Dynamo Zjosss 19u00
· Boogie Belgique 21u00
· Amy's house (tribute to Amy Winehouse) 23u00
· Charles 00u30
Voor alle informatie over Fonnefeesten 2018 verwijzen we jullie graag door naar de website: https://fonnefeesten.be/
Org: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 3 - Metaldag - Lokeren doet jong en oud samen headbangen tot de vroege uurtjes
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-05
Erik Vandamme
Lokerse Feesten heeft sinds enkele jaren een traditionele metaldag. Dit blijkt telkens een schot in de roos. In hoge mate doordat het genre nog steeds vele generaties samen brengt. Bovendien blijkt het bier consumptie op de metaldag eveneens heel hoog te liggen, zeker met dit warme weer. Maar vooral heerst er, zoals gewoonlijk op een doorsnee metalfestival - een heel gemoedelijke sfeer en samenhorigheid die je niet overal tegen komt. Dit en het programmeren van kleppers als Judas Priest, Gojira, Hatebreed op je affiche, zorgt ervoor dat ook deze editie een succes kan genoemd worden.
Kortom. Lokeren doen jong en oud samen headbangen tot de vroege uurtjes.
Diablo Blvd. (****)
Diablo Blvd. houdt ermee op. Beter stoppen op je hoogtepunt, dan een parodie op jezelf te worden. Ongelijk kunnen we Alex Agnew en de zijnen niet geven. Op 10 december geeft de band een afscheidsconcert in Ancienne Belgique - info: https://www.abconcerts.be/en/agenda/events/diablo-blvd/20909/ . Ondertussen schuimt de band de festivals af. Zo staan ze komend weekend ook op Alcatraz Metal Fest.
Diablo Blvd. mocht de metaldag openen op Lokerse Feesten en lijkt ons de perfecte band om de lont aan het vuur te steken, om de boel te laten ontploffen. Alex is een klasse entertainer en charismatische , humoristische frontman die zonder problemen elk publiek in zijn achterzak steekt. Met kwinkslagen als ''zijn jullie al wakker.. ik geloof er geen kloten van'', zorg je al meteen voor een glimlach op de lippen. Ook krijgt Diablo Blvd. ondersteuning van top muzikanten. Ware virtuozen met riffs zijn de gitaristen Andries Beckers en Tim Bekaert. Net als bassist Jan Rammeloo bezorgen de heren ons regelmatig kippenvelmomenten, door monumentale klanken uit die instrumenten te toveren. Ook al stonden ze deze keer een beetje meer statisch op het podium, dan we van hen gewoon zijn. Alex trekt dus nog meer dan ooit de aandacht naar zich toe. Ik ben niet echt een fan van zijn vocale capaciteiten - smaken verschillen nu eenmaal - maar de man straalt dus wel een charisma uit waardoor hij ook nu weer het publiek moeiteloos uit zijn hand doet eten. Missie '’de lont aan dat verdomde vuur steken..'’ . Geslaagd!
At The Gates (***1/2)
De Zweedse Melodieuze Death metal van At The Gates doet de temperatuur op het plein nog meer stijgen. Alsof het nog niet heet genoeg was. De heren zijn sinds enkele jaren aan een tweede leven begonnen. Tussen 1990 en 1996 leek de band aan een opmars naar boven toe bezig binnen het Melodieuze Death Metal gebeuren. Maar in 1996 hield At The Gates ermee op. Anno 2014 kwam het nieuws dat At The Gates terug samen was gekomen, met het album ‘At War With Reality’. At The Gates gaat anno 2018 nog steeds als een alles verwoestende wervelstorm tekeer op dat podium van de Lokerse Feesten. Zelfs een smeulende geluidsmonitor kon hen niet tegen houden - Een euvel dat snel werd opgelost door een ijverige roadie trouwens. At The Gates legt die lat van begin tot einde hoog en speelt een strakke, weliswaar redelijk monotone, set. Dat alles wat op diezelfde lijn ligt, daar stoort zowel de band als het publiek zich niet aan. Zorgde Diablo Blvd. al voor enkele voorzichtige mosh en andere pits, dan ging het dak er bij At The Gates eerder voorzichtig compleet af. En dan moest de echte orkaanuitbarsting nog komen.
Hatebreed (*****)
De Amerikaanse Metalcore/hardcore band Hatebreed hoeft eigenlijk geen introductie. De band timmert sinds 1994 aan de weg. En gaat telkens opnieuw als een pletwals tekeer, mening podia heeft Hatebreed op deze wijze al tot moes geslagen. Hatebreed was trouwens één van de eerste die een gemengd publiek van zowel hardcore als metalfans kon aanspreken. De band stond dan ook op zowel hardcore festivals als Metal festivals. Een extra pluim op de heren hun hoed is dat ze ondanks dat succes niet naast hun schoenen zijn beginnen lopen, integendeel zelfs. Ook op Lokerse Feesten zien we een band die spelplezier uitstraalt als jonge wolven, met de ervaring van oude rotten in het vak. Deden voornoemde band voorzichtig het dak er af gaan, dan was tijdens het optreden van Hatebreed het hek compleet van de dam. Mokerslag na mokerslag deelt Hatebreed uit, tot het plein - tot aan de PA - wordt omgetoverd tot een wolk van moshende en dansende fans. Met deze hitte, een heel sterke prestatie, geven we toe.
