De muziek van Nick Cave hoeft geen introductie meer . Meneer Cave kom telkens aandraven in z’n unieke declamerende praatzangstijl, creëert telkens een apart sfeertje, gepast en gevat door z’n Bad Seeds, of het nu ingenomen , donker , meeslepend , broeierig , aanstekelijk of gedreven klinkt . In z’n ruim 35 jarige muzikale carrière moeten we zeggen dat hij een groot artiest/talent is , authentiek is, z’n relevantie niet verliest , en samen met z’n band altijd wel iets ontdekt , en aandacht heeft voor details en vondsten .
Na het eerder uitbundige ‘Dig lazarus dig’ en de wilde uitstappen met Grinderman, is er opnieuw plaats voor kalmte en ingetogenheid , uitermate smaakvol en die weet te raken. De lange nummers “Jubilee street” en “Higgs boson blues” klinken intens bezwerend, bouwen op, en zijn minutieus, subtiel uitgewerkt . Ook de andere ‘gewone’ songs moeten niet onderdoen . Al meteen worden we in Cave’s ‘wondere’ wereld ondergedompeld met het schitterende “We no who U R” , dat Cave’s songwriterschap en de muzikale sterkte van z’n begeleidingsband optimaal onderstreept!
Een eenvoudig doordachte aanpak zorgt ervoor dat we hier opnieuw een ‘Grand Cru’ plaat hebben . Dit is een artiest op sterk water en die kunnen we maar beter zo goed mogelijk koesteren en bewaren!