Grinderman is een waardige band geworden naast Nick Cave & The Bad Seeds. Drie leden van The Bad Seeds stal maken er deel uit van uit, violist/gitarist Warren Ellis, bassist Martyn Casey en drummer Jim Sclavunos, naast Cave, die gitaar en toetsen bedient. Linken met The Birthday Party zijn op hun plaats. Beiden zijn stevige bands die houden van potige, zompige, rauwe, wilde en intens slepende, ronkende rockende bluestrash/rock’n’roll. Wild, impulsief, maniakaal, chaotisch, messcherp en doorleefd …, lief, fijnzinnig, zalvend en sfeervol. Grinderman zorgt dat elke Cave-vijftiger meteen 30 jaar jonger wordt. Een verjongingskuur ‘pur sang’ van mensen van middelbare leeftijd.
Na het indrukwekkende debuut in 2007 gaat ‘Grinderman 2’ evenzeer van een ingehouden, broeierige spanning tot opzwepende, dynamische, felle uitbarstingen. Muzikaal wordt het omschreven als een ‘rollarcoaster ride’. Aanstekelijk en beklijvend werkt de tweede plaat opnieuw in.
Ook tekstueel laat Cave zich volledig gaan. Een world freakshow van geperverteerde kerels, losgeslagen, goddeloze vrouwen enz . Als giftig venijn sluipen de nummers als “Mickey Mouse and the goodbye man”, “Heathen child”, “Evil” en “Kitchenette” in de aderen. Het afsluitende “Bellringer blues” laat net als de song “Grinderman” van het debuut je verdwaasd achter in een donkere, slechtruikende en slecht verlichtende steeg. Enkel het sfeervolle “What I know” zorgt voor verademing binnen het Grinderman concept. Wereldplaat!