Jake Bugg, een  jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur  ondergedompeld en noemde de cd  naar de studio’s  van Rubin, ‘Shangri La’. En ergens horen we die voorliefde aan Johnny Cash en Neil Young .
Rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen .
Op die manier kom je aan een afwisselende , maar overtuigende aanpak als de uptempo’s “There’s a beast and we all feed it”, “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” , de broeierige “Messed up kids”, “All your reasons” en de intense “Me & you” , ”Pine trees” en “Storm passes away” .
Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap druipen er van af. Te koesteren dus.