Uiteraard is dat de verdienste van steengoede en overenthousiaste muzikanten binnen de band, die de ene vuurbol na de andere afvuren. Echter de grote drijfkracht achter Hatebreed is toch de enorm sympathieke frontman Jamey Jasta. De man is niet alleen heel goed bij stem, hij spreekt zijn publiek voortdurend aan, betoont enorm veel respect voor zijn mede muzikanten, entourage, organisatie en de fans. Bovendien brengt hij een ode aan Judas Priest met “Perseverance “ en bedankt hen om metal levend te houden, eveneens de onlangs overleden Pantera drummer Vinnie Paul wordt niet vergeten.
Besluit: Hatebreed legt de lat zodanig hoog dat we ons afvroegen waarom die niet hoger op de affiche stonden? Een plaats net voor Gojira en Judas Priest had Hatebreed zeker verdiend. Dit terzijde, deed Hatebreed door deze verschroeiende aanpak de grond onder onze voeten daveren, alsof een aardbeving was uitgebroken in het centrum van Lokeren. Met tot gevolg dus een overvloed aan moshpits tot de geluidstoren, crowdsurfers en het doen ontstaan van een orkaanuitbarsting. Pure klasse! Zoals we dat van hen al zo lang gewoon zijn, maar het verveelt nooit. Integendeel.
Steel Panther (**1/2)
Ik had in mijn notities geschreven '’Borsten, Borsten'’. Want daar draait het eigenlijk om bij Steel Panther hebben we de indruk. De grap was wel leuk voor even, maar lijkt nu toch teveel uitgemolken waardoor het saai begint te worden. Uiteraard was het tonen van borsten eveneens overvloedig aanwezig, en mocht bij “17 Girls in a Row” en “Gloryhole” enkele bevallige dames het podium betreden. Echter bleven we op onze honger zitten door het al teveel keuvelen over koetjes en kalfjes in plaats van songs te spelen. En eveneens het tot oneindige grappen en grollen uithalen, begon na een tijdje eerder op onze zenuwen te werken dan dat we ermee konden lachen. Nochtans zijn we geen zuurpruimen en houden wel van een gezapig mopje links en rechts. Dit dienen we toch aan te geven.
En toch, Steel Panther bestaat uit top muzikanten, dat werd bewezen door menig aanstekelijke solo van de snarenplukkers van dienst. En uiteraard dien je een optreden van Steel Panther te bekijken als een uit de hand gelopen parodie. Zo kon de verkleedpartij waarbij Michael Starr een goede imitatie naar voor bracht als Ozzy Osbourne tijdens “Crazy Train” zeker een glimlach toveren op onze gezicht. De heren zijn daar trouwens jaren mee weg gekomen, omdat mensen graag eens met het verstand op nul uit de bol willen gaan. Ook wij hebben daar op zich dus totaal geen probleem mee. Het vet is ondertussen echter duidelijk van de soep. Tijd voor een herbronning, denken we. En vooral de muziek weer wat meer voorop zetten.
Gojira (******)
Gelukkig volgde toen het absolute hoogtepunt van deze metaldag, althans naar mijn mening. En zonder afbreuk te doen aan Judas Priest die later op de avond bewezen nog steeds stevig te kunnen uitpakken. Toen we de band vorige maand zagen aantreden op Main Square Festival schreven we: ‘Gojira bewijst dus niet alleen een top metalband te zijn, ze groeien langzaam maar zeker uit naar een fenomeen dat een compleet rock minnend publiek tot moes kan slaan. Kortom voor de zoveelste maal blaast Gojira ons compleet omver. Waar dit gaat eindigen? We weten het niet. Maar dat deze band kan uitgroeien tot een fenomeen binnen rock en metal middens, dat stond niet alleen in de sterren geschreven, dat bewijst de Franse band nog maar eens uitvoerig op Main Square Festival, waar de puntjes gewoon op de 'metal i' worden gezet.’
Dat proces zet Goijra ook verder op Lokerse Feesten. De band gaat als een pletwals tekeer, van begin tot einde. De band staat als een goed geoliede machine op dat podium, waarbij zowel muzikanten als frontman wild om zich heen slaan. Die waanzin op het podium heeft zijn uitwerking op het publiek als een rode lap op een stier. Meerder moshpits en gebalde vuisten in de lucht, tot fans die de teksten meebrullen tot ver naar achter. De band bewijst op Lokerse Feesten nogmaals dat Gojira op weg is groot te worden, heel groot. Net doordat de Franse band die lat door middel van een heel strakke en verschroeiend harde set heel hoog legt, en blijft op dit elan doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de festivalsite.
Besluit: Goijra blaast ons voor de zoveelste maal compleet omver, en zelfs na zoveel maal die Franse wervelstorm te zijn tegen gekomen op onze weg, kunnen we er ook na deze passage op Lokerse Feesten nog steeds niet genoeg van krijgen. De Franse bom barst, en laat een onuitwisbare indruk na. Ook de aanwezigen smulden met volle teugen van deze oorverdovende oerknal.
Judas Priest (****1/2)
Met Judas Priest stonden persoonlijk metal helden op het podium. De band is, naast Black Sabbath en Motorhead, voor mij als jonge twintiger de aanleiding geweest om ook als new wave fan ook te vallen voor het hardere gitaargeweld. Anno 2018 zijn zij nog de enige overlevende van die Drievuldigheid. Zonder ophouden schiet Judas Priest vuurpijlen op ons af, die ons heavy metal hart diep raken. Halford blijkt trouwens nog goed bij stem, ook al beweegt hij iets houteriger dan voorheen. Wij ook trouwens.
