David Gilmour en Nick Mason maakten het bekend dat er een eerbetoon aan Rick Wright (2008) komt . Op basis van de sessies van ‘The division bell’ (1994), hebben ze een nieuw werkstuk in elkaar gezet , bestaande uit vier grotendeels instrumentale suites . Oude vondsten werden geactualiseerd . Een luisterervaring , daar waren ze steeds voor te vinden en dat sijpelt voldoende door in de ambient /psychedelische soundscapes , die rustig voortkabbelen, dreigend en sinister kunnen zijn. Het oude werk doorkruist dit concept en er worden soms wat stemmen toegevoegd . Toegegeven , van onze sokken worden we zeker niet meer geblazen , daarvoor blijft het  minder hangen , maar algemeen stelt het album niet teleur .

Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo  bepalend en uniek maakte .