De sound van Moby is de laatste tien jaar beduidend rustiger, sfeervoller, dromerig geworden. Atmosferisch en filmisch. We horen op de recentste platen ‘Hotel’, ‘Last Night’ en ‘Wait for me’ en ook op deze hier maar weinig pompende beats meer in z’n popdance landschap . Sferische pop en beeldrijke soundscapes, met af en toe een uitspattingske. Het is wel lekker chillen, zweven , wegdromen, uitblazen en genieten op die muziek met een gelaagde hemelse, spooky vrouwelijke zang en Moby’s rapzang.
‘Destroyed’ is een goede plaat , maar ook niet meer dan dat … Geen enkel nummer springt er echt uit, maar er zijn een handvol puike songs van de vijftien als “Be the one”, “Lie down in darkness”, het bezwerende “Victoria Lucas” en het opbouwende groovy “After” .
Moby beschikt over geen heilig vuur meer, breekt anno 2011 geen potten meer als ten tijde van z’n ‘Play’, maar biedt nog steeds de ideale onthaastingsmuziek …