Startende met Black Sabbath intro “War Pigs” en ook oog voor visuele effecten, legt Judas Priest die lat prompt enorm hoog. Mokerslag na mokerslag vuurt de band op ons af. Songs als “Sinner”,”Lightning Strike”, “Bloodstone” gaan erin als zoete broodjes, maar het zijn vooral kleppers als “Painkiller” die het publiek uit de bol doen gaan. Dat absolute hoogtepunt komt eigenlijk pas in de bisronde wanneer Glenn Tipton - de man dient door de ziekte Parkinson Judas Priest te verlaten - met “Metal Gods”, “Breaking the law” toont wat voor een virtuoos hij ondanks de ziekte . Hij krijgt dan ook de handen op elkaar, en zal duidelijk gemist worden binnen de band. Echter kweet ook Andy Sneap zich met brio van zijn taak. Andy ontpopte zich door middel van verschroeiende solo's dan ook tot DE perfecte opvolger van de legende die Andy toch is binnen de band. ‘The Priest is Back’ liet Halford weten. En ook dat bleek totaal niet gelogen te zijn.
Kortom Judas Priest bracht een ijzersterke set naar voor, waaruit vooral blijkt dat er totaal nog geen sleet staat op de goed geoliede metal machine die de band altijd is geweest.
Brides of Lucifer (***1/2)
De Grote Kaai liep langzaam maar zeker leeg na Judas Priest. Voor een half gevuld plein mocht Brides of Lucifer, het metalproject van Koen Buyse (Zornik), Steven Kolacny en een deel van het Scala-koor, de aanwezigen entertainen met een gedurfde set boordevol metal songs gebracht op een theatrale wijze. Niet elke song was even geslaagd, en vaak moesten we toch een geeuw onderdrukken. Het was ondertussen al heel laat geworden. Brides of Lucifer blijkt een project te zijn waarbij zowel het oog als het oor wordt aangesproken. De visuele effecten en vlammen zijn vaak een streling voor het oog. De stemmen bedwelmen je, en doen je wegzweven naar andere oorden. Geluidsmuren worden daarbij niet afgebroken, maar het combineren van dames koor in donkere kledij, met riffs die doorheen datzelfde hart boren doen wel een adrenalinestoot ontstaan waardoor je, willen of niet, sommige songs uit volle borst staat mee te brult.
Brides of Lucifer mag dan niet direct passen in het plaatje, velen zullen wellicht wenkbrauwen hebben gefronst. Eens onder ontroering gebracht door de engelen stemmen van het Scala koor worden gevoelige snaren geraakt, die rust brengen in ons hoofd naar voornoemde orkanen, wervelstormen en vulkaanuitbarstingen die we over ons heen kregen vandaag.
Goe Vur In Den Otto mocht de overgebleven metal fans verder entertainen tot de vroeg uurtjes. Wijzelf hielden het na die toch wel intensieve rustgevende en bevreemdend aanvoelende trip voor bekeken. En doken de nacht in voor nog één versnapering of twee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 - DAG 2 – The Colorgrey – Warhola - Coely - Die Antwoord - ' I fink you fweeky and I like you a lot!'
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-04
Erik Vandamme
Lokerse Feesten , dat is tien dagen lang genieten van een heel bijzondere sfeer niet alleen op de festivalsite op de Grote Kaai. Het is eveneens gezellig vertoeven op de markt en de daarbij horende kermis, met bovendien de Fonnefeesten waar de Volkse sfeer zo eigen aan de oorspronkelijke Lokerse Feesten stevig overeind is blijven staan.
Het volledige programma van Fonnefeesten kunnen jullie hier nog eens bekijken: https://fonnefeesten.be/ .
Ook al heerst er op de Lokerse Feesten eerder een festivalsfeer, je voelt toch aan dat gezelligheid en intimiteit ook hier een troefkaart is die de organisatie voldoende uitspeelt. Op deze zomerse zaterdag viel ons vooral op dat er een vrij jong publiek was komen opdagen. Verwonderlijk is dat niet. Met op het programma wervelende dansfeestjes van o.a. onze eigen hip/hop trots Coely , de 'Fweeky' show van Die Antwoord en DJ deadmau5 kwam de jeugd zeker aan zijn trekken op deze tweede festivaldag van Lokerse Feesten.
Verslag van een boeiende avond, waarbij dus vooral onze dansbenen voortdurend werden aangesproken.
TheColorGrey (****)
Openingsact zijn op een festival is altijd een ondankbare taak? Dat moest ook TheColorGrey ondervinden. TheColorGrey is de alias van de 22-jarige Antwerpenaar Will Michiels. Sinds 2014 brengt TheColorGrey enorm aanstekelijke rap met een knipoog naar reggae tot aanverwante warme dansmuziek. Dat moet in ieder geval er toch voor zorgen dat het dak er gewillig afgaat, zou je denken? Nu, aan TheColorGrey zelf heeft het niet gelegen, Will en zijn band doet er alles aan om het publiek tot bewegen aan te zetten. Meerdere kwinkslagen - al dan niet clichématige - ten spijt lukt dat echter maar met mondjesmaat. Er is al wat volk komen opdagen, maar het publiek is vooral op zoek naar de eerste bar of een koele plek in de omtrek om met vrienden te keuvelen over koetjes en kalfjes.
Ook al werd de muziek van TheColorGrey door diezelfde aanwezigen best gesmaakt, zo zou later blijken. Het publiek was echter voorlopig nog niet klaar om er op dit vroege uur al een wervelend dansfeest van te maken. Het siert Will Michiels dat hij blijft kloppen op die poort, tot de deur toch open gaat. Want op het einde van de set lijkt hij er in te slagen een deel van de aanwezigen alsnog aan te zetten tot springen en dansen. Op de tonen van “Jamaica” , een bijzonder aanstekelijke reggae song waarop je gewoon niet stil kunt blijven staan, gaat dat dak er dan toch af.
