Een paar terug jaar debuteerde de Britse dame met een adembenemend sterk debuut, ergens tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave te situeren . Die broeierige intensiteit horen we zeker terug op de tweede plaat ‘One breath’ . In ongeveer de helft van de songs , “Suddenly”, “Eliza”, “Love of my life” zijn haar gitaarcapriolen snijdend en sijpelen, branden ze als een zuur door onze huid. Verder is er die unieke mystieke, mysterieuze spanning , treffend en dreigend , die we o.m. horen op “Piece by piece”, “Cry”, “Carry me over” en de titelsong . Of ze zorgt voor een sfeervolle, hemelse benadering door de orkestratie als op “Sing to me” en de laatste twee songs “Bleed into me” en “The bridge” . Haar afwisselende vocals zijn indringend , diep , rauw of kunnen hoog uithalen en neigen naar een operastem. Tja , hier komt ze dan in de buurt van Cocorosie , Goldfrapp of Julie Cruise .
Een bijzonder sfeertje wordt gecreëerd . Haar reputatie als wolvin in schaapskleren maakt ze dus nog steeds waar …