Big Ups bedient zich van het soort gruizige punk waar de bloedresten nog zijn blijven aanhangen. Rauw, rudimentair en zonder franjes, uit de school van Big Black, Shellac, Fugazi en Black Flag. Dit klinkt alsof iconen Steve Albini en Henry Rollins hier met hun ongewassen fikken hebben aangezeten.
De onstuimige songs zijn kurkdroog, frontaal en kwaad. Primaire riffs, striemende vocals en loden bassen heersen over de plaat. Eén en ander slaat geregeld over in briesende hardcore (“Grin” en “Disposer”) en maar heel zelden maakt de rauwe energie plaats voor een korte adempauze. Het Pixies-achtige “Wool” lijkt op het eerste zicht zo een rustpunt tot ook hier een meedogenloos eindoffensief wordt ingezet en de song uitmondt in een brok uitgespuwde agressie.
Amper een half uurtje (11 songs) hebben Big Ups hier nodig om een paar muren te slopen en hun ophitsende punkrock recht in ons gezicht te rammen, een pak slaag die we met graagte incasseren.