Het warm applaus naderhand duidt bovendien aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onder de moto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!
Warhola (***1/2)
Ook Warhola, die speelden voor een toch wat groter publiek dan zijn voorganger, had het aanvankelijk wat moeilijk om iedereen over de streep te trekken. Warhola, het project rond Oliver Symons toetsenist van Bazart, is ondertussen al wat gewoon, en Oliver heeft een charismatische uitstraling waardoor je prompt aan zijn lippen hangt. Die troef speelt hij dan ook uitvoerig uit. Omringd door al even gedreven muzikanten dompelt Warhola de Grote Kaai in eerste instantie onder in een eerder weemoedige tot melancholische atmosferen, waardoor de band in zekere mate een vreemde eend in de bijt zou kunnen genoemd worden op deze affiche. Niet dat de heren dat aan hun hart laten komen, integendeel zelfs. Warhola doet bovendien niet echt aan bindteksten, of beperkt ze, maar laat de muziek voor zich spreken. We sprongen toch even recht toen de Antwerpse Rapper Glint een refrein mocht inzingen op “Girl”. Waaruit vooral blijkt dat Warhola zich weigert vast te pinnen op één muziekstijl, en blijft evolueren.
Besluit: Op hun laatste schijf klinkt Warhola al veel toegankelijker dan voorheen, waardoor een ruim publiek kan worden aangesproken. Op de Lokerse Feesten kon de band door die bijzonder gevarieerde aanpak op heel wat bijval rekenen. Kortom. Warhola bewijst op Lokerse Feesten vooral over een eigen smoel te beschikken, steekt veel aanstekelijkheid en variatie in zijn set en trekt ook ons daardoor compleet over de streep.
Coely (****1/2)
Prompt zou het nog zwoeler worden op de Grote Kaai, met dank aan Coely. Laten we even terugkeren in de tijd. Toen wij in 2013 de artieste Coely zagen aantreden op Puntpop, viel ons vooral op dat we hier te maken hadden met een artieste met enorm veel potentieel. Die door haar opmerkelijke stem en uitstraling rap tot hip hop songs bracht, waarbij vooral gevoelige snaren werden geraakt. Bovendien stond de jongedame zeer bedeesd en verlegen op het podium. Op Suikerrock vorig jaar bleek al dat Coely volwassen is geworden. Op Lokerse Feesten laat Coely zich bovendien heel goed omringen. Haar mede muzikanten, en aantredende rap artiesten, zorgen ervoor dat de temperaturen op de Grote Kaai nog meer begint te stijgen. Maar vooral ontpopt Coely zich tot een charismatische frontvrouw, die het publiek uit haar hand doet eten en de teugels stevig in handen houdt.
Besluit: Als Co-healiner op deze festivaldag legt Coely die lat bijzonder hoog, en geeft de aanwezigen geen seconde rust. De ene vuurpijl is nog maar afgeschoten of daar volgt een andere mokerslag. Coely bezorgt de Lokerse Feesten vooral een lekker aan de ribben klevend soort rap hip/hop feest van enorm hoogstaand niveau. Maar wij persoonlijk zagen vooral een artieste die door de jaren heen is uitgegroeid van een ontluikende bloem tot een magische mooie roos.
Die Antwoord (*****)
Toen we vorig jaar de Zuid-Afrikaanse rave/rap formatie aan het werk zagen op Main Square Festival in Frankrijk schreven we daarover:'' Je hebt dansfeestjes, en je hebt dansfeestjes met een duister tot - laat ons maar zeggen - provocerend kantje. Die Antwoord, staat voor vurige danseressen, uitspattingen die schipperen tussen pure porno, en een hoge dosis zelfrelativering. Nee, een dansfeest van Die Antwoord is geen voer voor tere zieltjes, we zouden dit concert zelfs het label KNT opkleven, om eerlijk te zijn." Ninja en Yolandi Visser zijn, volgens onze bronnen, op Lokerse Feesten blijkbaar aan hun nieuwe wereldtournee begonnen, waardoor geen fotografen waren toegelaten. Of dat, in tijden waar je prompt filmpjes en instagram foto's op de sociale media ziet verschijnen, veel zin heeft? Dat laten we in het midden. Die Antwoord bracht een, naar hun normen, iets meer sobere - of laat ons zeggen minder pornografische - set naar voor. Wat niet wil zeggen dat Ninja en Yolandi niet lekker staan te provoceren, integendeel. Yoandi (ondertussen 34) danst zwoel over het podium, heft haar rokje voortdurend op en straalt iets jeugdig en vuurkracht uit waardoor de mannen op de eerste rij wel van hun stokje zouden gaan. Ninja vuurt dat publiek voortdurend aan tot bewegen, springt zelf in dat publiek en drijft het tempo - gerugsteund door DJ Hi-Tek - voortdurend op tot een climax. De waanzin op het podium zorgt er dan ook voor dat de Grote Kaai op zijn grondvesten staat te daveren, want ook het publiek gaat voor meer dan een uur compleet uit de bol.
Besluit: Die Antwoord geeft regelmatig aan lak te hebben aan regels door het publiek zinnen te laten meeschreeuwen als ''Fuck your rules'' bijvoorbeeld, of hen voortdurend op te jutten of lichtjes te provoceren. Wie de Zuid-Afrikanen eerder aan het werk heeft gezien, zag echter een band die iets braver op het podium stond dan voorheen, maar daarom niet minder vuurkracht , en met de nodige dosis humor tot waanzin alle regels aan hun laars lappende.
We besloten nog even na te genieten van de DJ set van deadmau5 (****) die door een combinatie van opzwepende beats met een verbluffende lichtshow de aanwezige nachtraven deed dansen tot de vroege uurtjes. Maar we genoten, tussen pot en pint, vooral nog steeds na van dat wervelende dansfeest dat o.a. Die Antwoord ons voorschotelde op deze avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2018 – zondag 5 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Belgische acts sieren … ’t Hof zet de Westhoek op zijn kop en Willem zet de Kerk van Dranouter in de picture , verder een emotievolle passage van Passenger en tot slot de Balkan wervelwind van Goran die de succesvolle editie uitwuift …
Op de Kayam zagen we volgende bands
Meteen een schot in de roos met ‘t Hof van Commerce , de West-Vlaamse Drievuldigheid Kowlier – Buyse en 4T4 die nu twintig jaar bezig zijn , en dat moest worden gevierd . Die return komt nu net goed uit met die (her)opleving van de hiphopscene . De West-Vloamingen werden op handen gedragen en Izzegem kwam even in de spotlights . De drie beleven de ‘time of their life’ . Ze zijn fel gegeerd en elk optreden kan rekenen op een sold-out .Ook de Kayam leek bijna te klein . Iedereen genoot , heupwiegde , liet de dansspieren prikkelen of sprong in ‘t rond en zong luidkeels de refreinen mee .
‘t Hof zit in de lift , de beats kunnen kletteren , de scratches doen hun werk en sounds durven worden aangepast met de tand des tijds , in een beetje Chase & Status maatstaven . Mooi hoe de raps elkaar opvolgen , ze zijn ingenieus, vindingrijk en laten ruimte voor inspiratie.
De drie zijn op elkaar afgestemd . Met heel veel goesting . Ongelofelijk zelfs hoe ze hun cd’s aan de man kunnen brengen .
Zelfs de kleine spruit van 4T4 kon even het podium op om te zien wat een massa voor de bijl ging voor z’n pa . Schitterend beeld allemaal . De twee MC’s liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk . Ze maakten het gezellig met de classics “Dommestik en levrancier”, “Kom mor ip”, “Izzegem” , “Zonder totetrekkerie”, “Dikkenekke” en het latere werk “Stuntman” , “Wupperbol” , “Baes” en nu de recentste “Bam” en “Truckchauffeur” . Ook Wannes Cappelle van ’t Zesde Metaal deed mee .
‘t Hof maakte er een volksfeest van. Ze staan op scherp en schieten met scherp!. “Zunder zat’n zittn en wunder oak” …
We konden na het concert van Vermandere nog iets oppikken van The Mavericks , Amerikaanse rootsamericana, die al veel ups en downs kende . Ze swingen als een soort bigband door het eigen materiaal en covers . Een 50s doowop kruiste hun sound. De dansspieren werden geprikkeld en danspasjes werden gezet . “La bamba” , “Back in the USSR” , “Blue bayou” of “Back in your arms again” en “Dance the night away”. Interactie bleef grotendeels uit; als feestband gaven ze je zondagavond kleur en schwung .
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . Een goede vijf jaar terug kwam Passenger aka Mike Rosenberg in de spotlights met “Let her go” . Meteen kon de straatmuzikant in de voetsporen van Ed Sheeran naar het clubcircuit , de grote zalen en op festivals staan .
Hij behoudt de soberheid van die sing/songwriting , is open , een verhalenverteller door z’n bagage en stopt z’n materiaal in een romantisch kleedje . 1 man – 1 gitaar , ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk zet hij z’n gitaar onder spanning met z’n warme stem . Een ‘lonesome traveller’ die ingetogen, innemend werk afwisselt met extravertie en dynamiek . “The sound of silence” van Simon & Garfunkel kreeg al die elementen over zich . “Fairytales & firesides”, “Life’s for the living”, “Rolling stone”, “Holes” of z’n doorbraak nummer , het maakt niet uit , hier zien en horen we iemand podium zeker. Hij betrekt z’n publiek bij z’n songs door handclaps en ‘oohoohs’.
Kortom; hij slaagt er in iedereen naar zijn hand te zetten , die het soloconcert compleet maken. Hij steekt er meer animo in dan Jake Bugg , die eerder de vrijdag afsloot ; Hij maakte na Pinkpop en Werchter de zomer op Dranouter nog mooier , leuker en warmer …
Goran Bregovic & The Wedding and Funeral Band - We weten waar bands als Beirut de mosterd vandaan halen … Jawel ,op iemand als Goran Bregovic die graag op Dranouter aanwezig is . ‘The man in white dress’ heeft een hitsige brassband mee , The Wedding & Funeral Band’. ’t Is maar zoals je ’t ziet …Een amalgaan van Balkan en gipsymuziek hoorden we. Alle windstreken zijn in die Balkan vervat . Een uitgebreid ensemble van blazers , drums, Gorans gitaar en vrouwelijke backing vocals op z’n Mystère des Voix Bulgares kleurden de sound . Goran is de orkestleider en zingt zelf af en toe , maar het is de andere zanger die breder in de world gaat . Bregovic zorgde voor een mate van toegankelijkheid en behield de traditie van die zigeunermuziek, Oost-Europese hoempapa, samba, etnische invloedssferen en zang . Een muzikale wervelwind , die z’n schoonheid niet verliest. Het ademde een Macarena en ‘60s swamp op z’n Balkans.
Op de andere podium stonden we stil bij volgende acts
Douglas Firs – de inspiratie van de nieuwe derde plaat ‘Hinges of luck’ haalde hij uit z’n trektocht in Canada . De band draait ‘em rond sing/songwriter Gerjan Van Hellemont die rootsamericana in indiepop stopt . Hij is een sympathieke , bescheiden gast , net als Vanparys Bony King , die z’n materiaal elan geeft in alle soberheid op z’n gitaar of in de begeleiding met z’n band . “Hannah”, “Don’t buy the house” , “The both of us , “Undercover lovers”, “Shine ‘em up Sadie “, “Judy” zijn maar een paar die in intimiteit en snelheid elkaar afwisselen.
Willem Vermandere was dit WE drie keer in de Kerk van Dranouter te zien . In alle bescheidenheid zette hij telkens in een volgepakte Kerk (waar zien we dit nog?!) een intense prestatie neer . Het publiek kon de optredens smaken , even weg uit de festivaldrukte …
We lieten ons van deze kleinkunstenaar - dichter – beeldhouwer – filosoof meevoeren in z’n gevatte vertellingen, gedichten , indrukken in z’n oeuvre, “La belle Rosselle” , “Bange blanke man”, “Lat mie mor lopen” en nog een handvol classics worden afgewisseld met enkele instrumentals in een uiterst sobere begeleiding in de meest geschikte locatie om te vertellen en te musiceren, de Kerk .
Milow aka als de charismatische sing/songwriter Jonathan Vandenbroeck kon de Clubstage afsluiten , in een sobere bezetting met een tweede gitarist en de aanvullende vocals van Nina Babet , die perfect aansloot op z’n zalvende , warme stem . Hij is momenteel ‘on the road’; aangenaam luistervoer kregen we van dromerige, sfeervolle gitaarpop. Een volle Club dreef mee op die instant classics als “You & me in the pocket” , “Little in the middle” , “Ayo technology” , “She might, she might” , “Dreamers & renegades” en “You dont know” . Songs die een campfire gehalte en een maatschappijkritische ondertoon hebben . Een samenhorigheidsgevoel dus , die ons in vervoering brengt . Allemaal erg gemoedelijk in z’n totaliteit . Hij bereikt een ruim , breed publiek voor zijn collectieve meezingers … Mooi!
Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie met leuke, aangename acts …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2018 – zaterdag 4 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
dag 2 - Het dagje van de reünies
Op de tweede festivaldag van Festival Dranouter 2018 hadden we op het podium o.a. Selah Sue, Absynthe Minded, Les Négresses Vertes, Gogol Bordello… De zaterdagprogrammatie, gecombineerd met animatie voor kinderen en een aangenaam briesje zorgde ervoor dat de organisatie op de avond van de tweede festivaldag het bord ‘uitverkocht’ mocht uithangen. Zo’n 16.000 festivalbezoekers waren er zaterdag bij.
Het Franse Les Negresses Vertes wordt dikwijls aangehaald als voorname inspiratiebron . Samen met Mano Negra waren ze een bepalende factor binnen de zigeuner/folklore worldpop. Check maar even een Beirut.
Boegbeeld Helno is al een tijdje niet meer onder ons. Hun debuut verscheen dertig jaar terug , tijd voor een reünie en om deze van onder het stof te halen; aangevuld met een rits andere nummers worden ze opnieuw gespeeld . ‘Mlah’ stond dus in the picture met o.m. “voilà l’été, “il” , “les yeux de ton père” , “la danse de Negresses Vertes” en “Zobi la mouche” . Swingers die de dansspieren prikkelen, een soort hoempapa door de tempowissels en de blazerssectie. De zang wordt afgewisseld onder de groepsleden, die hun uiterste best deden dat unieke stemgeluid van Helno te benaderen . “Zobi la mouche” werd in een ander jasje gestopt , ferm uitgediept , trager, slepender en minder feestelijk, zwierig . “Ce n’est pas la mère a boire” hoorden we niet, een gezellig “sous le soleil de Bodega” klonk aanstekelijk, fris , dansbaar .
25 jaar geleden steeg de temperatuur nog eens een paar graden in de Kayam , nu blies er een windje over de set …
Richard Thompson is een graag gezien gast op het festival . Hij was solo of met band te zien. Nog steeds komt materiaal uit van de bijna zeventigjarige artiest. Hij is nu ‘on the road’ in een basic bezetting van akoestische/elektrische gitaar , bas en drums . In het oeuvre wordt ruimte gelaten voor de instrumentatie en Thompson’s gesoleer .Hij is uitgegroeid tot een grandioze gitaarheld en begenadigd songschrijver.
The Richard Thompson Electric Trio - Elektriciteit in de lucht en op het podium ! Een snedige start hadden we met het nieuwe materiaal. Hij wisselt het af met z’n uitgebreid solo oeuvre en z’n muzikale partnership met Linda (Thompson) Peters. Ook eentje van 50 jaar terug met z’n Fairport Convention wordt opgehoest . Deze namiddag geen “I misunderstood” of “I feel so good” . Het werd voldoende gecompenseerd door een reeks broeierige, gedreven songs . Af en toe was er eens een akoestisch intermezzo , om er dan terug tegen aan te gaan . Hier sprak de oude rocker in het vak . Een sjieke prestatie!
Ook Absynthe Minded is terug , heeft een nieuwe plaat uit, ‘Jungle eyes’ en kan nog steeds rekenen op een sterke belangstelling . En dat voelde Bert Ostyn en z’n deels vernieuwende groep goed aan . Het recente materiaal mag dan deels minder spannend klinken dan vroeger,. ze speelden gretig en waren enthousiasmerend . Dranouter werd in hun greep gehouden . Een reeks melodieus broeierige , sfeervolle , opbouwende tracks kregen we, die de band afwisselde met enkele gewaagde experimentjes , die eigenlijk niet misstonden in de ganse set. De herkenbaarheid , de dynamiek , de spanning en intensiteit waren er. Ze hebben dan ook een pak mooie singles uit als “space” , “end of the line”, “moodswing baby”, “my heroics, pt I” , “envoi” en wisselden het af met het nieuwe als de titelsong, “Mr. Doom”, “Surrender” en de aan Posies gelinkte single “the execution”. Missie geslaagd , band op sterk en het publiek ingepakt.
Selah Sue bracht een heel persoonlijke en intieme performance , een nieuwe weg kan worden ingeslagen. De nieuwe songs zijn kwetsbaat en weerspiegelen de liefde tussen moeder en kind. Haar hits als “so this is love” , “fyah fyah”, “alone” , “this world” en een “raggamuffin’” op het eind , en het nieuwe werden in een breekbare versie gespeeld , solo of met voice/soundloops (challenging heet zoiets?) of verder in een jazzy concept van keys/piano, cello en akoestische gitaar , gedragen door haar indringende, doorleefde stem . Puur, eerlijk, oprecht , gevoelig , pakkend. Ze is niet vies van enige crooners in z’n totaliteit, anders haal je die “que sera” cover niet naar boven , die avontuurlijk, creatief klonk . Inspirerend en een gewaagde zet .
Ze stelde met trots haar werk voor en pakte het publiek in met nieuwe songs , herwerkte oude liedjes en een cover . Na Couleur Café , Gent Jazz en Dour gaf Dranouter haar een warm onthaal …
Gogol Bordello sloot de mainstage af en dat was een uurtje pure fun. ‘gypsy punk’ omschrijven ze zelf. Onze pogingen: Kozakkenrock? Pogues Go Balkan ? Ramones in Kazachstan? Om het even , de Piraat - Oekraïners mogen dan naar de Usa zijn uitgeweken , je krijgt steeds opnieuw , al vijftien jaar lang , een stomend concert . Vanaf de eerste seconde wordt , lekker gestoord , de vlam erin gezet. Ze gaan een paar versnellingen rapper dan hun ijkpunten . Een bruisende cocktail speelde dit uitgebreide combo rond hyperkineet Eugene Hütz, en de bevallige backing vocaliste, die zwierig met haar rok danste rond de groepsleden en hun instrumenten .
Gogol Bordello - een bende overenthousiaste circusartiesten in een nooit geziene speelvreugde. Een fanfare van honger en dorst! Dit was een pot fijne compromisloze herrie! De “Redemption song” wuifde ons letterlijk naar huis toe
Ook in de Clubstage viel interessants te horen …
‘Achterom kijken is schoon , zolang ge daarna verder kunt’ . Onder dit motto was Hannelore Bedert in beperkt gezelschap te zien onder een uniek fanproject ‘33’ , ontroerende en grappige verhalen die fans aan haar songs en 33ste verjaardag binden . We kregen een aangenaam , gezellig , emotievol optreden, een rewind van haar leven , om er dan opnieuw tegenaan te kunnen . Sfeervolle Nederlandstalige popsongs op piano en akoestische gitaar, sober begeleid loodste ze ons door de set . Terecht een warme respons …
Iets later Eriksson Delcroix waren te zien met het Sun sun sun orchestra . Rootspop in orkestratie en klassieke begeleiding. Hun materiaal werd in donkere romantiek ondergedompeld . Een cinematografisch concept door de melodie , de experimentjes en de orkestratie , de perfecte soundrack van een sinistere countrywestern movie door de psychedelische country en de zangpartijen van Nathalie (ijle zang) en Bjorn (donkere, grauwe bromzang) … een ‘Nashville/Tennessee’ uitgangspunt. Tja inderdaad Emmylou Harris – Gram Parsons en June Carter Cash - Johnny Cash zijn in elkaar verweven . “If I were carpenter, …” was dan ook ergens te horen . Eriksson Delcroix gaan te werk als hun collega Stef Camil met z’n vroegere Zita Swoon projecten … Gewaagd Goed …
Het Afro-Europese Zap Mama tot slot , is de volgende succesvolle reünie . Marie Daulne blies Zap Mama nieuw leven in . De a capella’s worden afgewisseld met groovy, dampende world pop , met invloeden uit hiphop, soul , jazz en funk . In die diepe grooves hoor je o.m. een Nile Rodgers . Een unieke afro zangtechniek trouwens , waarbij in de beatbox velen hun inspiratie haalden. Aanstekelijke, frisse songs over de 25 jaar heen . Dit was ‘Bandy bandy’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2018 – DAG 1 – Jasper Steverlinck – Arsenal – Simple Minds – soldout!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-03
Véronique Govaert
Jasper Steverlinck mocht de spits afbijten en dat deed hij ook stipt om 20:00 samen met zijn gitaren, zijn strijkkwartet & zijn pianist. De scène leek op een gigantisch zwart gat achter hen & op het terrein was het van bij aanvang op de koppen lopen. Gekend als voormalig zanger/gitarist bij Arid, bouwde Jasper sinds 2004 reeds aan zijn solocarrière, wat een enorme boost nam met het nummer Life on Mars. Een langdurige ziekte hield hem nadien lange tijd weg van het podium, maar in 2008 ging hij terug aan de slag, eerst nog met de band Arid om dan in 2012 toch finaal solo te gaan. Dit gaf hem ook ruimer de kans om allerlei zijwegen te bewandelen, van muzikale projecten allerhande over coaching in de talentenshow The Voice van Vlaanderen, tot een deelname aan het programma 'Liefde voor muziek'.
Een rasartiest pur sang krijgen we te horen & te zien, wat een vocaal talent. De nummers zijn zuiver en ontdaan van alle franjes, er ligt emotie in zonder melig te worden. De dames op de eerste rijen kijken toe en genieten, zingen en wiegen zachtjes mee. Want eerlijk is eerlijk, deze prachtige set gaat een beetje verloren in het feestgedruis. Het weekend begint, de 1ste dag van de feesten met nog een pittig programma voor de boeg, iedereen staat gezellig te keuvelen, slaat drankbonnetjes in en baant zich eerder een weg naar de bar dan naar de stage. Die Jasper is natuurlijk een professional op & top en ook hij begrijpt de situatie en ziet er wel de humor van in. Wanneer de pianist enkele toetsen harder aanslaat, pikt hij er gelijk op in, meer gedrum dan dit krijg je van ons niet te horen... Waarna het solo-album ‘Night Prayer’, aan bod komt, een album waarvan Jean Blaute meewerkte aan de eindproductie in de studio. Een cover van Niels Destadsbader volgt de revue, dankzij hun samenwerking in Liefde voor muziek, ben al benieuwd of Niels aanstaande maandag hetzelfde zal doen ... daar kom ik nog wel op terug ;-)
Met het wondermooie “We all fall in love sometimes”, een laatste 'lullaby' ofte wiegeliedje zoals Jasper het zelf aankondigde , komt een einde aan het voorprogramma van vanavond. Een fantastisch, muzikaal hoogstaand & bij tijden melancholisch concert was het, misschien wel niet de beste keuze als opener van vanavond, al was het maar uit respect voor de heer Steverlinck zelf.
De zon wil van geen wijken weten & het publiek is nu wel toe aan wat tropische beats, een broeierige set met veel conga's, percussie & opzwepende muziek graag ... Wel we worden op onze wenken bediend want wie kan daar beter voor zorgen dan juist ja, ook van eigen bodem, sterker nog uit dezelfde provincie, Arsenal (Niet van de voetbal ;-) ) Dat Joan Roan in bloedvorm is merken we van de eerste noten, hij is heer & meester, swingt & zingt en zweept de ganse meute op, al kost hem dat geen moeite. Na “Amplify” is het de beurt aan Leonie, om “Amelaka Motinga” in te zetten gelardeerd met flink wat zwoele djembé en dat is maar goed ook want haar stem is niet helemaal top. Maar aan de andere hand, wat wil je, onze stemmen zijn al weken schor door die aanslepende droogte en wij zingen geeneens om den brode. Joan geeft ons bij aanvang van “Black Mountain” nog de gouden tip om niet naar die dokter te luisteren, 2 glazen per dag, dat is véél te weinig, jong ... Die Gentse tongval is toch zo charmant, al horen we daar vanavond weinig van, want het plan is om alle energie in de zang & dans te steken, de bindteksten blijven dus achterwege. Alle begrip want dit neigt wel eens naar één van zijn betere shows ... en we zijn nog maar halfweg ! Is everybody feeling “Estupendo” ? Ja wat had je gedacht ?
De nummers rijgen zich aan mekaar, het éne al bekender dan het andere, en het feest blijft verder duren en dan hebben we “Melvin” nog niet gehad, dat wordt gebracht met een zijsprong naar “Love of the common people” je zingt het wel mee, maar kan het niet gelijk thuis brengen ... maar wel super leuk en dat vindt de zanger ook, Superrrrrrr zegt hij, vree wijs, denkt hij ;-) We krijgen nog “Sometimes” om af te kicken en met “Lotuk” geeft Joan zijn laatste beetje energie. Jawadde, de Max van een concert !! Wedden dat Jim al eens in zijn haar zal krabben daar backstage ...
Want hoe je het ook draait of keert, de T-shirts met opschrift 'Simple Minds' zijn niet te tellen op het festivalterrein, de concerttournee van de voorbije jaren en/of decennia valt van menig mannelijke lijf af te lezen, niet elk lijf ziet er even patent uit, maar dat is dan weer een ander verhaal ... De wandelende/waggelende billboards willen pintjes & jeugdsentiment. En dat komt er aan, Jim en zijn band bestormen het podium, aan de drum ontwaren we een jongere, energiekere versie van Leonie en aan de vocals een tropische gelaarsde kat.
Met “Broken Glass Park” gaan we van start gevolg door “Waterfront” en het is meteen duidelijk, de Schot is schor of zou het toch zijn dat zijn stem aan kwaliteit inboet ? Na de 2 veertigers van daarnet is het moeilijk om als (bijna) zestiger hetzelfde tempo aan te houden en al wie kan zingen op het podium zingt dan ook mee, of neemt even de lead.
Het is wat het is en Lokeren is een dankbaar & gul publiek, laat dat duidelijk wezen, we amuseren ons en zingen ook uit volle borst mee. Op simpel verzoek gaan alle armen in de lucht, oei echt fris ruiken de meesten al niet meer ... De hits, vaak in een eigentijds jasje, volgen de minder gekende nummers op en Jim put energie uit zijn publiek. “Mandela day” en “See the light” blijft voor kippenvel zorgen.
Het einde van de set nadert dan toch sneller dan je zou denken, jaja time flies when you're having fun. Met hoe kan het ook anders “Alive and kicking” gevolgd door “Sanctify yourself” komt een einde aan de 1ste dag Lokerse Feesten. Jim en zijn band springen in de klaarstaande mini-busjes en verdwijnen in de nacht & wij naar de bar ...
Het schooljaar is al lang uit én nog lang niet gestart, maar als er dan toch punten mogen worden gegeven van wordt het toch ‘12 points from Belgium to Belgium’ … Arsenal was de Topper en ik laat Jasper toch ook niet onvermeld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
